Short
กรงขังไร้รัก

กรงขังไร้รัก

By:  เซียวจิ่งCompleted
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
9Chapters
3views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

วันที่สามีเสียชีวิตกะทันหัน ฉันก็กินยานอนหลับทั้งขวด คนที่ช่วยดึงฉันกลับมาจากประตูนรก คือเพื่อนสนิทของเขา เขาถีบประตูเข้ามาทั้งดวงตาแดงก่ำ ก่อนจะลากฉันกลับมาจากความตายอย่างสุดกำลัง “ถึงจะทำเพื่อเฉิงจ้าน เธอก็ต้องมีชีวิตอยู่ต่อไป” ตลอดสามปีหลังจากนั้น ศัตรูคู่อาฆาตที่คอยหาเรื่องฉันไปทุกอย่างกลับเก็บงำอารมณ์ร้ายทั้งหมดเอาไว้ แม้แต่ตอนออกไปทิ้งขยะ เขาก็ยังต้องตามไปด้วย ฉันคิดว่าตัวเองก้าวข้ามความเจ็บปวดในอดีตมาได้แล้ว และเริ่มมีใจให้เขา ในปีที่สองที่เราอยู่ด้วยกัน ฉันถือที่ตรวจครรภ์ที่ขึ้นสองขีด ตั้งใจจะให้เขาประหลาดใจ แต่กลับพบใบรับรองการสมรสภาษาอังกฤษที่พิมพ์ออกมา ซ่อนอยู่ลึกที่สุดในลิ้นชักของเขา สถานที่จดทะเบียนอยู่ในออสเตรเลีย วันที่ระบุไว้คือเมื่อห้าปีก่อน เจ้าบ่าวคืออดีตสามีของฉันที่เสียชีวิตกะทันหัน ส่วนเจ้าสาวคือเพื่อนสนิทของฉันที่ยืนกรานมาตลอดว่าตัวเองเป็นพวกไม่คิดแต่งงาน วันนั้นตรงกับวันที่ฉันกินยาฆ่าตัวตายพอดี ข้างใบทะเบียนสมรสมีโทรศัพท์เครื่องหนึ่งวางอยู่ ข้างในมีข้อความที่เสิ่นจืออวี๋ส่งมาเมื่อวานนี้ “โชคดีที่ห้าปีมานี้นายช่วยจับตาดูเธอไว้ ไม่ให้เธอรู้ความจริง ฉันกับเฉิงจ้านตอนนี้มีความสุขกันมาก” ฉันกำที่ตรวจครรภ์ไว้แน่น ราวกับตกลงไปในถ้ำน้ำแข็ง ที่แท้สิ่งที่ฉันคิดว่าเป็นการช่วยฉันให้หลุดพ้นจากความทุกข์ กลับเป็นเพียงฉากบังหน้าที่พวกเขาร่วมมือกันสร้างขึ้นเพื่อหลอกฉันมานานถึงห้าปี

View More

Chapter 1

บทที่ 1

ที่ตรวจครรภ์ในมือร่วงลงพื้นทันที

ฉันจ้องชื่อสองชื่อบนทะเบียนสมรสอยู่นาน

รู้สึกมาตลอดว่าตัวเองคงมองผิดไป

แต่เมื่อเปิดดูเอกสารที่เหลือ ฉันถึงได้รู้ว่าคนที่น่าขันที่สุดคือตัวฉันเอง

ใบตรวจครรภ์ ใบเสร็จจากโรงพยาบาลเด็ก บันทึกการชำระเงินค่านมผงและผ้าอ้อม รวมถึงรูปถ่ายอีกหลายใบ

ในรูป กู้เฉิงจ้านกำลังอุ้มเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ อยู่

ส่วนเสิ่นจืออวี๋นั่งอยู่บนโซฟา ก้มหน้ายิ้มอย่างอ่อนโยน

เขาไม่ได้ตายเลยสักนิด

แต่ฉันกลับเฝ้ารูปถ่ายหน้าศพของเขา ใช้ชีวิตอย่างกับตัวตลกมาตลอดห้าปี

ฉันเก็บของทุกชิ้นในลิ้นชักกลับเข้าที่เดิมทีละชิ้น

เมื่อเดินเข้าห้องน้ำ ฉันก้มเก็บที่ตรวจครรภ์ที่น่าขันแท่งนั้นขึ้นมา แล้วโยนลงถังขยะ

เมื่อครู่ฉันยังคิดว่ามันจะเป็นเรื่องน่ายินดีอยู่เลย

แต่ตอนนี้กลับรู้สึกว่ามันเป็นเพียงเรื่องตลกร้าย

เสียงเปิดประตูดังมาจากด้านนอก

“อาซวี่”

ลู่เยี่ยนฉือกำลังก้มเปลี่ยนรองเท้าอยู่ตรงประตู มืออีกข้างถือถุงกระดาษมาด้วย

เมื่อเห็นสีหน้าของฉันผิดปกติ เขาก็ยื่นมือมาจะแตะหน้าผากฉันทันที

ฉันผงะถอยหลังโดยไม่รู้ตัว

มือของเขาชะงักค้างกลางอากาศ แววตาหยุดนิ่งไปชั่วขณะ

“เป็นอะไรไป ไม่สบายหรือเปล่า”

“เปล่า”

เขามองฉันอยู่สองวินาที ก่อนจะก้มลงหยิบรองเท้าแตะผ้าจากตู้รองเท้ามาวางไว้ข้างเท้าฉัน

“ไม่ใส่ถุงเท้าอีกแล้ว”

เมื่อก่อนเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ แบบนี้ทำให้ใจฉันอ่อนได้เสมอ

ตอนที่ฉันทรมานจนแทบทนไม่ไหว เขาเป็นคนคอยดูแลให้ฉันกินยา เป็นคนปลุกฉันจากฝันร้ายกลางดึก

ฉันคิดว่านั่นคือการช่วยฉันให้หลุดพ้นจากความทุกข์

แต่ตอนนี้ เมื่อยืนอยู่ตรงนี้ ฉันกลับรู้สึกหนาวเหน็บไปทั้งตัว

“ฉันซื้อขนมชิงถวนมาให้”

เขาวางถุงกระดาษลงบนโต๊ะ

“วันก่อนเธอบอกว่าอยากกิน ฉันเลยแวะซื้อให้หลังเลิกงาน”

เขาเป็นแบบนี้เสมอ

คำพูดที่ฉันเอ่ยออกไปอย่างไม่ใส่ใจ เขากลับจดจำได้นาน

แค่เห็นแววตาของฉัน เขาก็รู้แล้วว่าฉันกำลังรู้สึกแย่หรือเปล่า

เมื่อก่อนฉันคิดว่านี่คือความใส่ใจ

ฉันจึงหลงใหลในการเยียวยาและความอบอุ่นที่เขามอบให้ โดยไม่เคยสังเกตเลยว่ามีพิรุธอยู่ทุกหนแห่ง

เขาเดินเข้าครัวไปอุ่นนมให้ฉัน ก่อนจะหยิบกล่องยาออกมา

“วันนี้กินยาหรือยัง”

“ยัง”

“งั้นกินตอนนี้เลยนะ”

เขายื่นยาให้ฉัน น้ำเสียงยังคงอ่อนโยนเหมือนทุกครั้ง

แต่เมื่อมองยาไม่กี่เม็ดนั้น ฉันกลับรู้สึกหนาวไปทั้งตัว

ตลอดห้าปีที่ผ่านมา ไม่ว่าจะเป็นเวลาที่ฉันมีอาการกำเริบ เวลาที่ต้องไปพบแพทย์ตามนัด หรือเวลาที่อารมณ์ของฉันควบคุมไม่อยู่

เขาจดจำได้แม่นยำยิ่งกว่าฉันเสียอีก และรู้ดีว่าจุดอ่อนทุกอย่างของฉันอยู่ตรงไหน

ฉันเงยหน้ามองเขา

“ลู่เยี่ยนฉือ”

“หืม”

“ถ้าวันหนึ่งฉันพบว่ากู้เฉิงจ้านไม่ได้ตายจริง ๆ นายจะคิดว่าฉันน่าสมเพชมากไหม”

การเคลื่อนไหวของเขาชะงักไปชั่วขณะ น้ำเสียงแผ่วลงเล็กน้อย

“วันนี้เธอเข้าไปในห้องทำงานของฉันมาเหรอ”

ฉันไม่ได้ตอบ

ฉันวางแก้วในมือลง ก่อนจะหมุนตัวเดินเข้าห้องทำงานไป

ไม่นานก็มีเสียงลิ้นชักถูกดึงออกมาดังขึ้นจากด้านใน

ผ่านไปหลายนาที เขาถึงเดินออกมา สีหน้ากลับมาเรียบนิ่งดังเดิมแล้ว

“ข้างในเป็นเอกสารเก่า อย่าไปรื้อมั่วซั่ว”

“ช่วงนี้สภาพจิตใจเธอไม่ค่อยดี เลยคิดมากได้ง่าย พรุ่งนี้ฉันจะพาเธอไปพบแพทย์ตามนัด”

ฉันแทบหลุดหัวเราะออกมา

จนถึงตอนนี้ เขาก็ยังคิดจะหลอกฉันต่อไป

“ฉันไม่ไป”

เขาจ้องฉัน “ทำไม”

“ไม่จำเป็นแล้ว ฉันไม่มีทางหายดีหรอก”

“หลินจือซวี่” น้ำเสียงของเขาเจือความไม่พอใจอยู่เล็กน้อย

“ฉันบอกแล้วว่าไม่ไป”

บรรยากาศเงียบงันอยู่พักใหญ่

สุดท้ายเขาก็พยักหน้า

“ก็ได้ กินข้าวก่อน”

ระหว่างกินมื้อเย็น โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น

เขาก้มมองหน้าจอแวบหนึ่ง ก่อนจะลุกไปที่ระเบียงและเลื่อนประตูกระจกปิดตามหลัง

เมื่อก่อนฉันไม่เคยใส่ใจเรื่องพวกนี้เลย แต่ตอนนี้กลับรู้สึกเหมือนมีหนามทิ่มแทงอยู่ในใจ

ไม่นานเขาก็วางสายและเดินกลับมา

“พรุ่งนี้เย็นฉันต้องออกไปข้างนอกสักหน่อย”

“ไปไหน”

“บ้านเพื่อนน่ะ ลูกเขาป่วย ฉันเลยจะไปดูสักหน่อย”

มือที่จับตะเกียบของฉันค่อย ๆ กำแน่นขึ้น

เขาพูดอย่างเป็นธรรมชาติ ราวกับกำลังบอกเรื่องธรรมดาทั่วไปเรื่องหนึ่ง

แต่ในใจฉันรู้ดีแล้วว่าเด็กคนนั้นคือลูกของกู้เฉิงจ้านกับเสิ่นจืออวี๋

ฉันเงยหน้ามองเขา น้ำเสียงแผ่วเบาจนสั่นเครือ

“ลู่เยี่ยนฉือ นายว่าเฉิงจ้านอาจจะยังไม่ตายหรือเปล่า”

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
9 Chapters
บทที่ 1
ที่ตรวจครรภ์ในมือร่วงลงพื้นทันทีฉันจ้องชื่อสองชื่อบนทะเบียนสมรสอยู่นานรู้สึกมาตลอดว่าตัวเองคงมองผิดไปแต่เมื่อเปิดดูเอกสารที่เหลือ ฉันถึงได้รู้ว่าคนที่น่าขันที่สุดคือตัวฉันเองใบตรวจครรภ์ ใบเสร็จจากโรงพยาบาลเด็ก บันทึกการชำระเงินค่านมผงและผ้าอ้อม รวมถึงรูปถ่ายอีกหลายใบในรูป กู้เฉิงจ้านกำลังอุ้มเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ อยู่ส่วนเสิ่นจืออวี๋นั่งอยู่บนโซฟา ก้มหน้ายิ้มอย่างอ่อนโยนเขาไม่ได้ตายเลยสักนิดแต่ฉันกลับเฝ้ารูปถ่ายหน้าศพของเขา ใช้ชีวิตอย่างกับตัวตลกมาตลอดห้าปีฉันเก็บของทุกชิ้นในลิ้นชักกลับเข้าที่เดิมทีละชิ้นเมื่อเดินเข้าห้องน้ำ ฉันก้มเก็บที่ตรวจครรภ์ที่น่าขันแท่งนั้นขึ้นมา แล้วโยนลงถังขยะเมื่อครู่ฉันยังคิดว่ามันจะเป็นเรื่องน่ายินดีอยู่เลยแต่ตอนนี้กลับรู้สึกว่ามันเป็นเพียงเรื่องตลกร้ายเสียงเปิดประตูดังมาจากด้านนอก“อาซวี่”ลู่เยี่ยนฉือกำลังก้มเปลี่ยนรองเท้าอยู่ตรงประตู มืออีกข้างถือถุงกระดาษมาด้วยเมื่อเห็นสีหน้าของฉันผิดปกติ เขาก็ยื่นมือมาจะแตะหน้าผากฉันทันทีฉันผงะถอยหลังโดยไม่รู้ตัวมือของเขาชะงักค้างกลางอากาศ แววตาหยุดนิ่งไปชั่วขณะ“เป็นอะไรไป ไม่สบายหรือ
Read more
บทที่ 2
สีหน้าของเขาแสดงความตกใจอยู่ชั่วขณะ แต่ไม่ได้ตอบอะไรฉันเองก็ไม่ได้ซักไซ้ต่อคืนนั้นฉันนอนไม่หลับ พลิกตัวไปมาบนเตียงตลอดทั้งคืนเรื่องมากมายที่เมื่อก่อนฉันคิดไม่ตก ตอนนี้กลับมีคำตอบทั้งหมดแล้วตอนกู้เฉิงจ้านเกิดเรื่อง ฉันไม่ได้เห็นหน้าเขาเป็นครั้งสุดท้ายด้วยซ้ำแม้แต่ของต่างหน้าก็ไม่มีเหลือไว้ให้สักชิ้นมีเพียงคำอธิบายว่าอุบัติเหตุรุนแรงเกินไป จนไม่สามารถระบุตัวตนจากที่เกิดเหตุได้ทันทีที่ได้ยินข่าว ฉันก็หมดสติล้มลงกับพื้น ไม่มีแม้แต่เรี่ยวแรงจะซักถามอะไรต่อภายหลังฉันอยากไปดูสถานที่เกิดเหตุด้วยตัวเอง ลู่เยี่ยนฉือกลับห้ามไว้ โดยบอกว่าสถานที่เกิดเหตุถูกปิดกั้นไปนานแล้ว แม้แต่ญาติก็เข้าไปไม่ได้แม่ของฉันเองก็เกลี้ยกล่อมว่า คนก็ตายไปแล้ว จะถามเรื่องพวกนี้ไปเพื่ออะไรแม้แต่งานศพก็ยังเป็นเพียงโลงเปล่าวันรุ่งขึ้น ฉันเดินทางไปร้านดอกไม้ที่เสิ่นจืออวี๋เคยไปเป็นประจำอย่างเหม่อลอยเจ้าของร้านจำฉันได้ เขายิ้มแล้วพูดว่า เธอคงเป็นเพื่อนสนิทของจืออวี๋สินะ“เมื่อวานสามีของเธอยังมาสั่งช่อดอกไม้ให้เธออยู่เลย”หัวใจฉันกระตุกวูบ แต่ยังแสร้งถามเหมือนเป็นเรื่องที่นึกขึ้นได้ตามปกติ“พวกเขามา
Read more
บทที่ 3
ฉันรับสาย เพิ่งเอ่ยคำว่า “ฮัลโหล” เขาก็ถามขึ้นมาทันที“เธอไปไหนมา”ฉันพิงกำแพงแล้วหัวเราะออกมา “ฉันมาดูลูกสาวของพวกเขาไงล่ะ”ปลายสายเงียบลงทันทีฉันถามซ้ำอีกครั้ง “ลู่เยี่ยนฉือ นายตอบฉันมา”“ทำไมต้องหลอกฉันด้วย”เขาเงียบไปหลายวินาที ก่อนจะพูดว่า “เธอกลับบ้านมาก่อน”“บ้านเหรอ” ฉันหัวเราะเบา ๆ แต่น้ำตากลับไหลพรั่งพรูยิ่งกว่าเดิม “บ้านไหนล่ะ ฉันยังมีบ้านอีกเหรอ”“ตอนนี้เธออยู่ที่ไหน ฉันจะไปรับ”“นายไม่ต้องมา นายเองก็คิดว่าฉันโง่มากเหมือนกันใช่ไหม”ฉันกำโทรศัพท์ไว้แน่น นิ้วมือสั่นเทา“ทุกครั้งที่เห็นฉันกอดรูปกู้เฉิงจ้านร้องไห้ นายก็คงคิดว่าฉันน่าสงสารมาก หลอกง่ายมากใช่ไหม”“ฉันไม่ได้คิดแบบนั้น”“แล้วนายเคยคิดจะบอกความจริงกับฉันสักครั้งไหม”ทันทีที่คำถามนี้หลุดออกไป เสียงหายใจจากปลายสายก็หยุดชะงักทันทีฉันรออยู่นานมากนานจนหัวใจค่อย ๆ จมดิ่งลงสู่ก้นบึ้งสุดท้าย เขาเพียงเรียกชื่อฉันด้วยเสียงแผ่วเบา“อาซวี่”ยังคงเป็นแบบนี้ไม่อธิบาย ไม่ยอมรับ และไม่ปฏิเสธราวกับขอเพียงเขาลดเสียงให้อ่อนโยนลง ฉันก็จะยอมหันกลับไปหาเขาอีกครั้ง“พรุ่งนี้เป็นงานฉลองวันเกิดของลูก กลับไปแล้วฉัน
Read more
บทที่ 4
ตอนที่ไฟสว่างขึ้น ฉันเจ็บจนร่างกายเริ่มชาไปหมดเสียงของหมอดังแว่วเข้าหูเป็นระยะ ๆไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไร ภาพตรงหน้าก็ค่อย ๆ มืดลงราวกับมีบางสิ่งในร่างกายค่อย ๆ ว่างเปล่าตามไปด้วยแม้แต่ความหวังสุดท้ายก็ถูกพรากไปจนหมดสิ้นจนกระทั่งงานฉลองวันเกิดของลูกสิ้นสุดลง แขกเหรื่อทยอยกลับกันไปหมดแล้วลู่เยี่ยนฉือโทรหาฉันไม่ติด จู่ ๆ ก็นึกถึงสายโทรศัพท์สายนั้นขึ้นมาได้น้ำเสียงของพยาบาลในสายฟังดูหงุดหงิด แฝงแววตำหนิอยู่เล็กน้อย“เธอเพิ่งผ่าตัดขูดมดลูกเสร็จ ร่างกายยังอ่อนแอมาก ควรนอนพักอยู่บนเตียง แต่เธอยืนกรานจะกลับ เราห้ามไม่อยู่ค่ะ”ตอนที่เขารีบมาถึง ฉันเดินมาถึงหน้าประตูโรงพยาบาลแล้วลมกลางคืนพัดกรูเข้ามา ทำให้ฉันสั่นไปทั้งตัวเขาพุ่งเข้ามาคว้าตัวฉันไว้ทันที“หลินจือซวี่”ฉันถูกเขากระชากจนเซไปก้าวหนึ่ง ก่อนจะหันกลับไปมองดวงตาของเขาแดงก่ำนี่เป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นเขาอยู่ในสภาพเช่นนี้ แต่ตอนนี้หัวใจฉันกลับไม่รู้สึกหวั่นไหวแม้แต่น้อย“กลับไปกับฉัน” เสียงของเขาสั่นเครือ “เธอเพิ่งผ่าตัดมา ตอนนี้จะไปไหนไม่ได้”“ปล่อยฉัน”ฉันสะบัดมือเขาออกอย่างแรง แต่เพราะออกแรงมากเกินไป ร่างกายจ
Read more
บทที่ 5
มือข้างหนึ่งประคองแผ่นหลังของฉันไว้ ส่วนอีกข้างโอบปกป้องเอวของฉันฉันถูกใครบางคนอุ้มขึ้นมาในท่าอุ้มพาดแขนเสียงสุดท้ายที่ได้ยินข้างหู คือเสียงตะโกนอย่างเกรี้ยวกราดของลู่เยี่ยนฉือ“แกเป็นใคร ปล่อยเธอลงเดี๋ยวนี้”หลังจากนั้น ฉันก็หมดสติไปอย่างสิ้นเชิงเมื่อรู้สึกตัวขึ้นมาอีกครั้ง ฉันก็อยู่ในห้องพักผู้ป่วยแล้วตอนเพิ่งถูกพามาส่งโรงพยาบาล ฉันติดต่อรุ่นพี่ที่เคยทำโครงงานวิจัยด้วยกันก่อนจะล้มป่วยโชคดีที่เขามาถึงได้ทันเวลาหลังจากพาฉันมาส่งโรงพยาบาล เขาก็จ้างผู้ดูแลมาคอยดูแลฉันลู่เยี่ยนฉือรู้ว่าฉันอยู่ที่ไหน และพยายามตามหาฉันมาตลอดแต่ครั้งนี้ ฉันไม่อยากเจอเขาอีกแล้วทันทีที่เขาเดินมาถึงข้างเตียง ฉันก็คว้าแก้วน้ำที่อยู่ใกล้มือขว้างใส่เขาอย่างแรงแก้วแตกกระจายอยู่ข้างเท้าของเขาเขาชะงักฝีเท้าด้านหลังเขามีเสิ่นจืออวี๋กับกู้เฉิงจ้านตามมาด้วยฉันนั่งอยู่บนเตียงผู้ป่วย ใบหน้าซีดขาวราวกับกระดาษ หลังมือยังมีเข็มน้ำเกลือปักอยู่ แต่น้ำเสียงกลับสั่นอย่างรุนแรง“พวกนายสามคน ห้ามใครเข้ามาใกล้ฉันทั้งนั้น”ไม่มีใครขยับอีกฉันเงยหน้ามองพวกเขา แล้วถามทีละคำอย่างชัดเจน“ลูกของฉันไม่อยู่แ
Read more
บทที่ 6
ตอนพยาบาลเข้ามาตรวจอาการ เธอก็ทำหน้าเคร่งขรึมแล้วไล่ทุกคนออกไปทันทีหลังประตูปิดลง ด้านนอกยังมีเสียงโต้เถียงกันเบา ๆ ดังแว่วมาฉันไม่ได้ตั้งใจฟังจนใกล้รุ่งสาง ในที่สุดฉันก็เข้าใจเรื่องหนึ่งอย่างชัดเจนคนทั้งสามนี้ ฉันไม่ต้องการใครอีกแล้ววันที่ออกจากโรงพยาบาล อากาศดีมากฉันเก็บเสื้อผ้าชิ้นสุดท้ายใส่กระเป๋า รูดซิปปิด แล้วยกขึ้นเดินออกไปทันทีที่ประตูห้องพักผู้ป่วยเปิดออก ลู่เยี่ยนฉือก็ลุกขึ้นยืนหลายวันมานี้เขาเฝ้าอยู่ด้านนอกตลอด พยาบาลบอกว่าเขาแทบไม่ได้นอนเลยแต่ไม่ว่าฉันจะได้ยินอะไร หัวใจก็ไม่ไหวติงอีกแล้วความเสียใจที่มาถึงช้าเกินไป นอกจากจะทำให้รู้สึกสะอิดสะเอียน ก็ไม่มีความหมายอื่นใดอีกเขายื่นมือมาจะรับกระเป๋าจากฉัน แต่ยกมือขึ้นได้เพียงครึ่งทางก็ลดลงช้า ๆ“รถจอดอยู่ข้างล่างแล้ว”“ฉันไปเองได้”“หมอบอกว่าตอนนี้เธอยังเหนื่อยมากเกินไปไม่ได้”“ลู่เยี่ยนฉือ”ฉันตัดบทเขา พลางสบตาเขาตรง ๆ“ต่อไปอย่าพูดกับฉันด้วยน้ำเสียงแบบนี้อีก”สีหน้าของเขาซีดลงทีละน้อย“ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น”“แต่ตลอดห้าปีที่ผ่านมา นายก็หมายความแบบนั้นมาตลอด”เขาอ้าปาก แต่กลับพูดอะไรไม่ออกฉัน
Read more
บทที่ 7
หลังออกจากโรงพยาบาล ฉันก็ไม่ได้กลับไปยังที่พักเดิมบ้านหลังนั้นสกปรกเกินไปโซฟาในห้องนั่งเล่นเป็นของที่ลู่เยี่ยนฉือเปลี่ยนให้เพราะมีช่วงหนึ่งที่ฉันนอนไม่หลับทั้งคืน มักจะกอดผ้าห่มนั่งอยู่จนฟ้าสาง เขากลัวฉันจะเป็นหวัด จึงตั้งใจเปลี่ยนเป็นโซฟาที่กว้างกว่าเดิมถ้วยชามและตะเกียบในครัวเป็นของที่ฉันกับกู้เฉิงจ้านซื้อด้วยกันตอนเพิ่งแต่งงานแม้แต่ดอกไม้บนระเบียง เสิ่นจืออวี๋ก็เคยชมว่าสวยทุกซอกทุกมุมของสถานที่แห่งนี้ราวกับกำลังเตือนฉันว่า ตลอดห้าปีที่ผ่านมา ฉันใช้ชีวิตอย่างไร้สาระเพียงใดฉันลาออกจากงานอย่างรวดเร็ว เปลี่ยนเบอร์โทรศัพท์ แล้วลากกระเป๋าเดินทางสองใบมุ่งหน้าไปทางใต้ที่นั่นเป็นเมืองเล็ก ๆ ริมทะเล ไม่ได้คึกคักนัก แต่เงียบสงบมากฉันเช่าบ้านหลังเล็กมากหลังหนึ่งมีห้องนอนหนึ่งห้อง ระเบียงหนึ่งแห่ง และห้องครัวแคบ ๆวันที่ย้ายเข้าไป ฉันเปิดม่านหน้าต่างทุกบาน มองแสงแดดที่ส่องเข้ามา จู่ ๆ ก็รู้สึกแปลกประหลาดขึ้นมาอย่างหนึ่งราวกับว่าตลอดหลายปีที่มีชีวิตอยู่ นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันมีสถานที่ซึ่งเป็นของตัวเองอย่างแท้จริงไม่มีลู่เยี่ยนฉือไม่มีกู้เฉิงจ้านและไม่มีใครที่จะถามฉันด้
Read more
บทที่ 8
หลังพูดจบ เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเสริมด้วยเสียงแผ่วเบา“พอดีผ่านมาทางนี้”ฉันมองเขา แต่ไม่ได้เปิดโปงคำโกหกนั้นบนโลกนี้จะมีเรื่องบังเอิญมากมายขนาดนั้นได้อย่างไรหากเขาแค่ผ่านมาโดยบังเอิญจริง ๆ ก็คงไม่มายืนอยู่ตรงนี้ในสภาพแบบนี้“มีธุระอะไรหรือเปล่า”ฉันถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบมากราวกับคำพูดสุภาพห่างเหินนี้ทิ่มแทงเขาเข้า เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยว่า “ผมอยากมาดูว่าคุณเป็นยังไงบ้าง”สายลมพัดจนผมของเขายุ่งเล็กน้อยเขาไม่ได้เดินเข้ามาใกล้ ฉันเองก็ไม่ได้ขยับระหว่างเรามีระยะห่างอยู่หลายก้าว ไม่ใกล้ไม่ไกล กำลังพอดีที่จะมองเห็นความเปลี่ยนแปลงบนใบหน้าของกันและกันได้อย่างชัดเจน“ช่วงนี้ใช้ชีวิตเป็นยังไงบ้าง”“ก็ดีมาก”หลังพูดจบสามคำนี้ ฉันเห็นแสงบางอย่างในดวงตาของเขาค่อย ๆ มืดลงคงเป็นเพราะเขาฟังออกแล้วฉันไม่ได้ฝืนทำเป็นเข้มแข็ง และไม่ได้จงใจพูดให้เขาฟังฉันกำลังค่อย ๆ มีชีวิตที่ดีขึ้นและความสุขนี้ก็ไม่เกี่ยวข้องกับเขาเขาเงียบอยู่นานมาก ก่อนจะพูดเสียงเบาว่า “หลังจากนั้น ผมก็ตัดขาดเรื่องทุกอย่างทางฝั่งพวกเขาแล้ว”ฉันไม่ได้ตอบอะไร“เฉิงจ้านมาหาผมหลายครั้ง อยากให้ผมช่ว
Read more
บทที่ 9
เธอก็แค่เสียใจและเจ็บปวด อยากหาทางระบายความรู้สึกออกมาเท่านั้นแต่ทำไมฉันต้องเป็นที่ระบายให้เธอด้วยแม่ของฉันยังคงโทรหาฉันเป็นครั้งคราวแม่แก่ลงอย่างรวดเร็ว คำพูดคำจาก็ไม่คล่องแคล่วเหมือนเมื่อก่อนแล้วบางครั้งพอรับสายก็ร้องไห้ทันที บอกว่าตอนนั้นตัวเองเลอะเลือนเกินไปบอกว่าไม่ควรช่วยปิดบังความจริง ไม่ควรขัดขวางฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่าไม่ให้ไปสืบหาความจริงบางครั้งแม่ก็พูดว่าตอนนี้พวกเขาต่างก็ใช้ชีวิตกันไม่ดีนัก ราวกับกำลังบอกฉันว่าทุกคนได้รับผลกรรมแล้วแต่ยิ่งฟัง ฉันกลับยิ่งรู้สึกว่าทุกอย่างห่างไกลจากตัวเองเหลือเกิน“แม่” ครั้งหนึ่งฉันขัดจังหวะเธอ “อย่าพูดถึงพวกเขาให้หนูฟังอีกเลย”ปลายสายเงียบไปนานมากแม่ถามเสียงเบาว่า “ลูกถึงขั้นไม่อยากยอมรับแม่เป็นแม่แล้วด้วยหรือ”ฉันยืนอยู่ในห้องครัว มองน้ำแกงในหม้อที่กำลังเดือด แต่ไม่ได้ตอบกลับไปในทันทีที่จริงแม่รู้คำตอบนั้นอยู่แล้วตั้งแต่ตอนที่แม่รู้อยู่เต็มอกว่ากู้เฉิงจ้านยังมีชีวิตอยู่ แต่กลับยังมองฉันกอดรูปถ่ายหน้าศพของเขาร้องไห้ บางสิ่งบางอย่างก็ขาดสะบั้นไปแล้ว“แม่ดูแลตัวเองให้ดีนะ”สุดท้าย ฉันพูดเพียงประโยคนี้แม่ร้องไห้อยู่ปลายสาย
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status