LOGINวันที่สามีเสียชีวิตกะทันหัน ฉันก็กินยานอนหลับทั้งขวด คนที่ช่วยดึงฉันกลับมาจากประตูนรก คือเพื่อนสนิทของเขา เขาถีบประตูเข้ามาทั้งดวงตาแดงก่ำ ก่อนจะลากฉันกลับมาจากความตายอย่างสุดกำลัง “ถึงจะทำเพื่อเฉิงจ้าน เธอก็ต้องมีชีวิตอยู่ต่อไป” ตลอดสามปีหลังจากนั้น ศัตรูคู่อาฆาตที่คอยหาเรื่องฉันไปทุกอย่างกลับเก็บงำอารมณ์ร้ายทั้งหมดเอาไว้ แม้แต่ตอนออกไปทิ้งขยะ เขาก็ยังต้องตามไปด้วย ฉันคิดว่าตัวเองก้าวข้ามความเจ็บปวดในอดีตมาได้แล้ว และเริ่มมีใจให้เขา ในปีที่สองที่เราอยู่ด้วยกัน ฉันถือที่ตรวจครรภ์ที่ขึ้นสองขีด ตั้งใจจะให้เขาประหลาดใจ แต่กลับพบใบรับรองการสมรสภาษาอังกฤษที่พิมพ์ออกมา ซ่อนอยู่ลึกที่สุดในลิ้นชักของเขา สถานที่จดทะเบียนอยู่ในออสเตรเลีย วันที่ระบุไว้คือเมื่อห้าปีก่อน เจ้าบ่าวคืออดีตสามีของฉันที่เสียชีวิตกะทันหัน ส่วนเจ้าสาวคือเพื่อนสนิทของฉันที่ยืนกรานมาตลอดว่าตัวเองเป็นพวกไม่คิดแต่งงาน วันนั้นตรงกับวันที่ฉันกินยาฆ่าตัวตายพอดี ข้างใบทะเบียนสมรสมีโทรศัพท์เครื่องหนึ่งวางอยู่ ข้างในมีข้อความที่เสิ่นจืออวี๋ส่งมาเมื่อวานนี้ “โชคดีที่ห้าปีมานี้นายช่วยจับตาดูเธอไว้ ไม่ให้เธอรู้ความจริง ฉันกับเฉิงจ้านตอนนี้มีความสุขกันมาก” ฉันกำที่ตรวจครรภ์ไว้แน่น ราวกับตกลงไปในถ้ำน้ำแข็ง ที่แท้สิ่งที่ฉันคิดว่าเป็นการช่วยฉันให้หลุดพ้นจากความทุกข์ กลับเป็นเพียงฉากบังหน้าที่พวกเขาร่วมมือกันสร้างขึ้นเพื่อหลอกฉันมานานถึงห้าปี
View Moreเธอก็แค่เสียใจและเจ็บปวด อยากหาทางระบายความรู้สึกออกมาเท่านั้นแต่ทำไมฉันต้องเป็นที่ระบายให้เธอด้วยแม่ของฉันยังคงโทรหาฉันเป็นครั้งคราวแม่แก่ลงอย่างรวดเร็ว คำพูดคำจาก็ไม่คล่องแคล่วเหมือนเมื่อก่อนแล้วบางครั้งพอรับสายก็ร้องไห้ทันที บอกว่าตอนนั้นตัวเองเลอะเลือนเกินไปบอกว่าไม่ควรช่วยปิดบังความจริง ไม่ควรขัดขวางฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่าไม่ให้ไปสืบหาความจริงบางครั้งแม่ก็พูดว่าตอนนี้พวกเขาต่างก็ใช้ชีวิตกันไม่ดีนัก ราวกับกำลังบอกฉันว่าทุกคนได้รับผลกรรมแล้วแต่ยิ่งฟัง ฉันกลับยิ่งรู้สึกว่าทุกอย่างห่างไกลจากตัวเองเหลือเกิน“แม่” ครั้งหนึ่งฉันขัดจังหวะเธอ “อย่าพูดถึงพวกเขาให้หนูฟังอีกเลย”ปลายสายเงียบไปนานมากแม่ถามเสียงเบาว่า “ลูกถึงขั้นไม่อยากยอมรับแม่เป็นแม่แล้วด้วยหรือ”ฉันยืนอยู่ในห้องครัว มองน้ำแกงในหม้อที่กำลังเดือด แต่ไม่ได้ตอบกลับไปในทันทีที่จริงแม่รู้คำตอบนั้นอยู่แล้วตั้งแต่ตอนที่แม่รู้อยู่เต็มอกว่ากู้เฉิงจ้านยังมีชีวิตอยู่ แต่กลับยังมองฉันกอดรูปถ่ายหน้าศพของเขาร้องไห้ บางสิ่งบางอย่างก็ขาดสะบั้นไปแล้ว“แม่ดูแลตัวเองให้ดีนะ”สุดท้าย ฉันพูดเพียงประโยคนี้แม่ร้องไห้อยู่ปลายสาย
หลังพูดจบ เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเสริมด้วยเสียงแผ่วเบา“พอดีผ่านมาทางนี้”ฉันมองเขา แต่ไม่ได้เปิดโปงคำโกหกนั้นบนโลกนี้จะมีเรื่องบังเอิญมากมายขนาดนั้นได้อย่างไรหากเขาแค่ผ่านมาโดยบังเอิญจริง ๆ ก็คงไม่มายืนอยู่ตรงนี้ในสภาพแบบนี้“มีธุระอะไรหรือเปล่า”ฉันถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบมากราวกับคำพูดสุภาพห่างเหินนี้ทิ่มแทงเขาเข้า เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยว่า “ผมอยากมาดูว่าคุณเป็นยังไงบ้าง”สายลมพัดจนผมของเขายุ่งเล็กน้อยเขาไม่ได้เดินเข้ามาใกล้ ฉันเองก็ไม่ได้ขยับระหว่างเรามีระยะห่างอยู่หลายก้าว ไม่ใกล้ไม่ไกล กำลังพอดีที่จะมองเห็นความเปลี่ยนแปลงบนใบหน้าของกันและกันได้อย่างชัดเจน“ช่วงนี้ใช้ชีวิตเป็นยังไงบ้าง”“ก็ดีมาก”หลังพูดจบสามคำนี้ ฉันเห็นแสงบางอย่างในดวงตาของเขาค่อย ๆ มืดลงคงเป็นเพราะเขาฟังออกแล้วฉันไม่ได้ฝืนทำเป็นเข้มแข็ง และไม่ได้จงใจพูดให้เขาฟังฉันกำลังค่อย ๆ มีชีวิตที่ดีขึ้นและความสุขนี้ก็ไม่เกี่ยวข้องกับเขาเขาเงียบอยู่นานมาก ก่อนจะพูดเสียงเบาว่า “หลังจากนั้น ผมก็ตัดขาดเรื่องทุกอย่างทางฝั่งพวกเขาแล้ว”ฉันไม่ได้ตอบอะไร“เฉิงจ้านมาหาผมหลายครั้ง อยากให้ผมช่ว
หลังออกจากโรงพยาบาล ฉันก็ไม่ได้กลับไปยังที่พักเดิมบ้านหลังนั้นสกปรกเกินไปโซฟาในห้องนั่งเล่นเป็นของที่ลู่เยี่ยนฉือเปลี่ยนให้เพราะมีช่วงหนึ่งที่ฉันนอนไม่หลับทั้งคืน มักจะกอดผ้าห่มนั่งอยู่จนฟ้าสาง เขากลัวฉันจะเป็นหวัด จึงตั้งใจเปลี่ยนเป็นโซฟาที่กว้างกว่าเดิมถ้วยชามและตะเกียบในครัวเป็นของที่ฉันกับกู้เฉิงจ้านซื้อด้วยกันตอนเพิ่งแต่งงานแม้แต่ดอกไม้บนระเบียง เสิ่นจืออวี๋ก็เคยชมว่าสวยทุกซอกทุกมุมของสถานที่แห่งนี้ราวกับกำลังเตือนฉันว่า ตลอดห้าปีที่ผ่านมา ฉันใช้ชีวิตอย่างไร้สาระเพียงใดฉันลาออกจากงานอย่างรวดเร็ว เปลี่ยนเบอร์โทรศัพท์ แล้วลากกระเป๋าเดินทางสองใบมุ่งหน้าไปทางใต้ที่นั่นเป็นเมืองเล็ก ๆ ริมทะเล ไม่ได้คึกคักนัก แต่เงียบสงบมากฉันเช่าบ้านหลังเล็กมากหลังหนึ่งมีห้องนอนหนึ่งห้อง ระเบียงหนึ่งแห่ง และห้องครัวแคบ ๆวันที่ย้ายเข้าไป ฉันเปิดม่านหน้าต่างทุกบาน มองแสงแดดที่ส่องเข้ามา จู่ ๆ ก็รู้สึกแปลกประหลาดขึ้นมาอย่างหนึ่งราวกับว่าตลอดหลายปีที่มีชีวิตอยู่ นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันมีสถานที่ซึ่งเป็นของตัวเองอย่างแท้จริงไม่มีลู่เยี่ยนฉือไม่มีกู้เฉิงจ้านและไม่มีใครที่จะถามฉันด้
ตอนพยาบาลเข้ามาตรวจอาการ เธอก็ทำหน้าเคร่งขรึมแล้วไล่ทุกคนออกไปทันทีหลังประตูปิดลง ด้านนอกยังมีเสียงโต้เถียงกันเบา ๆ ดังแว่วมาฉันไม่ได้ตั้งใจฟังจนใกล้รุ่งสาง ในที่สุดฉันก็เข้าใจเรื่องหนึ่งอย่างชัดเจนคนทั้งสามนี้ ฉันไม่ต้องการใครอีกแล้ววันที่ออกจากโรงพยาบาล อากาศดีมากฉันเก็บเสื้อผ้าชิ้นสุดท้ายใส่กระเป๋า รูดซิปปิด แล้วยกขึ้นเดินออกไปทันทีที่ประตูห้องพักผู้ป่วยเปิดออก ลู่เยี่ยนฉือก็ลุกขึ้นยืนหลายวันมานี้เขาเฝ้าอยู่ด้านนอกตลอด พยาบาลบอกว่าเขาแทบไม่ได้นอนเลยแต่ไม่ว่าฉันจะได้ยินอะไร หัวใจก็ไม่ไหวติงอีกแล้วความเสียใจที่มาถึงช้าเกินไป นอกจากจะทำให้รู้สึกสะอิดสะเอียน ก็ไม่มีความหมายอื่นใดอีกเขายื่นมือมาจะรับกระเป๋าจากฉัน แต่ยกมือขึ้นได้เพียงครึ่งทางก็ลดลงช้า ๆ“รถจอดอยู่ข้างล่างแล้ว”“ฉันไปเองได้”“หมอบอกว่าตอนนี้เธอยังเหนื่อยมากเกินไปไม่ได้”“ลู่เยี่ยนฉือ”ฉันตัดบทเขา พลางสบตาเขาตรง ๆ“ต่อไปอย่าพูดกับฉันด้วยน้ำเสียงแบบนี้อีก”สีหน้าของเขาซีดลงทีละน้อย“ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น”“แต่ตลอดห้าปีที่ผ่านมา นายก็หมายความแบบนั้นมาตลอด”เขาอ้าปาก แต่กลับพูดอะไรไม่ออกฉัน











