ไร้เดียงสาซ่อนร้าย のすべてのチャプター: チャプター 11 - チャプター 20

"ข้างบนนี้อากาศเย็นมากเลยนะ ป๊าบอกแล้วว่าให้เอาเสื้อหนาๆ มาด้วย ข้างบนนี้อากาศเย็นมาก ยิ่งมืดยิ่งเย็น ยิ่งมีฝนหลงฤดูมาด้วยแบบนี้ คืนนี้คงจะหนาวจับใจเลยแหละ"เสียงบ่นของคนข้างๆ ทำให้สาวน้อยที่กอดอกแล้วนั่งห่อไหล่เมื่อลมเย็นเชียบปะทะตัว หันไปมองเขาแล้วหัวเราะเบาๆ ก่อนจะยิ้มตาหยีส่งให้เขา"แหม...หนูไม่หนาวหรอกค่ะ พอทนได้""ไม่หนาวอะไรปากเขียวแล้ว"พ่อเลี้ยงหนุ่มบ่น อากาศข้างล่างกับบนดอย อุณหภูมิต่างกันหลายองศา ระหว่างทางที่ขึ้นมายังรีสอร์ตมีฝนตกปรอยๆ เป็นระยะฝนแบบนี้แหละยิ่งทำให้อากาศเย็นมากขึ้น หอมหงส์หัวเราะอีกหน ยิ้มให้เขาแม้จะปากสั่น พร้อมกับโอบรอบเอวเขาเหมือนจะอ้อน หล่อนสวมเพียงชุดเดรสยาวที่ทำจากผ้าไหมพรม มันอาจจะอุ่นจนเกือบร้อนตอนที่ใส่อยู่บ้าน แต่พอขึ้นมาที่นี่แล้วมันไม่เพียงพอต่ออากาศที่เย็นลงกะทันหัน หล่อนเองก็หนาวอยู่บ้างนั่นแหละ และก็ที่ไม่ได้เอาเสื้อหนาๆ ขึ้นมาด้วยเพราะว่า..."แค่นี้เองค่ะ หนูอดทนเก่งนะ อูย"ว่าแล้วก็สูดปากนิดๆ อากาศเย็นเสียดผิวดีจริงๆ สาวน้อยกำลังจะหันเข้าไปในรีสอร์ต ที่เอากระเป๋าไปเก็บกันก่อนจะออกมาเดินสัมผัสอากาศและวิวสวยๆ มันไม่ไหวแล้วจริงๆ แหะ อาจจะ

"เราจะนอนตรงนี้จริงๆ น่ะเหรอ?"เขาถาม หอมหงส์ที่ดูแลจัดแจงปูผ้าที่นอนตรงบริเวณริมระเบียงของห้องพักที่ยื่นออกไป ตรงบริเวณทางชันของพื้นที่ ทำให้คล้ายเหมือนลอยตัวออกมาจากตัว บ้าน และเหมือนอยู่บนท้องฟ้าก็ไม่ผิดนัก ตอนนี้ฝนหยุดตกไปนานแล้วและฟ้ากำลังเปิด เห็นดวงดาวเต็มท้องฟ้า อากาศเริ่มเย็นลงเรื่อย ๆ "ค่ะ หนูอยากนอนดูดาวกับป๊า"หล่อนว่า พ่อเลี้ยงหนุ่มจำต้องทำตามคำพูดตน ทั้งที่อยากจะกลับไปนอนที่ห้องของเขามากกว่านอนกับหล่อนแบบนี้ใจมันบอกไม่ให้คิด แต่บางทีการชิดใกล้ของชายหญิง การที่เขานึกอ่อนไหวกับหล่อน การอยู่ด้วยกันในที่รโหฐานเพียงสองคน ก็สุ่มเสี่ยงเหลือเกินแต่จะปฏิเสธหล่อน เขาก็แพ้น้ำตาหล่อนอีก...เขาทรุดลงนั่งขัดสมาธิบนผ้าห่มนวมที่หล่อนปูไว้ ตามองไปยังท้องฟ้า พยายามคิดถึงคนที่เขารักอย่าง เฉิดโฉม เหมือนจะใช้เป็นยันต์กันความหวั่นไหว หอมหงส์หายไปครู่หนึ่งก็กลับมาพร้อมกับกระติกใบใหญ่ ข้างในบรรจุขวดแก้วหลากสีมาด้วย เมื่อหล่อนหยิบมาขวดหนึ่งวางตรงหน้าเขา พ่อเลี้ยงหนุ่มก็ขมวดคิ้ว"อะไรน่ะ" "ไวน์ผลไม้ค่ะ"เห็นหน้าเขาแล้วหอมหงส์ก็ทำตาอ้อนๆ"หนูอยากลองดื่มดู เจ้าของรีสอร์ตเชียร์อัปว่าอร่อย แก

เสียงนกร้องดังในตอนเช้า ที่ริมหน้าต่าง เหมือนจะปลุกคนที่กำลังนอนก่ายเกยกันในผ้าห่มผืนหนาให้ตื่นขึ้นมา พร้อมกัน...​หอมหงส์เบียดตัวเข้าหาคนที่กำลังกอดอยู่ เธอค่อยเงยหน้าขึ้นมามองเขา เป็นจังหวะเดียวกับที่อินทรก้มลงมามองเธอพอดี​“อรุณสวัสดิ์ค่ะป๊าขา”​“เอ่อ...”​อินทรหลบตาหล่อน ทำท่าว่าจะผละออกไป ศีลธรรมในใจของเขากำลังเริ่มทำงาน มันทำให้เขาปวดแสบปวดร้อนไปหมดทั้งอกตอนนี้ เขากล้าทำลงไปได้อย่างไร นอกใจเฉิดโฉม...แถมกับคนใกล้ชิดของภรรยาที่แสนดี​“ป๊าขาจะไปไหน”สาวน้อยครางเมื่อรับรู้ว่าเขากำลังจะลุกขึ้น เธออาศัยจังหวะขึ้นคร่อมทับเขา อินทรถอนใจ ตอนนี้ร่าง ขาวนวลเกยอยู่บนตัวเขาทั้งตัว ​เลือดเนื้อเมื่อสัมผัสเสียดสีกันมันก็เหมือนจุดไฟบางอย่างประทุขึ้นมา ตาต่อตามองสบกัน ขณะที่ฝ่ายหญิงมองไล้ไปตามใบหน้าหล่อเหลานั่นของคนที่อยู่ใต้ร่างเธอ หอมหงส์ใช้นิ้วเกลี่ยตามสันคางของเขา สัมผัสของเธอทำให้เขาร้อนรุ่มไปทั้งกาย​ใจแม้จะโดนแผดเผาด้วยไฟแห่งสำนึกผิดถูก แต่มันก็ถูกดับลงชั่วคราว เมื่อเธอก้มลงจูบเคล้าที่ปากของเขาเบาๆ ก่อนที่อินทรจะพลิกร่างของเธอลงใต้ร่างเขาแล้วเริ่มจูบเธออย่างจริงจัง หอมหงส์ครางเบาๆ กับจู

​มือของอินทรสะบัดออกจากมือของหอมหงส์เมื่อเดินเข้าไปในบ้านสาวน้อยเหลือบตามองเขาก่อนจะเม้มปาก เมื่อเขาทำแบบนั้นเธอเลยคล้องแขนกับเขา แล้วเอาหน้าแนบกับท่อนแขนนั้น ศีรษะของเธอเสมอกับบริเวณไหล่เขา“หนูหงส์ เอ่อ...อย่าเกาะป๊าแน่นมากสิครับ”อินทรลอบถอนใจน้อยๆ เขาเอ่ยเสียงแผ่วเบาให้ได้ยินกันสองคน ขณะที่เดินก้าวเข้าไปในบ้าน...บ้านที่มีภรรยาของเขารออยู่​ภรรยา...​คำนี้เหมือนหอกทิ่มเข้าไปในใจเขา แต่เขาก็ไม่อาจจะสลัดหรือหมางเมินใส่คนที่กำลังเกาะเขาแจตอนนี้ได้ นั่นก็เพราะความรู้สึกที่กำลังอ่อนไหว ทั้งสงสาร ทั้งผิด และทั้งรัก...​ให้ตาย...​เขากำลังทำอะไรลงไป​​​​​“ทำไมหนูคะ หนูไม่ได้เกาะแน่นเสียหน่อย แล้วหนูก็คล้องแขนกับป๊าแบบนี้มาตลอด” เธอเม้มปากใส่เขา พลางทำน้ำตาคลอ ลดเสียงลงเมื่อเดินผ่านสาวรับใช้ที่กำลังทำความสะอาดอยู่​“ป๊ากลัวว่าหนูจะทำพิรุธให้พี่โฉมจับได้หรือคะ ว่าป๊ากับหนู...เป็นอะไรกัน”​“คือ...” ชายหนุ่มกลืนน้ำลาย หน้าของเขาเจื่อนไปในทันที หอมหงส์ยกมือขึ้นปาดน้ำตา เธอเล่นบทบาทนี้ได้เนียนมาก และน้ำตาของเธอก็ทรงอิทธิพลกับเขามาก อินทรถึงกับดึงเธอเข้าไปในห้องน้ำ...ที่อยู่ตรงบริเวณนั้นเพื่อ

“ป๊าขา” เธอเอ่ยทักเขาทันทีเมื่อเห็นหน้า นัยน์ตาเป็นประกายระยิบระยับนั่น อินทรมองสบแล้วก็ใจสั่น อะไรๆ ที่เคยคิดว่าเขาจะยับยั้งได้ ไม่เกิดขึ้นอีกแล้วแต่เมื่อได้ยินเสียงได้เห็นหน้า สิ่งที่คิดว่าควบคุมได้มันกลับไม่เป็นอย่างนั้นเลยสักนิด​“เอ่อ...” ​“หนูหิวก็เลยลุกขึ้นมาต้มมาม่ากิน”เธอว่าก่อนจะเม้มปากนิดๆ พลางเอ่ยประโยคต่อมาเสียงอ่อย แล้วทำหน้าเศร้าจนเขานึกสงสาร​“หนูนึกว่าป๊าจะไปถามหนูสักคำ ว่าหนูเป็นอะไร ห่วงหนูบ้างที่หนูไม่ลงมากินข้าว แต่...”เธอสั่นหน้าแล้วถอนใจ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองคนที่กำลังยืนจ้องเธอนิ่งอยู่​“ไม่เป็นไรค่ะ ช่างมันเถอะ หนูจะได้รู้ว่าป๊าเอ่อไม่แคร์หนู”​“ป๊าแคร์” เขาตอบ ตายังคงจ้องมองมายังเธอด้วยนัยน์ตาที่อ่านไม่ออก คำพูดของเขาทำให้เธอมีสีหน้าดีขึ้นทันที เขาหลบตาเธอแล้วถอนใจเฮือก ก่อนจะทรุดลงนั่งตรงกันข้ามกับสาวน้อย ตาของเขาเสมองไปยังชามบะหมี่ของเธอแล้วเอ่ยพึมพำเบาๆ ​“ทำให้ป๊าสักชามได้ไหมครับ กลิ่นของบะหมี่หนูหอมน่ากินมาก”​“ค่ะ ทำเหมือนของหนูเลยไหม?หรือป๊าจะกินรสอื่นคะ” เธอลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วไปที่ตรงเคาน์เตอร์ครัว เปิดลิ้นชักดูด้านบนที่เก็บพวกบะหมี่กึ่งสำเร็