All Chapters of คืนคนในใจให้เธอ: Chapter 1 - Chapter 9

9 Chapters

บทที่ 1

เมื่อเห็นฉัน ถงหลีก็ชะงักไปเล็กน้อยดวงตาของเธอแดงก่ำและบวมเป่ง เห็นได้ชัดว่าเพิ่งผ่านการร้องไห้มาหมาดๆ "หนานจือ? เธอมาได้...""พี่ถงหลีคะ" ฉันพยายามควบคุมน้ำเสียงให้ราบเรียบที่สุด "เข้าไปคุยข้างในก่อนได้ไหมคะ?"ภายในห้องนั่งเล่นค่อนข้างรก บนโต๊ะกาแฟมีเค้กที่กินทิ้งไว้ครึ่งก้อนวางอยู่ฉันฝืนยิ้มแล้วเข้าประเด็นทันที"ฉันมาขอโทษแทนพี่ชายค่ะ เขาลืมวันเกิดพี่ มันคือความผิดของเขาเอง"ถงหลีเม้มริมฝีปากแน่น ไม่ยอมเอ่ยอะไร"เขาไม่ได้ไม่รักพี่หรอกค่ะ แค่เป็นคนปากไม่ตรงกับใจมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว พอพี่บอกเลิก เขาก็เลยหนีไปนั่งดื่มเหล้าย้อมใจคนเดียวที่บาร์"ฉันเว้นจังหวะเล็กน้อย "พี่สะใภ้... พี่ไปหาเขาเถอะนะคะ"ในชาติก่อน หลังจากที่เขาแต่งงานกับฉัน ทุกๆ ปีในวันเกิดของถงหลี เขาจะนั่งดื่มเหล้าย้อมใจคนเดียวเงียบๆ แบบนี้ทุกครั้งเขาไม่เคยลืมเธอได้เลยแม้แต่นิดเดียวถงหลีมองหน้าฉัน แล้วอยู่ๆ ก็หัวเราะออกมา ทั้งที่น้ำตากลับไหลทะลักหนักกว่าเดิม"คนเย่อหยิ่งเย็นชาอย่างเมิ่งฝู เลี้ยงน้องสาวให้แสนรู้ใจแบบนี้ได้ยังไงนะ""ฉันจะไปเดี๋ยวนี้แหละ""ขอบคุณนะ หนานจือ"หลังจากบอกถงหลีว่าเมิ่งฝูอยู่บาร์ไหน
Read more

บทที่ 2

สายตาที่เขามองฉัน ไม่ต่างอะไรจากการมองคนแปลกหน้ามันชวนให้นึกถึงความเหี้ยมโหดในชาติก่อน ยามที่เขาบีบบังคับให้ฉันเซ็นสัญญาออกจากบ้านโดยไม่เหลืออะไรติดตัวยัดขนมปังเข้าปากไปได้แผ่นหนึ่ง ฉันก็ลุกขึ้นยันตัวยืน"ฉันอิ่มแล้วค่ะ พอดีมีเรียนเช้า ขอตัวก่อนนะคะ"ถงหลีเอ่ยรั้ง "รีบขนาดนั้นเลยเหรอ? นมยังไม่ได้ดื่มเลย...""ไม่ทันแล้วค่ะ"ฉันคว้ากระเป๋านักเรียน แล้วรีบก้าวเท้าหนีออกจากประตูไปตลอดทั้งวัน ฉันฝังตัวเองอยู่ในห้องสมุดเพื่อค้นหาข้อมูลการไปศึกษาต่อต่างประเทศและกรอกแบบฟอร์มใบสมัครในชาติก่อน เพื่อที่จะได้อยู่เคียงข้างเมิ่งฝู ฉันยอมละทิ้งโอกาสในการไปเรียนต่อแต่ในชาตินี้ ฉันจะก้าวออกไปให้ไกล ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้ และจะใช้ชีวิตเพื่อตัวเองเสียทีตกเย็น เดิมทีฉันตั้งใจจะนอนค้างที่หอพัก แต่ถงหลีกลับโทรศัพท์มาหา"หนานจือ กลับมากินข้าวที่บ้านสิ พี่มีเรื่องใหญ่จะบอก!"ยามเดินทางถึงบ้าน เมิ่งฝูเป็นคนเปิดประตูออกมาเมื่อเห็นฉัน เขาก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย "เธอเลิกเรียนแล้วกลับมาทำไม?"ชัดเจนว่าไม่ใช่เขาที่อยากให้ฉันกลับมา"พี่ถงหลีบอกว่ามีเรื่องจะคุยค่ะ" ฉันตอบเสียงแผ่วถงหลีชะโงกหน้าออก
Read more

บทที่ 3

ฉันลุกผุดลุกขึ้นยืนจนเก้าอี้ล้มตึง ส่งเสียงดังลั่นจนผู้คนรอบข้างในห้องสมุดพาหันมามองเป็นตาเดียวโดยไม่ทันได้เอ่ยคำขอโทษ ฉันรีบวิ่งพรวดออกจากห้องสมุด พลางกดโทรศัพท์หาถงหลีขณะวิ่ง"พี่ถงหลีคะ บ่ายนี้พี่พอมีเวลาไหมคะ? ฉันอยากเชิญพี่ไปดื่มชาบ่ายด้วยกันค่ะ"ณ ร้านกาแฟ ถงหลีฟังฉันเอ่ยปากชวนเธอไปตรวจร่างกายเป็นเพื่อน ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา"หนานจือ ทำไมอยู่ดีๆ ถึงอยากตรวจร่างกายขึ้นมาล่ะ? ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า?"ฉันแต่งเรื่องกุขึ้นมา "ทางมหาวิทยาลัยจัดน่ะค่ะพี่สะใภ้ ฉันกลัวการไปคนเดียว พี่ไปเป็นเพื่อนฉันหน่อยได้ไหมคะ?"ถงหลีมองฉันด้วยความแคลงใจ "จริงเหรอจ๊ะ?"ฉันพยายามทำสีหน้าให้ดูจริงใจที่สุดเท่าที่จะทำได้"จริงค่ะ แล้วฉันก็อยากให้พี่ตรวจดูด้วยเหมือนกัน ถือซะว่า... เป็นการตรวจร่างกายก่อนแต่งงานไงคะ? ยังไงพี่ก็กำลังจะแต่งงานกับพี่ชายฉันอยู่แล้ว"ถงหลีหน้าแดงระเรื่อ พลางต่อว่าอย่างไม่จริงจัง "เธอนี่นะ..."ขณะนั้นเอง โทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น สายจากเมิ่งฝูนั่นเอง"อยู่ที่ไหน?""นั่งดื่มชาบ่ายอยู่กับหนานจือน่ะค่ะ"ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ย "รีบกลับบ้านล่ะ"หลังจากวางสา
Read more

บทที่ 4

"หนานจือ"ฉันหยุดฝีเท้าแล้วหมุนตัวกลับไปมองเขาเขายื่นลูกกุญแจดอกหนึ่งส่งมาให้"ฉันซื้อคอนโดแถวมหาวิทยาลัยให้เธอแล้ว ห้องแบบสองห้องนอนหนึ่งห้องรับแขก ตกแต่งเสร็จเรียบร้อย... เธอรีบย้ายออกไปเร็วหน่อยก็แล้วกัน"ฉันชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะยื่นมือไปรับมา พร้อมกับพยักหน้า "ตกลงค่ะ"ไม่มีคำถามซักไซ้ และไม่มีแม้แต่ความลังเลใจเมิ่งฝูจ้องมองฉัน คล้ายกับอยากจะค้นหาความรู้สึกบางอย่างบนใบหน้าของฉันให้พบทว่าฉันกลับทำเพียงเก็บลูกกุญแจเข้ากระเป๋าอย่างสงบ แล้วเดินขึ้นชั้นบนไปวันรุ่งขึ้น ฉันก็เริ่มเก็บข้าวของข้าวของส่วนใหญ่ ฉันตั้งใจว่าจะบริจาคหรือทิ้งไปตรงๆในคอนโดใหม่ ฉันจะซื้อของใหม่ทั้งหมด เพื่อเริ่มต้นชีวิตใหม่อย่างแท้จริงฉันกลับบ้าน late ลงเรื่อยๆ แทบจะไม่ปรากฏตัวที่โต๊ะอาหารเลยสักมื้อของในห้องนอนค่อยๆ ลดน้อยลงทีละวันชั้นหนังสือว่างเปล่า ตู้เสื้อผ้าว่างเปล่า บนโต๊ะเครื่องแป้งเหลือเพียงกล่องเครื่องประดับวางอยู่อย่างโดดเดี่ยวแค่กล่องเดียวคืนนั้น กว่าฉันจะกลับถึงบ้านก็เป็นเวลาสี่ทุ่มกว่าแล้วเมิ่งฝูนั่งอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่นโดยไม่ได้เปิดไฟท่ามกลางความมืดมิด ประกายไฟจากประกาย
Read more

บทที่ 5

มือที่ถือเอกสารใบรอบอกออกจากโรงพยาบาลของเมิ่งฝูกระชับแน่นขึ้นเล็กน้อยเขาไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่มองไปทางถงหลีถงหลียังคงยิ้ม พลางตบแขนเขาเบาๆ"น้องสาวคุณโตแล้ว กำลังจะหนีตามคนอื่นไป คุณที่เป็นพี่ชายจะไม่แสดงความยินดีหน่อยเหรอ?""อืม" เขาได้ยินเสียงของตัวเองตอบกลับไปอย่างแผ่วเบา "ก็ดีแล้ว"สายตามองข้ามถงหลีไปหยุดอยู่ที่หนานจือเธอก้มหน้า ยืนสงบเงียบอยู่ข้างหน้าต่าง แสงแดดทอดเงาร่างของเธอจนยาวเหยียดไม่ได้มองเขาเลยตั้งแต่ต้นจนจบ ไม่แม้แต่จะเหลือบมองเขาเลยสักสายตาเดียว"ฉันพาพวกเธอกลับบ้านก่อนนะ"เขาเก็บเอกสารเรียบร้อยแล้วโอบไหล่ถงหลีเดินออกไปข้างนอก"คุณหมอบอกว่า คุณต้องพักผ่อนมากๆ ห้ามเหนื่อยเด็ดขาด"ถงหลียิ้มรับคำ แล้วหันกลับมาโบกมือเรียกหนานจือ "หนานจือ ไปเร็ว กลับบ้านกัน"ภายในรถ ถงหลีนั่งที่เบาะนั่งข้างคนขับ ส่วนหนานจือนั่งอยู่ที่เบาะหลังไม่มีใครพูดอะไรวิทยุในรถเล่นเพลงเก่าไปเรื่อยๆ ถงหลีพิงพิงหลังเก้าอี้ แล้วค่อยๆ หลับไปเมิ่งฝูเหลือบมองเบาะหลังผ่านกระจกมองหลังหนานจือเอียงหน้ามองออกไปนอกหน้าต่าง กระจกสะท้อนเสี้ยวหน้าของเธอ ทำให้มองเห็นสีหน้าได้ไม่ชัดเจนเธอซูบผ
Read more

บทที่ 6

หนานจือก้าวเดินเข้าไปหยิบกล่องเครื่องประดับขึ้นมา แล้วเปิดออกสำรวจดูภายในนั้นคือต่างหูไข่มุกคู่หนึ่ง ซึ่งเป็นของขวัญวันเกิดอายุครบสิบ8ปีที่เขาเป็นคนมอบให้เธอมองมันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะปิดฝากล่องลงตามเดิม"อันนี้ไม่เอาแล้วเหรอ?" เมิ่งฝูเอ่ยถามหนานจือส่ายหน้า "ไม่เอาแล้วค่ะ"เธอวางกล่องเครื่องประดับกลับไว้บนโต๊ะเครื่องแป้ง แล้วหมุนตัวเดินจากไปเมิ่งฝูยืนอยู่ที่หน้าประตู สายตาทอดมองกล่องเครื่องประดับกล่องนั้นไม่รู้เพราะเหตุใด เขารู้สึกว่าต่างหูคู่นั้นนอนอยู่อย่างโดดเดี่ยวอ้างว้างท่ามกลางห้องว่างเปล่า ราวกับกำลังจ้องมองมาที่เขา"พี่คะ" เสียงของหนานจืองอนแว่วมาจากชั้นล่าง "หนานจือไปแล้วนะคะ"เขาเดินลงไปข้างล่างหนานจือยืนอยู่ตรงประตู แสงแดดที่สาดส่องมาจากด้านหลังอาบไล้รอบกายเธอจนเกิดเป็นกรอบรัศมีสีทองเธอยังคงสวมเสื้อยืดสีขาวคู่กับกางเกงยีนส์ รวบผมหางม้า ดูสะอาดสะอ้านเรียบร้อย"ช่วงนี้ ขอบคุณพี่ที่ดูแลนะคะ" เธอยิ้มบางๆ "ร่างกายของพี่สะใภ้ยังพักฟื้นไม่เต็มที่ รบกวนพี่ช่วยดูแลเธอให้มากๆ ด้วยนะคะ"เมิ่งฝูมองหน้าเธอ แล้วเอ่ยขึ้นมาอย่างไร้ที่มา "ว่างๆ เดี๋ยวฉันแวะไปดู""ไม่ต้องห
Read more

บทที่ 7

ดวงตาโค้งโค้งเป็นรูปเสี้ยวจันทร์ เป็นประกายสุกใสเธอไม่เคยยิ้มให้เขาด้วยรอยยิ้มแบบนี้มาก่อนเลยหรือพูดให้ถูกคือ เธอเคยยิ้มให้เขา แต่เขาไม่เคยใส่ใจต่างหากถงหลีเดินออกมาจากห้องครัว เห็นเขานั่งเหม่อมองโทรศัพท์มือถือ จึงชะโงกหน้าเข้ามามองแวบหนึ่ง"หนานจือลงโพสต์เหรอ? โอ้โห เธอใส่เสื้อโค้ทตัวนี้แล้วสวยจัง"เมิ่งฝูกดล็อกหน้าจอ แล้วคว่ำโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ "อืม"ถงหลีเหลือบมองเขาแวบหนึ่งโดยไม่ได้พูดอะไรต่อตกดึก ถงหลีหลับไปแล้ว เมิ่งฝูนั่งอยู่คนเดียวในห้องนั่งเล่นเขาเปิดโทรศัพท์ เลื่อนดูโพสต์โมเมนต์ของหนานจือไล่เลื่อนลงไป ล้วนแต่เป็นภาพถ่ายของเธอในลอนดอนห้องสมุด ร้านกาแฟ แม่น้ำเทมส์ หอนาฬิกาบิ๊กเบน...ในทุกๆ ภาพ เธอยิ้มแย้มอย่างมีความสุขบางภาพบังเอิญติดแผ่นหลังของชายหนุ่มคนหนึ่ง สูงโปร่ง ผอมเพรียว น่าจะเป็นเซี่ยเหยียนคนนั้นเมิ่งฝูวางโทรศัพท์ลง หลับตาลงไม่รู้ทำไม ช่วงนี้เขาถึงมักจะฝันอยู่บ่อยๆในความฝันช่างสับสนวุ่นวาย มีหนานจือ มีถงหลี และมีห้องที่ไม่คุ้นเคยห้องหนึ่งเขาอยากจะไขว่คว้าอะไรบางอย่างไว้ แต่กลับคว้าอะไรไม่ได้เลยสักอย่างวันตรวจติดตามอาการของถงหลี ทุกอย่างผ่านพ้
Read more

บทที่ 8

และเขาก็โยนความผิดทั้งหมดไปลงที่หัวของหนานจือทั้งการหย่าร้าง การใช้อิทธิพลข่มขู่ กดดันจนเธอต้องออกจากบ้านตัวเปล่าและหางานทำไม่ได้แม้แต่งานเดียวเธอต้องนอนป่วยตายอยู่ในห้องเช่ารูหนูเพียงลำพัง โดยไม่มีใครอยู่ข้างกายเลยสักคนและคำพูดสุดท้ายที่เธอได้ยินก่อนสิ้นลมหายใจ ก็คือคำว่า "ความรักของเธอ มันน่าขยะแขยงสิ้นดี"เมิ่งฝูใช้สองมือซบหน้า ตัวสั่นสะท้านไปทั้งร่างเขานึกออกแล้วนึกออกทั้งหมดแล้วจริงๆเมิ่งฝูนอนไม่หลับตลอดทั้งคืนพอฟ้าสาง เขาก็รีบคว้าโทรศัพท์กดโทรออกหาหมายเลขของหนานจือทันที"หมายเลขที่คุณเรียกยังไม่เปิดให้บริการ..."เขาตะลึงงันไป กดโทรซ้ำอีกรอบก็ยังคงเป็นหมายเลขว่างเปล่าเขาเปิดแอปพลิเคชันวีแชต กดส่งข้อความหาหนานจือ: "หนานจือ พี่มีเรื่องอยากจะคุยกับเธอ"ข้อความถูกส่งออกไป แต่ด้านหน้ากลับปรากฏเครื่องหมายตกใจสีแดงหราเขาถูกเธอบล็อกไปเสียแล้วเมิ่งฝูกุมโทรศัพท์ไว้แน่น มือสั่นระริกไม่หยุดถงหลีตื่นขึ้นมา เห็นเขานั่งอยู่ข้างเตียงด้วยใบหน้าซีดเผือดน่ากลัว"เกิดอะไรขึ้นคะ?" เธอขยับตัวลุกขึ้นนั่ง "ฝันร้ายเหรอ?"เมิ่งฝูหันหน้าไปมองเธอ ขอบตาแดงช้ำจนน่ากลัว"อาหลี..."
Read more

บทที่ 9

เพื่อนร่วมงานกำลังเฉลิมฉลองกันอยู่ในห้องประชุม เธอจึงปลีกตัวออกมาสูดอากาศด้านนอกสักครู่โทรศัพท์มือถือสั่นขึ้น ปลายสายคือถงหลี"หนานจือ! ยินดีด้วยนะ! ฉันเห็นเธอในข่าวด้วย!"หนานจือหลุดยิ้มออกมา "ขอบคุณค่ะพี่สะใภ้""บอกตั้งหลายครั้งแล้วว่าอย่าเรียกว่าพี่สะใภ้ ให้เรียกว่าพี่หลีสิ" น้ำเสียงของถงหลีสดใสเป็นกันเอง "ว่าแต่ สุดท้ายสัปดาห์นี้ว่างไหม พี่อยากชวนไปดื่มชาบ่ายด้วยกันหน่อย""ว่างค่ะ พาแฟนไปด้วยไหมคะ?"ถงหลีชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะ "เธอรู้ได้ยังไงเนี่ย?""ช่อดอกไม้ที่พี่ลงในโมเมนต์ ดูยังไงก็ไม่ใช่ดอกไม้ที่ซื้อเองหรอกค่ะ""ยัยเด็กนี่ ตาไวชะมัด" ถงหลีหัวเราะร่า "ได้สิ พาเขาไปด้วย จะได้ให้เธอช่วยสแกนช่วยดูให้หน่อย"วันหยุดสุดสัปดาห์ แสงแดดส่องสว่างอบอุ่นตอนที่หนานจือเดินทางมาถึงร้านกาแฟ ถงหลีมาถึงก่อนแล้ว โดยมีชายหนุ่มท่าทางสุภาพอ่อนโยนคนหนึ่งนั่งเคียงข้าง"หนานจือ!" ถงหลีโบกมือทักทาย "นี่คือหลินอวี่นะ หลินอวี่ นี่หนานจือ น้องสาวฉันเองค่ะ"หลินอวี่ยืนขึ้น ส่งยิ้มพร้อมกับยื่นมือออกมา "สวัสดีครับ ได้ยินเรื่องของคุณจากปากอาหลีบ่อยมากเลย"หนานจือยื่นมือไปจับทักทาย พร้อมก
Read more
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status