21สู่ขอรุ่งเช้า แสงแดดอ่อนลอดเข้ามาในกระโจม เสียงนกร้องประสานกับเสียงลมอ่อนพัดทุ่งหญ้า ไป๋หลิงฮวาลืมตาตื่นขึ้น ดวงหน้าแดงก่ำทันทีที่เห็นบุรุษร่างสูงยังนอนอยู่ข้างกาย แขนแข็งแรงโอบนางไว้แน่นราวไม่ยอมปล่อยไปไหนร่างบางนอนร้าวระบมอยู่บนเตียง นางระลึกได้ว่าเมื่อคืนเกิดสิ่งใด นางรีบสะบัดผ้าห่มออก ลุกขึ้นอย่างลนลาน แต่ทว่ากลับเซถลาเพราะความอ่อนแรงและเจ็บร้าว“ข้า…ข้าจะกลับแล้ว!”“ข้าจะไปส่ง” เยวี่ยหานยันกายลุกขึ้นบ้าง ดวงตาคมกริบทอดมองด้วยรอยยิ้มบาง“ไม่ต้อง! ข้าไปเองได้” ไป๋หลิงฮวาหน้าแดงจัด รีบส่ายหัว“เจ้าหนีข้าไม่พ้นหรอก พระชายา” เสียงหัวเราะทุ้มต่ำดังขึ้นในลำคอ เขาก้าวเข้าใกล้ทีละก้าวจนเงาร่างสูงทาบร่างน้อย“ท่าน…อย่าพูดเหลวไหลไปหน่อยเลย” ไป๋หลิงฮวาชะงัก คำพูดนั้นกรีดใจยิ่งกว่าโซ่ตรวน นางพยายามหันหนีไม่สบตา“ยังไงซะ เจ้าก็ต้องเป็นของข้า” เยวี่ยหานกลับยิ่งเสียงหนักแน่นขึ้น “ข้าจะให้ผู้ใหญ่ไปสู่ขอเจ้า…กับหลี่เจวี๋ย” มือใหญ่คว้าข้อมือเล็กไว้มั่น แววตาเด็ดเดี่ยวเปล่งประกายเหมือนแม่ทัพในสนามรบไป๋หลิงฮวาอึ้งจนพูดไม่ออก หัวใจพลันสั่นสะท้าน หลี่เจวี๋ย? เขามิใช่บิดาของข้า แต่กลับเป็นคนของข้
Last Updated : 2026-10-28 Read more