Share

บทที่ 3

Author: แม่มังกร
ฉันลุกผุดลุกขึ้นยืนจนเก้าอี้ล้มตึง ส่งเสียงดังลั่นจนผู้คนรอบข้างในห้องสมุดพาหันมามองเป็นตาเดียว

โดยไม่ทันได้เอ่ยคำขอโทษ ฉันรีบวิ่งพรวดออกจากห้องสมุด พลางกดโทรศัพท์หาถงหลีขณะวิ่ง

"พี่ถงหลีคะ บ่ายนี้พี่พอมีเวลาไหมคะ? ฉันอยากเชิญพี่ไปดื่มชาบ่ายด้วยกันค่ะ"

ณ ร้านกาแฟ ถงหลีฟังฉันเอ่ยปากชวนเธอไปตรวจร่างกายเป็นเพื่อน ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา

"หนานจือ ทำไมอยู่ดีๆ ถึงอยากตรวจร่างกายขึ้นมาล่ะ? ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า?"

ฉันแต่งเรื่องกุขึ้นมา "ทางมหาวิทยาลัยจัดน่ะค่ะพี่สะใภ้ ฉันกลัวการไปคนเดียว พี่ไปเป็นเพื่อนฉันหน่อยได้ไหมคะ?"

ถงหลีมองฉันด้วยความแคลงใจ "จริงเหรอจ๊ะ?"

ฉันพยายามทำสีหน้าให้ดูจริงใจที่สุดเท่าที่จะทำได้

"จริงค่ะ แล้วฉันก็อยากให้พี่ตรวจดูด้วยเหมือนกัน ถือซะว่า... เป็นการตรวจร่างกายก่อนแต่งงานไงคะ? ยังไงพี่ก็กำลังจะแต่งงานกับพี่ชายฉันอยู่แล้ว"

ถงหลีหน้าแดงระเรื่อ พลางต่อว่าอย่างไม่จริงจัง "เธอนี่นะ..."

ขณะนั้นเอง โทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น สายจากเมิ่งฝูนั่นเอง

"อยู่ที่ไหน?"

"นั่งดื่มชาบ่ายอยู่กับหนานจือน่ะค่ะ"

ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ย "รีบกลับบ้านล่ะ"

หลังจากวางสาย ถงหลีก็หัวเราะเยาะเขา "คนอะไรก็ไม่รู้ ติดตัวยังกับติดสกิน"

ฉันได้แต่ยิ้มแห้งๆ ฝืนมุมปากขึ้น แล้วอ้างว่ามีเรียนต่อ จึงนัดแนะกับเธอไว้ว่าจะเจอกันช่วงวันหยุดสุดสัปดาห์

ทว่าพอเดินมาถึงหน้าประตูกระจกของมหาวิทยาลัย ก็เห็นรถของเมิ่งฝูจอดรออยู่ก่อนแล้ว

เขาก้าวลงจากรถ คว้าข้อมือฉันไว้แน่นแล้วลากเข้าไปตรงมุมกำแพง

ฉันยังไม่ทันตั้งตัว ก็ถูกเขาเหวี่ยงออกอย่างแรง

ร่างของฉันล้มเซลงไปกองกับพื้น

หัวเข่าและข้อศอกเจ็บแสบขึ้นมาทันที พอต่ำลงมองก็พบว่าผิวหนังถูกครูดจนแตก มีหยดเลือดซึมออกมา

เขายืนจ้องมองฉันจากมุมสูง แววตาเย็นชาประดุจเกล็ดน้ำแข็ง

"เมิ่งหนานจือ ฉันเตือนเธอไว้นะ อยู่ให้ห่างจากถงหลีซะ"

"อย่าพูดอะไรที่ไม่ควรพูด และอย่าทำอะไรที่ไม่ควรทำอีก"

ฉันยันแขนยันตัวลุกขึ้นยืน น้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย "ฉันไม่ได้ทำนะคะ"

"ฉันแค่... อยากให้เธอไปตรวจร่างกายเป็นเพื่อนเฉยๆ"

เขาชะงักไปครู่หนึ่ง "เธอป่วยเหรอ?"

ประโยคนั้นพรั่งพรูออกจากปากเขาแทบจะทันที

ฉันสตั้นไปพักหนึ่ง ก่อนจะสั่นหัว "เปล่าค่ะ ทางมหาวิทยาลัยบังคับ"

เขาจ้องมองฉันนิ่งนาน สีหน้าค่อยๆ เปลี่ยนไปทีละนิด

คล้ายกับกำลังนึกเรื่องอะไรบางอย่างออก และคล้ายกับกำลังยืนยันอะไรบางอย่างเช่นกัน

ผ่านไปครู่หนึ่ง เขาก็ก้มตัวย่อกายลงมองบาดแผลที่หัวเข่าของฉัน

"ขึ้นรถ"

เขาพาฉันไปซื้อโพวิโดนไอโอดีนและผ้าก๊อซที่ร้านขายยา แล้วย่อตัวลงตรงฟุตบาทข้างทางเพื่อทำแผลให้ฉัน

การกระทบมือไม่ได้นุ่มนวลนัก แต่ประณีตและใส่ใจอย่างยิ่ง

น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำลงเล็กน้อย "วันหยุดนี้ ฉันจะพาพวกเธอไปตรวจร่างกายด้วยกัน"

ฉันก้มหน้าจ้องปลายเท้าตัวเอง ภาพตรงหน้าเริ่มพร่าเบลอไปด้วยหยาดน้ำตา

วันที่ผลการตรวจร่างกายออกมา ถงหลีร้องไห้โฮจนตัวสั่นเทาไปทั้งร่าง

มะเร็งกระดูกระยะเริ่มต้น

หมอบอกว่า "โชคดีมากๆ ที่ตรวจพบได้ทันเวลา อัตราการรักษาหายสูงมากครับ"

เมิ่งฝูสวมกอดถงหลีไว้ มือของเขาสั่นระริกด้วยความหวาดกลัวที่แล่นจับขั้วหัวใจ

ถงหลีมองฉันด้วยดวงตาแดงเกรอะกรัง "หนานจือ ขอบคุณนะ... ขอบคุณเธอจริงๆ นะจ๊ะ"

ฉันสั่นหัวเบาๆ พลางแตะแผ่นหลังของเธอเพื่อปลอบประโลม

สายตาของเมิ่งฝูมองข้ามไหล่ของถงหลีมาหยุดลงที่ฉัน

ความหมายในสายตาคู่นั้นทั้งล้ำลึกและหนักอึ้งเหลือเกิน

ฉันนึกถึงวันที่ถงหลีจากไปในชาติก่อน วันนั้นฝนตกหนักมาก

หลังจากเมิ่งฝูรู้ความจริงว่าเธอตัดสินใจจากไปอย่างเด็ดขาดเพราะรู้เรื่องคืนนั้นของเรา เขาไปยืนตากฝนอยู่หน้าสุสานของเธอทั้งวันจนตัวเปียกปอน

พอกลับถึงบ้าน เขาก็ทุบทำลายสิ่งของทุกอย่างเท่าที่จะทำลายได้ จนกระทั่งไปเจอสมุดบันทึกที่ฉันซ่อนไว้ชั้นล่างสุดของลิ้นชัก

เขาจึงปักใจเชื่อทันทีว่าฉันเป็นคนเจตนาบอกเรื่องนี้กับถงหลี

ฉันพยายามอธิบาย แต่เขาไม่เคยรับฟัง

เขาหย่ากับฉัน บังคับให้ฉันออกจากบ้านตัวเปล่า แถมยังใช้อิทธิพลขัดขวางไม่ให้ฉันหางานทำได้แม้แต่งานเดียว

ในที่สุด ฉันก็ต้องนอนป่วยตายอยู่ในห้องเช่ารูหนู โดยไม่มีใครอยู่ข้างกายแม้แต่คนเดียว

ทว่าตอนนี้ ทุกอย่างยังทันเวลา

ถงหลีจะมีชีวิตอยู่ต่อไป

เมิ่งฝูจะไม่กล่าวโทษฉันในภายภาคหน้าอีก

และตัวฉัน... ก็กำลังจะเดินจากไป

ก้อนหินใหญ่ที่กดทับอยู่ในใจทลายลงเสียที

ตอนที่เดินออกจากโรงพยาบาล แสงอาทิตย์ยามอัสดงกำลังคล้อยต่ำลงทางทิศตะวันตก

เมิ่งฝูแยกตัวไปจัดการขั้นตอนการเข้าพักรักษาตัวในโรงพยาบาล ฉันกับถงหลีนั่งรออยู่ในโถงผู้ป่วย

ถงหลีเอนกายซบลงบนไหล่ของฉัน แล้วเอ่ยเสียงเบา "หนานจือ พี่กลัวจัง"

ฉันตบมือเธอเบาๆ "ไม่ต้องกลัวนะคะ พี่ชายอยู่นี่ทั้งคน เขาจะคอยเคียงข้างพี่เสมอ"

ถงหลีเข้ารับการรักษาตัวในโรงพยาบาล

การผ่าตัดประสบความสำเร็จไปด้วยดี ขั้นตอนต่อไปคือการทำเคมีบำบัด

เมิ่งฝูยกเลิกงานทั้งหมดที่มี แล้วมาคอยเฝ้าไข้อยู่ที่โรงพยาบาลทุกวัน

ส่วนฉันต้องวิ่งรอกระหว่างมหาวิทยาลัยกับโรงพยาบาล แถมยังต้องเตรียมเอกสารยื่นเรื่องไปเรียนต่อต่างประเทศ ยุ่งจนหัวหมุนแทบไม่ได้พักผ่อน

วันนั้น ตอนที่กำลังจะออกจากโรงพยาบาลกลับบ้าน เมิ่งฝูก็เอ่ยรั้งฉันไว้

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • คืนคนในใจให้เธอ   บทที่ 9

    เพื่อนร่วมงานกำลังเฉลิมฉลองกันอยู่ในห้องประชุม เธอจึงปลีกตัวออกมาสูดอากาศด้านนอกสักครู่โทรศัพท์มือถือสั่นขึ้น ปลายสายคือถงหลี"หนานจือ! ยินดีด้วยนะ! ฉันเห็นเธอในข่าวด้วย!"หนานจือหลุดยิ้มออกมา "ขอบคุณค่ะพี่สะใภ้""บอกตั้งหลายครั้งแล้วว่าอย่าเรียกว่าพี่สะใภ้ ให้เรียกว่าพี่หลีสิ" น้ำเสียงของถงหลีสดใสเป็นกันเอง "ว่าแต่ สุดท้ายสัปดาห์นี้ว่างไหม พี่อยากชวนไปดื่มชาบ่ายด้วยกันหน่อย""ว่างค่ะ พาแฟนไปด้วยไหมคะ?"ถงหลีชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะ "เธอรู้ได้ยังไงเนี่ย?""ช่อดอกไม้ที่พี่ลงในโมเมนต์ ดูยังไงก็ไม่ใช่ดอกไม้ที่ซื้อเองหรอกค่ะ""ยัยเด็กนี่ ตาไวชะมัด" ถงหลีหัวเราะร่า "ได้สิ พาเขาไปด้วย จะได้ให้เธอช่วยสแกนช่วยดูให้หน่อย"วันหยุดสุดสัปดาห์ แสงแดดส่องสว่างอบอุ่นตอนที่หนานจือเดินทางมาถึงร้านกาแฟ ถงหลีมาถึงก่อนแล้ว โดยมีชายหนุ่มท่าทางสุภาพอ่อนโยนคนหนึ่งนั่งเคียงข้าง"หนานจือ!" ถงหลีโบกมือทักทาย "นี่คือหลินอวี่นะ หลินอวี่ นี่หนานจือ น้องสาวฉันเองค่ะ"หลินอวี่ยืนขึ้น ส่งยิ้มพร้อมกับยื่นมือออกมา "สวัสดีครับ ได้ยินเรื่องของคุณจากปากอาหลีบ่อยมากเลย"หนานจือยื่นมือไปจับทักทาย พร้อมก

  • คืนคนในใจให้เธอ   บทที่ 8

    และเขาก็โยนความผิดทั้งหมดไปลงที่หัวของหนานจือทั้งการหย่าร้าง การใช้อิทธิพลข่มขู่ กดดันจนเธอต้องออกจากบ้านตัวเปล่าและหางานทำไม่ได้แม้แต่งานเดียวเธอต้องนอนป่วยตายอยู่ในห้องเช่ารูหนูเพียงลำพัง โดยไม่มีใครอยู่ข้างกายเลยสักคนและคำพูดสุดท้ายที่เธอได้ยินก่อนสิ้นลมหายใจ ก็คือคำว่า "ความรักของเธอ มันน่าขยะแขยงสิ้นดี"เมิ่งฝูใช้สองมือซบหน้า ตัวสั่นสะท้านไปทั้งร่างเขานึกออกแล้วนึกออกทั้งหมดแล้วจริงๆเมิ่งฝูนอนไม่หลับตลอดทั้งคืนพอฟ้าสาง เขาก็รีบคว้าโทรศัพท์กดโทรออกหาหมายเลขของหนานจือทันที"หมายเลขที่คุณเรียกยังไม่เปิดให้บริการ..."เขาตะลึงงันไป กดโทรซ้ำอีกรอบก็ยังคงเป็นหมายเลขว่างเปล่าเขาเปิดแอปพลิเคชันวีแชต กดส่งข้อความหาหนานจือ: "หนานจือ พี่มีเรื่องอยากจะคุยกับเธอ"ข้อความถูกส่งออกไป แต่ด้านหน้ากลับปรากฏเครื่องหมายตกใจสีแดงหราเขาถูกเธอบล็อกไปเสียแล้วเมิ่งฝูกุมโทรศัพท์ไว้แน่น มือสั่นระริกไม่หยุดถงหลีตื่นขึ้นมา เห็นเขานั่งอยู่ข้างเตียงด้วยใบหน้าซีดเผือดน่ากลัว"เกิดอะไรขึ้นคะ?" เธอขยับตัวลุกขึ้นนั่ง "ฝันร้ายเหรอ?"เมิ่งฝูหันหน้าไปมองเธอ ขอบตาแดงช้ำจนน่ากลัว"อาหลี..."

  • คืนคนในใจให้เธอ   บทที่ 7

    ดวงตาโค้งโค้งเป็นรูปเสี้ยวจันทร์ เป็นประกายสุกใสเธอไม่เคยยิ้มให้เขาด้วยรอยยิ้มแบบนี้มาก่อนเลยหรือพูดให้ถูกคือ เธอเคยยิ้มให้เขา แต่เขาไม่เคยใส่ใจต่างหากถงหลีเดินออกมาจากห้องครัว เห็นเขานั่งเหม่อมองโทรศัพท์มือถือ จึงชะโงกหน้าเข้ามามองแวบหนึ่ง"หนานจือลงโพสต์เหรอ? โอ้โห เธอใส่เสื้อโค้ทตัวนี้แล้วสวยจัง"เมิ่งฝูกดล็อกหน้าจอ แล้วคว่ำโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ "อืม"ถงหลีเหลือบมองเขาแวบหนึ่งโดยไม่ได้พูดอะไรต่อตกดึก ถงหลีหลับไปแล้ว เมิ่งฝูนั่งอยู่คนเดียวในห้องนั่งเล่นเขาเปิดโทรศัพท์ เลื่อนดูโพสต์โมเมนต์ของหนานจือไล่เลื่อนลงไป ล้วนแต่เป็นภาพถ่ายของเธอในลอนดอนห้องสมุด ร้านกาแฟ แม่น้ำเทมส์ หอนาฬิกาบิ๊กเบน...ในทุกๆ ภาพ เธอยิ้มแย้มอย่างมีความสุขบางภาพบังเอิญติดแผ่นหลังของชายหนุ่มคนหนึ่ง สูงโปร่ง ผอมเพรียว น่าจะเป็นเซี่ยเหยียนคนนั้นเมิ่งฝูวางโทรศัพท์ลง หลับตาลงไม่รู้ทำไม ช่วงนี้เขาถึงมักจะฝันอยู่บ่อยๆในความฝันช่างสับสนวุ่นวาย มีหนานจือ มีถงหลี และมีห้องที่ไม่คุ้นเคยห้องหนึ่งเขาอยากจะไขว่คว้าอะไรบางอย่างไว้ แต่กลับคว้าอะไรไม่ได้เลยสักอย่างวันตรวจติดตามอาการของถงหลี ทุกอย่างผ่านพ้

  • คืนคนในใจให้เธอ   บทที่ 6

    หนานจือก้าวเดินเข้าไปหยิบกล่องเครื่องประดับขึ้นมา แล้วเปิดออกสำรวจดูภายในนั้นคือต่างหูไข่มุกคู่หนึ่ง ซึ่งเป็นของขวัญวันเกิดอายุครบสิบ8ปีที่เขาเป็นคนมอบให้เธอมองมันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะปิดฝากล่องลงตามเดิม"อันนี้ไม่เอาแล้วเหรอ?" เมิ่งฝูเอ่ยถามหนานจือส่ายหน้า "ไม่เอาแล้วค่ะ"เธอวางกล่องเครื่องประดับกลับไว้บนโต๊ะเครื่องแป้ง แล้วหมุนตัวเดินจากไปเมิ่งฝูยืนอยู่ที่หน้าประตู สายตาทอดมองกล่องเครื่องประดับกล่องนั้นไม่รู้เพราะเหตุใด เขารู้สึกว่าต่างหูคู่นั้นนอนอยู่อย่างโดดเดี่ยวอ้างว้างท่ามกลางห้องว่างเปล่า ราวกับกำลังจ้องมองมาที่เขา"พี่คะ" เสียงของหนานจืองอนแว่วมาจากชั้นล่าง "หนานจือไปแล้วนะคะ"เขาเดินลงไปข้างล่างหนานจือยืนอยู่ตรงประตู แสงแดดที่สาดส่องมาจากด้านหลังอาบไล้รอบกายเธอจนเกิดเป็นกรอบรัศมีสีทองเธอยังคงสวมเสื้อยืดสีขาวคู่กับกางเกงยีนส์ รวบผมหางม้า ดูสะอาดสะอ้านเรียบร้อย"ช่วงนี้ ขอบคุณพี่ที่ดูแลนะคะ" เธอยิ้มบางๆ "ร่างกายของพี่สะใภ้ยังพักฟื้นไม่เต็มที่ รบกวนพี่ช่วยดูแลเธอให้มากๆ ด้วยนะคะ"เมิ่งฝูมองหน้าเธอ แล้วเอ่ยขึ้นมาอย่างไร้ที่มา "ว่างๆ เดี๋ยวฉันแวะไปดู""ไม่ต้องห

  • คืนคนในใจให้เธอ   บทที่ 5

    มือที่ถือเอกสารใบรอบอกออกจากโรงพยาบาลของเมิ่งฝูกระชับแน่นขึ้นเล็กน้อยเขาไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่มองไปทางถงหลีถงหลียังคงยิ้ม พลางตบแขนเขาเบาๆ"น้องสาวคุณโตแล้ว กำลังจะหนีตามคนอื่นไป คุณที่เป็นพี่ชายจะไม่แสดงความยินดีหน่อยเหรอ?""อืม" เขาได้ยินเสียงของตัวเองตอบกลับไปอย่างแผ่วเบา "ก็ดีแล้ว"สายตามองข้ามถงหลีไปหยุดอยู่ที่หนานจือเธอก้มหน้า ยืนสงบเงียบอยู่ข้างหน้าต่าง แสงแดดทอดเงาร่างของเธอจนยาวเหยียดไม่ได้มองเขาเลยตั้งแต่ต้นจนจบ ไม่แม้แต่จะเหลือบมองเขาเลยสักสายตาเดียว"ฉันพาพวกเธอกลับบ้านก่อนนะ"เขาเก็บเอกสารเรียบร้อยแล้วโอบไหล่ถงหลีเดินออกไปข้างนอก"คุณหมอบอกว่า คุณต้องพักผ่อนมากๆ ห้ามเหนื่อยเด็ดขาด"ถงหลียิ้มรับคำ แล้วหันกลับมาโบกมือเรียกหนานจือ "หนานจือ ไปเร็ว กลับบ้านกัน"ภายในรถ ถงหลีนั่งที่เบาะนั่งข้างคนขับ ส่วนหนานจือนั่งอยู่ที่เบาะหลังไม่มีใครพูดอะไรวิทยุในรถเล่นเพลงเก่าไปเรื่อยๆ ถงหลีพิงพิงหลังเก้าอี้ แล้วค่อยๆ หลับไปเมิ่งฝูเหลือบมองเบาะหลังผ่านกระจกมองหลังหนานจือเอียงหน้ามองออกไปนอกหน้าต่าง กระจกสะท้อนเสี้ยวหน้าของเธอ ทำให้มองเห็นสีหน้าได้ไม่ชัดเจนเธอซูบผ

  • คืนคนในใจให้เธอ   บทที่ 4

    "หนานจือ"ฉันหยุดฝีเท้าแล้วหมุนตัวกลับไปมองเขาเขายื่นลูกกุญแจดอกหนึ่งส่งมาให้"ฉันซื้อคอนโดแถวมหาวิทยาลัยให้เธอแล้ว ห้องแบบสองห้องนอนหนึ่งห้องรับแขก ตกแต่งเสร็จเรียบร้อย... เธอรีบย้ายออกไปเร็วหน่อยก็แล้วกัน"ฉันชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะยื่นมือไปรับมา พร้อมกับพยักหน้า "ตกลงค่ะ"ไม่มีคำถามซักไซ้ และไม่มีแม้แต่ความลังเลใจเมิ่งฝูจ้องมองฉัน คล้ายกับอยากจะค้นหาความรู้สึกบางอย่างบนใบหน้าของฉันให้พบทว่าฉันกลับทำเพียงเก็บลูกกุญแจเข้ากระเป๋าอย่างสงบ แล้วเดินขึ้นชั้นบนไปวันรุ่งขึ้น ฉันก็เริ่มเก็บข้าวของข้าวของส่วนใหญ่ ฉันตั้งใจว่าจะบริจาคหรือทิ้งไปตรงๆในคอนโดใหม่ ฉันจะซื้อของใหม่ทั้งหมด เพื่อเริ่มต้นชีวิตใหม่อย่างแท้จริงฉันกลับบ้าน late ลงเรื่อยๆ แทบจะไม่ปรากฏตัวที่โต๊ะอาหารเลยสักมื้อของในห้องนอนค่อยๆ ลดน้อยลงทีละวันชั้นหนังสือว่างเปล่า ตู้เสื้อผ้าว่างเปล่า บนโต๊ะเครื่องแป้งเหลือเพียงกล่องเครื่องประดับวางอยู่อย่างโดดเดี่ยวแค่กล่องเดียวคืนนั้น กว่าฉันจะกลับถึงบ้านก็เป็นเวลาสี่ทุ่มกว่าแล้วเมิ่งฝูนั่งอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่นโดยไม่ได้เปิดไฟท่ามกลางความมืดมิด ประกายไฟจากประกาย

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status