Share

บทที่ 4

Author: แม่มังกร
"หนานจือ"

ฉันหยุดฝีเท้าแล้วหมุนตัวกลับไปมองเขา

เขายื่นลูกกุญแจดอกหนึ่งส่งมาให้

"ฉันซื้อคอนโดแถวมหาวิทยาลัยให้เธอแล้ว ห้องแบบสองห้องนอนหนึ่งห้องรับแขก ตกแต่งเสร็จเรียบร้อย... เธอรีบย้ายออกไปเร็วหน่อยก็แล้วกัน"

ฉันชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะยื่นมือไปรับมา พร้อมกับพยักหน้า "ตกลงค่ะ"

ไม่มีคำถามซักไซ้ และไม่มีแม้แต่ความลังเลใจ

เมิ่งฝูจ้องมองฉัน คล้ายกับอยากจะค้นหาความรู้สึกบางอย่างบนใบหน้าของฉันให้พบ

ทว่าฉันกลับทำเพียงเก็บลูกกุญแจเข้ากระเป๋าอย่างสงบ แล้วเดินขึ้นชั้นบนไป

วันรุ่งขึ้น ฉันก็เริ่มเก็บข้าวของ

ข้าวของส่วนใหญ่ ฉันตั้งใจว่าจะบริจาคหรือทิ้งไปตรงๆ

ในคอนโดใหม่ ฉันจะซื้อของใหม่ทั้งหมด เพื่อเริ่มต้นชีวิตใหม่อย่างแท้จริง

ฉันกลับบ้าน late ลงเรื่อยๆ แทบจะไม่ปรากฏตัวที่โต๊ะอาหารเลยสักมื้อ

ของในห้องนอนค่อยๆ ลดน้อยลงทีละวัน

ชั้นหนังสือว่างเปล่า ตู้เสื้อผ้าว่างเปล่า บนโต๊ะเครื่องแป้งเหลือเพียงกล่องเครื่องประดับวางอยู่อย่างโดดเดี่ยวแค่กล่องเดียว

คืนนั้น กว่าฉันจะกลับถึงบ้านก็เป็นเวลาสี่ทุ่มกว่าแล้ว

เมิ่งฝูนั่งอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่นโดยไม่ได้เปิดไฟ

ท่ามกลางความมืดมิด ประกายไฟจากประกายบุหรี่สว่างวาบและมอดดับเป็นระยะ

"กลับดึกขนาดนี้" เขาเอ่ยปาก น้ำเสียงเย็นเยียบ "ไปทำอะไรมา?"

ชั่วขณะที่กำลังเปลี่ยนรองเท้า มือฉันชะงักไปเล็กน้อย "มีงานที่มหาวิทยาลัยค่ะ"

พอเปลี่ยนรองเท้าเสร็จ ฉันก็ตรงไปยังห้องนอนทันที

เบื้องหลังมีเสียงแก้วกระทบลงบนโต๊ะกาแฟดังแว่วมา

การทำเคมีบำบัดของถงหลีเป็นไปได้อย่างราบรื่นมาก

สามเดือนต่อมา หมอบอกว่าร่างกายของเธอฟื้นตัวได้ดีมาก สามารถกลับไปพักฟื้นที่บ้านและมาตรวจติดตามอาการตามนัดได้แล้ว

ในวันที่ออกจากโรงพยาบาล ฉันก็เดินทางไปด้วย

ถงหลีซูบผอมลงไปไม่น้อย แต่กำลังใจและสุขภาพจิตดีมาก

เมิ่งฝูแยกตัวไปทำเรื่องออกจากโรงพยาบาล ฉันกับถงหลีนั่งรออยู่ในห้องผู้ป่วย

"หนานจือ" อยู่ๆ ถงหลีก็เอ่ยขึ้น "เธอกับเมิ่งฝู... ทะเลาะอะไรกันหรือเปล่า?"

ฉันนิ่งอึ้งไป

ถงหลีถอนหายใจ "ช่วงนี้อารมณ์เขาแย่มากเลยนะ"

"คนที่บริษัทเห็นหน้าเขาเป็นต้องเดินเลี่ยงหนีกันหมด"

ฉันไม่ได้พูดอะไร

ถงหลีกุมมือฉันไว้ "เรื่องที่เขาให้เธอย้ายออกไปน่ะ พี่รู้นะ"

"พี่ดุด่าเขาไปแล้ว เธอสบายใจได้เลย ตราบใดที่มีพี่อยู่ ที่นี่ก็คือบ้านของเธอเสมอ"

ฉันกุมมือเธอตอบ แล้วเอ่ยน้ำเสียงจริงจังยิ่ง

"พี่สะใภ้คะ ฉันโตแล้ว ควรจะมีชีวิตเป็นของตัวเองเสียที อีกอย่างฉันกำลังทำเรื่องขอทุนไปเรียนต่อต่างประเทศอยู่ด้วย อาจจะเดินทางปีหน้าค่ะ"

ถงหลีตากลมโตด้วยความตกใจ "ไปเรียนต่อต่างประเทศเหรอ? ไปที่ไหน? ไปนานแค่ไหน?"

"อังกฤษค่ะ ไปเรียนต่อปริญญาโท คงประมาณสองสามปีได้"

ขอบตาของถงหลีเริ่มแดงขึ้นมาอีกครั้ง

"ถ้าอย่างนั้น... อยู่ตัวคนเดียวข้างนอก ต้องดูแลตัวเองให้ดีๆ นะ มีเรื่องอะไรต้องบอกพวกเรา รู้ไหม?"

"ค่ะ"

ถงหลีเช็ดน้ำตา แล้วจู่ๆ ก็หลุดหัวเราะออกมา

"หนานจือ พี่แนะนำเพื่อนให้รู้จักคนหนึ่งดีไหม รุ่นน้องพี่เอง ทำงานออกแบบสถาปัตยกรรม นิสัยดีมากเลยนะ"

ฉันสั่นหัว "ไม่ต้องหรอกค่ะพี่สะใภ้"

"ทำไมจะไม่ต้องล่ะ? อยู่ตัวคนเดียวมันเหงานะ"

ฉันลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ตัดสินใจพูดความจริงออกไป "จริงแล้ว... ตอนนี้ฉันมีคนที่กำลังคุยๆ อยู่แล้วค่ะ"

"อะไรนะ?" ถงหลีตาโตยิ่งกว่าเดิม

"รู้จักกันตอนไปทำเรื่องเรียนต่อน่ะค่ะ พวกเราตั้งใจว่าจะยื่นสมัครมหาวิทยาลัยเดียวกัน"

ดวงตาของถงหลีเป็นประกาย ตบมือดังตบชอบใจ

"ดีจังเลย! พี่ต้องบอกพี่ชายเธอหน่อยแล้ว! พวกเราต้องช่วยเธอสแกนดูก่อน จะปล่อยให้โดนหลอกไม่ได้เด็ดขาด!"

"ไม่ต้อง..." ฉันพยายามจะห้าม แต่เธอก็ดึงโทรศัพท์ขึ้นมาแล้ว

"แหม กลับมาพอดีเลย" ถงหลีวางมือถือลง แล้วมองไปทางประตูห้อง

เมิ่งฝูดันประตูเดินเข้ามา ในมือถือเอกสารใบรอบอกออกจากโรงพยาบาลอยู่

เมื่อเห็นมือของพวกเราที่กุมกันไว้ แววตาของเขาก็ดิ่งลึกและหนักอึ้งขึ้นมาทันที

"คุยอะไรกันอยู่รึ อารมณ์ดีเชียว" เขาเดินเข้ามา แล้วยื่นมือไปโอบไหล่ถงหลีไว้อย่างเป็นธรรมชาติ

ถงหลีเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาสดใสตระการตา

"เมื่อกี้ฉันเพิ่งบอกว่าจะแนะนำแฟนให้หนานจือ ทายสิว่าเป็นยังไง?"

เขาเหลือบสายตามองฉัน น้ำเสียงราบเรียบและปักใจเชื่อ "ปฏิเสธชัวร์"

"ถูกแป้งเลย เธอยังไม่ยอมตกลงจริงๆ"

เขาเอ่ยตอบรับเบาๆ ในลำคอ "อืม"

"ยัยเด็กนี่ติดฉันมาตั้งแต่เด็ก ขนาดมหาวิทยาลัยยังไม่อยากนอนหอเลย คุณคิดว่าเธอจะอยากมีความรักเหรอ?"

ถงหลียิ้มแย้มพลางเอ่ยแทรกขึ้นมา

"แต่เธอเพิ่งบอกว่า มีคนที่กำลังพัฒนาความสัมพันธ์อยู่ แถมยังจะไปเรียนต่อต่างประเทศด้วยกันอีกต่างหาก!"

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • คืนคนในใจให้เธอ   บทที่ 9

    เพื่อนร่วมงานกำลังเฉลิมฉลองกันอยู่ในห้องประชุม เธอจึงปลีกตัวออกมาสูดอากาศด้านนอกสักครู่โทรศัพท์มือถือสั่นขึ้น ปลายสายคือถงหลี"หนานจือ! ยินดีด้วยนะ! ฉันเห็นเธอในข่าวด้วย!"หนานจือหลุดยิ้มออกมา "ขอบคุณค่ะพี่สะใภ้""บอกตั้งหลายครั้งแล้วว่าอย่าเรียกว่าพี่สะใภ้ ให้เรียกว่าพี่หลีสิ" น้ำเสียงของถงหลีสดใสเป็นกันเอง "ว่าแต่ สุดท้ายสัปดาห์นี้ว่างไหม พี่อยากชวนไปดื่มชาบ่ายด้วยกันหน่อย""ว่างค่ะ พาแฟนไปด้วยไหมคะ?"ถงหลีชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะ "เธอรู้ได้ยังไงเนี่ย?""ช่อดอกไม้ที่พี่ลงในโมเมนต์ ดูยังไงก็ไม่ใช่ดอกไม้ที่ซื้อเองหรอกค่ะ""ยัยเด็กนี่ ตาไวชะมัด" ถงหลีหัวเราะร่า "ได้สิ พาเขาไปด้วย จะได้ให้เธอช่วยสแกนช่วยดูให้หน่อย"วันหยุดสุดสัปดาห์ แสงแดดส่องสว่างอบอุ่นตอนที่หนานจือเดินทางมาถึงร้านกาแฟ ถงหลีมาถึงก่อนแล้ว โดยมีชายหนุ่มท่าทางสุภาพอ่อนโยนคนหนึ่งนั่งเคียงข้าง"หนานจือ!" ถงหลีโบกมือทักทาย "นี่คือหลินอวี่นะ หลินอวี่ นี่หนานจือ น้องสาวฉันเองค่ะ"หลินอวี่ยืนขึ้น ส่งยิ้มพร้อมกับยื่นมือออกมา "สวัสดีครับ ได้ยินเรื่องของคุณจากปากอาหลีบ่อยมากเลย"หนานจือยื่นมือไปจับทักทาย พร้อมก

  • คืนคนในใจให้เธอ   บทที่ 8

    และเขาก็โยนความผิดทั้งหมดไปลงที่หัวของหนานจือทั้งการหย่าร้าง การใช้อิทธิพลข่มขู่ กดดันจนเธอต้องออกจากบ้านตัวเปล่าและหางานทำไม่ได้แม้แต่งานเดียวเธอต้องนอนป่วยตายอยู่ในห้องเช่ารูหนูเพียงลำพัง โดยไม่มีใครอยู่ข้างกายเลยสักคนและคำพูดสุดท้ายที่เธอได้ยินก่อนสิ้นลมหายใจ ก็คือคำว่า "ความรักของเธอ มันน่าขยะแขยงสิ้นดี"เมิ่งฝูใช้สองมือซบหน้า ตัวสั่นสะท้านไปทั้งร่างเขานึกออกแล้วนึกออกทั้งหมดแล้วจริงๆเมิ่งฝูนอนไม่หลับตลอดทั้งคืนพอฟ้าสาง เขาก็รีบคว้าโทรศัพท์กดโทรออกหาหมายเลขของหนานจือทันที"หมายเลขที่คุณเรียกยังไม่เปิดให้บริการ..."เขาตะลึงงันไป กดโทรซ้ำอีกรอบก็ยังคงเป็นหมายเลขว่างเปล่าเขาเปิดแอปพลิเคชันวีแชต กดส่งข้อความหาหนานจือ: "หนานจือ พี่มีเรื่องอยากจะคุยกับเธอ"ข้อความถูกส่งออกไป แต่ด้านหน้ากลับปรากฏเครื่องหมายตกใจสีแดงหราเขาถูกเธอบล็อกไปเสียแล้วเมิ่งฝูกุมโทรศัพท์ไว้แน่น มือสั่นระริกไม่หยุดถงหลีตื่นขึ้นมา เห็นเขานั่งอยู่ข้างเตียงด้วยใบหน้าซีดเผือดน่ากลัว"เกิดอะไรขึ้นคะ?" เธอขยับตัวลุกขึ้นนั่ง "ฝันร้ายเหรอ?"เมิ่งฝูหันหน้าไปมองเธอ ขอบตาแดงช้ำจนน่ากลัว"อาหลี..."

  • คืนคนในใจให้เธอ   บทที่ 7

    ดวงตาโค้งโค้งเป็นรูปเสี้ยวจันทร์ เป็นประกายสุกใสเธอไม่เคยยิ้มให้เขาด้วยรอยยิ้มแบบนี้มาก่อนเลยหรือพูดให้ถูกคือ เธอเคยยิ้มให้เขา แต่เขาไม่เคยใส่ใจต่างหากถงหลีเดินออกมาจากห้องครัว เห็นเขานั่งเหม่อมองโทรศัพท์มือถือ จึงชะโงกหน้าเข้ามามองแวบหนึ่ง"หนานจือลงโพสต์เหรอ? โอ้โห เธอใส่เสื้อโค้ทตัวนี้แล้วสวยจัง"เมิ่งฝูกดล็อกหน้าจอ แล้วคว่ำโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ "อืม"ถงหลีเหลือบมองเขาแวบหนึ่งโดยไม่ได้พูดอะไรต่อตกดึก ถงหลีหลับไปแล้ว เมิ่งฝูนั่งอยู่คนเดียวในห้องนั่งเล่นเขาเปิดโทรศัพท์ เลื่อนดูโพสต์โมเมนต์ของหนานจือไล่เลื่อนลงไป ล้วนแต่เป็นภาพถ่ายของเธอในลอนดอนห้องสมุด ร้านกาแฟ แม่น้ำเทมส์ หอนาฬิกาบิ๊กเบน...ในทุกๆ ภาพ เธอยิ้มแย้มอย่างมีความสุขบางภาพบังเอิญติดแผ่นหลังของชายหนุ่มคนหนึ่ง สูงโปร่ง ผอมเพรียว น่าจะเป็นเซี่ยเหยียนคนนั้นเมิ่งฝูวางโทรศัพท์ลง หลับตาลงไม่รู้ทำไม ช่วงนี้เขาถึงมักจะฝันอยู่บ่อยๆในความฝันช่างสับสนวุ่นวาย มีหนานจือ มีถงหลี และมีห้องที่ไม่คุ้นเคยห้องหนึ่งเขาอยากจะไขว่คว้าอะไรบางอย่างไว้ แต่กลับคว้าอะไรไม่ได้เลยสักอย่างวันตรวจติดตามอาการของถงหลี ทุกอย่างผ่านพ้

  • คืนคนในใจให้เธอ   บทที่ 6

    หนานจือก้าวเดินเข้าไปหยิบกล่องเครื่องประดับขึ้นมา แล้วเปิดออกสำรวจดูภายในนั้นคือต่างหูไข่มุกคู่หนึ่ง ซึ่งเป็นของขวัญวันเกิดอายุครบสิบ8ปีที่เขาเป็นคนมอบให้เธอมองมันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะปิดฝากล่องลงตามเดิม"อันนี้ไม่เอาแล้วเหรอ?" เมิ่งฝูเอ่ยถามหนานจือส่ายหน้า "ไม่เอาแล้วค่ะ"เธอวางกล่องเครื่องประดับกลับไว้บนโต๊ะเครื่องแป้ง แล้วหมุนตัวเดินจากไปเมิ่งฝูยืนอยู่ที่หน้าประตู สายตาทอดมองกล่องเครื่องประดับกล่องนั้นไม่รู้เพราะเหตุใด เขารู้สึกว่าต่างหูคู่นั้นนอนอยู่อย่างโดดเดี่ยวอ้างว้างท่ามกลางห้องว่างเปล่า ราวกับกำลังจ้องมองมาที่เขา"พี่คะ" เสียงของหนานจืองอนแว่วมาจากชั้นล่าง "หนานจือไปแล้วนะคะ"เขาเดินลงไปข้างล่างหนานจือยืนอยู่ตรงประตู แสงแดดที่สาดส่องมาจากด้านหลังอาบไล้รอบกายเธอจนเกิดเป็นกรอบรัศมีสีทองเธอยังคงสวมเสื้อยืดสีขาวคู่กับกางเกงยีนส์ รวบผมหางม้า ดูสะอาดสะอ้านเรียบร้อย"ช่วงนี้ ขอบคุณพี่ที่ดูแลนะคะ" เธอยิ้มบางๆ "ร่างกายของพี่สะใภ้ยังพักฟื้นไม่เต็มที่ รบกวนพี่ช่วยดูแลเธอให้มากๆ ด้วยนะคะ"เมิ่งฝูมองหน้าเธอ แล้วเอ่ยขึ้นมาอย่างไร้ที่มา "ว่างๆ เดี๋ยวฉันแวะไปดู""ไม่ต้องห

  • คืนคนในใจให้เธอ   บทที่ 5

    มือที่ถือเอกสารใบรอบอกออกจากโรงพยาบาลของเมิ่งฝูกระชับแน่นขึ้นเล็กน้อยเขาไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่มองไปทางถงหลีถงหลียังคงยิ้ม พลางตบแขนเขาเบาๆ"น้องสาวคุณโตแล้ว กำลังจะหนีตามคนอื่นไป คุณที่เป็นพี่ชายจะไม่แสดงความยินดีหน่อยเหรอ?""อืม" เขาได้ยินเสียงของตัวเองตอบกลับไปอย่างแผ่วเบา "ก็ดีแล้ว"สายตามองข้ามถงหลีไปหยุดอยู่ที่หนานจือเธอก้มหน้า ยืนสงบเงียบอยู่ข้างหน้าต่าง แสงแดดทอดเงาร่างของเธอจนยาวเหยียดไม่ได้มองเขาเลยตั้งแต่ต้นจนจบ ไม่แม้แต่จะเหลือบมองเขาเลยสักสายตาเดียว"ฉันพาพวกเธอกลับบ้านก่อนนะ"เขาเก็บเอกสารเรียบร้อยแล้วโอบไหล่ถงหลีเดินออกไปข้างนอก"คุณหมอบอกว่า คุณต้องพักผ่อนมากๆ ห้ามเหนื่อยเด็ดขาด"ถงหลียิ้มรับคำ แล้วหันกลับมาโบกมือเรียกหนานจือ "หนานจือ ไปเร็ว กลับบ้านกัน"ภายในรถ ถงหลีนั่งที่เบาะนั่งข้างคนขับ ส่วนหนานจือนั่งอยู่ที่เบาะหลังไม่มีใครพูดอะไรวิทยุในรถเล่นเพลงเก่าไปเรื่อยๆ ถงหลีพิงพิงหลังเก้าอี้ แล้วค่อยๆ หลับไปเมิ่งฝูเหลือบมองเบาะหลังผ่านกระจกมองหลังหนานจือเอียงหน้ามองออกไปนอกหน้าต่าง กระจกสะท้อนเสี้ยวหน้าของเธอ ทำให้มองเห็นสีหน้าได้ไม่ชัดเจนเธอซูบผ

  • คืนคนในใจให้เธอ   บทที่ 4

    "หนานจือ"ฉันหยุดฝีเท้าแล้วหมุนตัวกลับไปมองเขาเขายื่นลูกกุญแจดอกหนึ่งส่งมาให้"ฉันซื้อคอนโดแถวมหาวิทยาลัยให้เธอแล้ว ห้องแบบสองห้องนอนหนึ่งห้องรับแขก ตกแต่งเสร็จเรียบร้อย... เธอรีบย้ายออกไปเร็วหน่อยก็แล้วกัน"ฉันชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะยื่นมือไปรับมา พร้อมกับพยักหน้า "ตกลงค่ะ"ไม่มีคำถามซักไซ้ และไม่มีแม้แต่ความลังเลใจเมิ่งฝูจ้องมองฉัน คล้ายกับอยากจะค้นหาความรู้สึกบางอย่างบนใบหน้าของฉันให้พบทว่าฉันกลับทำเพียงเก็บลูกกุญแจเข้ากระเป๋าอย่างสงบ แล้วเดินขึ้นชั้นบนไปวันรุ่งขึ้น ฉันก็เริ่มเก็บข้าวของข้าวของส่วนใหญ่ ฉันตั้งใจว่าจะบริจาคหรือทิ้งไปตรงๆในคอนโดใหม่ ฉันจะซื้อของใหม่ทั้งหมด เพื่อเริ่มต้นชีวิตใหม่อย่างแท้จริงฉันกลับบ้าน late ลงเรื่อยๆ แทบจะไม่ปรากฏตัวที่โต๊ะอาหารเลยสักมื้อของในห้องนอนค่อยๆ ลดน้อยลงทีละวันชั้นหนังสือว่างเปล่า ตู้เสื้อผ้าว่างเปล่า บนโต๊ะเครื่องแป้งเหลือเพียงกล่องเครื่องประดับวางอยู่อย่างโดดเดี่ยวแค่กล่องเดียวคืนนั้น กว่าฉันจะกลับถึงบ้านก็เป็นเวลาสี่ทุ่มกว่าแล้วเมิ่งฝูนั่งอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่นโดยไม่ได้เปิดไฟท่ามกลางความมืดมิด ประกายไฟจากประกาย

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status