All Chapters of ฮูหยินใบ้ ของคุณชายโม่: Chapter 1 - Chapter 10

หอคณิกาอู๋ฮวาเสียงดีดฉินอันเเสนไพเราะเสนาะหูเมื่อรวมเข้ากับการร่ายรำอ่อนช้อยของนางระบำช่างงดงามยิ่งนัก หากเเต่...บุรุษหนุ่มผู้มีเรื่องขุ่นเคืองใจกลับกรอกสุราร้อนลงคอไปหลายกา จนสหายท่านหนึ่งเอ่ยทัก"ไม่คิดว่าคุณชายนักรักเช่นเจ้าจะมีเรื่องลำบากใจในอิสตรีถึงเพียงนี้"คนกล่าวคือคุณชายเฉิงเทียนกู่ที่นั่งคลอเคลียกับนางคณิกาอยู่ฝังตรงข้าม เขาเป็นสหายคนสำคัญขอโม่เสี่ยวท่ง ลูกชายคนกลางของเจ้าเมืองเฉิงเทียน"จะว่าไปแล้วฮูหยินใหญ่ของท่านหน้าตาเป็นเช่นไรหรือ? ข้าไม่เคยเห็นหน้านางเลยสักครา"ก็แหงสิ นางอยู่แต่ในเรือนหลังสวนใครไหนเลยจะได้ยลโฉม แม้เเต่โม่เสี่ยวท่งเองยังจำหน้านางไม่ได้เลยสักนิด โม่เสี่ยวท่งถอนหายใจพลางหันไปสั่งเสี่ยวเออร์ขอสุราเพิ่มอีกกาคุณชายเซียวจื่อผู้นี้คือสหายอีกคน ปีนี้เขาสอบเป็นบัณฑิตรอเรียกตัวเข้าราชสำนัก หากแต่มีคนอีกผู้ บุรุษรูปงามที่นั่งอยู่ข้างกายโม่เสี่ยวท่ง คือรองผู้พิพากษาแห่งศาลเฉิงเทียน นามเมิ่งหลุน เขากำลังนั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ จนทุกคนบนโต๊ะจับสังเกตุได้"คุณชายเมิ่ง ท่านนั่งยิ้มมาครึ่งชั่วยามแล้วกระมัง"เซียวจื่อว่าพลางใช้ศอกกระทุ้งแขนที่เท้าอยู่ของสหายเหตุเพราะเป็นส

สองสามวันมานี้ไม่รู้ว่าอวี่เจียงลี่เป็นอะไร พอตกเย็นนางมักจะรู้สึกร้อนอบอ้าวอยู่เสมอ ร่างงามระหงมายังศาลาสระบัวในทุกเย็นเพื่อรับลม นางนั่งอยู่คนเดียวจนมืดค่ำดวงตาวาวราวลูกกวางมองทอดไปยังสระบัว คิดถึงอดีตที่ผ่านมา..นางเเต่งเข้าจวนสกุลโม่ตั้งเเต่อายุสิบห้าปี คืนเเรกที่เข้าหอเจ้าบ่าวก็เมาจนสลบสไหลเหตุเพราะหญิงคนรักหนีไปแต่งงานใหม่ นับแต่นั้นนางก็ไม่เคยได้อยู่ไกล้ชิดกับสามีอีกเลย ด้วยว่านางเด็กเกินไปหรือเขาเห็นนางเป็นเพียงน้องสาว เเต่เพียงสามเดือนโม่เสี่ยวท่งก็ได้เเต่งอนุภรรยาเข้าจวน เขาไม่ถามนางเลยสักคำ เด็กน้อยนั่งร้องไห้อยู่ในสวน จนหนีฉางฮูหยินเกณฑ์คนทั้งจวนตามหาให้วุ่น แต่กลับไม่มีเงาของผู้เป็นสามีมาตามหานางเลยสักนิด นานวันเข้าก็ยิ่งห่างเหิน แม้ในยามที่อนุภรรยาคนเเรกลาโลกไป โม่เสี่ยวท่งก็ไม่เหลียวแลนางหนีฉางฮูหยินสงสารอวี่เจียงลี่จึงมักจะนำนางติดสอยห้อยตามตนไปทุกที่ นางชอบไปสวดมนต์ที่อารามเฉิงจิ้ง บริจาคเงินสร้างพระพุทธรูป บูรณะอาราม หนีฉางฮูหยินตามใจอวี่เจียงลี่เเทบทุกอย่าง นางเพียงอยากชดเชยสิ่งนี้แทนบุตรชาย นางเอ็นดูอวี่เจียงลี่ราวกับบุตรในอุทร อวี่เจียงลี่เริ่มปล่อยวางและไม่สนใจโ

เพราะเมื่อเช้ากินข้าวไม่อิ่ม เมื่อออกมาทำงานสักพักเขาก็หิวข้าวเสียแล้ว วันนี้ไม่มีอะไรมากมาย เขาจึงใช้เสมียนออกไปทำแทน แล้วจดบัญชีมารายงานตน เขายังติดใจอาหารที่เรือนหลังสวนไม่หายรสชาติเช่นนี้เขาไม่ค่อยได้กินมานานแล้ว จึงกลับไปที่เรือนหลังสวนอีกคราเมื่อมาถึงโม่เสี่ยวทงก็ถึงกับอึ้ง เมื่อฮูหยินใบ้ของเขากำลังบรรเลงพิณอยู่กลางสวนดอกไม้ ใบหน้างามคลี่ยิ้มหวานราวกับมีความสุขกับสิ่งที่รัก สายลมพัดแผ่วปอยผมของอวี่เจียงลี่พัดปลิว ร่างบางสวมอาภรณ์สีเขียวอ่อนงามตา ขับกับผิวขาวผ่อง ท่ามกลางหมู่มวลดอกไม้อีกทั้งเพลงที่บรรเลงยังเป็นเพลงที่โม่เสี่ยวท่งเเสนจะคุ้นหูยิ่งนัก เขาเคยได้ยินบ่อยครั้งในหอคณิกาอู๋ฮวาเมื่อเพลงจบก็มีเสียงปรบมือจากใครบางคน ร่างบุรุษใบหน้างามพริ้มแต่งเเต้มพวงแก้มเเละเรียวปากด้วยชาดสีแดง ท่าทีอันเเสนคุ้นตานั่นมัน…เถ้าเเก่อู๋ แห่งหอคณิกาอู๋ฮวาเขามาทำอะไรที่นี่?"ไพเราะมากเลยฮูหยิน ข้าเพียงสอนท่านเพียงสามวัน แต่ท่านกลับจดจำท่วงทำนองได้ถึงเพียงนี้ เห็นทีหากฮูหยินคิดจะเป็นนักดนตรี ข้าคงตกงานแล้วกระมัง""อาจารย์กล่าวเกินไป ข้าเล่นเพียงความชอบไม่ได้คิดจะยึดเป็นอาชีพ"คนงามตอบเสียงหวานโม

มือหนาของโม่เสี่ยวท่งบีบเคล้าคลึงสองเต้าอวบอิ่มอย่างมันมือ ร่างบางบิดเร้าหายใจหอบถี่ ปากคล้ายจะเปล่งเสียงแต่กลั้นเอาไว้ โม่เสี่ยวท่งยิ้มร้ายก้มลงจรดริมฝีปากร้อนที่ยอดดอกบัวตูมสีชมพูอ่อนก่อนจะทำการดูดชิมลิ้มรสความสวยสดอย่างหื่นกระหาย อวี่เจียงลี่บิดเร้าแอ่นกายด้วยความเสียวซ่าน นางยกมือบางที่อยู่เหนือศีรษะมาปิดปากตนไว้ไม่ให้เสียงครางเล็ดลอด"หึ เจ้าเอาชนะข้าไม่ได้หรอกเจียงลี่ ร้องออกมาเถิดข้าอยากฟังเสียงเจ้านัก"โม่เสี่ยวท่งกระซิบแผ่วเบา ไล้ปลายจมูกไปตามกรอบหน้านวล ลิ้นร้อนเลียเหงื่อที่ผุดพรายอย่างหื่นกระหายโม่เสี่ยวทางตื่นเต้นกับเรือนร่างเย้ายวนของหญิงสาวไม่น้อย เขานั้นช่างอาภัพไม่เคยได้เชยชิมลิ้มรสสตรีพรมจรรย์เลยสักครา เพราะฮูหยินคนก่อนๆ ล้วนมาจากหอนางโลม ใครว่าสตรีบริสุทธิ์ถึงจะดี แต่โม่เสี่ยวท่งกลับพึ่งใจในสตรีที่เคยการกามเสียมากกว่า เพราะเขาไม่จำเป็นต้องสอนสิ่งใดพวกนางก็รู้ความหากแต่ร่างบางที่อยู่ตรงหน้าบิดเร้ายั่วยวนจนเขาทานทนต่อไปไม่ไหว หลังดูดดึงยอดถันงามจนหนำใจ ลิ้นร้อนก็ลากลงมาตามเรือนกายขาวไม่ลืมที่จะประทับรอยจูบดูดดื่มจนเป็นจ้ำแดง อวี่เจียงลี่ไม่อาจทานทนความเสียวซ่านเสียงคร

ในคราแรกโม่เสี่ยวท่งก็หงุดหงิดจนแทบบ้า เขาไม่เข้าใจว่านางเป็นอะไร เหตุใดจึงไม่รวมหลับนอนกับเขาให้ถึงรุ่งเช้า แต่เขาก็พึ่งทราบความว่าเลือดพรมจรรย์นางไหลไม่หยุด ทั้งยังอ่อนเพลียมาก หมอจึงจัดเทียบยาและให้คำแนะนำในหยุดพักเรื่องการอุ่นเตียงไปก่อนโม่เสี่ยวทางคลายความหงุดหงิดแต่ก็ยังมีอยู่บ้างเขาเกลียดการนอนคนเดียวเป็นที่สุด ดังนั้นเขาจึงมักจะร่ำสุราเคล้านารีที่หอคณิกาจนเมามายแล้วค่อยกลับมานอนเรือนหลังสวน ในเมื่อนางไม่อยากนอนกับเขา เขาจึงไปนอนอีกห้องที่เล็กกว่า แม้ในใจจะอยากรู้ว่าอาการของนางดีขึ้นบ้างหรือไม่แต่เพราะทิฐิในใจจึงทำได้แค่แอบไปดูที่หน้าห้อง แล้วก็เดินกลับมาคนป่วยที่วันๆ แทบไม่ได้เจอน่าสามี ยิ่งรู้ว่าเขากลับบ้านดึกดื่นมีหรือ นางจะไม่รู้ว่าเขาไปที่ใด อวี่เจี่ยงเองก็คิดปลงใจ แม้ร่วมเตียงกันมาครานึง แต่นางกลับหยุดความเจ้าชู้ของเขาไม่ได้ หากวันใดที่นางท้องขึ้นมา เขาก็คงจะแต่งฮูหยินคนใหม่เข้าจวนอีกจนได้สินะ"เป็นอะไรหน้าเศร้าเชียว แม่ว่าเจ้าพักมาหลายวันแล้ว เจ้าออกไปเปิดหูเปิดตาหน่อยเถิด"หนีฉางฮูหยินเอ่ยขณะที่มาเยี่ยมนางที่เรือน ในใจอดตำหนิโม่เสี่ยวท่งไม่ได้ที่ทำรุนแรงกับน้อง"ตอนนี