All Chapters of กรงขังไร้รัก: Chapter 1 - Chapter 9

9 Chapters

บทที่ 1

ที่ตรวจครรภ์ในมือร่วงลงพื้นทันทีฉันจ้องชื่อสองชื่อบนทะเบียนสมรสอยู่นานรู้สึกมาตลอดว่าตัวเองคงมองผิดไปแต่เมื่อเปิดดูเอกสารที่เหลือ ฉันถึงได้รู้ว่าคนที่น่าขันที่สุดคือตัวฉันเองใบตรวจครรภ์ ใบเสร็จจากโรงพยาบาลเด็ก บันทึกการชำระเงินค่านมผงและผ้าอ้อม รวมถึงรูปถ่ายอีกหลายใบในรูป กู้เฉิงจ้านกำลังอุ้มเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ อยู่ส่วนเสิ่นจืออวี๋นั่งอยู่บนโซฟา ก้มหน้ายิ้มอย่างอ่อนโยนเขาไม่ได้ตายเลยสักนิดแต่ฉันกลับเฝ้ารูปถ่ายหน้าศพของเขา ใช้ชีวิตอย่างกับตัวตลกมาตลอดห้าปีฉันเก็บของทุกชิ้นในลิ้นชักกลับเข้าที่เดิมทีละชิ้นเมื่อเดินเข้าห้องน้ำ ฉันก้มเก็บที่ตรวจครรภ์ที่น่าขันแท่งนั้นขึ้นมา แล้วโยนลงถังขยะเมื่อครู่ฉันยังคิดว่ามันจะเป็นเรื่องน่ายินดีอยู่เลยแต่ตอนนี้กลับรู้สึกว่ามันเป็นเพียงเรื่องตลกร้ายเสียงเปิดประตูดังมาจากด้านนอก“อาซวี่”ลู่เยี่ยนฉือกำลังก้มเปลี่ยนรองเท้าอยู่ตรงประตู มืออีกข้างถือถุงกระดาษมาด้วยเมื่อเห็นสีหน้าของฉันผิดปกติ เขาก็ยื่นมือมาจะแตะหน้าผากฉันทันทีฉันผงะถอยหลังโดยไม่รู้ตัวมือของเขาชะงักค้างกลางอากาศ แววตาหยุดนิ่งไปชั่วขณะ“เป็นอะไรไป ไม่สบายหรือ
Read more

บทที่ 2

สีหน้าของเขาแสดงความตกใจอยู่ชั่วขณะ แต่ไม่ได้ตอบอะไรฉันเองก็ไม่ได้ซักไซ้ต่อคืนนั้นฉันนอนไม่หลับ พลิกตัวไปมาบนเตียงตลอดทั้งคืนเรื่องมากมายที่เมื่อก่อนฉันคิดไม่ตก ตอนนี้กลับมีคำตอบทั้งหมดแล้วตอนกู้เฉิงจ้านเกิดเรื่อง ฉันไม่ได้เห็นหน้าเขาเป็นครั้งสุดท้ายด้วยซ้ำแม้แต่ของต่างหน้าก็ไม่มีเหลือไว้ให้สักชิ้นมีเพียงคำอธิบายว่าอุบัติเหตุรุนแรงเกินไป จนไม่สามารถระบุตัวตนจากที่เกิดเหตุได้ทันทีที่ได้ยินข่าว ฉันก็หมดสติล้มลงกับพื้น ไม่มีแม้แต่เรี่ยวแรงจะซักถามอะไรต่อภายหลังฉันอยากไปดูสถานที่เกิดเหตุด้วยตัวเอง ลู่เยี่ยนฉือกลับห้ามไว้ โดยบอกว่าสถานที่เกิดเหตุถูกปิดกั้นไปนานแล้ว แม้แต่ญาติก็เข้าไปไม่ได้แม่ของฉันเองก็เกลี้ยกล่อมว่า คนก็ตายไปแล้ว จะถามเรื่องพวกนี้ไปเพื่ออะไรแม้แต่งานศพก็ยังเป็นเพียงโลงเปล่าวันรุ่งขึ้น ฉันเดินทางไปร้านดอกไม้ที่เสิ่นจืออวี๋เคยไปเป็นประจำอย่างเหม่อลอยเจ้าของร้านจำฉันได้ เขายิ้มแล้วพูดว่า เธอคงเป็นเพื่อนสนิทของจืออวี๋สินะ“เมื่อวานสามีของเธอยังมาสั่งช่อดอกไม้ให้เธออยู่เลย”หัวใจฉันกระตุกวูบ แต่ยังแสร้งถามเหมือนเป็นเรื่องที่นึกขึ้นได้ตามปกติ“พวกเขามา
Read more

บทที่ 3

ฉันรับสาย เพิ่งเอ่ยคำว่า “ฮัลโหล” เขาก็ถามขึ้นมาทันที“เธอไปไหนมา”ฉันพิงกำแพงแล้วหัวเราะออกมา “ฉันมาดูลูกสาวของพวกเขาไงล่ะ”ปลายสายเงียบลงทันทีฉันถามซ้ำอีกครั้ง “ลู่เยี่ยนฉือ นายตอบฉันมา”“ทำไมต้องหลอกฉันด้วย”เขาเงียบไปหลายวินาที ก่อนจะพูดว่า “เธอกลับบ้านมาก่อน”“บ้านเหรอ” ฉันหัวเราะเบา ๆ แต่น้ำตากลับไหลพรั่งพรูยิ่งกว่าเดิม “บ้านไหนล่ะ ฉันยังมีบ้านอีกเหรอ”“ตอนนี้เธออยู่ที่ไหน ฉันจะไปรับ”“นายไม่ต้องมา นายเองก็คิดว่าฉันโง่มากเหมือนกันใช่ไหม”ฉันกำโทรศัพท์ไว้แน่น นิ้วมือสั่นเทา“ทุกครั้งที่เห็นฉันกอดรูปกู้เฉิงจ้านร้องไห้ นายก็คงคิดว่าฉันน่าสงสารมาก หลอกง่ายมากใช่ไหม”“ฉันไม่ได้คิดแบบนั้น”“แล้วนายเคยคิดจะบอกความจริงกับฉันสักครั้งไหม”ทันทีที่คำถามนี้หลุดออกไป เสียงหายใจจากปลายสายก็หยุดชะงักทันทีฉันรออยู่นานมากนานจนหัวใจค่อย ๆ จมดิ่งลงสู่ก้นบึ้งสุดท้าย เขาเพียงเรียกชื่อฉันด้วยเสียงแผ่วเบา“อาซวี่”ยังคงเป็นแบบนี้ไม่อธิบาย ไม่ยอมรับ และไม่ปฏิเสธราวกับขอเพียงเขาลดเสียงให้อ่อนโยนลง ฉันก็จะยอมหันกลับไปหาเขาอีกครั้ง“พรุ่งนี้เป็นงานฉลองวันเกิดของลูก กลับไปแล้วฉัน
Read more

บทที่ 4

ตอนที่ไฟสว่างขึ้น ฉันเจ็บจนร่างกายเริ่มชาไปหมดเสียงของหมอดังแว่วเข้าหูเป็นระยะ ๆไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไร ภาพตรงหน้าก็ค่อย ๆ มืดลงราวกับมีบางสิ่งในร่างกายค่อย ๆ ว่างเปล่าตามไปด้วยแม้แต่ความหวังสุดท้ายก็ถูกพรากไปจนหมดสิ้นจนกระทั่งงานฉลองวันเกิดของลูกสิ้นสุดลง แขกเหรื่อทยอยกลับกันไปหมดแล้วลู่เยี่ยนฉือโทรหาฉันไม่ติด จู่ ๆ ก็นึกถึงสายโทรศัพท์สายนั้นขึ้นมาได้น้ำเสียงของพยาบาลในสายฟังดูหงุดหงิด แฝงแววตำหนิอยู่เล็กน้อย“เธอเพิ่งผ่าตัดขูดมดลูกเสร็จ ร่างกายยังอ่อนแอมาก ควรนอนพักอยู่บนเตียง แต่เธอยืนกรานจะกลับ เราห้ามไม่อยู่ค่ะ”ตอนที่เขารีบมาถึง ฉันเดินมาถึงหน้าประตูโรงพยาบาลแล้วลมกลางคืนพัดกรูเข้ามา ทำให้ฉันสั่นไปทั้งตัวเขาพุ่งเข้ามาคว้าตัวฉันไว้ทันที“หลินจือซวี่”ฉันถูกเขากระชากจนเซไปก้าวหนึ่ง ก่อนจะหันกลับไปมองดวงตาของเขาแดงก่ำนี่เป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นเขาอยู่ในสภาพเช่นนี้ แต่ตอนนี้หัวใจฉันกลับไม่รู้สึกหวั่นไหวแม้แต่น้อย“กลับไปกับฉัน” เสียงของเขาสั่นเครือ “เธอเพิ่งผ่าตัดมา ตอนนี้จะไปไหนไม่ได้”“ปล่อยฉัน”ฉันสะบัดมือเขาออกอย่างแรง แต่เพราะออกแรงมากเกินไป ร่างกายจ
Read more

บทที่ 5

มือข้างหนึ่งประคองแผ่นหลังของฉันไว้ ส่วนอีกข้างโอบปกป้องเอวของฉันฉันถูกใครบางคนอุ้มขึ้นมาในท่าอุ้มพาดแขนเสียงสุดท้ายที่ได้ยินข้างหู คือเสียงตะโกนอย่างเกรี้ยวกราดของลู่เยี่ยนฉือ“แกเป็นใคร ปล่อยเธอลงเดี๋ยวนี้”หลังจากนั้น ฉันก็หมดสติไปอย่างสิ้นเชิงเมื่อรู้สึกตัวขึ้นมาอีกครั้ง ฉันก็อยู่ในห้องพักผู้ป่วยแล้วตอนเพิ่งถูกพามาส่งโรงพยาบาล ฉันติดต่อรุ่นพี่ที่เคยทำโครงงานวิจัยด้วยกันก่อนจะล้มป่วยโชคดีที่เขามาถึงได้ทันเวลาหลังจากพาฉันมาส่งโรงพยาบาล เขาก็จ้างผู้ดูแลมาคอยดูแลฉันลู่เยี่ยนฉือรู้ว่าฉันอยู่ที่ไหน และพยายามตามหาฉันมาตลอดแต่ครั้งนี้ ฉันไม่อยากเจอเขาอีกแล้วทันทีที่เขาเดินมาถึงข้างเตียง ฉันก็คว้าแก้วน้ำที่อยู่ใกล้มือขว้างใส่เขาอย่างแรงแก้วแตกกระจายอยู่ข้างเท้าของเขาเขาชะงักฝีเท้าด้านหลังเขามีเสิ่นจืออวี๋กับกู้เฉิงจ้านตามมาด้วยฉันนั่งอยู่บนเตียงผู้ป่วย ใบหน้าซีดขาวราวกับกระดาษ หลังมือยังมีเข็มน้ำเกลือปักอยู่ แต่น้ำเสียงกลับสั่นอย่างรุนแรง“พวกนายสามคน ห้ามใครเข้ามาใกล้ฉันทั้งนั้น”ไม่มีใครขยับอีกฉันเงยหน้ามองพวกเขา แล้วถามทีละคำอย่างชัดเจน“ลูกของฉันไม่อยู่แ
Read more

บทที่ 6

ตอนพยาบาลเข้ามาตรวจอาการ เธอก็ทำหน้าเคร่งขรึมแล้วไล่ทุกคนออกไปทันทีหลังประตูปิดลง ด้านนอกยังมีเสียงโต้เถียงกันเบา ๆ ดังแว่วมาฉันไม่ได้ตั้งใจฟังจนใกล้รุ่งสาง ในที่สุดฉันก็เข้าใจเรื่องหนึ่งอย่างชัดเจนคนทั้งสามนี้ ฉันไม่ต้องการใครอีกแล้ววันที่ออกจากโรงพยาบาล อากาศดีมากฉันเก็บเสื้อผ้าชิ้นสุดท้ายใส่กระเป๋า รูดซิปปิด แล้วยกขึ้นเดินออกไปทันทีที่ประตูห้องพักผู้ป่วยเปิดออก ลู่เยี่ยนฉือก็ลุกขึ้นยืนหลายวันมานี้เขาเฝ้าอยู่ด้านนอกตลอด พยาบาลบอกว่าเขาแทบไม่ได้นอนเลยแต่ไม่ว่าฉันจะได้ยินอะไร หัวใจก็ไม่ไหวติงอีกแล้วความเสียใจที่มาถึงช้าเกินไป นอกจากจะทำให้รู้สึกสะอิดสะเอียน ก็ไม่มีความหมายอื่นใดอีกเขายื่นมือมาจะรับกระเป๋าจากฉัน แต่ยกมือขึ้นได้เพียงครึ่งทางก็ลดลงช้า ๆ“รถจอดอยู่ข้างล่างแล้ว”“ฉันไปเองได้”“หมอบอกว่าตอนนี้เธอยังเหนื่อยมากเกินไปไม่ได้”“ลู่เยี่ยนฉือ”ฉันตัดบทเขา พลางสบตาเขาตรง ๆ“ต่อไปอย่าพูดกับฉันด้วยน้ำเสียงแบบนี้อีก”สีหน้าของเขาซีดลงทีละน้อย“ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น”“แต่ตลอดห้าปีที่ผ่านมา นายก็หมายความแบบนั้นมาตลอด”เขาอ้าปาก แต่กลับพูดอะไรไม่ออกฉัน
Read more

บทที่ 7

หลังออกจากโรงพยาบาล ฉันก็ไม่ได้กลับไปยังที่พักเดิมบ้านหลังนั้นสกปรกเกินไปโซฟาในห้องนั่งเล่นเป็นของที่ลู่เยี่ยนฉือเปลี่ยนให้เพราะมีช่วงหนึ่งที่ฉันนอนไม่หลับทั้งคืน มักจะกอดผ้าห่มนั่งอยู่จนฟ้าสาง เขากลัวฉันจะเป็นหวัด จึงตั้งใจเปลี่ยนเป็นโซฟาที่กว้างกว่าเดิมถ้วยชามและตะเกียบในครัวเป็นของที่ฉันกับกู้เฉิงจ้านซื้อด้วยกันตอนเพิ่งแต่งงานแม้แต่ดอกไม้บนระเบียง เสิ่นจืออวี๋ก็เคยชมว่าสวยทุกซอกทุกมุมของสถานที่แห่งนี้ราวกับกำลังเตือนฉันว่า ตลอดห้าปีที่ผ่านมา ฉันใช้ชีวิตอย่างไร้สาระเพียงใดฉันลาออกจากงานอย่างรวดเร็ว เปลี่ยนเบอร์โทรศัพท์ แล้วลากกระเป๋าเดินทางสองใบมุ่งหน้าไปทางใต้ที่นั่นเป็นเมืองเล็ก ๆ ริมทะเล ไม่ได้คึกคักนัก แต่เงียบสงบมากฉันเช่าบ้านหลังเล็กมากหลังหนึ่งมีห้องนอนหนึ่งห้อง ระเบียงหนึ่งแห่ง และห้องครัวแคบ ๆวันที่ย้ายเข้าไป ฉันเปิดม่านหน้าต่างทุกบาน มองแสงแดดที่ส่องเข้ามา จู่ ๆ ก็รู้สึกแปลกประหลาดขึ้นมาอย่างหนึ่งราวกับว่าตลอดหลายปีที่มีชีวิตอยู่ นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันมีสถานที่ซึ่งเป็นของตัวเองอย่างแท้จริงไม่มีลู่เยี่ยนฉือไม่มีกู้เฉิงจ้านและไม่มีใครที่จะถามฉันด้
Read more

บทที่ 8

หลังพูดจบ เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเสริมด้วยเสียงแผ่วเบา“พอดีผ่านมาทางนี้”ฉันมองเขา แต่ไม่ได้เปิดโปงคำโกหกนั้นบนโลกนี้จะมีเรื่องบังเอิญมากมายขนาดนั้นได้อย่างไรหากเขาแค่ผ่านมาโดยบังเอิญจริง ๆ ก็คงไม่มายืนอยู่ตรงนี้ในสภาพแบบนี้“มีธุระอะไรหรือเปล่า”ฉันถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบมากราวกับคำพูดสุภาพห่างเหินนี้ทิ่มแทงเขาเข้า เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยว่า “ผมอยากมาดูว่าคุณเป็นยังไงบ้าง”สายลมพัดจนผมของเขายุ่งเล็กน้อยเขาไม่ได้เดินเข้ามาใกล้ ฉันเองก็ไม่ได้ขยับระหว่างเรามีระยะห่างอยู่หลายก้าว ไม่ใกล้ไม่ไกล กำลังพอดีที่จะมองเห็นความเปลี่ยนแปลงบนใบหน้าของกันและกันได้อย่างชัดเจน“ช่วงนี้ใช้ชีวิตเป็นยังไงบ้าง”“ก็ดีมาก”หลังพูดจบสามคำนี้ ฉันเห็นแสงบางอย่างในดวงตาของเขาค่อย ๆ มืดลงคงเป็นเพราะเขาฟังออกแล้วฉันไม่ได้ฝืนทำเป็นเข้มแข็ง และไม่ได้จงใจพูดให้เขาฟังฉันกำลังค่อย ๆ มีชีวิตที่ดีขึ้นและความสุขนี้ก็ไม่เกี่ยวข้องกับเขาเขาเงียบอยู่นานมาก ก่อนจะพูดเสียงเบาว่า “หลังจากนั้น ผมก็ตัดขาดเรื่องทุกอย่างทางฝั่งพวกเขาแล้ว”ฉันไม่ได้ตอบอะไร“เฉิงจ้านมาหาผมหลายครั้ง อยากให้ผมช่ว
Read more

บทที่ 9

เธอก็แค่เสียใจและเจ็บปวด อยากหาทางระบายความรู้สึกออกมาเท่านั้นแต่ทำไมฉันต้องเป็นที่ระบายให้เธอด้วยแม่ของฉันยังคงโทรหาฉันเป็นครั้งคราวแม่แก่ลงอย่างรวดเร็ว คำพูดคำจาก็ไม่คล่องแคล่วเหมือนเมื่อก่อนแล้วบางครั้งพอรับสายก็ร้องไห้ทันที บอกว่าตอนนั้นตัวเองเลอะเลือนเกินไปบอกว่าไม่ควรช่วยปิดบังความจริง ไม่ควรขัดขวางฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่าไม่ให้ไปสืบหาความจริงบางครั้งแม่ก็พูดว่าตอนนี้พวกเขาต่างก็ใช้ชีวิตกันไม่ดีนัก ราวกับกำลังบอกฉันว่าทุกคนได้รับผลกรรมแล้วแต่ยิ่งฟัง ฉันกลับยิ่งรู้สึกว่าทุกอย่างห่างไกลจากตัวเองเหลือเกิน“แม่” ครั้งหนึ่งฉันขัดจังหวะเธอ “อย่าพูดถึงพวกเขาให้หนูฟังอีกเลย”ปลายสายเงียบไปนานมากแม่ถามเสียงเบาว่า “ลูกถึงขั้นไม่อยากยอมรับแม่เป็นแม่แล้วด้วยหรือ”ฉันยืนอยู่ในห้องครัว มองน้ำแกงในหม้อที่กำลังเดือด แต่ไม่ได้ตอบกลับไปในทันทีที่จริงแม่รู้คำตอบนั้นอยู่แล้วตั้งแต่ตอนที่แม่รู้อยู่เต็มอกว่ากู้เฉิงจ้านยังมีชีวิตอยู่ แต่กลับยังมองฉันกอดรูปถ่ายหน้าศพของเขาร้องไห้ บางสิ่งบางอย่างก็ขาดสะบั้นไปแล้ว“แม่ดูแลตัวเองให้ดีนะ”สุดท้าย ฉันพูดเพียงประโยคนี้แม่ร้องไห้อยู่ปลายสาย
Read more
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status