Share

บทที่ 3

Author: เซียวจิ่ง
ฉันรับสาย เพิ่งเอ่ยคำว่า “ฮัลโหล” เขาก็ถามขึ้นมาทันที

“เธอไปไหนมา”

ฉันพิงกำแพงแล้วหัวเราะออกมา “ฉันมาดูลูกสาวของพวกเขาไงล่ะ”

ปลายสายเงียบลงทันที

ฉันถามซ้ำอีกครั้ง “ลู่เยี่ยนฉือ นายตอบฉันมา”

“ทำไมต้องหลอกฉันด้วย”

เขาเงียบไปหลายวินาที ก่อนจะพูดว่า “เธอกลับบ้านมาก่อน”

“บ้านเหรอ” ฉันหัวเราะเบา ๆ แต่น้ำตากลับไหลพรั่งพรูยิ่งกว่าเดิม “บ้านไหนล่ะ ฉันยังมีบ้านอีกเหรอ”

“ตอนนี้เธออยู่ที่ไหน ฉันจะไปรับ”

“นายไม่ต้องมา นายเองก็คิดว่าฉันโง่มากเหมือนกันใช่ไหม”

ฉันกำโทรศัพท์ไว้แน่น นิ้วมือสั่นเทา

“ทุกครั้งที่เห็นฉันกอดรูปกู้เฉิงจ้านร้องไห้ นายก็คงคิดว่าฉันน่าสงสารมาก หลอกง่ายมากใช่ไหม”

“ฉันไม่ได้คิดแบบนั้น”

“แล้วนายเคยคิดจะบอกความจริงกับฉันสักครั้งไหม”

ทันทีที่คำถามนี้หลุดออกไป เสียงหายใจจากปลายสายก็หยุดชะงักทันที

ฉันรออยู่นานมาก

นานจนหัวใจค่อย ๆ จมดิ่งลงสู่ก้นบึ้ง

สุดท้าย เขาเพียงเรียกชื่อฉันด้วยเสียงแผ่วเบา

“อาซวี่”

ยังคงเป็นแบบนี้

ไม่อธิบาย ไม่ยอมรับ และไม่ปฏิเสธ

ราวกับขอเพียงเขาลดเสียงให้อ่อนโยนลง ฉันก็จะยอมหันกลับไปหาเขาอีกครั้ง

“พรุ่งนี้เป็นงานฉลองวันเกิดของลูก กลับไปแล้วฉันจะอธิบายให้เธอฟังนะ”

ความอบอุ่นสุดท้ายในใจพลันมลายหายไป

ฉันร้องไห้พลางวางสาย ถอดซิมการ์ดออกจากโทรศัพท์ แล้วโยนทิ้งลงไปในรางระบายน้ำใต้ตึก

ฉันจะไม่กลับไปอีกแล้ว

ตราบใดที่ฉันยังหันหลังกลับ พวกเขาก็จะยังสามารถดึงฉันเข้าไปพัวพันกับคำลวงนั้นต่อไปได้

ฉันเรียกรถไปโรงแรม

ตอนเดินเข้าห้องพัก จู่ ๆ ฉันก็รู้สึกคลื่นไส้ขึ้นมาอย่างรุนแรง

แต่ในวินาทีถัดมา ความเจ็บปวดก็ถาโถมลงมาอย่างกะทันหัน เหงื่อเย็นผุดเต็มหน้าผาก

ฉันพยุงตัวกับกำแพง แทบยืนไม่ไหว

ฉันยกมือกุมท้องน้อยโดยไม่รู้ตัว

ในหัวพลันปรากฏภาพที่ตรวจครรภ์แท่งนั้นที่ฉันโยนทิ้งลงถังขยะ

บริเวณชายกระโปรงมีคราบสีแดงคล้ำค่อย ๆ ซึมแผ่ขยายออกมา

สมองของฉันอื้ออึงไปหมด

ฉันใช้เรี่ยวแรงเฮือกสุดท้ายพยุงตัวกับกำแพง ค่อย ๆ เดินออกไปอย่างยากลำบาก

พนักงานต้อนรับสาวเห็นฉันเข้าก็หน้าซีดด้วยความตกใจ รีบวิ่งออกมาประคองฉันทันที

“คุณผู้หญิง เป็นอะไรไปคะ”

ฉันคว้ามือเธอไว้ น้ำเสียงสั่นเครือจนแทบพูดไม่เป็นคำ

“ขอร้อง ช่วยเรียกรถพยาบาลให้ฉันที”

เธอพยักหน้าพลางกดโทรศัพท์โทรออก

ฉันนั่งอยู่ข้างเคาน์เตอร์ต้อนรับ มือกุมท้องไว้แน่น น้ำตาไหลไม่หยุด

เด็กคนนี้มาอย่างกะทันหันเหลือเกิน

ถ้าฉันยังรักษาเขาไว้ไม่ได้อีก ฉันก็ไม่รู้จริง ๆ ว่าตัวเองจะเหลืออะไรอีกบ้าง

ตอนที่พยาบาลยกฉันขึ้นเปลสนาม เธอถามอยู่ตลอดว่าตั้งครรภ์ได้กี่เดือนแล้ว และมีญาติมาด้วยหรือไม่

ฉันตอบได้เพียงตะกุกตะกัก

เมื่อถูกถามถึงคำถามสุดท้าย จู่ ๆ ฉันก็เพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองไม่มีใครที่สามารถโทรหาได้เลยสักคน

ก่อนเข้าห้องฉุกเฉิน พยาบาลถามอีกครั้ง “แล้วคุณพ่อของเด็กอยู่ไหนคะ อาการของคุณจำเป็นต้องมีคนเซ็นยินยอมก่อนผ่าตัดค่ะ”

ฉันเจ็บจนริมฝีปากสั่น แต่ก็ยังบอกหมายเลขโทรศัพท์ที่จำขึ้นใจนั้นออกไป

ฉันคิดว่าอย่างน้อยลู่เยี่ยนฉือก็คงจะมา

ฉันคิดว่าตลอดห้าปีที่ผ่านมา ต่อให้ทุกอย่างเป็นเรื่องหลอกลวง อย่างน้อยเขาก็น่าจะมีใจจริงให้ฉันอยู่บ้าง

เมื่อโทรศัพท์เชื่อมต่อสายได้ พยาบาลก็อธิบายสถานการณ์ให้เขาฟังอย่างคร่าว ๆ

ปลายสายเงียบไปหลายวินาที

จากนั้นฉันก็ได้ยินเสียงเขาพูดว่า “เป็นไปไม่ได้”

พยาบาลชะงักไป “คุณคะ ตอนนี้คนไข้มีอาการวิกฤต จำเป็นต้องเข้ารับการผ่าตัดทันที คุณ…”

“เธอไม่มีทางตั้งครรภ์ได้ พวกคุณตรวจผิดหรือเปล่า”

ฉันนอนอยู่บนเปลสนาม เลือดไหลจนชุ่มผ้าปูเตียงไปหมดแล้ว

พยาบาลยื่นโทรศัพท์มาแนบหูฉัน แต่ฉันยังไม่ทันได้เอ่ยปาก สายก็ถูกตัดไปเสียแล้ว

“ลู่…”

ฉันหลับตาลง น้ำตาไหลอาบแก้มอย่างเงียบงัน

ที่แท้แม้แต่จะเชื่อ เขาก็ยังไม่ยอมเชื่อฉันเลย

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • กรงขังไร้รัก   บทที่ 9

    เธอก็แค่เสียใจและเจ็บปวด อยากหาทางระบายความรู้สึกออกมาเท่านั้นแต่ทำไมฉันต้องเป็นที่ระบายให้เธอด้วยแม่ของฉันยังคงโทรหาฉันเป็นครั้งคราวแม่แก่ลงอย่างรวดเร็ว คำพูดคำจาก็ไม่คล่องแคล่วเหมือนเมื่อก่อนแล้วบางครั้งพอรับสายก็ร้องไห้ทันที บอกว่าตอนนั้นตัวเองเลอะเลือนเกินไปบอกว่าไม่ควรช่วยปิดบังความจริง ไม่ควรขัดขวางฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่าไม่ให้ไปสืบหาความจริงบางครั้งแม่ก็พูดว่าตอนนี้พวกเขาต่างก็ใช้ชีวิตกันไม่ดีนัก ราวกับกำลังบอกฉันว่าทุกคนได้รับผลกรรมแล้วแต่ยิ่งฟัง ฉันกลับยิ่งรู้สึกว่าทุกอย่างห่างไกลจากตัวเองเหลือเกิน“แม่” ครั้งหนึ่งฉันขัดจังหวะเธอ “อย่าพูดถึงพวกเขาให้หนูฟังอีกเลย”ปลายสายเงียบไปนานมากแม่ถามเสียงเบาว่า “ลูกถึงขั้นไม่อยากยอมรับแม่เป็นแม่แล้วด้วยหรือ”ฉันยืนอยู่ในห้องครัว มองน้ำแกงในหม้อที่กำลังเดือด แต่ไม่ได้ตอบกลับไปในทันทีที่จริงแม่รู้คำตอบนั้นอยู่แล้วตั้งแต่ตอนที่แม่รู้อยู่เต็มอกว่ากู้เฉิงจ้านยังมีชีวิตอยู่ แต่กลับยังมองฉันกอดรูปถ่ายหน้าศพของเขาร้องไห้ บางสิ่งบางอย่างก็ขาดสะบั้นไปแล้ว“แม่ดูแลตัวเองให้ดีนะ”สุดท้าย ฉันพูดเพียงประโยคนี้แม่ร้องไห้อยู่ปลายสาย

  • กรงขังไร้รัก   บทที่ 8

    หลังพูดจบ เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเสริมด้วยเสียงแผ่วเบา“พอดีผ่านมาทางนี้”ฉันมองเขา แต่ไม่ได้เปิดโปงคำโกหกนั้นบนโลกนี้จะมีเรื่องบังเอิญมากมายขนาดนั้นได้อย่างไรหากเขาแค่ผ่านมาโดยบังเอิญจริง ๆ ก็คงไม่มายืนอยู่ตรงนี้ในสภาพแบบนี้“มีธุระอะไรหรือเปล่า”ฉันถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบมากราวกับคำพูดสุภาพห่างเหินนี้ทิ่มแทงเขาเข้า เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยว่า “ผมอยากมาดูว่าคุณเป็นยังไงบ้าง”สายลมพัดจนผมของเขายุ่งเล็กน้อยเขาไม่ได้เดินเข้ามาใกล้ ฉันเองก็ไม่ได้ขยับระหว่างเรามีระยะห่างอยู่หลายก้าว ไม่ใกล้ไม่ไกล กำลังพอดีที่จะมองเห็นความเปลี่ยนแปลงบนใบหน้าของกันและกันได้อย่างชัดเจน“ช่วงนี้ใช้ชีวิตเป็นยังไงบ้าง”“ก็ดีมาก”หลังพูดจบสามคำนี้ ฉันเห็นแสงบางอย่างในดวงตาของเขาค่อย ๆ มืดลงคงเป็นเพราะเขาฟังออกแล้วฉันไม่ได้ฝืนทำเป็นเข้มแข็ง และไม่ได้จงใจพูดให้เขาฟังฉันกำลังค่อย ๆ มีชีวิตที่ดีขึ้นและความสุขนี้ก็ไม่เกี่ยวข้องกับเขาเขาเงียบอยู่นานมาก ก่อนจะพูดเสียงเบาว่า “หลังจากนั้น ผมก็ตัดขาดเรื่องทุกอย่างทางฝั่งพวกเขาแล้ว”ฉันไม่ได้ตอบอะไร“เฉิงจ้านมาหาผมหลายครั้ง อยากให้ผมช่ว

  • กรงขังไร้รัก   บทที่ 7

    หลังออกจากโรงพยาบาล ฉันก็ไม่ได้กลับไปยังที่พักเดิมบ้านหลังนั้นสกปรกเกินไปโซฟาในห้องนั่งเล่นเป็นของที่ลู่เยี่ยนฉือเปลี่ยนให้เพราะมีช่วงหนึ่งที่ฉันนอนไม่หลับทั้งคืน มักจะกอดผ้าห่มนั่งอยู่จนฟ้าสาง เขากลัวฉันจะเป็นหวัด จึงตั้งใจเปลี่ยนเป็นโซฟาที่กว้างกว่าเดิมถ้วยชามและตะเกียบในครัวเป็นของที่ฉันกับกู้เฉิงจ้านซื้อด้วยกันตอนเพิ่งแต่งงานแม้แต่ดอกไม้บนระเบียง เสิ่นจืออวี๋ก็เคยชมว่าสวยทุกซอกทุกมุมของสถานที่แห่งนี้ราวกับกำลังเตือนฉันว่า ตลอดห้าปีที่ผ่านมา ฉันใช้ชีวิตอย่างไร้สาระเพียงใดฉันลาออกจากงานอย่างรวดเร็ว เปลี่ยนเบอร์โทรศัพท์ แล้วลากกระเป๋าเดินทางสองใบมุ่งหน้าไปทางใต้ที่นั่นเป็นเมืองเล็ก ๆ ริมทะเล ไม่ได้คึกคักนัก แต่เงียบสงบมากฉันเช่าบ้านหลังเล็กมากหลังหนึ่งมีห้องนอนหนึ่งห้อง ระเบียงหนึ่งแห่ง และห้องครัวแคบ ๆวันที่ย้ายเข้าไป ฉันเปิดม่านหน้าต่างทุกบาน มองแสงแดดที่ส่องเข้ามา จู่ ๆ ก็รู้สึกแปลกประหลาดขึ้นมาอย่างหนึ่งราวกับว่าตลอดหลายปีที่มีชีวิตอยู่ นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันมีสถานที่ซึ่งเป็นของตัวเองอย่างแท้จริงไม่มีลู่เยี่ยนฉือไม่มีกู้เฉิงจ้านและไม่มีใครที่จะถามฉันด้

  • กรงขังไร้รัก   บทที่ 6

    ตอนพยาบาลเข้ามาตรวจอาการ เธอก็ทำหน้าเคร่งขรึมแล้วไล่ทุกคนออกไปทันทีหลังประตูปิดลง ด้านนอกยังมีเสียงโต้เถียงกันเบา ๆ ดังแว่วมาฉันไม่ได้ตั้งใจฟังจนใกล้รุ่งสาง ในที่สุดฉันก็เข้าใจเรื่องหนึ่งอย่างชัดเจนคนทั้งสามนี้ ฉันไม่ต้องการใครอีกแล้ววันที่ออกจากโรงพยาบาล อากาศดีมากฉันเก็บเสื้อผ้าชิ้นสุดท้ายใส่กระเป๋า รูดซิปปิด แล้วยกขึ้นเดินออกไปทันทีที่ประตูห้องพักผู้ป่วยเปิดออก ลู่เยี่ยนฉือก็ลุกขึ้นยืนหลายวันมานี้เขาเฝ้าอยู่ด้านนอกตลอด พยาบาลบอกว่าเขาแทบไม่ได้นอนเลยแต่ไม่ว่าฉันจะได้ยินอะไร หัวใจก็ไม่ไหวติงอีกแล้วความเสียใจที่มาถึงช้าเกินไป นอกจากจะทำให้รู้สึกสะอิดสะเอียน ก็ไม่มีความหมายอื่นใดอีกเขายื่นมือมาจะรับกระเป๋าจากฉัน แต่ยกมือขึ้นได้เพียงครึ่งทางก็ลดลงช้า ๆ“รถจอดอยู่ข้างล่างแล้ว”“ฉันไปเองได้”“หมอบอกว่าตอนนี้เธอยังเหนื่อยมากเกินไปไม่ได้”“ลู่เยี่ยนฉือ”ฉันตัดบทเขา พลางสบตาเขาตรง ๆ“ต่อไปอย่าพูดกับฉันด้วยน้ำเสียงแบบนี้อีก”สีหน้าของเขาซีดลงทีละน้อย“ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น”“แต่ตลอดห้าปีที่ผ่านมา นายก็หมายความแบบนั้นมาตลอด”เขาอ้าปาก แต่กลับพูดอะไรไม่ออกฉัน

  • กรงขังไร้รัก   บทที่ 5

    มือข้างหนึ่งประคองแผ่นหลังของฉันไว้ ส่วนอีกข้างโอบปกป้องเอวของฉันฉันถูกใครบางคนอุ้มขึ้นมาในท่าอุ้มพาดแขนเสียงสุดท้ายที่ได้ยินข้างหู คือเสียงตะโกนอย่างเกรี้ยวกราดของลู่เยี่ยนฉือ“แกเป็นใคร ปล่อยเธอลงเดี๋ยวนี้”หลังจากนั้น ฉันก็หมดสติไปอย่างสิ้นเชิงเมื่อรู้สึกตัวขึ้นมาอีกครั้ง ฉันก็อยู่ในห้องพักผู้ป่วยแล้วตอนเพิ่งถูกพามาส่งโรงพยาบาล ฉันติดต่อรุ่นพี่ที่เคยทำโครงงานวิจัยด้วยกันก่อนจะล้มป่วยโชคดีที่เขามาถึงได้ทันเวลาหลังจากพาฉันมาส่งโรงพยาบาล เขาก็จ้างผู้ดูแลมาคอยดูแลฉันลู่เยี่ยนฉือรู้ว่าฉันอยู่ที่ไหน และพยายามตามหาฉันมาตลอดแต่ครั้งนี้ ฉันไม่อยากเจอเขาอีกแล้วทันทีที่เขาเดินมาถึงข้างเตียง ฉันก็คว้าแก้วน้ำที่อยู่ใกล้มือขว้างใส่เขาอย่างแรงแก้วแตกกระจายอยู่ข้างเท้าของเขาเขาชะงักฝีเท้าด้านหลังเขามีเสิ่นจืออวี๋กับกู้เฉิงจ้านตามมาด้วยฉันนั่งอยู่บนเตียงผู้ป่วย ใบหน้าซีดขาวราวกับกระดาษ หลังมือยังมีเข็มน้ำเกลือปักอยู่ แต่น้ำเสียงกลับสั่นอย่างรุนแรง“พวกนายสามคน ห้ามใครเข้ามาใกล้ฉันทั้งนั้น”ไม่มีใครขยับอีกฉันเงยหน้ามองพวกเขา แล้วถามทีละคำอย่างชัดเจน“ลูกของฉันไม่อยู่แ

  • กรงขังไร้รัก   บทที่ 4

    ตอนที่ไฟสว่างขึ้น ฉันเจ็บจนร่างกายเริ่มชาไปหมดเสียงของหมอดังแว่วเข้าหูเป็นระยะ ๆไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไร ภาพตรงหน้าก็ค่อย ๆ มืดลงราวกับมีบางสิ่งในร่างกายค่อย ๆ ว่างเปล่าตามไปด้วยแม้แต่ความหวังสุดท้ายก็ถูกพรากไปจนหมดสิ้นจนกระทั่งงานฉลองวันเกิดของลูกสิ้นสุดลง แขกเหรื่อทยอยกลับกันไปหมดแล้วลู่เยี่ยนฉือโทรหาฉันไม่ติด จู่ ๆ ก็นึกถึงสายโทรศัพท์สายนั้นขึ้นมาได้น้ำเสียงของพยาบาลในสายฟังดูหงุดหงิด แฝงแววตำหนิอยู่เล็กน้อย“เธอเพิ่งผ่าตัดขูดมดลูกเสร็จ ร่างกายยังอ่อนแอมาก ควรนอนพักอยู่บนเตียง แต่เธอยืนกรานจะกลับ เราห้ามไม่อยู่ค่ะ”ตอนที่เขารีบมาถึง ฉันเดินมาถึงหน้าประตูโรงพยาบาลแล้วลมกลางคืนพัดกรูเข้ามา ทำให้ฉันสั่นไปทั้งตัวเขาพุ่งเข้ามาคว้าตัวฉันไว้ทันที“หลินจือซวี่”ฉันถูกเขากระชากจนเซไปก้าวหนึ่ง ก่อนจะหันกลับไปมองดวงตาของเขาแดงก่ำนี่เป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นเขาอยู่ในสภาพเช่นนี้ แต่ตอนนี้หัวใจฉันกลับไม่รู้สึกหวั่นไหวแม้แต่น้อย“กลับไปกับฉัน” เสียงของเขาสั่นเครือ “เธอเพิ่งผ่าตัดมา ตอนนี้จะไปไหนไม่ได้”“ปล่อยฉัน”ฉันสะบัดมือเขาออกอย่างแรง แต่เพราะออกแรงมากเกินไป ร่างกายจ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status