All Chapters of ฉันกลายเป็นแพทย์ประจำตัวของบอสมาเฟีย: Chapter 21 - Chapter 30

23.00 น. หน้าเรือนกระจกหลังบ้านหลังลีโอหลับ พิมพ์ชนกก็ออกมารับลมตามลำพัง เธอบอกพยาบาลไว้แล้วว่าจะกลับเมื่อไร แม้จะไม่จำเป็นต้องรดน้ำต้นไม้ในเรือนกระจก แต่เธอก็นึกไม่ออกว่าจะไปที่ไหนอีกลมกลางคืนพัดลอดเข้ามาในเสื้อกาวน์ พิมพ์ชนกไม่ได้รวบสาบเสื้อเข้าหากัน เพียงวางแขนไว้บนราวกั้น แสงบนเส้นขอบฟ้าแยกไม่ออกว่าเป็นเรือหรือดวงดาวพิมพ์ชนกหยิบผ้าเช็ดหน้าที่เคยใช้ตอนอยู่โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยสิริธาราออกจากกระเป๋าเสื้อกาวน์ ตัวอักษรปักที่สึกแล้วเหลืออยู่ตรงมุมผ้า‘ศัลยกรรมทรวงอกเด็ก โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยสิริธารา’คราบที่ติดมาตั้งแต่วันที่เดินกลับจากห้องผ่าตัดถูกซักออกจากผ้าเช็ดหน้าแล้ว พิมพ์ชนกคลี่ดูตัวอักษรปักก่อนเก็บกลับเข้ากระเป๋า เสื้อกาวน์ตัวใหม่ที่เพิ่งได้รับวันนี้ยังมีกลิ่นน้ำยาซักผ้าอยู่หน้าแรกของหนังสือตอบกลับจากโรงพยาบาลยังเขียนว่า ‘15 วันก่อน’ ทั้งที่หลังเกิดเหตุผ่านมานานกว่า 1 เดือนแล้ว พวกเขากลับส่งเอกสารชุดแรกมาเหมือนเดิม พิมพ์ชนกมองลายเซ็นของเพื่อนร่วมงานที่เคยนั่งกินข้าวในห้องพักเวรเดียวกันวันนั้นศัลยแพทย์ผู้ผ่าตัดเป็นคนสั่งให้ยา ส่วนพิมพ์ชนกเห็นว่าเลือดยังไหลต่อเนื่อง จึงขอให้ตร

คนงานคนหนึ่งถอดถุงมือออก เขาบอกว่าหางานที่ท่าเรืออื่นได้ แต่เลือกมาลงเรือลำนี้ เมื่อพิมพ์ชนกชี้ไปที่กล่อง เขาก็กางแขนออก“งั้นพวกเราต้องขนกล่องนี้กลับไปหรือครับ?”“ไม่ค่ะ วางไว้ตรงนี้”เขาวางกล่องลงบนแท่นขนถ่ายแต่ยังไม่ยอมปล่อยมือ เมื่อพิมพ์ชนกยื่นขวดที่ส่องไฟให้ดู เขาก็ก้มมองก้นขวดอยู่นาน จากนั้นจึงเรียกกัปตันอีกครั้ง ต่อให้เห็นอนุภาคแปลก ๆ ปัญหาเรื่องค่าแรงก็ไม่ได้หายไปพิมพ์ชนกเขียนชื่อตัวเองลงในช่องเหตุผลที่ระงับการรับของ เขาชี้ไปยังช่องอื่นในใบรับของที่ยังว่างอยู่ ไม่มีการระบุว่าใครจะจ่ายเงินชดเชยระหว่างรอ เธอยังเติมช่องนั้นไม่ได้ ก็ต้องรับสายที่ห้องยาโทรตามเสียก่อนทันใดนั้น กล่องใบหนึ่งก็ล้มลงบนดาดฟ้า พิมพ์ชนกหันไปเห็นคนที่กำลังเดินไปทางบันไดซ่อนซองเล็ก ๆ ไว้ในอกเสื้อเนริโอ ต้นเรือที่รับผิดชอบงานของอันเดรียมาโดยตลอด เขาส่ายหน้าให้กัปตันอยู่ ก่อนจะสบตากับมาร์โกแล้วหันตัวหนี“เนริโอ!”ธามเดินลงมาตามบันไดข้างลานขนถ่าย เมื่อเนริโอหลบเขาไปยังทางขึ้นเรืออีกด้าน ธามก็ส่งมาร์โกไปทางนั้น ส่วนตัวเองเดินไปหากัปตัน“ถ้าปล่อยให้คนนั้นลงจากเรือ ก็คงเหลือแต่กัปตันที่ต้องอธิบายเรื่องที่ยังอยู

ธามวางสาย เจ้าหน้าที่การเงินแจ้งยอดเงินที่จ่ายไปแล้ว ราคาสินค้าชุดใหม่ และค่าธรรมเนียมการยกเลิก เมื่อฟังถึงยอดที่เรียกคืนไม่ได้ เขาก็สั่งให้จัดการจากบัญชีส่วนตัวของตนเอง จากนั้นมีคนแจ้งว่าเจ้าหน้าที่จากหน่วยงานภายนอกมาถึงท่าเรือแล้วเจ้าหน้าที่จากหน่วยงานภายนอกที่มาตรวจสภาพยาเดินขึ้นมาบนดาดฟ้า กัปตันบอกว่าพิมพ์ชนกเป็นคนสั่งกักเรือไว้ ธามตอบว่าเขาเองเป็นคนสั่งให้รอเนริโอกำลังจะเดินไปยืนข้างธาม แต่กลับไปยืนอีกด้านตามที่เจ้าหน้าที่ชี้ พิมพ์ชนกอธิบายสิ่งที่ตรวจพบ แล้วบอกลำดับคำถามที่เกิดขึ้น“คำพูดแรกที่ฉันได้ยินคือเขาไม่ได้เป็นคนเปลี่ยนเองค่ะ ส่วนคำตอบที่ว่าเป็นคำสั่งของคุณอันเดรียเกิดขึ้นหลังจากมีคนเอ่ยชื่อนั้นในคำถามแล้ว”ทั้งธามและพิมพ์ชนกได้รับคำขอให้รออยู่คนละที่ ธามอยู่บนดาดฟ้า ส่วนพิมพ์ชนกอยู่ด้านล่าง ขณะที่เธอกำลังเดินลงไป เขาก็เรียกเธอไว้“เธอคิดว่าฉันเป็นคนทำให้เขาตอบแบบนั้นหรือ”“ฉันไม่รู้ค่ะ เพราะอย่างนั้นถึงได้เล่าตามลำดับที่ได้ยิน”เขาไม่อาจถามอะไรต่อ จึงหันกลับไป เมื่อการตรวจสอบเสร็จสิ้นและพิมพ์ชนกออกมา ธามก็ยังอยู่บนดาดฟ้า เธอฝากหมายเลขติดต่อของห้องตรวจช่วงบ่ายไว้กับมาร์

หลังพิมพ์ชนกออกไป ธามก็ตอบคำถามของเจ้าหน้าที่จากหน่วยงานภายนอก เรื่องที่ต้องชี้แจงคือเหตุที่เขาเอ่ยชื่อนั้นให้เนริโอฟังก่อน ขณะตอบคำถามอยู่ริมหน้าต่าง เขามองไปยังโซฟาที่พิมพ์ชนกเคยนั่ง เมื่อครู่เขายังเป็นคนเลือกที่นั่งเพื่อให้เธอมานั่งข้างตัวด้วยซ้ำ เขาอ่านคำถามที่ตัวเองถามไปให้ฟังตามนั้นทุกคำ ทั้งที่ยังไม่ได้วางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ เจ้าหน้าที่ถามอีกครั้งว่าเขาตั้งใจเค้นเอาคำตอบหรือไม่ ธามหันกลับไปทางรูปพี่ชาย คราวนี้พิมพ์ชนกไม่อาจอ่านสีหน้าของเขาให้ได้***05.15 น. ห้องของธามธามลืมตาตื่นบนเตียง หลังตื่นขึ้นครั้งหนึ่ง เขาต้องใช้เวลานานกว่าจะหลับต่อ แต่ก็ไม่ได้ใช้เวลาทั้งคืนอยู่หน้าโต๊ะทำงาน แสงสว่างลอดผ่านม่านหน้าต่างเข้ามาเสียงแจ้งเตือนดังจากโต๊ะทำงาน มาร์โกแจ้งว่าลีโอตื่นมาดื่มน้ำตอนเช้ามืด ส่วนกัปตันส่งรายละเอียดค่าธรรมเนียมยกเลิกมาให้ ธามอนุมัติแล้วเลื่อนใบรายการฉบับใหม่ของอันเดรียไปด้านข้าง สินค้าที่บรรทุกขึ้นเรือเมื่อวานหายไปจากรายการฉบับใหม่ เขาส่งเอกสารทั้งสองฉบับให้คนที่เก็บต้นฉบับไว้ แล้วเดินไปที่อ่างล้างหน้าหลังล้างหน้าเสร็จ ก็มีเสียงเคาะประตู พิมพ์ชนกยืนอยู่ด้านนอก เธอสวมเส

ในเวลาเดียวกัน ห้องทำงานว่างในป้อมก่อนเชื่อมต่อ พิมพ์ชนกแวะไปหาลีโอ พยาบาลกำลังดูแลเรื่องอาหารของเด็ก และช่วงบ่ายเขาจะไปตรวจที่คลินิกท่าเรือกับมาร์โก เมื่อเธอบอกว่าวันนี้ไปด้วยไม่ได้ สีหน้าของลีโอก็หม่นลง“แม่ล่ะ?”ลีโอดึงกระเป๋าเข้าหาตัว เมื่อพิมพ์ชนกนั่งลง เด็กก็ถามก่อนว่าเธอจะไปโรงพยาบาลด้วยกันไหม พอได้ยินว่าไม่ไป เขาก็ปล่อยกระเป๋า เขาไม่ได้ถามต่อว่าเธอจะไปทำอะไร เมื่อบอกว่าหลังเสร็จงานจะกลับมาฟังเรื่องที่เขาไปตรวจ ลีโอก็ตอบว่าถ้าอย่างนั้นเขาก็จะไม่เล่าเหมือนกัน พิมพ์ชนกหันหลังให้เด็กครู่หนึ่งเพื่อรวบรวมลมหายใจ“วันนี้เป็นวันที่ต้องไปเล่าเรื่องที่ตัวเองรู้นะ วันนี้ไปกับมาร์โกได้ไหม?”ลีโอไม่ตอบ เมื่อพิมพ์ชนกหยิบกระเป๋าขึ้นมา เด็กก็คว้าแขนเสื้อเธอไว้ เธอจับมือเขาอยู่ครู่หนึ่ง แล้วกำหนดเวลาที่จะโทรหาเมื่อไปถึงโรงพยาบาล เธอยังบอกด้วยว่าถ้าการประชุมยืดเยื้อ พยาบาลจะเป็นคนรับสายก่อนทันทีที่เธอก้าวออกจากประตู เด็กก็ร้องไห้ พิมพ์ชนกกำลังจะหันกลับไปแต่ก็หยุดไว้ มาร์โกสบตาเธอแล้วพยักหน้าเบา ๆ เป็นสัญญาณว่าเขาจะดูแลเด็กเอง พิมพ์ชนกเดินไปจนสุดทางเดินจึงค่อยผ่อนลมหายใจออกยาว ๆในห้องทำงานมีน