Share

บทที่ 2

Author: แม่มังกร
สายตาที่เขามองฉัน ไม่ต่างอะไรจากการมองคนแปลกหน้า

มันชวนให้นึกถึงความเหี้ยมโหดในชาติก่อน ยามที่เขาบีบบังคับให้ฉันเซ็นสัญญาออกจากบ้านโดยไม่เหลืออะไรติดตัว

ยัดขนมปังเข้าปากไปได้แผ่นหนึ่ง ฉันก็ลุกขึ้นยันตัวยืน

"ฉันอิ่มแล้วค่ะ พอดีมีเรียนเช้า ขอตัวก่อนนะคะ"

ถงหลีเอ่ยรั้ง "รีบขนาดนั้นเลยเหรอ? นมยังไม่ได้ดื่มเลย..."

"ไม่ทันแล้วค่ะ"

ฉันคว้ากระเป๋านักเรียน แล้วรีบก้าวเท้าหนีออกจากประตูไป

ตลอดทั้งวัน ฉันฝังตัวเองอยู่ในห้องสมุดเพื่อค้นหาข้อมูลการไปศึกษาต่อต่างประเทศและกรอกแบบฟอร์มใบสมัคร

ในชาติก่อน เพื่อที่จะได้อยู่เคียงข้างเมิ่งฝู ฉันยอมละทิ้งโอกาสในการไปเรียนต่อ

แต่ในชาตินี้ ฉันจะก้าวออกไปให้ไกล ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้ และจะใช้ชีวิตเพื่อตัวเองเสียที

ตกเย็น เดิมทีฉันตั้งใจจะนอนค้างที่หอพัก แต่ถงหลีกลับโทรศัพท์มาหา

"หนานจือ กลับมากินข้าวที่บ้านสิ พี่มีเรื่องใหญ่จะบอก!"

ยามเดินทางถึงบ้าน เมิ่งฝูเป็นคนเปิดประตูออกมา

เมื่อเห็นฉัน เขาก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย "เธอเลิกเรียนแล้วกลับมาทำไม?"

ชัดเจนว่าไม่ใช่เขาที่อยากให้ฉันกลับมา

"พี่ถงหลีบอกว่ามีเรื่องจะคุยค่ะ" ฉันตอบเสียงแผ่ว

ถงหลีชะโงกหน้าออกมาจากห้องครัว

"หนานจือกลับมาแล้วเหรอ!"

เธอประคองฉันไปนั่งลงบนโซฟา พร้อมกับยัดรีโมตคอนโทรลใส่มือ "เธอนั่งดูทีวีไปก่อนนะ มื้อเย็นใกล้เสร็จแล้วจ้ะ!"

เมิ่งฝูเข้าไปช่วยเธอเป็นลูกมืออยู่ในห้องครัว

ผ่านบานประตูกระจกใส ฉันมองเห็นเขาก้มหน้าลงฟังถงหลีพูดคุย มุมปากแต้มรอยยิ้มบางๆ แววตาสายนั้นอ่อนโยนจนแทบเอ่อล้นออกมา

เขาเองก็เคยเข้าครัวทำอาหารให้ฉันเหมือนกัน

ตอนที่ฉันเป็นไข้ตัวร้อน เขานอนเฝ้าทั้งคืน เช้ามาก็ต้มข้าวต้มขาวให้ พอถึงวันเกิดของฉัน เขาก็ปฏิเสธงานเลี้ยงสังสรรค์ทั้งหมดเพื่อกลับบ้านมาทำอาหารเต็มโต๊ะไว้รอรับ

"เหม่ออะไรอยู่น่ะ?"

ถงหลีเห็นฉันนั่งเหม่อลอย จึงผลักตัวเมิ่งฝูให้ออกมาจากห้องครัว

"คุณออกไปนั่งคุยเป็นเพื่อนหนานจือหน่อยสิ แกงหม้อสุดท้ายฉันจัดการเองได้"

เมิ่งฝูใช้ผ้าเช็ดมืออย่างช่วยไม่ได้ ก่อนจะเดินมานั่งลงบนโซฟาเดี่ยวฝั่งตรงข้ามเฉียงๆ

ระยะห่างระหว่างเราไกลกันเหลือเกิน

ความเงียบสงัดเริ่มแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ

เสียงรายการวาไรตี้ไร้สาระในทีวีและเสียงหัวเราะดังลอยออกมา ชวนให้รู้สึกบาดหูเป็นพิเศษ

"หนานจือ" อยู่ๆ เมิ่งฝูก็เอ่ยปากขึ้น

ฉันหันไปมองเขา

เขามองสบตาฉัน แววตาล้ำลึกและหนักอึ้ง "ตั้งใจเรียนหนังสือซะ อยู่กับความเป็นจริงให้มากๆ อย่าไปคิดเรื่องที่ไม่ควรคิด"

หัวใจของฉันเหมือนถูกมือหนากระชากกุมไว้แน่นจนเจ็บปวด

เรื่องที่ไม่ควรคิด

ในสายตาของเขา ความรู้สึกที่ฉันมีต่อเขามันคือเรื่องที่ไม่ควรคิดสินะ

ในชาติก่อน ยามที่เขาค้นพบสมุดบันทึกเล่มนั้น เขาพูดขึ้นว่า "เมิ่งหนานจือ เธอทำฉันขยะแขยงจริงๆ"

เขาคิดว่าฉันเจตนาทำลายความสัมพันธ์ คิดว่าฉันโลภมากไม่รู้จักพอ

ทว่าฉันแค่แอบรักเขา และไม่เคยพูดจาทำลายความสัมพันธ์ระหว่างเขากับถงหลีเลยแม้แต่คำเดียว

แต่เขาไม่เคยเชื่อ

"ฉันทราบแล้วค่ะ" ฉันได้ยินเสียงของตัวเองตอบกลับไปอย่างราบเรียบ "ฉันจะไม่คิดแน่นอนค่ะ"

ช่วงเวลาทานอาหาร ถงหลีเอ่ยประกาศด้วยใบหน้าแดงระเรื่อ "วันนี้เมิ่งฝูขอพี่แต่งงานแล้วนะ!"

เธอยื่นมือซ้ายออกมา แหวนเพชรบนนิ้วนางส่องประกายวับวาบระยิบระยับภายใต้แสงไฟ

“ยินดีด้วยนะคะ” ฉันแย้มรอยยิ้มที่มาจากใจจริงออกมา “พี่ชาย พี่สะใภ้ ขอให้มีความสุขมากๆ นะคะ”

มือของเมิ่งฝูที่ถือตะเกียบอยู่ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองฉัน

ฉันก้มหน้าก้มตาเคี้ยวข้าว ทำเป็นมองไม่เห็นสายตาคู่นั้น

หลังมื้ออาหาร ฉันอาสาเก็บกวาดและล้างจานชามเอง

เสียงหัวเราะแผ่วเบาดังมาจากห้องนั่งเล่น ถงหลีเล่าถึงวาดฝันในงานแต่งงาน เมิ่งฝูเอ่ยตอบรับด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและตามใจ

เมื่อล้างจานเสร็จ ฉันเช็ดมือจนแห้ง ตั้งใจจะเดินออกไปบอกพวกเขาวาจะขอตัวกลับหอพัก

ทว่าพอเดินมาถึงหน้าประตูห้องนั่งเล่น ก็ได้ยินเสียงของเมิ่งฝูดังขึ้นพอดี

"...รอให้เธอเรียนจบ แล้วค่อยให้ย้ายออกไปเถอะ ฉันจะซื้อคอนโดแถวๆ มหาวิทยาลัยให้เธอสักห้อง ผู้หญิงตัวคนเดียว จะมานอนพักอยู่กับพวกเราตลอดมันไม่สะดวก"

ถงหลีเอ่ยทัดทานอย่างไม่เห็นด้วย "แต่หนานจืออยู่นอกบ้านคนเดียวมันอันตรายออกนะ"

"อีกอย่าง พวกคุณเป็นพี่น้องท้องเดียวกัน นอนบ้านเดียวกันจะเป็นอะไรไป?"

น้ำเสียงของเมิ่งฝูราบเรียบและเย็นชา "โตแล้ว ก็ควรจะมีชีวิตเป็นของตัวเอง พวกเราเองก็ต้องมีเวลาส่วนตัวแบบคู่รักบ้าง"

ฉันยืนแช่นิ่งอยู่กับที่ ไม่ฟังบทสนทนานั้นต่ออีก

หมุนตัวกลับ แล้วก้าวเท้าขึ้นชั้นบนอย่างแผ่วเบา คว้ากระเป๋าแล้วเดินออกจากบ้านไป

เมื่อเดินออกมาไกลพอแล้ว ถึงได้ส่งข้อความไปหาถงหลี

[พี่สะใภ้คะ พอดีทางมหาวิทยาลัยมีงานด่วนเข้ามา ฉันเลยต้องรีบกลับมาก่อน พี่ชาย พี่สะใภ้ ฝันดีนะคะ]

ฉันสูดลมหายใจเข้าลึกๆ

ย้ายออกไปก็ดีเหมือนกัน

ยิ่งอยู่ห่างไกลเท่าไหร่ ก็ยิ่งปลอดภัยมากเท่านั้น

สามวันต่อมา ขณะกำลังค้นหาข้อมูลอยู่ในห้องสมุด จู่ๆ ฉันก็นึกเรื่องสำคัญเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้

ในชาติก่อน ถงหลีเสียชีวิตด้วยโรคการเจ็บป่วยจากมะเร็งกระดูก

ยามที่ตรวจพบ มันก็ลุกลามเข้าสู่ระยะสุดท้ายเสียแล้ว

นั่นหมายความว่า ในตอนนี้ ร่างกายของถงหลีอาจจะมีเซลล์ร้ายนั้นซ่อนอยู่แล้วก็เป็นได้

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • คืนคนในใจให้เธอ   บทที่ 9

    เพื่อนร่วมงานกำลังเฉลิมฉลองกันอยู่ในห้องประชุม เธอจึงปลีกตัวออกมาสูดอากาศด้านนอกสักครู่โทรศัพท์มือถือสั่นขึ้น ปลายสายคือถงหลี"หนานจือ! ยินดีด้วยนะ! ฉันเห็นเธอในข่าวด้วย!"หนานจือหลุดยิ้มออกมา "ขอบคุณค่ะพี่สะใภ้""บอกตั้งหลายครั้งแล้วว่าอย่าเรียกว่าพี่สะใภ้ ให้เรียกว่าพี่หลีสิ" น้ำเสียงของถงหลีสดใสเป็นกันเอง "ว่าแต่ สุดท้ายสัปดาห์นี้ว่างไหม พี่อยากชวนไปดื่มชาบ่ายด้วยกันหน่อย""ว่างค่ะ พาแฟนไปด้วยไหมคะ?"ถงหลีชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะ "เธอรู้ได้ยังไงเนี่ย?""ช่อดอกไม้ที่พี่ลงในโมเมนต์ ดูยังไงก็ไม่ใช่ดอกไม้ที่ซื้อเองหรอกค่ะ""ยัยเด็กนี่ ตาไวชะมัด" ถงหลีหัวเราะร่า "ได้สิ พาเขาไปด้วย จะได้ให้เธอช่วยสแกนช่วยดูให้หน่อย"วันหยุดสุดสัปดาห์ แสงแดดส่องสว่างอบอุ่นตอนที่หนานจือเดินทางมาถึงร้านกาแฟ ถงหลีมาถึงก่อนแล้ว โดยมีชายหนุ่มท่าทางสุภาพอ่อนโยนคนหนึ่งนั่งเคียงข้าง"หนานจือ!" ถงหลีโบกมือทักทาย "นี่คือหลินอวี่นะ หลินอวี่ นี่หนานจือ น้องสาวฉันเองค่ะ"หลินอวี่ยืนขึ้น ส่งยิ้มพร้อมกับยื่นมือออกมา "สวัสดีครับ ได้ยินเรื่องของคุณจากปากอาหลีบ่อยมากเลย"หนานจือยื่นมือไปจับทักทาย พร้อมก

  • คืนคนในใจให้เธอ   บทที่ 8

    และเขาก็โยนความผิดทั้งหมดไปลงที่หัวของหนานจือทั้งการหย่าร้าง การใช้อิทธิพลข่มขู่ กดดันจนเธอต้องออกจากบ้านตัวเปล่าและหางานทำไม่ได้แม้แต่งานเดียวเธอต้องนอนป่วยตายอยู่ในห้องเช่ารูหนูเพียงลำพัง โดยไม่มีใครอยู่ข้างกายเลยสักคนและคำพูดสุดท้ายที่เธอได้ยินก่อนสิ้นลมหายใจ ก็คือคำว่า "ความรักของเธอ มันน่าขยะแขยงสิ้นดี"เมิ่งฝูใช้สองมือซบหน้า ตัวสั่นสะท้านไปทั้งร่างเขานึกออกแล้วนึกออกทั้งหมดแล้วจริงๆเมิ่งฝูนอนไม่หลับตลอดทั้งคืนพอฟ้าสาง เขาก็รีบคว้าโทรศัพท์กดโทรออกหาหมายเลขของหนานจือทันที"หมายเลขที่คุณเรียกยังไม่เปิดให้บริการ..."เขาตะลึงงันไป กดโทรซ้ำอีกรอบก็ยังคงเป็นหมายเลขว่างเปล่าเขาเปิดแอปพลิเคชันวีแชต กดส่งข้อความหาหนานจือ: "หนานจือ พี่มีเรื่องอยากจะคุยกับเธอ"ข้อความถูกส่งออกไป แต่ด้านหน้ากลับปรากฏเครื่องหมายตกใจสีแดงหราเขาถูกเธอบล็อกไปเสียแล้วเมิ่งฝูกุมโทรศัพท์ไว้แน่น มือสั่นระริกไม่หยุดถงหลีตื่นขึ้นมา เห็นเขานั่งอยู่ข้างเตียงด้วยใบหน้าซีดเผือดน่ากลัว"เกิดอะไรขึ้นคะ?" เธอขยับตัวลุกขึ้นนั่ง "ฝันร้ายเหรอ?"เมิ่งฝูหันหน้าไปมองเธอ ขอบตาแดงช้ำจนน่ากลัว"อาหลี..."

  • คืนคนในใจให้เธอ   บทที่ 7

    ดวงตาโค้งโค้งเป็นรูปเสี้ยวจันทร์ เป็นประกายสุกใสเธอไม่เคยยิ้มให้เขาด้วยรอยยิ้มแบบนี้มาก่อนเลยหรือพูดให้ถูกคือ เธอเคยยิ้มให้เขา แต่เขาไม่เคยใส่ใจต่างหากถงหลีเดินออกมาจากห้องครัว เห็นเขานั่งเหม่อมองโทรศัพท์มือถือ จึงชะโงกหน้าเข้ามามองแวบหนึ่ง"หนานจือลงโพสต์เหรอ? โอ้โห เธอใส่เสื้อโค้ทตัวนี้แล้วสวยจัง"เมิ่งฝูกดล็อกหน้าจอ แล้วคว่ำโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ "อืม"ถงหลีเหลือบมองเขาแวบหนึ่งโดยไม่ได้พูดอะไรต่อตกดึก ถงหลีหลับไปแล้ว เมิ่งฝูนั่งอยู่คนเดียวในห้องนั่งเล่นเขาเปิดโทรศัพท์ เลื่อนดูโพสต์โมเมนต์ของหนานจือไล่เลื่อนลงไป ล้วนแต่เป็นภาพถ่ายของเธอในลอนดอนห้องสมุด ร้านกาแฟ แม่น้ำเทมส์ หอนาฬิกาบิ๊กเบน...ในทุกๆ ภาพ เธอยิ้มแย้มอย่างมีความสุขบางภาพบังเอิญติดแผ่นหลังของชายหนุ่มคนหนึ่ง สูงโปร่ง ผอมเพรียว น่าจะเป็นเซี่ยเหยียนคนนั้นเมิ่งฝูวางโทรศัพท์ลง หลับตาลงไม่รู้ทำไม ช่วงนี้เขาถึงมักจะฝันอยู่บ่อยๆในความฝันช่างสับสนวุ่นวาย มีหนานจือ มีถงหลี และมีห้องที่ไม่คุ้นเคยห้องหนึ่งเขาอยากจะไขว่คว้าอะไรบางอย่างไว้ แต่กลับคว้าอะไรไม่ได้เลยสักอย่างวันตรวจติดตามอาการของถงหลี ทุกอย่างผ่านพ้

  • คืนคนในใจให้เธอ   บทที่ 6

    หนานจือก้าวเดินเข้าไปหยิบกล่องเครื่องประดับขึ้นมา แล้วเปิดออกสำรวจดูภายในนั้นคือต่างหูไข่มุกคู่หนึ่ง ซึ่งเป็นของขวัญวันเกิดอายุครบสิบ8ปีที่เขาเป็นคนมอบให้เธอมองมันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะปิดฝากล่องลงตามเดิม"อันนี้ไม่เอาแล้วเหรอ?" เมิ่งฝูเอ่ยถามหนานจือส่ายหน้า "ไม่เอาแล้วค่ะ"เธอวางกล่องเครื่องประดับกลับไว้บนโต๊ะเครื่องแป้ง แล้วหมุนตัวเดินจากไปเมิ่งฝูยืนอยู่ที่หน้าประตู สายตาทอดมองกล่องเครื่องประดับกล่องนั้นไม่รู้เพราะเหตุใด เขารู้สึกว่าต่างหูคู่นั้นนอนอยู่อย่างโดดเดี่ยวอ้างว้างท่ามกลางห้องว่างเปล่า ราวกับกำลังจ้องมองมาที่เขา"พี่คะ" เสียงของหนานจืองอนแว่วมาจากชั้นล่าง "หนานจือไปแล้วนะคะ"เขาเดินลงไปข้างล่างหนานจือยืนอยู่ตรงประตู แสงแดดที่สาดส่องมาจากด้านหลังอาบไล้รอบกายเธอจนเกิดเป็นกรอบรัศมีสีทองเธอยังคงสวมเสื้อยืดสีขาวคู่กับกางเกงยีนส์ รวบผมหางม้า ดูสะอาดสะอ้านเรียบร้อย"ช่วงนี้ ขอบคุณพี่ที่ดูแลนะคะ" เธอยิ้มบางๆ "ร่างกายของพี่สะใภ้ยังพักฟื้นไม่เต็มที่ รบกวนพี่ช่วยดูแลเธอให้มากๆ ด้วยนะคะ"เมิ่งฝูมองหน้าเธอ แล้วเอ่ยขึ้นมาอย่างไร้ที่มา "ว่างๆ เดี๋ยวฉันแวะไปดู""ไม่ต้องห

  • คืนคนในใจให้เธอ   บทที่ 5

    มือที่ถือเอกสารใบรอบอกออกจากโรงพยาบาลของเมิ่งฝูกระชับแน่นขึ้นเล็กน้อยเขาไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่มองไปทางถงหลีถงหลียังคงยิ้ม พลางตบแขนเขาเบาๆ"น้องสาวคุณโตแล้ว กำลังจะหนีตามคนอื่นไป คุณที่เป็นพี่ชายจะไม่แสดงความยินดีหน่อยเหรอ?""อืม" เขาได้ยินเสียงของตัวเองตอบกลับไปอย่างแผ่วเบา "ก็ดีแล้ว"สายตามองข้ามถงหลีไปหยุดอยู่ที่หนานจือเธอก้มหน้า ยืนสงบเงียบอยู่ข้างหน้าต่าง แสงแดดทอดเงาร่างของเธอจนยาวเหยียดไม่ได้มองเขาเลยตั้งแต่ต้นจนจบ ไม่แม้แต่จะเหลือบมองเขาเลยสักสายตาเดียว"ฉันพาพวกเธอกลับบ้านก่อนนะ"เขาเก็บเอกสารเรียบร้อยแล้วโอบไหล่ถงหลีเดินออกไปข้างนอก"คุณหมอบอกว่า คุณต้องพักผ่อนมากๆ ห้ามเหนื่อยเด็ดขาด"ถงหลียิ้มรับคำ แล้วหันกลับมาโบกมือเรียกหนานจือ "หนานจือ ไปเร็ว กลับบ้านกัน"ภายในรถ ถงหลีนั่งที่เบาะนั่งข้างคนขับ ส่วนหนานจือนั่งอยู่ที่เบาะหลังไม่มีใครพูดอะไรวิทยุในรถเล่นเพลงเก่าไปเรื่อยๆ ถงหลีพิงพิงหลังเก้าอี้ แล้วค่อยๆ หลับไปเมิ่งฝูเหลือบมองเบาะหลังผ่านกระจกมองหลังหนานจือเอียงหน้ามองออกไปนอกหน้าต่าง กระจกสะท้อนเสี้ยวหน้าของเธอ ทำให้มองเห็นสีหน้าได้ไม่ชัดเจนเธอซูบผ

  • คืนคนในใจให้เธอ   บทที่ 4

    "หนานจือ"ฉันหยุดฝีเท้าแล้วหมุนตัวกลับไปมองเขาเขายื่นลูกกุญแจดอกหนึ่งส่งมาให้"ฉันซื้อคอนโดแถวมหาวิทยาลัยให้เธอแล้ว ห้องแบบสองห้องนอนหนึ่งห้องรับแขก ตกแต่งเสร็จเรียบร้อย... เธอรีบย้ายออกไปเร็วหน่อยก็แล้วกัน"ฉันชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะยื่นมือไปรับมา พร้อมกับพยักหน้า "ตกลงค่ะ"ไม่มีคำถามซักไซ้ และไม่มีแม้แต่ความลังเลใจเมิ่งฝูจ้องมองฉัน คล้ายกับอยากจะค้นหาความรู้สึกบางอย่างบนใบหน้าของฉันให้พบทว่าฉันกลับทำเพียงเก็บลูกกุญแจเข้ากระเป๋าอย่างสงบ แล้วเดินขึ้นชั้นบนไปวันรุ่งขึ้น ฉันก็เริ่มเก็บข้าวของข้าวของส่วนใหญ่ ฉันตั้งใจว่าจะบริจาคหรือทิ้งไปตรงๆในคอนโดใหม่ ฉันจะซื้อของใหม่ทั้งหมด เพื่อเริ่มต้นชีวิตใหม่อย่างแท้จริงฉันกลับบ้าน late ลงเรื่อยๆ แทบจะไม่ปรากฏตัวที่โต๊ะอาหารเลยสักมื้อของในห้องนอนค่อยๆ ลดน้อยลงทีละวันชั้นหนังสือว่างเปล่า ตู้เสื้อผ้าว่างเปล่า บนโต๊ะเครื่องแป้งเหลือเพียงกล่องเครื่องประดับวางอยู่อย่างโดดเดี่ยวแค่กล่องเดียวคืนนั้น กว่าฉันจะกลับถึงบ้านก็เป็นเวลาสี่ทุ่มกว่าแล้วเมิ่งฝูนั่งอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่นโดยไม่ได้เปิดไฟท่ามกลางความมืดมิด ประกายไฟจากประกาย

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status