All Chapters of เกิดใหม่ครานี้ ข้าขอหนีให้พ้นจากองค์ชายสิบสาม: Chapter 1 - Chapter 10

1 พระสนมหวนชะตา เสียงกรีดร้องสะท้อนก้องไปทั่วตำหนักงดงามที่ครั้งหนึ่งเคยเปี่ยมด้วยความสงบสุข บัดนี้กลับแปรเปลี่ยนเป็นนองเลือด เหล่าทหารในชุดเกราะเหล็กยกดาบฟาดฟันมิปรานี ร่างอันบอบบางของหญิงสาวในวังหลังล้มลงทีละคน เลือดสีแดงสดแผ่กระจายราวดอกเหมยต้องน้ำค้างยามหนาว เบื้องหน้าผู้คนทั้งหลาย บุรุษผู้หนึ่งยืนสูงตระหง่านในอาภรณ์นักรบ ใบหน้าคมเข้มดุดัน เขาคือ องค์ชายสิบสาม ผู้ก่อการกบฏและนำทัพเข้ายึดวังหลวงด้วยมือนี้เอง ดวงตาคมคู่นั้นเย็นเยียบประหนึ่งคมกระบี่ สะท้อนเพลิงไฟและคราบเลือดรอบกาย “เจ้ายอมสวามิภักดิ์หรือไม่” น้ำเสียงทุ้มต่ำเอื้อนเอ่ยถามพระสนมรองที่นั่งคุกเข่าสั่นระริก เบื้องหน้าคือทางตันแห่งชีวิต นางตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว รีบก้มหน้ากราบพลางเปล่งเสียงสะอื้น “หม่อมฉัน… ยอมเพค่ะ โปรดไว้ชีวิต…” คำพูดนั้นยังไม่ทันสิ้นดี คมดาบในมือองค์ชายกลับตวัดลงโดยไร้ซึ่งลังเล ศีรษะของสตรีนางนั้นพลันหลุดร่วง เลือดแดงฉานไหลนองพื้น องค์ชายสิบสามเช็ดคมดาบด้วยชายผ้าของผู้ตาย ใบหน้ามิได้ปรากฏความสาสมใจหรือโกรธแค้น มีเพียงความเย็นเยียบประหนึ่งหิมะกลางเหมันต์ ก่อนทอดสายตาไปยังเหล่าสนมที่เหลืออยู่เอ่ยเส

3 ไป๋ซูหราน ค่ำคืนก่อนหน้า ตำหนักอำพัลยังสว่างด้วยแสงตะเกียงน้ำมัน เด็กหญิงร่างเล็กนั่งอยู่บนโต๊ะไม้หอม ขีดเขียนลงบนปฏิทินกระดาษไผ่ด้วยความมุ่งมั่นเป็นชั่วโมง แม่นมเหรินยืนมองด้วยความงุนงง ไม่เข้าใจว่าเหตุใดคุณหนูน้อยจึงเอาแต่หมกมุ่นกับวันเวลาในปฏิทินนัก แต่ไป๋หลิงฮวากลับเพียงยิ้มบาง ๆ ไม่ไขความลับนั้นออกมา รุ่งเช้า แสงอาทิตย์แรกโผล่ขึ้นเหนือกำแพงวัง ไป๋หลิงฮวาสวมอาภรณ์แพรไหมสีอ่อน เดินเคียงแม่นมเข้าสู่ท้องพระโรงเพื่อถวายพระพรพร้อมพระสนมองค์อื่น ๆ เมื่อเปรียบกับพระสนมทั้งหลาย นางดูด้อยไปทุกประการ ทุกพระนางงามเลอโฉมเพียบพร้อม ต่างจาก ไป๋หลิงฮวา ผู้ยังเป็นเพียงเด็กหญิงวัยสิบสอง รูปร่างเล็ก หน้าตาเยาว์เกินวัย และไร้ตระกูลใหญ่หนุนหลัง บรรดาพระสนมก้าวเข้ามาเรียงถวายพระพร รินสุรา บรรเลงขิม บ้างถวายกลอนสด บ้างจัดของกำนัลล้ำค่าให้ฮ่องเต้ ทุกถ้อยคำล้วนสวยหรูเปี่ยมเสน่ห์ มุ่งหมายช่วงชิงพระเนตร แต่เมื่อถึงตาของไป๋หลิงฮวา เด็กหญิงเพียงคุกเข่าถวายบังคม เสียงอ่อนใสเอื้อนเอ่ยถ้อยคำเรียบง่าย “หม่อมฉันไป๋หลิงฮวา ขอน้อมถวายพระพรแด่ฝ่าบาท หากฝ่าบาททรงมีเวลาว่างสักน้อย… หม่อมฉันใคร่ขอให

5ระเห็ดออกจากวังเมื่อการค้าขายเรือสำเร็จลุล่วง ไป๋หลิงฮวานำเงินมาแบ่งคืนให้แม่นมเหรินและองครักษ์จ้าว ไม่เพียงคืนต้น แต่ยังบวกดอกเบี้ยอีกครึ่งเท่า ตามคำสัตย์“คุณหนูน้อย…ท่านช่างไม่ลืมคุณคนชราเช่นข้า” แม่นมเหรินน้ำตาคลอ ยกชายแขนเสื้อขึ้นปาดเสียงสะอื้นพลางพึมพำ องครักษ์จ้าวก็กำหมัดแน่น ดวงตากร้าวซึ้ง“ใต้หล้าอาจมองท่านเป็นเพียงเด็กหญิง แต่ในสายตาข้า ท่านคือธิดาเทพจริงๆ”ไป๋หลิงฮวาเพียงยกยิ้มบาง ในใจนึกขันที่มีคนเชื่อเรื่องนี้ พลันหันไปเรียก ไป๋ซูหราน มอบถุงเงินเล็ก ๆ ให้“นี่…รางวัลตอบแทนเจ้า” ซูหรานรับถุงเงินไว้แล้วเบิกตากว้าง ร่างเล็กกระโดดโลดเต้นด้วยความยินดี รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความไร้เดียงสาสะท้อนชัดว่านี่คือครั้งแรกที่นางได้สัมผัส “ความมั่งคั่ง” ด้วยมือของตนเองหลิงฮวาหันกาย กลับหยิบถุงเงินอีกส่วนหนึ่งส่งมอบให้องครักษ์จ้าว“เงินก้อนนี้…เจ้าจงนำไปส่งมอบแก่บุรุษผู้หนึ่ง อาศัยอยู่ทางทิศเหนือ ติดชายแดนหิมะ บอกเขาว่าพบนกเขาไฟยามรุ่งอรุณ” จากนั้นนางคลี่แผนที่วาดด้วยฝีมือตนเองส่งให้“เจ้าจงใช้เส้นทางนี้ เขากำลังต้องการเงินก้อนนี้มากนัก” องครักษ์จ้าวรับแผนที่ไว้ สีหน้าคร่ำเคร่ง“หนทางไก

7เยวี่ยหาน…เสียงหวูด “พุสี” ดังสะเทือนท้องฟ้า เปลวไฟสีแดงฉานพุ่งขึ้นเหนือขอบเขตฟ้า เป็นสัญญาณเตือนศึกที่ทุกผู้คนต่างสะดุ้งสะเทือน รถลำเลียงดินปืนที่เพิ่งออกจากโกดังเพียงไม่กี่ลี้ ถูกกองโจรชุดดำโจมตีอย่างกะทันหัน เสียงม้ากระหึ่มสะท้านพื้นดิน พลุไฟแลบวาบ ทหารหลายสิบนายกรูกันเข้าปะทะไป๋หลิงฮวาในชุดสตรีสูงศักดิ์ปิดบังใบหน้า หันสายตาเฉียบขาดไปยังแม่ทัพทหารเฒ่า น้ำเสียงเย็นเยียบเอ่ยขึ้น“นี่มันหมายความว่าอย่างไร? หรือท่านคิดจะเล่นตุกติกกับข้า?”แม่ทัพส่ายหน้าร้อนรน “ไม่ใช่พวกของข้า! เป็นกองกำลังเผ่าทุ่งหญ้า พวกมันบุกลึกเข้ามาถึงนี่แล้ว!” ยังไม่ทันจบคำ ร่างในชุดดำโผล่เข้ามาจ่อคมมีดเย็นเฉียบแนบลำคอของไป๋หลิงฮวา กลิ่นเลือดสาบคละคลุ้ง เขากระซิบเย็นเยียบ“บอกมา ดินปืนซ่อนที่ใด มิฉะนั้นเลือดเจ้าจะไหลรินตรงนี้” ทุกสายตาเบิกกว้าง แต่กลับผิดคาด ริมฝีปากภายใต้ผ้าคลุมแย้มยิ้มบาง ๆ ไป๋หลิงฮวายกมือขึ้นช้า ๆ ก่อนปล่อยเข็มเงินจากใต้ฝ่ามือ ซัดเข้าที่เส้นเอ็นข้อมือคนร้าย เสียงร้องลั่นดังขึ้นเมื่อคมมีดหล่นกระทบพื้นทันใดนั้นอีกสามเงาดำพุ่งตรงเข้าหานาง แต่เพียงพริบตา เข็มเงินอีกสองเล่มก็พุ่งวาบปักเข้าที่ไห

9แรงงานไม่พึ่งประสงค์อันที่จริง…กาลเวลาย่อมเปลี่ยนผันมิได้ยึดติดกับเส้นทางเก่าเสมอไป หลังจากที่ไป๋หลิงฮวาตัดสินใจออกบวช บทบาทและชีวิตของนางก็มิได้ดำเนินเช่นที่เคยลิขิตไว้ในอดีตอีก โรงเตี๊ยมที่ก่อร่างขึ้น รวมถึงกิจการค้าขนาดย่อมที่ค่อย ๆ แผ่ขยาย ล้วนเป็นสิ่งใหม่ที่นางสร้างขึ้นด้วยน้ำมือ มิได้มีอยู่ในกาลก่อนหน้าบางอย่างก็เป็นไปดังที่นางเคยทราบ เช่น ราคาสินค้าเกลือหรือผ้าไหมดิบที่ผันแปรตามฤดูกาลเส้นทางสายไหม การหลั่งไหลของพ่อค้าตะวันตกที่นำเครื่องแก้วและเงินตราเข้ามา ล้วนคล้ายคลึงกับอดีตที่นางจดจำได้ แต่บางเรื่อง…กลับผิดเพี้ยนออกไปจากครรลองเดิมเล็กน้อยด้วยว่านางเร้นกายอยู่นอกวังหลวง ข่าวสารเบื้องในจึงเป็นเพียงเงาลาง ๆ ที่เล็ดรอดออกมา นางมิอาจล่วงรู้ได้ว่าขณะนี้เบื้องหลังม่านวังหลวงกำลังเกิดเหตุการณ์สิ่งใดบ้างไป๋หลิงฮวาหลับตาลงครู่หนึ่ง ความทรงจำเมื่อครั้งอดีตหวนคืนมา ปีนั้น…นางได้พบกับเยวี่ยหานที่อารามแห่งนี้ เขามาเยี่ยมพระสนมผู้เป็นมารดา และนั่นคือจุดเริ่มที่นางยื่นหัตถ์แห่ง “ชะตา” เข้าแทรก นางคือผู้ที่เพียรยั่วยุและเป่าหูให้เขาก้าวเดินบนเส้นทางแห่งการแย่งชิงราชบัลลังก์ ผลักไสให้เข