All Chapters of ฮูหยินใบ้ ของคุณชายโม่: Chapter 11 - Chapter 20

สาวรับใช้ของอวี่เจียงลี่นำความไปบอกแก่หนีฉางฮูหยิน นางโกธรมากไปต่อว่าลูกชายตัวดีถึงในคลังสินค้าของตระกูล ทั้งนางยังให้อวี่เจียงลี่มานอนที่เรือนใหญ่ ร่างบางนั่งนิ่งไม่ไหวติงมาทั้งวัน น้ำตารื้นคลอหน่วยตาตลอดเวลา หนีฉางฮูหยินเห็นแล้วอดสงสารนางไม่ได้ โม่เสี่ยวท่งขืนใจนางบนเกี้ยวเนื้อตัวมีแต่รอยขบกัดเสื้อผ้าก็ขาดวิ่นนางเห็นอวี่เจียงลี่เป็นเสมือนลูกสาวแท้ๆ นางอุตส่าห์อบรมเลี้ยงดูปลุกปั้นมากับมือ...หากรู้ว่าบุตรชายคนเดียวของตนจะทำให้นางบอบช้ำทั้งกายใจขนาดนี้ มิสู้รับนางเป็นบุตรบุญธรรมให้นางแต่งเข้าตระกูลอื่นไปเสียดีกว่า ประมุขสกุลโม่ประคองภรรยาที่โมโหกลับเข้าเรือน เขาเข้าใจนางทุกสิ่งอย่าง หากแต่เป็นลิขิตฟ้าทำใด้อวี่เจียงลี่ต้องพบชะตากรรมเช่นนี้หลายวันต่อมา....อวี่เจียงลี่ถอนหายใจปลงตก พอนึกถึงเรื่องทราเกิดขึ้นนางก็อดคิดมิได้ว่าเหตุใดนางถึงถูกสามีอย่างโม่เสี่ยวท่งจงเกลียดจงชังนัก บ่อยครั้งที่นางเห็นเขาปฎิบัติต่อฮูหยินรองและฮูหยินสามอย่างอ่อนหวาน เขาทะนุถนอมราวกับมณีล้ำค่า แม้เหลือบไรสักตัวก็มิให้มาเกาะ นางเคยได้ยินเรื่องที่พ่อค้าหนุ่มทำโทษสาวใช้ของฮูหยินสาม เพียงเพราะนางลืมปิดหน้าต่างจนทำ

ทั้งสองร่างโอบกอดกันแนบชิดในสระบัว ร่างกายเปลือยเปล่าเสียดสีกันไปมา ความเงียบทำให้ได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นระรัวของคนทั้งคู่ดังขึ้น มือหนาค่อยๆลูบไล้ไปตามเรือนกายงามของภรรยา ก่อนจะหยุดอยู่ที่สองเต้าอวบอั๋นเขาบีบเคล้าคลึงเบาๆ แรงบีบทำโน้มเนื้อล้นทะลักออกมาตามง่ามนิ้ว จมูกโด่งสูดดมกลิ่นหอมในกายนางอย่างถวิลหาเป็นอีกครั้งที่อวี่เจี่ยงลี่โอนอ่อนผ่อนตามไปกับเขา โม่เสี่ยงท่งจูบพรมไปยังใบหน้างามอย่างอ่อนโยนปลายจมูกโด่งไล้ไปตามกรอบหน้าและซอกคอของนางอย่างเชื่องช้า จนนางยอมมอบกายให้เขาได้ลิ้มรสอีกครั้ง ยอดถันสีชมพูอ่อนชูชันเเข็งขึ้นด้วยความเสียวซ่าน ราวกับรอให้ปากหนาก้มลงมาดูดชิมความหอมหวาน มือที่ขยำอย่างเบามือค่อยๆ ผ่อนลงก่อนที่โม่เสี่ยวท่งจะดำลงไปดูดชิมยอดถันงามแล้วมุดขึ้นมาใหม่ มือหนาจับบั้นท้ายงอนงามของนางลูบไล้ไปที่ต้นขาขาว แล้วยกขาข้างหนึ่งขึ้นเกี่ยวเอวตนไว้"เจียงลี่กอดข้าเอาไว้นะ"เสียงแหบพร่ากระซิบกระซาบ อวี่เจียงลี่คล้องแขนที่ลำคอสามีอย่างว่าง่าย นางไม่สามารถปฏิเสธรักของเขาได้เช่นกันริมฝีปากร้อนจูบนางอีกครั้ง หากแต่ครั้งนี้กลับไม่ได้รุนแรงแต่ก็ไม่ได้แผ่วเบา อวี่เจียงลี่ตื่นเต้น เขาช่าง

หลังจากดื่มยาสมุนไพรเสร็จ อาการปวดเมื่อยจากการทำศึกรักอันเร่าร้อนก็ค่อยผ่อนคลาย อวี่เจียงลี่จึงมีแรงเข้าครัวทำซาลาเปาแป้งบางให้สามีทานเป็นของว่าง นางจำได้ดีว่าตอนเด็กๆ เขาชอบกินแต่ใส้ของซาลาเปาเพราะแป้งร่วนและหนาเกินไป แต่เด็กอ้วนแก้มกลมเช่นนางชอบกินแป้งไม่ชอบกินใส้ซาลาเปา วันไหนมีซาลาเปาสองพี่น้องก็จะทำการแบ่งส่วนไส้และแป้งให้กันกินใจนางตอนนี้แทบไม่อยู่กับเนื้อกับตัว นางกำลังถลำลึกและหลงรักเขาจนสุดหัวใจ ยิ่งเขาทำท่าทีออดอ้อนนางมากเท่าใด อวี่เจียงลี่ที่หลงรักโม่เสี่ยวท่งเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ก็ย่อมถอนตัวจากบ่วงเสน่หาไม่ขึ้น แม้รู้ว่านางคงหยุดคนเจ้าชู้เช่นเขาไม่ได้ แต่นางกลับพึ่งใจในความสุขตอนนี้ยิ่งนัก หากนางตั้งครรภ์เมื่อใด เขาก็คงแต่งฮูหยินคนใหม่เข้าจวนข้อนี้นางทราบดีแต่ตอนนี้นางมีความสุขเหลือเกิน นางก็ขอลิ้มรสความสุขสมหวังกับสามีผู้เป็นที่รักของนางในตอนนี้ก่อนก็แล้วกัน....โม่เสี่ยวท่งแปลกใจไม่น้อย ฮูหยินคนก่อนๆ นางไม่เคยทำสิ่งใดให้เขาแบบนี้ นั้นเพราะพวกนางมาจากหอคณิกามีเพียงความชำนาญในการบำเรอรักบนเตียงนอนเท่านั้น ยามกลางวันพวกนางก็จะเอาแต่นอนและแต่งตัวสวยไปวันๆ ใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่า

ชายอาภรณ์บางถูกถกขึ้นมาเหนือเอวนาง เผยให้เห็นเรียวขาขาว โม่เสี่ยวท่งจับร่างนางหันหลังก่อนจะยกขาข้างหนึ่งของนางขึ้นพาดบนระเบียง แล้วจ่อสิ่งนั้นเข้าไปที่ร่องสวาทของนาง"อ่าาา...ท่านพี่ข้า...เสียว"แรงเสียดรักทำคนไม่คุ้นชินร้องครางปร่า"ข้าก็เสียว...เจ้าตอดรัดข้าแรงจัง"โม่เสี่ยวท่งสั่นไปทั้งกายเมื่อภายในนางทำเขาแทบบ้า มันขมิบรัวราวจะดูดกลืนแท่งหยกร้อนนั้นความแน่นคับของนางช่างดีเหลือเกิน เขาขยับสะโพกแกร่งเร่งเร้าจังหวะ ทั้งมือหนายังช้อนใบหน้านางให้หันมาแล้วจูบกลับปากน้อยอย่างดูดดื่มเสียงอู้อี้ดังไปทั่วบริเวณ คนรับใช้ในเรือนต่างพากันมาแอบดูคุณชายกับฮูหยินร่วมรักกันอย่างเร่าร้อน อวี่เจียงล่อนสะโพกรับจังหวะรักอันซาบซ่านริมระเบียงเช่นนี้เขาก็ทำดูท่าสามีนางหื่นกระหายอยู่ไม่น้อย อวี่เจียงลี่นึกกลัวคนใช้ในเรือนมาเห็นท่าทางร่วมรักริมระเบียงยิ่งนัก นางสอดส่ายสายตามองไปยังบริเวณรอบๆ เมื่อไม่เห็นใครนางก็โล่งใจ สามีของนางช่างเก่งเรื่องการเสพสมเสียงเหลือเกิน ไม่ว่าท่วงท่าใดก็ทำให้นางหวีดร้องได้อย่างเสี่ยวซ่าน นางปล่อยให้เขากระทั้นร่างอย่างว่าง่าย ใบหน้าเหยเกแหงนมองดวงดาราราย ที่ตอนนี้เป็นพยานรักในท

เพราะเรือสินค้าที่ส่งไปท่าเรือซุนอี๋อับปางจมลงสู่ก้นแม่น้ำ ทำให้สกุลโม่สูญเงินไปจำนวนมาก โชคดีที่เป็นเพียงเรือสินค้าขนาดย่อม แต่ถึงอย่างไรสำหรับเหล่าพ่อค้าพาณิชย์ ก็ถือว่าเป็นเรื่องใหญ่และอดจะเครียดไม่ได้โม่เสี่ยวท่งนั่งนิ่งหน้าโต๊ะบัญชีนานโข ยามนี้ไม่มีใครเข้าหน้าเขาติดสักคนแม้แต่ประมุขสกุลโม่และหนีฉางฮูหยินยังปล่อยให้เขาอยู่คนเพียงลำพัง เพื่อระงับอารมณ์โทสะของตนอวี่เจียงลี่ยืนมองสามีอยู่สักพัก พอนางทราบเรื่อนั่งงก็มาที่คลังสินค้าทันที แสงตะวันเริ่มลับขอบฟ้าราตรีกาลคืบคลาน หากแต่สามีของนางยังนิ่งไม่ไหวติง ร่างบางค่อยๆ เดินเข้ามาด้านหลังมือบางจับไหล่กว้างของสามีบีบนวดอย่างเนิบช้า เรื่อยมาจนถึงต้นคอโม่เสี่ยวท่งช้อนสายตามองภรรยา นางส่งยิ้มให้เขาไม่เอ่ยคำใดกวนใจพ่อค้าหนุ่มแม้สักครึ่งคำ มือบางของนางเคล้าคลึงขมับของโม่เสี่ยวท่งทั้งสองข้างอย่างเบามือ หวังให้สามีผ่อนคลายจากความเครียดหากแต่มือหนารั้งเอวฮูหยินนั่งลงบนตักตน อวี่เจียงลี่ร้องด้วยความตกใจ สองมือบางจับสองบ่าของสามีไว้แน่นแล้วหันมาสบตาคม แต่แล้วโม่เสี่ยวท่งก็เอนหัวลงมาซบอกนาง เขาเหนื่อยล้าเหลือเกินในตอนนี้ เหนื่อยทั้งกายและใจต้อ