LOGINคืนที่ฉันมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับเมิ่งฝูยามเขาเมา คือคืนที่เขาเพิ่งเลิกรากับแฟนเก่า ด้วยความรับผิดชอบ เขาจึงแต่งงานกับฉัน ชีวิตคู่ดำเนินไปอย่างราบเรียบและเงียบสงบ ฉันเคยคิดว่า นี่คงเป็นความนิรันดร์ จนกระทั่งแฟนเก่าของเขาเสียชีวิตด้วยโรคร้าย เมื่อเขาไปร่วมงานศพ ถึงได้รู้ความจริงว่า ในตอนนั้นเธอตัดสินใจตัดขาดและเดินจากไปเพราะรู้เรื่องคืนนั้นของเรา และในเวลาเดียวกันนั้นเอง สมุดบันทึกความรักข้างเดียวของฉันก็ถูกเขาค้นพบ เขาปักใจเชื่อทันทีว่าฉันเป็นคนวางแผนทำลายความรักของเขาด้วยความตั้งใจ และเกลียดฉันเข้ากระดูกดำ เขาหย่ากับฉัน บังคับให้ฉันออกจากบ้านตัวเปล่า และใช้อิทธิพลคอยข่มขู่กดดันฉันทุกวิถีทาง ในยามที่ร่างกายใกล้สิ้นลมหายใจ เสียงเดียวที่ดังแว่วอยู่ข้างหูคือความเย็นชาของเขา: "ความรักของเธอ มันน่าขยะแขยงสิ้นดี" เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ฉันกลับมาในคืนที่เขาเมาหลังจากเลิกรากับแฟน สองชั่วโมงก่อนที่เหตุการณ์ในคืนนั้นจะเกิดขึ้น ฉันคว้าเสื้อคลุมแล้ววิ่งพรวดออกจากห้องนอน ตรงไปเคาะประตูห้องของแฟนเก่าเขาในทันที
View Moreเพื่อนร่วมงานกำลังเฉลิมฉลองกันอยู่ในห้องประชุม เธอจึงปลีกตัวออกมาสูดอากาศด้านนอกสักครู่โทรศัพท์มือถือสั่นขึ้น ปลายสายคือถงหลี"หนานจือ! ยินดีด้วยนะ! ฉันเห็นเธอในข่าวด้วย!"หนานจือหลุดยิ้มออกมา "ขอบคุณค่ะพี่สะใภ้""บอกตั้งหลายครั้งแล้วว่าอย่าเรียกว่าพี่สะใภ้ ให้เรียกว่าพี่หลีสิ" น้ำเสียงของถงหลีสดใสเป็นกันเอง "ว่าแต่ สุดท้ายสัปดาห์นี้ว่างไหม พี่อยากชวนไปดื่มชาบ่ายด้วยกันหน่อย""ว่างค่ะ พาแฟนไปด้วยไหมคะ?"ถงหลีชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะ "เธอรู้ได้ยังไงเนี่ย?""ช่อดอกไม้ที่พี่ลงในโมเมนต์ ดูยังไงก็ไม่ใช่ดอกไม้ที่ซื้อเองหรอกค่ะ""ยัยเด็กนี่ ตาไวชะมัด" ถงหลีหัวเราะร่า "ได้สิ พาเขาไปด้วย จะได้ให้เธอช่วยสแกนช่วยดูให้หน่อย"วันหยุดสุดสัปดาห์ แสงแดดส่องสว่างอบอุ่นตอนที่หนานจือเดินทางมาถึงร้านกาแฟ ถงหลีมาถึงก่อนแล้ว โดยมีชายหนุ่มท่าทางสุภาพอ่อนโยนคนหนึ่งนั่งเคียงข้าง"หนานจือ!" ถงหลีโบกมือทักทาย "นี่คือหลินอวี่นะ หลินอวี่ นี่หนานจือ น้องสาวฉันเองค่ะ"หลินอวี่ยืนขึ้น ส่งยิ้มพร้อมกับยื่นมือออกมา "สวัสดีครับ ได้ยินเรื่องของคุณจากปากอาหลีบ่อยมากเลย"หนานจือยื่นมือไปจับทักทาย พร้อมก
และเขาก็โยนความผิดทั้งหมดไปลงที่หัวของหนานจือทั้งการหย่าร้าง การใช้อิทธิพลข่มขู่ กดดันจนเธอต้องออกจากบ้านตัวเปล่าและหางานทำไม่ได้แม้แต่งานเดียวเธอต้องนอนป่วยตายอยู่ในห้องเช่ารูหนูเพียงลำพัง โดยไม่มีใครอยู่ข้างกายเลยสักคนและคำพูดสุดท้ายที่เธอได้ยินก่อนสิ้นลมหายใจ ก็คือคำว่า "ความรักของเธอ มันน่าขยะแขยงสิ้นดี"เมิ่งฝูใช้สองมือซบหน้า ตัวสั่นสะท้านไปทั้งร่างเขานึกออกแล้วนึกออกทั้งหมดแล้วจริงๆเมิ่งฝูนอนไม่หลับตลอดทั้งคืนพอฟ้าสาง เขาก็รีบคว้าโทรศัพท์กดโทรออกหาหมายเลขของหนานจือทันที"หมายเลขที่คุณเรียกยังไม่เปิดให้บริการ..."เขาตะลึงงันไป กดโทรซ้ำอีกรอบก็ยังคงเป็นหมายเลขว่างเปล่าเขาเปิดแอปพลิเคชันวีแชต กดส่งข้อความหาหนานจือ: "หนานจือ พี่มีเรื่องอยากจะคุยกับเธอ"ข้อความถูกส่งออกไป แต่ด้านหน้ากลับปรากฏเครื่องหมายตกใจสีแดงหราเขาถูกเธอบล็อกไปเสียแล้วเมิ่งฝูกุมโทรศัพท์ไว้แน่น มือสั่นระริกไม่หยุดถงหลีตื่นขึ้นมา เห็นเขานั่งอยู่ข้างเตียงด้วยใบหน้าซีดเผือดน่ากลัว"เกิดอะไรขึ้นคะ?" เธอขยับตัวลุกขึ้นนั่ง "ฝันร้ายเหรอ?"เมิ่งฝูหันหน้าไปมองเธอ ขอบตาแดงช้ำจนน่ากลัว"อาหลี..."
ดวงตาโค้งโค้งเป็นรูปเสี้ยวจันทร์ เป็นประกายสุกใสเธอไม่เคยยิ้มให้เขาด้วยรอยยิ้มแบบนี้มาก่อนเลยหรือพูดให้ถูกคือ เธอเคยยิ้มให้เขา แต่เขาไม่เคยใส่ใจต่างหากถงหลีเดินออกมาจากห้องครัว เห็นเขานั่งเหม่อมองโทรศัพท์มือถือ จึงชะโงกหน้าเข้ามามองแวบหนึ่ง"หนานจือลงโพสต์เหรอ? โอ้โห เธอใส่เสื้อโค้ทตัวนี้แล้วสวยจัง"เมิ่งฝูกดล็อกหน้าจอ แล้วคว่ำโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ "อืม"ถงหลีเหลือบมองเขาแวบหนึ่งโดยไม่ได้พูดอะไรต่อตกดึก ถงหลีหลับไปแล้ว เมิ่งฝูนั่งอยู่คนเดียวในห้องนั่งเล่นเขาเปิดโทรศัพท์ เลื่อนดูโพสต์โมเมนต์ของหนานจือไล่เลื่อนลงไป ล้วนแต่เป็นภาพถ่ายของเธอในลอนดอนห้องสมุด ร้านกาแฟ แม่น้ำเทมส์ หอนาฬิกาบิ๊กเบน...ในทุกๆ ภาพ เธอยิ้มแย้มอย่างมีความสุขบางภาพบังเอิญติดแผ่นหลังของชายหนุ่มคนหนึ่ง สูงโปร่ง ผอมเพรียว น่าจะเป็นเซี่ยเหยียนคนนั้นเมิ่งฝูวางโทรศัพท์ลง หลับตาลงไม่รู้ทำไม ช่วงนี้เขาถึงมักจะฝันอยู่บ่อยๆในความฝันช่างสับสนวุ่นวาย มีหนานจือ มีถงหลี และมีห้องที่ไม่คุ้นเคยห้องหนึ่งเขาอยากจะไขว่คว้าอะไรบางอย่างไว้ แต่กลับคว้าอะไรไม่ได้เลยสักอย่างวันตรวจติดตามอาการของถงหลี ทุกอย่างผ่านพ้
หนานจือก้าวเดินเข้าไปหยิบกล่องเครื่องประดับขึ้นมา แล้วเปิดออกสำรวจดูภายในนั้นคือต่างหูไข่มุกคู่หนึ่ง ซึ่งเป็นของขวัญวันเกิดอายุครบสิบ8ปีที่เขาเป็นคนมอบให้เธอมองมันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะปิดฝากล่องลงตามเดิม"อันนี้ไม่เอาแล้วเหรอ?" เมิ่งฝูเอ่ยถามหนานจือส่ายหน้า "ไม่เอาแล้วค่ะ"เธอวางกล่องเครื่องประดับกลับไว้บนโต๊ะเครื่องแป้ง แล้วหมุนตัวเดินจากไปเมิ่งฝูยืนอยู่ที่หน้าประตู สายตาทอดมองกล่องเครื่องประดับกล่องนั้นไม่รู้เพราะเหตุใด เขารู้สึกว่าต่างหูคู่นั้นนอนอยู่อย่างโดดเดี่ยวอ้างว้างท่ามกลางห้องว่างเปล่า ราวกับกำลังจ้องมองมาที่เขา"พี่คะ" เสียงของหนานจืองอนแว่วมาจากชั้นล่าง "หนานจือไปแล้วนะคะ"เขาเดินลงไปข้างล่างหนานจือยืนอยู่ตรงประตู แสงแดดที่สาดส่องมาจากด้านหลังอาบไล้รอบกายเธอจนเกิดเป็นกรอบรัศมีสีทองเธอยังคงสวมเสื้อยืดสีขาวคู่กับกางเกงยีนส์ รวบผมหางม้า ดูสะอาดสะอ้านเรียบร้อย"ช่วงนี้ ขอบคุณพี่ที่ดูแลนะคะ" เธอยิ้มบางๆ "ร่างกายของพี่สะใภ้ยังพักฟื้นไม่เต็มที่ รบกวนพี่ช่วยดูแลเธอให้มากๆ ด้วยนะคะ"เมิ่งฝูมองหน้าเธอ แล้วเอ่ยขึ้นมาอย่างไร้ที่มา "ว่างๆ เดี๋ยวฉันแวะไปดู""ไม่ต้องห