Share

บทที่ 2

Author: เซียวจิ่ง
สีหน้าของเขาแสดงความตกใจอยู่ชั่วขณะ แต่ไม่ได้ตอบอะไร

ฉันเองก็ไม่ได้ซักไซ้ต่อ

คืนนั้นฉันนอนไม่หลับ พลิกตัวไปมาบนเตียงตลอดทั้งคืน

เรื่องมากมายที่เมื่อก่อนฉันคิดไม่ตก ตอนนี้กลับมีคำตอบทั้งหมดแล้ว

ตอนกู้เฉิงจ้านเกิดเรื่อง ฉันไม่ได้เห็นหน้าเขาเป็นครั้งสุดท้ายด้วยซ้ำ

แม้แต่ของต่างหน้าก็ไม่มีเหลือไว้ให้สักชิ้น

มีเพียงคำอธิบายว่าอุบัติเหตุรุนแรงเกินไป จนไม่สามารถระบุตัวตนจากที่เกิดเหตุได้

ทันทีที่ได้ยินข่าว ฉันก็หมดสติล้มลงกับพื้น ไม่มีแม้แต่เรี่ยวแรงจะซักถามอะไรต่อ

ภายหลังฉันอยากไปดูสถานที่เกิดเหตุด้วยตัวเอง ลู่เยี่ยนฉือกลับห้ามไว้ โดยบอกว่าสถานที่เกิดเหตุถูกปิดกั้นไปนานแล้ว แม้แต่ญาติก็เข้าไปไม่ได้

แม่ของฉันเองก็เกลี้ยกล่อมว่า คนก็ตายไปแล้ว จะถามเรื่องพวกนี้ไปเพื่ออะไร

แม้แต่งานศพก็ยังเป็นเพียงโลงเปล่า

วันรุ่งขึ้น ฉันเดินทางไปร้านดอกไม้ที่เสิ่นจืออวี๋เคยไปเป็นประจำอย่างเหม่อลอย

เจ้าของร้านจำฉันได้ เขายิ้มแล้วพูดว่า เธอคงเป็นเพื่อนสนิทของจืออวี๋สินะ

“เมื่อวานสามีของเธอยังมาสั่งช่อดอกไม้ให้เธออยู่เลย”

หัวใจฉันกระตุกวูบ แต่ยังแสร้งถามเหมือนเป็นเรื่องที่นึกขึ้นได้ตามปกติ

“พวกเขามาสั่งดอกไม้กันบ่อยเหรอคะ”

“ช่วงหลังไม่ค่อยมาแล้ว เมื่อหลายปีก่อนจะให้คนมารับอยู่บ่อย ๆ ตอนลูกเกิดใหม่ ๆ สั่งกันถี่ที่สุด สามีของเธอก็มารับเองอยู่หลายครั้ง ดูท่าจะดีกับเธอมากนะ”

ตอนลูกเกิดใหม่ ๆ

ฉันยืนนิ่งอยู่ในร้าน ภาพตรงหน้าเริ่มพร่ามัวเป็นระยะ

เมื่อกลับถึงบ้าน ลู่เยี่ยนฉือก็มาถึงแล้ว

ในครัวมีน้ำซุปตุ๋นอยู่ บนโต๊ะวางยาเอาไว้

ทุกอย่างยังเหมือนเดิม สงบเรียบราวกับไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น

แต่ในตอนนั้นเอง โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น

เขาก้มมองหน้าจอ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์เดินไปทางระเบียง

ชั่วขณะนั้น ฉันเห็นชื่อที่บันทึกไว้บนหน้าจอ

จืออวี๋

ฉันแทบหยุดหายใจ ความหวังริบหรี่สุดท้ายในใจก็ดับลงอย่างสิ้นเชิง

ฉันไม่ลังเลอีกต่อไป

ระหว่างที่เขารับโทรศัพท์ ฉันก็หมุนตัวเดินออกจากบ้าน

ครั้งนี้ ฉันแค่อยากไปเห็นกับตาตัวเอง

อยากเห็นว่ากู้เฉิงจ้านทรยศฉันได้อย่างไร

อยากเห็นว่าเสิ่นจืออวี๋หน้าชื่นตาบานอยู่ในตำแหน่งของฉันได้อย่างไร

ฉันตามที่อยู่ที่เจ้าของร้านดอกไม้ให้มา จนมาถึงด้านล่างของอาคารอพาร์ตเมนต์ที่พวกเขาอาศัยอยู่

แต่คนที่ฉันเห็นเป็นคนแรกกลับเป็นแม่ของฉัน

ในมือของแม่ถือถุงใบใหญ่สองถุงที่เต็มไปด้วยของใช้สำหรับแม่และเด็ก

เมื่อเห็นแม่ รปภ. ยังยิ้มทักทายและพยักหน้าให้ด้วย

ในวินาทีนั้น เส้นด้ายเส้นสุดท้ายในหัวของฉันก็ขาดสะบั้นลงอย่างสิ้นเชิง

ฉันเดินตามขึ้นไปยังชั้นเดียวกัน

เมื่อลิฟต์เปิดออก ทางเดินก็เงียบสงัด

แม่ยืนอยู่หน้าประตู เคาะประตูอย่างคล่องแคล่วราวกับคุ้นเคยกับที่นี่เป็นอย่างดี

ไม่นานประตูก็เปิดออก

คนที่เปิดประตูคือกู้เฉิงจ้าน

ฉันยืนนิ่งอยู่กับที่ ถึงขั้นลืมหายใจ

เขาสวมชุดอยู่บ้าน ในอ้อมแขนอุ้มเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ อยู่คนหนึ่ง

แก้มของเด็กน้อยแดงเล็กน้อย ดูเหมือนเพิ่งร้องไห้มา พอเห็นแม่ของฉันก็ยื่นมือไปหา พร้อมเรียกเสียงเล็กเสียงน้อยว่า คุณย่าหลิน

เสียงดังอื้ออึงขึ้นในหูของฉัน ร่างทั้งร่างแข็งค้างไปหมด

แม่รีบรับเด็กไปอุ้มทันที พลางปลอบโยนไปด้วยและถามไปด้วยว่าไข้ลดหรือยัง

กู้เฉิงจ้านเบี่ยงตัวหลบให้แม่เข้าไปด้านใน พร้อมรับของจากมือแม่ไปอย่างเป็นธรรมชาติ

“จืออวี๋เพิ่งตื่น อยู่ข้างในครับ”

ตอนที่เขาเอ่ยชื่อนี้ น้ำเสียงช่างเป็นธรรมชาติราวกับเป็นเรื่องปกติ

ประตูยังไม่ได้ปิดลงทันที

ฉันมองเห็นห้องนั่งเล่นด้านใน มีผ้าห่มผืนเล็กพาดอยู่บนโซฟา บนโต๊ะกลางมีขวดนม ส่วนพื้นมีตัวต่อกระจัดกระจายอยู่

นี่คือครอบครัวที่สมบูรณ์พร้อมทุกอย่างอย่างแท้จริง

ครอบครัวที่ฉันเฝ้ารอมาเนิ่นนาน ทุกคนต่างรู้ว่ามีอยู่ แต่ฉันกลับไม่มีสิทธิ์ได้ครอบครองมันเลยแม้แต่น้อย

เสิ่นจืออวี๋เดินออกมาจากด้านใน ก่อนจะรับเด็กไปอุ้มไว้ในอ้อมแขน

เธอสวมชุดอยู่บ้าน ผมรวบไว้อย่างหลวม ๆ บนใบหน้ายังมีความง่วงงุนจากการเพิ่งตื่นนอน

กู้เฉิงจ้านยกมือขึ้น ช่วยทัดผมที่หลุดลงมาข้างแก้มของเธอไปไว้หลังใบหู

ฉันรีบยกมือยันกำแพงไว้ ถึงไม่ปล่อยให้ตัวเองทรุดลงไป

เมื่อก่อนตอนฉันทำอาหาร หากมีผมหล่นลงมา เขาก็จะช่วยทัดให้แบบนี้เหมือนกัน

ในฤดูหนาว หากผ้าพันคอของฉันพันยุ่งเหยิง เขาก็จะก้มหน้าลงมาจัดให้เรียบร้อย

ความอ่อนโยนเหล่านั้นที่ฉันเคยคิดว่าเป็นของฉันเพียงคนเดียว บัดนี้กลับตกเป็นของผู้หญิงอีกคนทั้งหมด

และที่น่าขันที่สุดก็คือ ผู้หญิงคนนั้นเป็นเพื่อนสนิทที่สุดของฉันเอง

แม่อุ้มเด็กไปนั่งลง สีหน้าเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้ม พลางบอกว่าครั้งนี้นำอาหารเสริมสำหรับเด็กมาให้ด้วย คราวหน้าจะซื้อเสื้อผ้าชุดใหม่มาให้อีก

พี่เลี้ยงเดินออกมาจากห้องครัวแล้วถามว่าต้องการให้อุ่นน้ำซุปไหม

กู้เฉิงจ้านรินน้ำ เสิ่นจืออวี๋ก้มหน้าคุยกับลูก

ภาพตรงหน้านี้ช่างสมบูรณ์พร้อมเหลือเกิน

สมบูรณ์จนทำให้ฉันที่ยืนอยู่ด้านนอกประตู กลายเป็นคนส่วนเกินไปเสียอย่างนั้น

ตอนน้ำตาหยดลงมา ฉันยังไม่ได้ยกมือขึ้นเช็ดด้วยซ้ำ

ฉันหมุนตัวเดินไปทางลิฟต์

แต่ในตอนนั้นเอง โทรศัพท์ก็ดังขึ้น

เป็นลู่เยี่ยนฉือ

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • กรงขังไร้รัก   บทที่ 9

    เธอก็แค่เสียใจและเจ็บปวด อยากหาทางระบายความรู้สึกออกมาเท่านั้นแต่ทำไมฉันต้องเป็นที่ระบายให้เธอด้วยแม่ของฉันยังคงโทรหาฉันเป็นครั้งคราวแม่แก่ลงอย่างรวดเร็ว คำพูดคำจาก็ไม่คล่องแคล่วเหมือนเมื่อก่อนแล้วบางครั้งพอรับสายก็ร้องไห้ทันที บอกว่าตอนนั้นตัวเองเลอะเลือนเกินไปบอกว่าไม่ควรช่วยปิดบังความจริง ไม่ควรขัดขวางฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่าไม่ให้ไปสืบหาความจริงบางครั้งแม่ก็พูดว่าตอนนี้พวกเขาต่างก็ใช้ชีวิตกันไม่ดีนัก ราวกับกำลังบอกฉันว่าทุกคนได้รับผลกรรมแล้วแต่ยิ่งฟัง ฉันกลับยิ่งรู้สึกว่าทุกอย่างห่างไกลจากตัวเองเหลือเกิน“แม่” ครั้งหนึ่งฉันขัดจังหวะเธอ “อย่าพูดถึงพวกเขาให้หนูฟังอีกเลย”ปลายสายเงียบไปนานมากแม่ถามเสียงเบาว่า “ลูกถึงขั้นไม่อยากยอมรับแม่เป็นแม่แล้วด้วยหรือ”ฉันยืนอยู่ในห้องครัว มองน้ำแกงในหม้อที่กำลังเดือด แต่ไม่ได้ตอบกลับไปในทันทีที่จริงแม่รู้คำตอบนั้นอยู่แล้วตั้งแต่ตอนที่แม่รู้อยู่เต็มอกว่ากู้เฉิงจ้านยังมีชีวิตอยู่ แต่กลับยังมองฉันกอดรูปถ่ายหน้าศพของเขาร้องไห้ บางสิ่งบางอย่างก็ขาดสะบั้นไปแล้ว“แม่ดูแลตัวเองให้ดีนะ”สุดท้าย ฉันพูดเพียงประโยคนี้แม่ร้องไห้อยู่ปลายสาย

  • กรงขังไร้รัก   บทที่ 8

    หลังพูดจบ เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเสริมด้วยเสียงแผ่วเบา“พอดีผ่านมาทางนี้”ฉันมองเขา แต่ไม่ได้เปิดโปงคำโกหกนั้นบนโลกนี้จะมีเรื่องบังเอิญมากมายขนาดนั้นได้อย่างไรหากเขาแค่ผ่านมาโดยบังเอิญจริง ๆ ก็คงไม่มายืนอยู่ตรงนี้ในสภาพแบบนี้“มีธุระอะไรหรือเปล่า”ฉันถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบมากราวกับคำพูดสุภาพห่างเหินนี้ทิ่มแทงเขาเข้า เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยว่า “ผมอยากมาดูว่าคุณเป็นยังไงบ้าง”สายลมพัดจนผมของเขายุ่งเล็กน้อยเขาไม่ได้เดินเข้ามาใกล้ ฉันเองก็ไม่ได้ขยับระหว่างเรามีระยะห่างอยู่หลายก้าว ไม่ใกล้ไม่ไกล กำลังพอดีที่จะมองเห็นความเปลี่ยนแปลงบนใบหน้าของกันและกันได้อย่างชัดเจน“ช่วงนี้ใช้ชีวิตเป็นยังไงบ้าง”“ก็ดีมาก”หลังพูดจบสามคำนี้ ฉันเห็นแสงบางอย่างในดวงตาของเขาค่อย ๆ มืดลงคงเป็นเพราะเขาฟังออกแล้วฉันไม่ได้ฝืนทำเป็นเข้มแข็ง และไม่ได้จงใจพูดให้เขาฟังฉันกำลังค่อย ๆ มีชีวิตที่ดีขึ้นและความสุขนี้ก็ไม่เกี่ยวข้องกับเขาเขาเงียบอยู่นานมาก ก่อนจะพูดเสียงเบาว่า “หลังจากนั้น ผมก็ตัดขาดเรื่องทุกอย่างทางฝั่งพวกเขาแล้ว”ฉันไม่ได้ตอบอะไร“เฉิงจ้านมาหาผมหลายครั้ง อยากให้ผมช่ว

  • กรงขังไร้รัก   บทที่ 7

    หลังออกจากโรงพยาบาล ฉันก็ไม่ได้กลับไปยังที่พักเดิมบ้านหลังนั้นสกปรกเกินไปโซฟาในห้องนั่งเล่นเป็นของที่ลู่เยี่ยนฉือเปลี่ยนให้เพราะมีช่วงหนึ่งที่ฉันนอนไม่หลับทั้งคืน มักจะกอดผ้าห่มนั่งอยู่จนฟ้าสาง เขากลัวฉันจะเป็นหวัด จึงตั้งใจเปลี่ยนเป็นโซฟาที่กว้างกว่าเดิมถ้วยชามและตะเกียบในครัวเป็นของที่ฉันกับกู้เฉิงจ้านซื้อด้วยกันตอนเพิ่งแต่งงานแม้แต่ดอกไม้บนระเบียง เสิ่นจืออวี๋ก็เคยชมว่าสวยทุกซอกทุกมุมของสถานที่แห่งนี้ราวกับกำลังเตือนฉันว่า ตลอดห้าปีที่ผ่านมา ฉันใช้ชีวิตอย่างไร้สาระเพียงใดฉันลาออกจากงานอย่างรวดเร็ว เปลี่ยนเบอร์โทรศัพท์ แล้วลากกระเป๋าเดินทางสองใบมุ่งหน้าไปทางใต้ที่นั่นเป็นเมืองเล็ก ๆ ริมทะเล ไม่ได้คึกคักนัก แต่เงียบสงบมากฉันเช่าบ้านหลังเล็กมากหลังหนึ่งมีห้องนอนหนึ่งห้อง ระเบียงหนึ่งแห่ง และห้องครัวแคบ ๆวันที่ย้ายเข้าไป ฉันเปิดม่านหน้าต่างทุกบาน มองแสงแดดที่ส่องเข้ามา จู่ ๆ ก็รู้สึกแปลกประหลาดขึ้นมาอย่างหนึ่งราวกับว่าตลอดหลายปีที่มีชีวิตอยู่ นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันมีสถานที่ซึ่งเป็นของตัวเองอย่างแท้จริงไม่มีลู่เยี่ยนฉือไม่มีกู้เฉิงจ้านและไม่มีใครที่จะถามฉันด้

  • กรงขังไร้รัก   บทที่ 6

    ตอนพยาบาลเข้ามาตรวจอาการ เธอก็ทำหน้าเคร่งขรึมแล้วไล่ทุกคนออกไปทันทีหลังประตูปิดลง ด้านนอกยังมีเสียงโต้เถียงกันเบา ๆ ดังแว่วมาฉันไม่ได้ตั้งใจฟังจนใกล้รุ่งสาง ในที่สุดฉันก็เข้าใจเรื่องหนึ่งอย่างชัดเจนคนทั้งสามนี้ ฉันไม่ต้องการใครอีกแล้ววันที่ออกจากโรงพยาบาล อากาศดีมากฉันเก็บเสื้อผ้าชิ้นสุดท้ายใส่กระเป๋า รูดซิปปิด แล้วยกขึ้นเดินออกไปทันทีที่ประตูห้องพักผู้ป่วยเปิดออก ลู่เยี่ยนฉือก็ลุกขึ้นยืนหลายวันมานี้เขาเฝ้าอยู่ด้านนอกตลอด พยาบาลบอกว่าเขาแทบไม่ได้นอนเลยแต่ไม่ว่าฉันจะได้ยินอะไร หัวใจก็ไม่ไหวติงอีกแล้วความเสียใจที่มาถึงช้าเกินไป นอกจากจะทำให้รู้สึกสะอิดสะเอียน ก็ไม่มีความหมายอื่นใดอีกเขายื่นมือมาจะรับกระเป๋าจากฉัน แต่ยกมือขึ้นได้เพียงครึ่งทางก็ลดลงช้า ๆ“รถจอดอยู่ข้างล่างแล้ว”“ฉันไปเองได้”“หมอบอกว่าตอนนี้เธอยังเหนื่อยมากเกินไปไม่ได้”“ลู่เยี่ยนฉือ”ฉันตัดบทเขา พลางสบตาเขาตรง ๆ“ต่อไปอย่าพูดกับฉันด้วยน้ำเสียงแบบนี้อีก”สีหน้าของเขาซีดลงทีละน้อย“ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น”“แต่ตลอดห้าปีที่ผ่านมา นายก็หมายความแบบนั้นมาตลอด”เขาอ้าปาก แต่กลับพูดอะไรไม่ออกฉัน

  • กรงขังไร้รัก   บทที่ 5

    มือข้างหนึ่งประคองแผ่นหลังของฉันไว้ ส่วนอีกข้างโอบปกป้องเอวของฉันฉันถูกใครบางคนอุ้มขึ้นมาในท่าอุ้มพาดแขนเสียงสุดท้ายที่ได้ยินข้างหู คือเสียงตะโกนอย่างเกรี้ยวกราดของลู่เยี่ยนฉือ“แกเป็นใคร ปล่อยเธอลงเดี๋ยวนี้”หลังจากนั้น ฉันก็หมดสติไปอย่างสิ้นเชิงเมื่อรู้สึกตัวขึ้นมาอีกครั้ง ฉันก็อยู่ในห้องพักผู้ป่วยแล้วตอนเพิ่งถูกพามาส่งโรงพยาบาล ฉันติดต่อรุ่นพี่ที่เคยทำโครงงานวิจัยด้วยกันก่อนจะล้มป่วยโชคดีที่เขามาถึงได้ทันเวลาหลังจากพาฉันมาส่งโรงพยาบาล เขาก็จ้างผู้ดูแลมาคอยดูแลฉันลู่เยี่ยนฉือรู้ว่าฉันอยู่ที่ไหน และพยายามตามหาฉันมาตลอดแต่ครั้งนี้ ฉันไม่อยากเจอเขาอีกแล้วทันทีที่เขาเดินมาถึงข้างเตียง ฉันก็คว้าแก้วน้ำที่อยู่ใกล้มือขว้างใส่เขาอย่างแรงแก้วแตกกระจายอยู่ข้างเท้าของเขาเขาชะงักฝีเท้าด้านหลังเขามีเสิ่นจืออวี๋กับกู้เฉิงจ้านตามมาด้วยฉันนั่งอยู่บนเตียงผู้ป่วย ใบหน้าซีดขาวราวกับกระดาษ หลังมือยังมีเข็มน้ำเกลือปักอยู่ แต่น้ำเสียงกลับสั่นอย่างรุนแรง“พวกนายสามคน ห้ามใครเข้ามาใกล้ฉันทั้งนั้น”ไม่มีใครขยับอีกฉันเงยหน้ามองพวกเขา แล้วถามทีละคำอย่างชัดเจน“ลูกของฉันไม่อยู่แ

  • กรงขังไร้รัก   บทที่ 4

    ตอนที่ไฟสว่างขึ้น ฉันเจ็บจนร่างกายเริ่มชาไปหมดเสียงของหมอดังแว่วเข้าหูเป็นระยะ ๆไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไร ภาพตรงหน้าก็ค่อย ๆ มืดลงราวกับมีบางสิ่งในร่างกายค่อย ๆ ว่างเปล่าตามไปด้วยแม้แต่ความหวังสุดท้ายก็ถูกพรากไปจนหมดสิ้นจนกระทั่งงานฉลองวันเกิดของลูกสิ้นสุดลง แขกเหรื่อทยอยกลับกันไปหมดแล้วลู่เยี่ยนฉือโทรหาฉันไม่ติด จู่ ๆ ก็นึกถึงสายโทรศัพท์สายนั้นขึ้นมาได้น้ำเสียงของพยาบาลในสายฟังดูหงุดหงิด แฝงแววตำหนิอยู่เล็กน้อย“เธอเพิ่งผ่าตัดขูดมดลูกเสร็จ ร่างกายยังอ่อนแอมาก ควรนอนพักอยู่บนเตียง แต่เธอยืนกรานจะกลับ เราห้ามไม่อยู่ค่ะ”ตอนที่เขารีบมาถึง ฉันเดินมาถึงหน้าประตูโรงพยาบาลแล้วลมกลางคืนพัดกรูเข้ามา ทำให้ฉันสั่นไปทั้งตัวเขาพุ่งเข้ามาคว้าตัวฉันไว้ทันที“หลินจือซวี่”ฉันถูกเขากระชากจนเซไปก้าวหนึ่ง ก่อนจะหันกลับไปมองดวงตาของเขาแดงก่ำนี่เป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นเขาอยู่ในสภาพเช่นนี้ แต่ตอนนี้หัวใจฉันกลับไม่รู้สึกหวั่นไหวแม้แต่น้อย“กลับไปกับฉัน” เสียงของเขาสั่นเครือ “เธอเพิ่งผ่าตัดมา ตอนนี้จะไปไหนไม่ได้”“ปล่อยฉัน”ฉันสะบัดมือเขาออกอย่างแรง แต่เพราะออกแรงมากเกินไป ร่างกายจ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status