เมื่อเห็นฉัน ถงหลีก็ชะงักไปเล็กน้อยดวงตาของเธอแดงก่ำและบวมเป่ง เห็นได้ชัดว่าเพิ่งผ่านการร้องไห้มาหมาดๆ "หนานจือ? เธอมาได้...""พี่ถงหลีคะ" ฉันพยายามควบคุมน้ำเสียงให้ราบเรียบที่สุด "เข้าไปคุยข้างในก่อนได้ไหมคะ?"ภายในห้องนั่งเล่นค่อนข้างรก บนโต๊ะกาแฟมีเค้กที่กินทิ้งไว้ครึ่งก้อนวางอยู่ฉันฝืนยิ้มแล้วเข้าประเด็นทันที"ฉันมาขอโทษแทนพี่ชายค่ะ เขาลืมวันเกิดพี่ มันคือความผิดของเขาเอง"ถงหลีเม้มริมฝีปากแน่น ไม่ยอมเอ่ยอะไร"เขาไม่ได้ไม่รักพี่หรอกค่ะ แค่เป็นคนปากไม่ตรงกับใจมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว พอพี่บอกเลิก เขาก็เลยหนีไปนั่งดื่มเหล้าย้อมใจคนเดียวที่บาร์"ฉันเว้นจังหวะเล็กน้อย "พี่สะใภ้... พี่ไปหาเขาเถอะนะคะ"ในชาติก่อน หลังจากที่เขาแต่งงานกับฉัน ทุกๆ ปีในวันเกิดของถงหลี เขาจะนั่งดื่มเหล้าย้อมใจคนเดียวเงียบๆ แบบนี้ทุกครั้งเขาไม่เคยลืมเธอได้เลยแม้แต่นิดเดียวถงหลีมองหน้าฉัน แล้วอยู่ๆ ก็หัวเราะออกมา ทั้งที่น้ำตากลับไหลทะลักหนักกว่าเดิม"คนเย่อหยิ่งเย็นชาอย่างเมิ่งฝู เลี้ยงน้องสาวให้แสนรู้ใจแบบนี้ได้ยังไงนะ""ฉันจะไปเดี๋ยวนี้แหละ""ขอบคุณนะ หนานจือ"หลังจากบอกถงหลีว่าเมิ่งฝูอยู่บาร์ไหน
Read more