Short
คืนคนในใจให้เธอ

คืนคนในใจให้เธอ

By:  แม่มังกรCompleted
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
9Chapters
1views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

คืนที่ฉันมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับเมิ่งฝูยามเขาเมา คือคืนที่เขาเพิ่งเลิกรากับแฟนเก่า ด้วยความรับผิดชอบ เขาจึงแต่งงานกับฉัน ชีวิตคู่ดำเนินไปอย่างราบเรียบและเงียบสงบ ฉันเคยคิดว่า นี่คงเป็นความนิรันดร์ จนกระทั่งแฟนเก่าของเขาเสียชีวิตด้วยโรคร้าย เมื่อเขาไปร่วมงานศพ ถึงได้รู้ความจริงว่า ในตอนนั้นเธอตัดสินใจตัดขาดและเดินจากไปเพราะรู้เรื่องคืนนั้นของเรา และในเวลาเดียวกันนั้นเอง สมุดบันทึกความรักข้างเดียวของฉันก็ถูกเขาค้นพบ เขาปักใจเชื่อทันทีว่าฉันเป็นคนวางแผนทำลายความรักของเขาด้วยความตั้งใจ และเกลียดฉันเข้ากระดูกดำ เขาหย่ากับฉัน บังคับให้ฉันออกจากบ้านตัวเปล่า และใช้อิทธิพลคอยข่มขู่กดดันฉันทุกวิถีทาง ในยามที่ร่างกายใกล้สิ้นลมหายใจ เสียงเดียวที่ดังแว่วอยู่ข้างหูคือความเย็นชาของเขา: "ความรักของเธอ มันน่าขยะแขยงสิ้นดี" เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ฉันกลับมาในคืนที่เขาเมาหลังจากเลิกรากับแฟน สองชั่วโมงก่อนที่เหตุการณ์ในคืนนั้นจะเกิดขึ้น ฉันคว้าเสื้อคลุมแล้ววิ่งพรวดออกจากห้องนอน ตรงไปเคาะประตูห้องของแฟนเก่าเขาในทันที

View More

Chapter 1

บทที่ 1

เมื่อเห็นฉัน ถงหลีก็ชะงักไปเล็กน้อย

ดวงตาของเธอแดงก่ำและบวมเป่ง เห็นได้ชัดว่าเพิ่งผ่านการร้องไห้มาหมาดๆ "หนานจือ? เธอมาได้..."

"พี่ถงหลีคะ" ฉันพยายามควบคุมน้ำเสียงให้ราบเรียบที่สุด "เข้าไปคุยข้างในก่อนได้ไหมคะ?"

ภายในห้องนั่งเล่นค่อนข้างรก บนโต๊ะกาแฟมีเค้กที่กินทิ้งไว้ครึ่งก้อนวางอยู่

ฉันฝืนยิ้มแล้วเข้าประเด็นทันที

"ฉันมาขอโทษแทนพี่ชายค่ะ เขาลืมวันเกิดพี่ มันคือความผิดของเขาเอง"

ถงหลีเม้มริมฝีปากแน่น ไม่ยอมเอ่ยอะไร

"เขาไม่ได้ไม่รักพี่หรอกค่ะ แค่เป็นคนปากไม่ตรงกับใจมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว พอพี่บอกเลิก เขาก็เลยหนีไปนั่งดื่มเหล้าย้อมใจคนเดียวที่บาร์"

ฉันเว้นจังหวะเล็กน้อย "พี่สะใภ้... พี่ไปหาเขาเถอะนะคะ"

ในชาติก่อน หลังจากที่เขาแต่งงานกับฉัน ทุกๆ ปีในวันเกิดของถงหลี เขาจะนั่งดื่มเหล้าย้อมใจคนเดียวเงียบๆ แบบนี้ทุกครั้ง

เขาไม่เคยลืมเธอได้เลยแม้แต่นิดเดียว

ถงหลีมองหน้าฉัน แล้วอยู่ๆ ก็หัวเราะออกมา ทั้งที่น้ำตากลับไหลทะลักหนักกว่าเดิม

"คนเย่อหยิ่งเย็นชาอย่างเมิ่งฝู เลี้ยงน้องสาวให้แสนรู้ใจแบบนี้ได้ยังไงนะ"

"ฉันจะไปเดี๋ยวนี้แหละ"

"ขอบคุณนะ หนานจือ"

หลังจากบอกถงหลีว่าเมิ่งฝูอยู่บาร์ไหน เธอก็รีบเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วก้าวออกจากห้องไป

ฉันมองตามแผ่นหลังของเธอแล้วพ่นลมหายใจยาวออกมาด้วยความโล่งอก

ชาตินี้ จะไม่มีเหตุการณ์คืนนั้นเกิดขึ้นอีกเด็ดขาด

พอกลับถึงบ้าน ฉันก็รื้อสมุดบันทึกที่ซ่อนอยู่ลึกที่สุดในตู้เสื้อผ้าออกมา

ตอนอายุสิบขวบ ฉันเคยกลายเป็นเด็กเร่ร่อนไร้ที่พึ่ง และเป็นเมิ่งฝูในวัยสิบแปดปีที่เก็บฉันมาเลี้ยง

เขามักจะเย็นชาใส่คนนอก แต่กลับอ่อนโยนกับฉันเสมอมา

ตั้งแต่วัยเยาว์ที่หัวใจเริ่มรู้จักความรัก ฉันก็รู้ตัวแล้วว่าฉันตกหลุมรักเขาเข้าให้เสียแล้ว

แต่นี่คือความรักข้างเดียวที่ไม่มีวันเอ่ยปากบอกออกไปได้ตลอดกาล

ฉันหยิบมันออกมา แล้วจัดการฉีกทีละหน้า ทีละหน้า

เศษกระดาษชิ้นเล็กชิ้นน้อยร่วงหล่นลงในโถส้วม ก่อนจะถูกฉันกดน้ำชำระล้างมันด้วยมือของตัวเอง

ผ่านไปราวสองชั่วโมง เสียงเปิดประตูก็กรีดดังขึ้น

ถงหลีประคองร่างที่เมามายไม่ได้สติของเมิ่งฝูเข้ามาข้างใน

เมิ่งฝูกอดเธอไว้แน่นเสียจนแทบจมอก ปากก็พึมพำไม่เป็นศัพท์

"อาหลี... อย่าบอกเลิกผมเลย... ผมผิดไปแล้ว... ผมขอโทษจริงๆ..."

ถงหลีทำหน้าลำบากใจแต่ก็ต้องเออออรับคำเสียงอ่อน "จ้าๆๆ ไม่เลิกๆ ไม่บอกเลิกแล้ว"

พอเห็นฉัน เธอก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

"หนานจือ รบกวนช่วยต้มซุปแก้เมาค้างให้หน่อยได้ไหม? เดี๋ยวฉันพยุงเขาไปส่งที่ห้องก่อน"

"ได้ค่ะ"

ถงหลีประคองเขาเดินหายเข้าไปในห้องนอน

ฉันยืนรอให้น้ำเดือดอยู่ในห้องครัว พลางเงี่ยหูฟังความเคลื่อนไหวจากในห้องนอน

เขากำลังออดอ้อน เธอหัวเราะชอบใจ

ตอนที่เมิ่งฝูพาฉันมาแนะนำให้รู้จักกับถงหลีเป็นครั้งแรกในชาติก่อน ฉันก็รู้ทันทีเลยว่า... พวกเขาเหมาะสมกันราวกับกิ่งทองใบหยก

ถงหลีทั้งสดใสร่าเริงและใจกว้าง พื้นฐานครอบครัวดี การอบรมสั่งสอนก็เยี่ยมยอดแถมยังดีกับฉันที่เป็นน้องสาวคนนี้มากๆ อีกด้วย

เธอเป็นคนที่ดีจริงๆ

ถ้าไม่ใช่เพราะฉัน เธอคงไม่ตาย และพวกเขาก็คงจะมีความสุขมากกว่านี้

ชาตินี้ ฉันจะขอชดใช้ให้เอง

ถงหลีคอยปรนนิบัติดูแลเมิ่งฝูอยู่ในห้องนอนตลอดทั้งคืน

เช้าวันรุ่งขึ้น ตอนที่ฉันเดินลงมาจากชั้นบน ก็เห็นเมิ่งฝูกำลังง่วนอยู่กับการทำอาหารในครัว

เขาทอดไข่ อุ่นนม และบรรจงหั่นขนมปังโทสต์เป็นรูปสามเหลี่ยมจัดใส่จานอย่างประณีต

จากนั้นก็ยกไปเสิร์ฟตรงหน้าถงหลีด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "ทานตอนร้อนๆ นะครับ"

ถงหลีหัวเราะคิกคักพร้อมกับใช้นิ้วจิ้มหน้าผากเขาเบาๆ "ตั้งแต่เมื่อไหร่กันเนี่ย ที่คุณกลายเป็นคนใส่ใจเก่งขนาดนี้?"

สายตาของเขาจดจ้องอยู่ที่ใบหน้าของถงหลีโดยไม่เอ่ยอะไร ริมฝีปากหยักโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มบางๆ

หลังจากที่เราแต่งงานกันในชาติก่อน เขาก็เคยทำอาหารให้ฉันกินเหมือนกัน

ช่วงที่ฉันเป็นประจำเดือน เขาก็จะต้มน้ำขิงผสมน้ำตาลแดงให้ด้วยท่าทางเก้ๆ กังๆ

ฉันยืนชะงักฝีเท้าอยู่ตรงเชิงบันไดชั่วขณะ

"หนานจือ มาทานมื้อเช้าด้วยกันสิ" ถงหลีหันมาทัก

เมิ่งฝูเงยหน้าขึ้นมองฉัน แววตาเรียเฉยว่างเปล่า

ไม่มีคำพูดส่วนเกิน ไม่มีแม้แต่อารมณ์ความรู้สึกใดๆ

ฉันเดินไปนั่งลงที่โต๊ะอาหาร ทว่าเขากลับลุกขึ้นยืนแล้วขยับเว้นระยะห่างออกไปอีกหนึ่งที่นั่ง

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
9 Chapters
บทที่ 1
เมื่อเห็นฉัน ถงหลีก็ชะงักไปเล็กน้อยดวงตาของเธอแดงก่ำและบวมเป่ง เห็นได้ชัดว่าเพิ่งผ่านการร้องไห้มาหมาดๆ "หนานจือ? เธอมาได้...""พี่ถงหลีคะ" ฉันพยายามควบคุมน้ำเสียงให้ราบเรียบที่สุด "เข้าไปคุยข้างในก่อนได้ไหมคะ?"ภายในห้องนั่งเล่นค่อนข้างรก บนโต๊ะกาแฟมีเค้กที่กินทิ้งไว้ครึ่งก้อนวางอยู่ฉันฝืนยิ้มแล้วเข้าประเด็นทันที"ฉันมาขอโทษแทนพี่ชายค่ะ เขาลืมวันเกิดพี่ มันคือความผิดของเขาเอง"ถงหลีเม้มริมฝีปากแน่น ไม่ยอมเอ่ยอะไร"เขาไม่ได้ไม่รักพี่หรอกค่ะ แค่เป็นคนปากไม่ตรงกับใจมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว พอพี่บอกเลิก เขาก็เลยหนีไปนั่งดื่มเหล้าย้อมใจคนเดียวที่บาร์"ฉันเว้นจังหวะเล็กน้อย "พี่สะใภ้... พี่ไปหาเขาเถอะนะคะ"ในชาติก่อน หลังจากที่เขาแต่งงานกับฉัน ทุกๆ ปีในวันเกิดของถงหลี เขาจะนั่งดื่มเหล้าย้อมใจคนเดียวเงียบๆ แบบนี้ทุกครั้งเขาไม่เคยลืมเธอได้เลยแม้แต่นิดเดียวถงหลีมองหน้าฉัน แล้วอยู่ๆ ก็หัวเราะออกมา ทั้งที่น้ำตากลับไหลทะลักหนักกว่าเดิม"คนเย่อหยิ่งเย็นชาอย่างเมิ่งฝู เลี้ยงน้องสาวให้แสนรู้ใจแบบนี้ได้ยังไงนะ""ฉันจะไปเดี๋ยวนี้แหละ""ขอบคุณนะ หนานจือ"หลังจากบอกถงหลีว่าเมิ่งฝูอยู่บาร์ไหน
Read more
บทที่ 2
สายตาที่เขามองฉัน ไม่ต่างอะไรจากการมองคนแปลกหน้ามันชวนให้นึกถึงความเหี้ยมโหดในชาติก่อน ยามที่เขาบีบบังคับให้ฉันเซ็นสัญญาออกจากบ้านโดยไม่เหลืออะไรติดตัวยัดขนมปังเข้าปากไปได้แผ่นหนึ่ง ฉันก็ลุกขึ้นยันตัวยืน"ฉันอิ่มแล้วค่ะ พอดีมีเรียนเช้า ขอตัวก่อนนะคะ"ถงหลีเอ่ยรั้ง "รีบขนาดนั้นเลยเหรอ? นมยังไม่ได้ดื่มเลย...""ไม่ทันแล้วค่ะ"ฉันคว้ากระเป๋านักเรียน แล้วรีบก้าวเท้าหนีออกจากประตูไปตลอดทั้งวัน ฉันฝังตัวเองอยู่ในห้องสมุดเพื่อค้นหาข้อมูลการไปศึกษาต่อต่างประเทศและกรอกแบบฟอร์มใบสมัครในชาติก่อน เพื่อที่จะได้อยู่เคียงข้างเมิ่งฝู ฉันยอมละทิ้งโอกาสในการไปเรียนต่อแต่ในชาตินี้ ฉันจะก้าวออกไปให้ไกล ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้ และจะใช้ชีวิตเพื่อตัวเองเสียทีตกเย็น เดิมทีฉันตั้งใจจะนอนค้างที่หอพัก แต่ถงหลีกลับโทรศัพท์มาหา"หนานจือ กลับมากินข้าวที่บ้านสิ พี่มีเรื่องใหญ่จะบอก!"ยามเดินทางถึงบ้าน เมิ่งฝูเป็นคนเปิดประตูออกมาเมื่อเห็นฉัน เขาก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย "เธอเลิกเรียนแล้วกลับมาทำไม?"ชัดเจนว่าไม่ใช่เขาที่อยากให้ฉันกลับมา"พี่ถงหลีบอกว่ามีเรื่องจะคุยค่ะ" ฉันตอบเสียงแผ่วถงหลีชะโงกหน้าออก
Read more
บทที่ 3
ฉันลุกผุดลุกขึ้นยืนจนเก้าอี้ล้มตึง ส่งเสียงดังลั่นจนผู้คนรอบข้างในห้องสมุดพาหันมามองเป็นตาเดียวโดยไม่ทันได้เอ่ยคำขอโทษ ฉันรีบวิ่งพรวดออกจากห้องสมุด พลางกดโทรศัพท์หาถงหลีขณะวิ่ง"พี่ถงหลีคะ บ่ายนี้พี่พอมีเวลาไหมคะ? ฉันอยากเชิญพี่ไปดื่มชาบ่ายด้วยกันค่ะ"ณ ร้านกาแฟ ถงหลีฟังฉันเอ่ยปากชวนเธอไปตรวจร่างกายเป็นเพื่อน ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา"หนานจือ ทำไมอยู่ดีๆ ถึงอยากตรวจร่างกายขึ้นมาล่ะ? ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า?"ฉันแต่งเรื่องกุขึ้นมา "ทางมหาวิทยาลัยจัดน่ะค่ะพี่สะใภ้ ฉันกลัวการไปคนเดียว พี่ไปเป็นเพื่อนฉันหน่อยได้ไหมคะ?"ถงหลีมองฉันด้วยความแคลงใจ "จริงเหรอจ๊ะ?"ฉันพยายามทำสีหน้าให้ดูจริงใจที่สุดเท่าที่จะทำได้"จริงค่ะ แล้วฉันก็อยากให้พี่ตรวจดูด้วยเหมือนกัน ถือซะว่า... เป็นการตรวจร่างกายก่อนแต่งงานไงคะ? ยังไงพี่ก็กำลังจะแต่งงานกับพี่ชายฉันอยู่แล้ว"ถงหลีหน้าแดงระเรื่อ พลางต่อว่าอย่างไม่จริงจัง "เธอนี่นะ..."ขณะนั้นเอง โทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น สายจากเมิ่งฝูนั่นเอง"อยู่ที่ไหน?""นั่งดื่มชาบ่ายอยู่กับหนานจือน่ะค่ะ"ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ย "รีบกลับบ้านล่ะ"หลังจากวางสา
Read more
บทที่ 4
"หนานจือ"ฉันหยุดฝีเท้าแล้วหมุนตัวกลับไปมองเขาเขายื่นลูกกุญแจดอกหนึ่งส่งมาให้"ฉันซื้อคอนโดแถวมหาวิทยาลัยให้เธอแล้ว ห้องแบบสองห้องนอนหนึ่งห้องรับแขก ตกแต่งเสร็จเรียบร้อย... เธอรีบย้ายออกไปเร็วหน่อยก็แล้วกัน"ฉันชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะยื่นมือไปรับมา พร้อมกับพยักหน้า "ตกลงค่ะ"ไม่มีคำถามซักไซ้ และไม่มีแม้แต่ความลังเลใจเมิ่งฝูจ้องมองฉัน คล้ายกับอยากจะค้นหาความรู้สึกบางอย่างบนใบหน้าของฉันให้พบทว่าฉันกลับทำเพียงเก็บลูกกุญแจเข้ากระเป๋าอย่างสงบ แล้วเดินขึ้นชั้นบนไปวันรุ่งขึ้น ฉันก็เริ่มเก็บข้าวของข้าวของส่วนใหญ่ ฉันตั้งใจว่าจะบริจาคหรือทิ้งไปตรงๆในคอนโดใหม่ ฉันจะซื้อของใหม่ทั้งหมด เพื่อเริ่มต้นชีวิตใหม่อย่างแท้จริงฉันกลับบ้าน late ลงเรื่อยๆ แทบจะไม่ปรากฏตัวที่โต๊ะอาหารเลยสักมื้อของในห้องนอนค่อยๆ ลดน้อยลงทีละวันชั้นหนังสือว่างเปล่า ตู้เสื้อผ้าว่างเปล่า บนโต๊ะเครื่องแป้งเหลือเพียงกล่องเครื่องประดับวางอยู่อย่างโดดเดี่ยวแค่กล่องเดียวคืนนั้น กว่าฉันจะกลับถึงบ้านก็เป็นเวลาสี่ทุ่มกว่าแล้วเมิ่งฝูนั่งอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่นโดยไม่ได้เปิดไฟท่ามกลางความมืดมิด ประกายไฟจากประกาย
Read more
บทที่ 5
มือที่ถือเอกสารใบรอบอกออกจากโรงพยาบาลของเมิ่งฝูกระชับแน่นขึ้นเล็กน้อยเขาไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่มองไปทางถงหลีถงหลียังคงยิ้ม พลางตบแขนเขาเบาๆ"น้องสาวคุณโตแล้ว กำลังจะหนีตามคนอื่นไป คุณที่เป็นพี่ชายจะไม่แสดงความยินดีหน่อยเหรอ?""อืม" เขาได้ยินเสียงของตัวเองตอบกลับไปอย่างแผ่วเบา "ก็ดีแล้ว"สายตามองข้ามถงหลีไปหยุดอยู่ที่หนานจือเธอก้มหน้า ยืนสงบเงียบอยู่ข้างหน้าต่าง แสงแดดทอดเงาร่างของเธอจนยาวเหยียดไม่ได้มองเขาเลยตั้งแต่ต้นจนจบ ไม่แม้แต่จะเหลือบมองเขาเลยสักสายตาเดียว"ฉันพาพวกเธอกลับบ้านก่อนนะ"เขาเก็บเอกสารเรียบร้อยแล้วโอบไหล่ถงหลีเดินออกไปข้างนอก"คุณหมอบอกว่า คุณต้องพักผ่อนมากๆ ห้ามเหนื่อยเด็ดขาด"ถงหลียิ้มรับคำ แล้วหันกลับมาโบกมือเรียกหนานจือ "หนานจือ ไปเร็ว กลับบ้านกัน"ภายในรถ ถงหลีนั่งที่เบาะนั่งข้างคนขับ ส่วนหนานจือนั่งอยู่ที่เบาะหลังไม่มีใครพูดอะไรวิทยุในรถเล่นเพลงเก่าไปเรื่อยๆ ถงหลีพิงพิงหลังเก้าอี้ แล้วค่อยๆ หลับไปเมิ่งฝูเหลือบมองเบาะหลังผ่านกระจกมองหลังหนานจือเอียงหน้ามองออกไปนอกหน้าต่าง กระจกสะท้อนเสี้ยวหน้าของเธอ ทำให้มองเห็นสีหน้าได้ไม่ชัดเจนเธอซูบผ
Read more
บทที่ 6
หนานจือก้าวเดินเข้าไปหยิบกล่องเครื่องประดับขึ้นมา แล้วเปิดออกสำรวจดูภายในนั้นคือต่างหูไข่มุกคู่หนึ่ง ซึ่งเป็นของขวัญวันเกิดอายุครบสิบ8ปีที่เขาเป็นคนมอบให้เธอมองมันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะปิดฝากล่องลงตามเดิม"อันนี้ไม่เอาแล้วเหรอ?" เมิ่งฝูเอ่ยถามหนานจือส่ายหน้า "ไม่เอาแล้วค่ะ"เธอวางกล่องเครื่องประดับกลับไว้บนโต๊ะเครื่องแป้ง แล้วหมุนตัวเดินจากไปเมิ่งฝูยืนอยู่ที่หน้าประตู สายตาทอดมองกล่องเครื่องประดับกล่องนั้นไม่รู้เพราะเหตุใด เขารู้สึกว่าต่างหูคู่นั้นนอนอยู่อย่างโดดเดี่ยวอ้างว้างท่ามกลางห้องว่างเปล่า ราวกับกำลังจ้องมองมาที่เขา"พี่คะ" เสียงของหนานจืองอนแว่วมาจากชั้นล่าง "หนานจือไปแล้วนะคะ"เขาเดินลงไปข้างล่างหนานจือยืนอยู่ตรงประตู แสงแดดที่สาดส่องมาจากด้านหลังอาบไล้รอบกายเธอจนเกิดเป็นกรอบรัศมีสีทองเธอยังคงสวมเสื้อยืดสีขาวคู่กับกางเกงยีนส์ รวบผมหางม้า ดูสะอาดสะอ้านเรียบร้อย"ช่วงนี้ ขอบคุณพี่ที่ดูแลนะคะ" เธอยิ้มบางๆ "ร่างกายของพี่สะใภ้ยังพักฟื้นไม่เต็มที่ รบกวนพี่ช่วยดูแลเธอให้มากๆ ด้วยนะคะ"เมิ่งฝูมองหน้าเธอ แล้วเอ่ยขึ้นมาอย่างไร้ที่มา "ว่างๆ เดี๋ยวฉันแวะไปดู""ไม่ต้องห
Read more
บทที่ 7
ดวงตาโค้งโค้งเป็นรูปเสี้ยวจันทร์ เป็นประกายสุกใสเธอไม่เคยยิ้มให้เขาด้วยรอยยิ้มแบบนี้มาก่อนเลยหรือพูดให้ถูกคือ เธอเคยยิ้มให้เขา แต่เขาไม่เคยใส่ใจต่างหากถงหลีเดินออกมาจากห้องครัว เห็นเขานั่งเหม่อมองโทรศัพท์มือถือ จึงชะโงกหน้าเข้ามามองแวบหนึ่ง"หนานจือลงโพสต์เหรอ? โอ้โห เธอใส่เสื้อโค้ทตัวนี้แล้วสวยจัง"เมิ่งฝูกดล็อกหน้าจอ แล้วคว่ำโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ "อืม"ถงหลีเหลือบมองเขาแวบหนึ่งโดยไม่ได้พูดอะไรต่อตกดึก ถงหลีหลับไปแล้ว เมิ่งฝูนั่งอยู่คนเดียวในห้องนั่งเล่นเขาเปิดโทรศัพท์ เลื่อนดูโพสต์โมเมนต์ของหนานจือไล่เลื่อนลงไป ล้วนแต่เป็นภาพถ่ายของเธอในลอนดอนห้องสมุด ร้านกาแฟ แม่น้ำเทมส์ หอนาฬิกาบิ๊กเบน...ในทุกๆ ภาพ เธอยิ้มแย้มอย่างมีความสุขบางภาพบังเอิญติดแผ่นหลังของชายหนุ่มคนหนึ่ง สูงโปร่ง ผอมเพรียว น่าจะเป็นเซี่ยเหยียนคนนั้นเมิ่งฝูวางโทรศัพท์ลง หลับตาลงไม่รู้ทำไม ช่วงนี้เขาถึงมักจะฝันอยู่บ่อยๆในความฝันช่างสับสนวุ่นวาย มีหนานจือ มีถงหลี และมีห้องที่ไม่คุ้นเคยห้องหนึ่งเขาอยากจะไขว่คว้าอะไรบางอย่างไว้ แต่กลับคว้าอะไรไม่ได้เลยสักอย่างวันตรวจติดตามอาการของถงหลี ทุกอย่างผ่านพ้
Read more
บทที่ 8
และเขาก็โยนความผิดทั้งหมดไปลงที่หัวของหนานจือทั้งการหย่าร้าง การใช้อิทธิพลข่มขู่ กดดันจนเธอต้องออกจากบ้านตัวเปล่าและหางานทำไม่ได้แม้แต่งานเดียวเธอต้องนอนป่วยตายอยู่ในห้องเช่ารูหนูเพียงลำพัง โดยไม่มีใครอยู่ข้างกายเลยสักคนและคำพูดสุดท้ายที่เธอได้ยินก่อนสิ้นลมหายใจ ก็คือคำว่า "ความรักของเธอ มันน่าขยะแขยงสิ้นดี"เมิ่งฝูใช้สองมือซบหน้า ตัวสั่นสะท้านไปทั้งร่างเขานึกออกแล้วนึกออกทั้งหมดแล้วจริงๆเมิ่งฝูนอนไม่หลับตลอดทั้งคืนพอฟ้าสาง เขาก็รีบคว้าโทรศัพท์กดโทรออกหาหมายเลขของหนานจือทันที"หมายเลขที่คุณเรียกยังไม่เปิดให้บริการ..."เขาตะลึงงันไป กดโทรซ้ำอีกรอบก็ยังคงเป็นหมายเลขว่างเปล่าเขาเปิดแอปพลิเคชันวีแชต กดส่งข้อความหาหนานจือ: "หนานจือ พี่มีเรื่องอยากจะคุยกับเธอ"ข้อความถูกส่งออกไป แต่ด้านหน้ากลับปรากฏเครื่องหมายตกใจสีแดงหราเขาถูกเธอบล็อกไปเสียแล้วเมิ่งฝูกุมโทรศัพท์ไว้แน่น มือสั่นระริกไม่หยุดถงหลีตื่นขึ้นมา เห็นเขานั่งอยู่ข้างเตียงด้วยใบหน้าซีดเผือดน่ากลัว"เกิดอะไรขึ้นคะ?" เธอขยับตัวลุกขึ้นนั่ง "ฝันร้ายเหรอ?"เมิ่งฝูหันหน้าไปมองเธอ ขอบตาแดงช้ำจนน่ากลัว"อาหลี..."
Read more
บทที่ 9
เพื่อนร่วมงานกำลังเฉลิมฉลองกันอยู่ในห้องประชุม เธอจึงปลีกตัวออกมาสูดอากาศด้านนอกสักครู่โทรศัพท์มือถือสั่นขึ้น ปลายสายคือถงหลี"หนานจือ! ยินดีด้วยนะ! ฉันเห็นเธอในข่าวด้วย!"หนานจือหลุดยิ้มออกมา "ขอบคุณค่ะพี่สะใภ้""บอกตั้งหลายครั้งแล้วว่าอย่าเรียกว่าพี่สะใภ้ ให้เรียกว่าพี่หลีสิ" น้ำเสียงของถงหลีสดใสเป็นกันเอง "ว่าแต่ สุดท้ายสัปดาห์นี้ว่างไหม พี่อยากชวนไปดื่มชาบ่ายด้วยกันหน่อย""ว่างค่ะ พาแฟนไปด้วยไหมคะ?"ถงหลีชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะ "เธอรู้ได้ยังไงเนี่ย?""ช่อดอกไม้ที่พี่ลงในโมเมนต์ ดูยังไงก็ไม่ใช่ดอกไม้ที่ซื้อเองหรอกค่ะ""ยัยเด็กนี่ ตาไวชะมัด" ถงหลีหัวเราะร่า "ได้สิ พาเขาไปด้วย จะได้ให้เธอช่วยสแกนช่วยดูให้หน่อย"วันหยุดสุดสัปดาห์ แสงแดดส่องสว่างอบอุ่นตอนที่หนานจือเดินทางมาถึงร้านกาแฟ ถงหลีมาถึงก่อนแล้ว โดยมีชายหนุ่มท่าทางสุภาพอ่อนโยนคนหนึ่งนั่งเคียงข้าง"หนานจือ!" ถงหลีโบกมือทักทาย "นี่คือหลินอวี่นะ หลินอวี่ นี่หนานจือ น้องสาวฉันเองค่ะ"หลินอวี่ยืนขึ้น ส่งยิ้มพร้อมกับยื่นมือออกมา "สวัสดีครับ ได้ยินเรื่องของคุณจากปากอาหลีบ่อยมากเลย"หนานจือยื่นมือไปจับทักทาย พร้อมก
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status