Share

บทที่ 4

Author: เซียวจิ่ง
ตอนที่ไฟสว่างขึ้น ฉันเจ็บจนร่างกายเริ่มชาไปหมด

เสียงของหมอดังแว่วเข้าหูเป็นระยะ ๆ

ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไร ภาพตรงหน้าก็ค่อย ๆ มืดลง

ราวกับมีบางสิ่งในร่างกายค่อย ๆ ว่างเปล่าตามไปด้วย

แม้แต่ความหวังสุดท้ายก็ถูกพรากไปจนหมดสิ้น

จนกระทั่งงานฉลองวันเกิดของลูกสิ้นสุดลง แขกเหรื่อทยอยกลับกันไปหมดแล้ว

ลู่เยี่ยนฉือโทรหาฉันไม่ติด จู่ ๆ ก็นึกถึงสายโทรศัพท์สายนั้นขึ้นมาได้

น้ำเสียงของพยาบาลในสายฟังดูหงุดหงิด แฝงแววตำหนิอยู่เล็กน้อย

“เธอเพิ่งผ่าตัดขูดมดลูกเสร็จ ร่างกายยังอ่อนแอมาก ควรนอนพักอยู่บนเตียง แต่เธอยืนกรานจะกลับ เราห้ามไม่อยู่ค่ะ”

ตอนที่เขารีบมาถึง ฉันเดินมาถึงหน้าประตูโรงพยาบาลแล้ว

ลมกลางคืนพัดกรูเข้ามา ทำให้ฉันสั่นไปทั้งตัว

เขาพุ่งเข้ามาคว้าตัวฉันไว้ทันที

“หลินจือซวี่”

ฉันถูกเขากระชากจนเซไปก้าวหนึ่ง ก่อนจะหันกลับไปมอง

ดวงตาของเขาแดงก่ำ

นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นเขาอยู่ในสภาพเช่นนี้ แต่ตอนนี้หัวใจฉันกลับไม่รู้สึกหวั่นไหวแม้แต่น้อย

“กลับไปกับฉัน” เสียงของเขาสั่นเครือ “เธอเพิ่งผ่าตัดมา ตอนนี้จะไปไหนไม่ได้”

“ปล่อยฉัน”

ฉันสะบัดมือเขาออกอย่างแรง แต่เพราะออกแรงมากเกินไป ร่างกายจึงเซหงายไปด้านหลัง

เขารีบประคองฉันไว้ทันที

“เด็กคนนั้นเป็นลูกของนาย ลู่เยี่ยนฉือ”

“ตอนนี้นายเชื่อหรือยัง”

ใบหน้าของเขาซีดเผือดลงทันที

“บอกฉันสิ ตอนนี้ลูกไม่อยู่แล้ว พวกนายพอใจกันหรือยัง”

ฉันจ้องตาเขา น้ำเสียงเย็นชาจนแทบไม่เหมือนเสียงของตัวเอง

“นายเฝ้าดูแลฉันมาตลอดห้าปี ก็เพื่อไม่ให้ฉันรู้ว่าพวกเขายังมีชีวิตอยู่ ตอนนี้ฉันรู้ความจริงแล้ว ลูกก็ไม่อยู่แล้ว พวกนายคงโล่งใจกันเสียทีใช่ไหม”

“อาซวี่…”

“อย่าเรียกฉันว่าอาซวี่”

ฉันผลักเขาออกแล้วหมุนตัวเดินจากไปทันที

แต่ยังไม่ทันเดินถึงประตู รถคันหนึ่งก็เบรกกะทันหันตรงด้านนอกทางเข้าห้องฉุกเฉิน

ประตูรถเปิดออก เสิ่นจืออวี๋รีบลงจากรถอย่างทุลักทุเล

เมื่อเห็นฉัน น้ำตาของเธอก็ไหลพรากทันที เธอพุ่งเข้ามาหมายจะคว้ามือฉันไว้

“อาซวี่ อาซวี่ ฟังฉันอธิบายก่อน”

ฉันยังไม่ทันได้พูดอะไร ลู่เยี่ยนฉือก็ก้าวมาขวางตรงหน้าฉันแล้ว

“อาซวี่ ใจเย็นก่อน”

ถัดมา กู้เฉิงจ้านก็ลงจากรถเช่นกัน เขาดึงเสิ่นจืออวี๋ไปไว้ด้านหลังตัวเอง

ก่อนจะมองฉันด้วยสีหน้าเย็นชา

“การปิดบังเธอมาตลอดห้าปี พวกเราเองก็ไม่ได้สบายใจนัก เธอคงไม่ถึงกับจะกลับไปรักษาอาการกำเริบอีกครั้งเพราะเรื่องนี้หรอกนะ”

คนสองคนยืนขวางฉันไว้ด้านนอก

ส่วนเสิ่นจืออวี๋ยืนอยู่ด้านหลังพวกเขา ร้องไห้จนตัวสั่นไปหมด

“อาซวี่ ฉันขอโทษ ฉันผิดเอง ผิดทั้งหมดเลย…”

เธอร้องไห้จนแทบพูดต่อไม่ไหว

“ฉันขาดเฉิงจ้านไม่ได้ เยี่ยนฉือเองก็แค่อยากช่วยให้ฉันสมหวัง”

ฉันสั่นไปทั้งตัว

หลังมือยังติดพลาสเตอร์จากรอยเข็มที่เพิ่งถูกเจาะไปเมื่อครู่ ส่วนท้องน้อยก็ปวดแปลบขึ้นมาเป็นระลอก ๆ

“ฉันจะไม่เอาเรื่องพวกนายแล้ว พวกนายก็อย่ามาขวางฉันอีกเลย”

เสิ่นจืออวี๋ร้องไห้หนักขึ้นอีก เธอผลักกู้เฉิงจ้านออกแล้วพุ่งเข้ามาหาฉัน

“อาซวี่ เธอด่าฉันเถอะ ฉันจะคุกเข่าขอโทษเธอ…”

ขณะที่พูด เธอก็กำลังจะคุกเข่าลง กู้เฉิงจ้านกับลู่เยี่ยนฉือยื่นมือออกไปประคองเธอแทบจะพร้อมกัน

ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงแล่นขึ้นมาจากท้องน้อยอีกครั้ง

ฉันก้มหน้าลง มองเห็นเลือดเริ่มซึมออกมาบนกางเกงอีกแล้ว

เสียงอื้ออึงดังอยู่ในหู แสงไฟตรงหน้าก็ยิ่งสว่างจ้าขึ้นเรื่อย ๆ

“อาซวี่”

เสียงของลู่เยี่ยนฉือฟังดูราวกับดังมาจากที่ไกลแสนไกล

ฉันเงยหน้าขึ้น เห็นสีหน้าของเขาเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน ก่อนจะพุ่งเข้ามาหาฉัน

ฉันคิดว่าตัวเองคงต้องล้มลงกระแทกพื้นอย่างแน่นอน

แต่ในวินาทีนั้นเอง กลับมีใครบางคนจากด้านหลังเข้ามาประคองฉันไว้ได้อย่างมั่นคง

“อาซวี่ ฉันมาช้าไป”

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • กรงขังไร้รัก   บทที่ 9

    เธอก็แค่เสียใจและเจ็บปวด อยากหาทางระบายความรู้สึกออกมาเท่านั้นแต่ทำไมฉันต้องเป็นที่ระบายให้เธอด้วยแม่ของฉันยังคงโทรหาฉันเป็นครั้งคราวแม่แก่ลงอย่างรวดเร็ว คำพูดคำจาก็ไม่คล่องแคล่วเหมือนเมื่อก่อนแล้วบางครั้งพอรับสายก็ร้องไห้ทันที บอกว่าตอนนั้นตัวเองเลอะเลือนเกินไปบอกว่าไม่ควรช่วยปิดบังความจริง ไม่ควรขัดขวางฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่าไม่ให้ไปสืบหาความจริงบางครั้งแม่ก็พูดว่าตอนนี้พวกเขาต่างก็ใช้ชีวิตกันไม่ดีนัก ราวกับกำลังบอกฉันว่าทุกคนได้รับผลกรรมแล้วแต่ยิ่งฟัง ฉันกลับยิ่งรู้สึกว่าทุกอย่างห่างไกลจากตัวเองเหลือเกิน“แม่” ครั้งหนึ่งฉันขัดจังหวะเธอ “อย่าพูดถึงพวกเขาให้หนูฟังอีกเลย”ปลายสายเงียบไปนานมากแม่ถามเสียงเบาว่า “ลูกถึงขั้นไม่อยากยอมรับแม่เป็นแม่แล้วด้วยหรือ”ฉันยืนอยู่ในห้องครัว มองน้ำแกงในหม้อที่กำลังเดือด แต่ไม่ได้ตอบกลับไปในทันทีที่จริงแม่รู้คำตอบนั้นอยู่แล้วตั้งแต่ตอนที่แม่รู้อยู่เต็มอกว่ากู้เฉิงจ้านยังมีชีวิตอยู่ แต่กลับยังมองฉันกอดรูปถ่ายหน้าศพของเขาร้องไห้ บางสิ่งบางอย่างก็ขาดสะบั้นไปแล้ว“แม่ดูแลตัวเองให้ดีนะ”สุดท้าย ฉันพูดเพียงประโยคนี้แม่ร้องไห้อยู่ปลายสาย

  • กรงขังไร้รัก   บทที่ 8

    หลังพูดจบ เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเสริมด้วยเสียงแผ่วเบา“พอดีผ่านมาทางนี้”ฉันมองเขา แต่ไม่ได้เปิดโปงคำโกหกนั้นบนโลกนี้จะมีเรื่องบังเอิญมากมายขนาดนั้นได้อย่างไรหากเขาแค่ผ่านมาโดยบังเอิญจริง ๆ ก็คงไม่มายืนอยู่ตรงนี้ในสภาพแบบนี้“มีธุระอะไรหรือเปล่า”ฉันถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบมากราวกับคำพูดสุภาพห่างเหินนี้ทิ่มแทงเขาเข้า เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยว่า “ผมอยากมาดูว่าคุณเป็นยังไงบ้าง”สายลมพัดจนผมของเขายุ่งเล็กน้อยเขาไม่ได้เดินเข้ามาใกล้ ฉันเองก็ไม่ได้ขยับระหว่างเรามีระยะห่างอยู่หลายก้าว ไม่ใกล้ไม่ไกล กำลังพอดีที่จะมองเห็นความเปลี่ยนแปลงบนใบหน้าของกันและกันได้อย่างชัดเจน“ช่วงนี้ใช้ชีวิตเป็นยังไงบ้าง”“ก็ดีมาก”หลังพูดจบสามคำนี้ ฉันเห็นแสงบางอย่างในดวงตาของเขาค่อย ๆ มืดลงคงเป็นเพราะเขาฟังออกแล้วฉันไม่ได้ฝืนทำเป็นเข้มแข็ง และไม่ได้จงใจพูดให้เขาฟังฉันกำลังค่อย ๆ มีชีวิตที่ดีขึ้นและความสุขนี้ก็ไม่เกี่ยวข้องกับเขาเขาเงียบอยู่นานมาก ก่อนจะพูดเสียงเบาว่า “หลังจากนั้น ผมก็ตัดขาดเรื่องทุกอย่างทางฝั่งพวกเขาแล้ว”ฉันไม่ได้ตอบอะไร“เฉิงจ้านมาหาผมหลายครั้ง อยากให้ผมช่ว

  • กรงขังไร้รัก   บทที่ 7

    หลังออกจากโรงพยาบาล ฉันก็ไม่ได้กลับไปยังที่พักเดิมบ้านหลังนั้นสกปรกเกินไปโซฟาในห้องนั่งเล่นเป็นของที่ลู่เยี่ยนฉือเปลี่ยนให้เพราะมีช่วงหนึ่งที่ฉันนอนไม่หลับทั้งคืน มักจะกอดผ้าห่มนั่งอยู่จนฟ้าสาง เขากลัวฉันจะเป็นหวัด จึงตั้งใจเปลี่ยนเป็นโซฟาที่กว้างกว่าเดิมถ้วยชามและตะเกียบในครัวเป็นของที่ฉันกับกู้เฉิงจ้านซื้อด้วยกันตอนเพิ่งแต่งงานแม้แต่ดอกไม้บนระเบียง เสิ่นจืออวี๋ก็เคยชมว่าสวยทุกซอกทุกมุมของสถานที่แห่งนี้ราวกับกำลังเตือนฉันว่า ตลอดห้าปีที่ผ่านมา ฉันใช้ชีวิตอย่างไร้สาระเพียงใดฉันลาออกจากงานอย่างรวดเร็ว เปลี่ยนเบอร์โทรศัพท์ แล้วลากกระเป๋าเดินทางสองใบมุ่งหน้าไปทางใต้ที่นั่นเป็นเมืองเล็ก ๆ ริมทะเล ไม่ได้คึกคักนัก แต่เงียบสงบมากฉันเช่าบ้านหลังเล็กมากหลังหนึ่งมีห้องนอนหนึ่งห้อง ระเบียงหนึ่งแห่ง และห้องครัวแคบ ๆวันที่ย้ายเข้าไป ฉันเปิดม่านหน้าต่างทุกบาน มองแสงแดดที่ส่องเข้ามา จู่ ๆ ก็รู้สึกแปลกประหลาดขึ้นมาอย่างหนึ่งราวกับว่าตลอดหลายปีที่มีชีวิตอยู่ นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันมีสถานที่ซึ่งเป็นของตัวเองอย่างแท้จริงไม่มีลู่เยี่ยนฉือไม่มีกู้เฉิงจ้านและไม่มีใครที่จะถามฉันด้

  • กรงขังไร้รัก   บทที่ 6

    ตอนพยาบาลเข้ามาตรวจอาการ เธอก็ทำหน้าเคร่งขรึมแล้วไล่ทุกคนออกไปทันทีหลังประตูปิดลง ด้านนอกยังมีเสียงโต้เถียงกันเบา ๆ ดังแว่วมาฉันไม่ได้ตั้งใจฟังจนใกล้รุ่งสาง ในที่สุดฉันก็เข้าใจเรื่องหนึ่งอย่างชัดเจนคนทั้งสามนี้ ฉันไม่ต้องการใครอีกแล้ววันที่ออกจากโรงพยาบาล อากาศดีมากฉันเก็บเสื้อผ้าชิ้นสุดท้ายใส่กระเป๋า รูดซิปปิด แล้วยกขึ้นเดินออกไปทันทีที่ประตูห้องพักผู้ป่วยเปิดออก ลู่เยี่ยนฉือก็ลุกขึ้นยืนหลายวันมานี้เขาเฝ้าอยู่ด้านนอกตลอด พยาบาลบอกว่าเขาแทบไม่ได้นอนเลยแต่ไม่ว่าฉันจะได้ยินอะไร หัวใจก็ไม่ไหวติงอีกแล้วความเสียใจที่มาถึงช้าเกินไป นอกจากจะทำให้รู้สึกสะอิดสะเอียน ก็ไม่มีความหมายอื่นใดอีกเขายื่นมือมาจะรับกระเป๋าจากฉัน แต่ยกมือขึ้นได้เพียงครึ่งทางก็ลดลงช้า ๆ“รถจอดอยู่ข้างล่างแล้ว”“ฉันไปเองได้”“หมอบอกว่าตอนนี้เธอยังเหนื่อยมากเกินไปไม่ได้”“ลู่เยี่ยนฉือ”ฉันตัดบทเขา พลางสบตาเขาตรง ๆ“ต่อไปอย่าพูดกับฉันด้วยน้ำเสียงแบบนี้อีก”สีหน้าของเขาซีดลงทีละน้อย“ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น”“แต่ตลอดห้าปีที่ผ่านมา นายก็หมายความแบบนั้นมาตลอด”เขาอ้าปาก แต่กลับพูดอะไรไม่ออกฉัน

  • กรงขังไร้รัก   บทที่ 5

    มือข้างหนึ่งประคองแผ่นหลังของฉันไว้ ส่วนอีกข้างโอบปกป้องเอวของฉันฉันถูกใครบางคนอุ้มขึ้นมาในท่าอุ้มพาดแขนเสียงสุดท้ายที่ได้ยินข้างหู คือเสียงตะโกนอย่างเกรี้ยวกราดของลู่เยี่ยนฉือ“แกเป็นใคร ปล่อยเธอลงเดี๋ยวนี้”หลังจากนั้น ฉันก็หมดสติไปอย่างสิ้นเชิงเมื่อรู้สึกตัวขึ้นมาอีกครั้ง ฉันก็อยู่ในห้องพักผู้ป่วยแล้วตอนเพิ่งถูกพามาส่งโรงพยาบาล ฉันติดต่อรุ่นพี่ที่เคยทำโครงงานวิจัยด้วยกันก่อนจะล้มป่วยโชคดีที่เขามาถึงได้ทันเวลาหลังจากพาฉันมาส่งโรงพยาบาล เขาก็จ้างผู้ดูแลมาคอยดูแลฉันลู่เยี่ยนฉือรู้ว่าฉันอยู่ที่ไหน และพยายามตามหาฉันมาตลอดแต่ครั้งนี้ ฉันไม่อยากเจอเขาอีกแล้วทันทีที่เขาเดินมาถึงข้างเตียง ฉันก็คว้าแก้วน้ำที่อยู่ใกล้มือขว้างใส่เขาอย่างแรงแก้วแตกกระจายอยู่ข้างเท้าของเขาเขาชะงักฝีเท้าด้านหลังเขามีเสิ่นจืออวี๋กับกู้เฉิงจ้านตามมาด้วยฉันนั่งอยู่บนเตียงผู้ป่วย ใบหน้าซีดขาวราวกับกระดาษ หลังมือยังมีเข็มน้ำเกลือปักอยู่ แต่น้ำเสียงกลับสั่นอย่างรุนแรง“พวกนายสามคน ห้ามใครเข้ามาใกล้ฉันทั้งนั้น”ไม่มีใครขยับอีกฉันเงยหน้ามองพวกเขา แล้วถามทีละคำอย่างชัดเจน“ลูกของฉันไม่อยู่แ

  • กรงขังไร้รัก   บทที่ 4

    ตอนที่ไฟสว่างขึ้น ฉันเจ็บจนร่างกายเริ่มชาไปหมดเสียงของหมอดังแว่วเข้าหูเป็นระยะ ๆไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไร ภาพตรงหน้าก็ค่อย ๆ มืดลงราวกับมีบางสิ่งในร่างกายค่อย ๆ ว่างเปล่าตามไปด้วยแม้แต่ความหวังสุดท้ายก็ถูกพรากไปจนหมดสิ้นจนกระทั่งงานฉลองวันเกิดของลูกสิ้นสุดลง แขกเหรื่อทยอยกลับกันไปหมดแล้วลู่เยี่ยนฉือโทรหาฉันไม่ติด จู่ ๆ ก็นึกถึงสายโทรศัพท์สายนั้นขึ้นมาได้น้ำเสียงของพยาบาลในสายฟังดูหงุดหงิด แฝงแววตำหนิอยู่เล็กน้อย“เธอเพิ่งผ่าตัดขูดมดลูกเสร็จ ร่างกายยังอ่อนแอมาก ควรนอนพักอยู่บนเตียง แต่เธอยืนกรานจะกลับ เราห้ามไม่อยู่ค่ะ”ตอนที่เขารีบมาถึง ฉันเดินมาถึงหน้าประตูโรงพยาบาลแล้วลมกลางคืนพัดกรูเข้ามา ทำให้ฉันสั่นไปทั้งตัวเขาพุ่งเข้ามาคว้าตัวฉันไว้ทันที“หลินจือซวี่”ฉันถูกเขากระชากจนเซไปก้าวหนึ่ง ก่อนจะหันกลับไปมองดวงตาของเขาแดงก่ำนี่เป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นเขาอยู่ในสภาพเช่นนี้ แต่ตอนนี้หัวใจฉันกลับไม่รู้สึกหวั่นไหวแม้แต่น้อย“กลับไปกับฉัน” เสียงของเขาสั่นเครือ “เธอเพิ่งผ่าตัดมา ตอนนี้จะไปไหนไม่ได้”“ปล่อยฉัน”ฉันสะบัดมือเขาออกอย่างแรง แต่เพราะออกแรงมากเกินไป ร่างกายจ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status