All Chapters of เกิดใหม่ครานี้ ข้าขอหนีให้พ้นจากองค์ชายสิบสาม: Chapter 11 - Chapter 20

11 นี่คือฮูหยินของข้า เมื่อสอบถามที่โรงเตี๊ยมสาขาแรกแล้วไม่พบความคืบหน้า ทั้งคู่จึงได้เบาะแสจากร่องรอยเข็มเงินที่ตกอยู่ในศพทหาร พวกเขาตามสืบจนไปถึงร้านหมอยาเล็กๆ ที่ตั้งอยู่ไม่ไกลจากโรงเตี๊ยม “เข็มพวกนี้...ไม่ใช่ของทั่วไปในตลาด” หมอยาพูดพลางลูบปลายเข็มที่เรียบลื่นแปลกตา “มันถูกตีขึ้นจากหมู่บ้านที่ผลิตเครื่องเงินในหุบเขานั่น… ชาวบ้านที่นั่นมีเชื้อสายเผ่าทุ่งหญ้า จึงมีฝีมือเฉพาะทาง” ไป๋หลิงฮวาได้ฟังดังนั้น จึงหันไปสบตากับเยวี่ยหานที่ในคราบซือเฟิ่ง “ไปที่นั่นเถิด ข้าอยากเห็นกับตา” หมู่บ้านในหุบเขาอยู่ไม่ไกลนัก หลังเดินทางไม่นาน ก็พบหมู่บ้านเล็กที่แวดล้อมด้วยทุ่งหญ้าสีทองทอดยาวสุดลูกหูลูกตา ผู้คนในหมู่บ้านมีเค้าใบหน้าและดวงตาโค้งเรียวยาวแบบชนเผ่าทุ่งหญ้า พวกเขาใช้ชีวิตอย่างสงบ แต่กลับมีโรงตีเครื่องเงินและเข็มมากมายจนผิดสังเกต เยวี่ยหานเหลือบตามองรอบๆ สีหน้าของเขาไม่แสดงความแปลกใจนัก แต่แววตากลับคมกริบ “ที่นี่...ข้าเคยได้ยินชื่อเสียงอยู่บ้าง คนในกองทัพบางนายมักจะใช้เข็มเหล่านี้ทำอาวุธลับ” ไป๋หลิงฮวาก้าวเดินพลางหรี่ตา “แต่หากเป็นเพียงชาวบ้านธรรมดา เหตุใดถึงมีบ้านพักตากอากาศของแม่ท

13พระราชโองการท้องพระโรงในวันพระราชพิธีช่างโอฬารอลังการนัก ขันทีน้อยถือโคมทองเรียงรายตามทาง เสียงกลองและพิณขับบรรยากาศให้ขลังยิ่งนัก ราชวงศ์และขุนนางชั้นผู้ใหญ่ต่างพากันหลั่งไหลมาร่วมถวายพระพรวันประสูติแด่ฮ่องเต้ท่ามกลางแสงคบเพลิงและเสียงแตรกังวาน ไป๋หลิงฮวาปรากฏกายขึ้นอย่างงดงามเลิศล้ำ นางในวัยเบ่งบานสะพรั่ง ชุดที่สวมเป็นผ้าไหมเลื่อมทองปักดิ้นลวดลายเมฆาวิหคระยับ พาดทับด้วยแพรโปร่งสีขาวนวลราวหมอกเช้า อาภรณ์ตัดเย็บบรรจงประณีตจนราวกับหลุดออกมาจากห้วงสวรรค์แม้พัดเนื้อแพรที่นางถือปิดบังครึ่งใบหน้า แต่เพียงแววตาคู่งามก็ส่องประกายเย้ายวนสะกดคนทุกผู้ สตรีในท้องพระโรงต่างพากันเหลียวแล พระสนมเอกฮุ่ยหรงเองก็พลันขมวดคิ้วแน่น ดวงตาฉายประกายฉงน“เสื้อผ้างามหรูเพียงนี้ นางเอามาจากไหนกัน? ห้าปีอยู่แต่ในวัด วังหลังก็ไม่ได้จัดเตรียมชุดให้นางเลิศหรู แล้วเหตุใดจึงปรากฏตัวได้เลิศล้ำถึงเพียงนี้…”เสียงพิณสายอันอ่อนหวานดังระรื่นไปทั่วท้องพระโรง เหล่าสตรีฝ่ายในแต่งองค์อลังการนั่งเรียงราย แต่สายตาหลายคู่กลับจับจ้องไปยังร่างในชุดงามเลิศ ไป๋หลิงฮวา ผู้กลับจากวัดหลังห่างหายไปถึงห้าปีพระสนมเอกฮุ่ยหรงวางถ้วย

15กักบริเวณ (NC18+)ยามสายแดดอ่อนส่องลอดม่านแพร ภายในเรือนน้ำชาของฝ่ายในเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ เสียงกระซิบกระซาบ และกลิ่นหอมของดอกเหมยที่บานอยู่รอบตำหนัก สนมชั้นสูงหลายคนมารวมตัวกันอย่างพร้อมหน้า บรรยากาศดูคล้ายผ่อนคลาย ทว่าซ่อนคมดาบไว้ทุกถ้อยคำไป๋หลิงฮวานั่งอยู่ริมโต๊ะ สีหน้าสงบนิ่ง แต่ในใจกลับคล้ายทะเลปั่นป่วน อย่างแรก ข้าต้องออกจากวังหลังนี้ให้ได้…อย่างที่สอง ข้าต้องหนีให้พ้นเงาขององค์ชายสิบสาม ไม่เช่นนั้นชะตาข้าจะมลายเป็นผุยผงอีกครั้งเสียงซุบซิบจากวงในลอยมาเข้าหูอย่างไม่ตั้งใจ“พระอาการฝ่าบาทมิได้ดีนักแล้ว…เกรงว่าจะอยู่ได้อีกไม่นาน”“ใช่หรือไม่ หากสงครามยังไม่จบ ฝ่าบาทสิ้นลงเมื่อไร เกรงว่าทุกสิ่งในวังจะปั่นป่วน”หัวใจของไป๋หลิงฮวากระตุกวาบ นางกำพัดในมือนิ่งแน่น ความทรงจำชาติที่แล้วผุดขึ้น จุดเริ่มต้นแห่งหายนะมักเริ่มด้วยพระอาการของฮ่องเต้นี่เองทันใดนั้น พระสนมเอกฮุ่ยหรงซึ่งนั่งอยู่เบื้องหน้ากลับหันสายตาเยาะหยันมาที่นาง ยกถ้วยชาขึ้นอย่างโอ่อ่า ก่อนกล่าวเสียงหวานปนเสียดสี“พระสนมไป๋ ดูจะเจริญเนื้อเจริญตัวไม่น้อย หลังจากหายหน้าไปตั้งห้าปี…หรือว่าวัดที่ท่านอยู่จักเลี้ยงดูดีกว่าวัง

17พระสนมที่จากไป...ขบวนรถม้าของพระสนมผู้ถูกกักบริเวณเคลื่อนคล้อยออกจากวังหลัง ท่ามกลางเสียงซุบซิบนินทาและสายตาเย้ยหยันของเหล่าขันทีและนางกำนัล“พระสนมผู้ไม่เป็นที่โปรดปราน…สุดท้ายก็ถูกส่งไปบวชในวัดห่างไกล”“เป็นถึงพระสนมเอกแท้ ๆ แต่ลงเอยเช่นนี้ ช่างน่าอนาถนัก”ล้อเกวียนบดไปบนเส้นทางแคบเลียบเขา ทิวไม้ใหญ่ตั้งตระหง่านราวเฝ้าสังเกตการณ์ ฟ้าค่ำลงอย่างรวดเร็ว ลมเย็นพัดหวิว ดุจเสียงโหยหวนของวิญญาณไร้ที่ไปแล้วทันใดนั้น...เสียงม้าสะดุ้งฮึดฮัด!กรีดร้องดังลั่น!รถม้าคันหน้าพลัดตกลงสู่เหวลึกในพริบตา! ไม้หักสะบั้นดังสนั่นราวโลกถล่ม ทหารราชสำนักแตกตื่น ต่างร้องเรียก“พระสนม! พระสนมไป๋!” พร้อมกรูกันลงไปยังเชิงผา ความโกลาหลปกคลุมทั้งขบวนหลายชั่วยามผ่านไป…กลิ่นเลือดคาวโชยอบอวล ซากรถม้าถูกลากขึ้นมาทีละชิ้น ท่ามกลางแสงคบเพลิงสลัว เสียงร่ำไห้โศกสลดดังไม่ขาดสายเบื้องหน้าเหล่าทหารคือร่างแหลกเหลว เลือดนองจนแทบไม่อาจแยกแยะผิวกายจากผืนดิน ใบหน้าถูกบดเละจนไม่อาจจำได้ แต่ชุดแพรไหมสีอ่อนและเครื่องประดับล้วนชี้ชัดคือ พระสนมไป๋หลิงฮวา! และข้างกายยังพบร่างแม่นมเหรินผู้ซื่อสัตย์…ไร้ลมหายใจแล้ว“พระสนมไป๋สิ้

19ตามหาตัวคนทรยศโรงเตี๊ยมเย็นวันนั้น ฟ้าสีหม่นคล้ายฝนกำลังจะตก ไป๋หลิงฮวาเดินทอดกายไปยังเรือนเล็กที่ปลูกอยู่หลังโรงเตี๊ยมสาขาตะวันตก เสียงนกร้องแผ่วเบาทำให้เรือนดูเงียบสงบผิดปกติ เมื่อก้าวเข้าไปใกล้ นางก็ได้ยินเสียงกระซิบอ่อนโยนของไป๋ซูหราน“ดื่มชาหน่อยเถิด…อาการเจ็บจะได้บรรเทา”ไป๋หลิงฮวาขมวดคิ้ว เดินเข้าไปพลางเอ่ยถาม แต่แล้วก้าวเท้าก็หยุดชะงักทันทีเมื่อเห็นภาพตรงหน้าบนเตียงไม้เรียบง่าย มีชายหนุ่มร่างสูงนอนซม ใบหน้าซูบซีดแต่ยังคงเค้าโครงหล่อเหลาในคราวศึก เขามีผ้าพันแผลรอบลำตัว แขนหนาอาบรอยบาดแผลเก่าใหม่หัวใจไป๋หลิงฮวาเต้นแรงอย่างห้ามไม่อยู่ นี่มัน…แม่ทัพน้อยฮุ่ยจง! ชายผู้เคยยืนตระหง่านกลางท้องพระโรง และเคยกล้าขอพระราชทาน “นาง” ต่อหน้าฮ่องเต้!นางก้าวถอยอย่างเผลอตัว สายตาเต็มไปด้วยความระแวงและตกใจ จนไป๋ซูหรานต้องรีบหันมาอธิบาย“นายหญิง! ได้โปรดอย่าตกใจ…เขาบาดเจ็บ…และความจำเสื่อม ความทรงจำหายไปหมด ข้าเจอเขาได้รับบาดเจ็บตกอยู่ในหุบเขา จึงพามาดูแลที่นี่”ไป๋หลิงฮวาหรี่ตาลงอย่างครุ่นคิด หัวใจยังไม่สงบ เงียบไปอึดใจใหญ่ก่อนเอ่ยเสียงหนักแน่น“ซูหราน…เจ้ารู้หรือไม่ว่าชายผู้นี้คือใคร” น้อง