All Chapters of ฮูหยินใบ้ ของคุณชายโม่: Chapter 21 - Chapter 28

เมื่อถึงวันที่ฮ่องเต้เสด็จประพาส อวี่เจียงลี่ก็ตระเตียมข้าวของแต่งตัวให้สามีตั้งแต่เช้าตรู่ ครึ่งวันแล้วเขาก็ยังไม่กลับมาเสียที ไม่รู้ว่าการเข้าเฝ้าฮ่องเต้ในครานี้เป็นอย่างไรบ้าง ร่างบางชะโงกคอมองทางรอสามีอยู่ที่หน้าจวน หนีฉางฮูหยินกับประมุขสกุลโม่ยืนมองนางอยู่ห่างๆ ดูท่าจะมีคนตื่นเต้นกว่าสองผู้เฒ่าเสียอีก ทั้งคู่ส่ายหัวน้อยๆ แล้วเดินจากไปเมื่อเกี้ยวของโม่เสี่ยวท่งมาถึงหน้าจวนนางก็รีบออกไปรับโม่เสี่ยวท่งลงจากเกี้ยวมาด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก แต่เมื่อเห็นหน้าภรรยาก็แสร้งยิ้มกลบเกลื่อน หากแต่อวี่เจียงลี่จังสังเกตุได้"ท่านพี่เป็นอะไรหรือเจ้าค่ะ ไม่สำเร็จรึ? ""สำเร็จสิ คำแนะนำของเจ้าช่างดียิ่งนัก ฮ่องเต้และฮ่องเฮาต่างพึงใจในผ้าไหมของเมืองเรา""แล้วเหตุใดท่านจะทำหน้าเช่นนั้นเล่าเจ้าค่ะ""ข้าจำต้องไปเมืองหลวงหน่ะสิ"แววตาเศร้าของโม่เสี่ยวท่งฉายออกมาจนอวี่เจียงลี่สะอึกไปคำหนึ่ง".............."แม้จะเคยคิดเล่นๆ ว่าผู้มีวาจาเป็นเลิศอย่างโม่เสี่ยงท่งคงเป็นที่พอพระทัยขององค์ฮ่องเต้ดีไม่มีดีอาจจับผลัดจับพลูได้เป็นคหบดีในเมืองหลวงก็เป็นได้ แต่นางก็ไม่คิดว่ามันจะเป็นเรื่องจริง"ตอนที่ข้าเข้าเฝ้าฮ่อง

สามปีผ่านมา…ร่างอรชรของฮูหยินใหญ่ตระกูลโม่นั่งนิ่งงันอยู่ศาลาท่าเรือ ดวงตาทอดมองออกไปไกลจนสุดปลายแม่น้ำ อวี่เจียงลี่ปล่อยใจลอยละล่องอยู่เนินนานก็จะตื่นจากภวังค์เพราะสัมผัสน้อยๆ ที่กระตุกชายอาภรณ์"ท่านแม่ข้าอยากกินซาลาเปา"มืออวบขาว เสี่ยวเปา ลูกชายของอวี่เจี่ยงลี่กับโม่เสี่ยวท่งดวงตากลมจับจ้องผู้เป็นแม่ที่กำลังหยิบขนมให้ แววตาไร้เดียงสาทำอวี่เจียงลี่อดไม่ได้ที่จะจูบแก้มลูกชายสุดที่รักสักทีปีนี้เสี่ยวเปาอายุได้ 2 ขวบแล้ว เจ้าเด็กแก้มอ้วนพูดเก่งเฉลียวฉลาดเกินวัย หากแต่ไร้วาสนาที่จะได้พบหน้าพ่อเช่นโม่เสี่ยวท่งนับต้องแต่ตอนท้องนางก็มารอสามีที่ท่าเรือแทบทุกวัน กระทั่งนางคลอดลูกชายน่าตาหน้าเกลียดหน้าชังออกมาก็ยังไม่มีวี่แววของเขา สกุลโม่ทุกคนรอคอยการกลับมาของคุณชายและคนอื่นๆ จนกระทั่งคุณชายเซียวจื่อสหายอีกคนของโม่เสี่ยวท่งเดินทางไปเมืองหลวงจึงมันจะส่งข่าวกลับมาทางบ้าน และบอกเล่าเรื่องของโม่เสี่ยวท่งว่าตอนนี้ เขาช่วยงานอยู่ในวังหลวงสุขสบายดี แม้จะนึกน้อยใจแต่อวี่เจียงลี่ก็ไร้กังวลเมื่อรู้ว่าเขาปลอดภัยดี กินอิ่มนอนหลับเด็กดื้อกินซาลาเปาเสร็จสัพ ก็ปีนป่ายขึ้นตักมารดามืออวบอ้วนขยุ้มโน้มเนื

แสงไฟสลัวจากเรือนอนุซีหนิงที่มอดดับมานานถูกจุดขึ้นสว่างสไหว อวี่เจียวลี่ได้แต่ยืนมองอยู่ไกลๆ ดึกดื่นเช่นนี้นางชอบออกมายืนที่ระเบียงเพื่อรับลม เมื่อก่อนตอนที่โม่เสี่ยวท่งแต่งฮูหยินสามเข้าเรือน อวี่เจียงลี่ก็ชอบมายืนมองอยู่ตรงนี้ แม้จะเห็นไม่ชัดนักแต่ก็พอจะรู้ว่าทั้งสองมักออกมาพลอดรักกันอยู่ข้างนอก โม่เสี่ยวท่งกอดรัดนางอย่างรักใคร่ บางครั้งอวี่เจียงลี่ก็ได้ยินทั้งสองพูดคุยกันหวานหู นางอยากให้โม่เสี่ยวท่งสนใจนางบ้าง กอดนางบ้าง ออดอ้อนนางเช่นทำกับฮูหยินทุกคน นางยืนมองจนพวกเขาลับตาไปพร้อมกับน้ำตาที่ไหลอาบแก้มใสนับแต่โม่เสี่ยวท่งสูญเสียซีหนิงไปเขาก็ย้ายมาอยู่ยังเรือนหลังสวนกับนาง ราวกับความฝันมันคือสิ่งที่นางต้องการมาตลอดหลังจากแต่งงาน แต่ทว่าเวลาช่างสั้นนักเพียงสามเดือนเขาก็จากไปเมืองหลวง พอกลับมาก็แต่งภรรยาคนที่ 4 เข้าจวน อวี่เจียงลี่ปาดน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม คืนนี้นางคงต้องยืนมองเขาพลอดรักกับฮูหยินสี่อีกสินะดีที่วันนี้เสี่ยวเปานอนเรือนใหญ่กับประมุขสกุลโม่และหนีฉางฮูหยิน ไม่เช่นนั้นเด็กน้อยคงได้เช็ดน้ำตาให้มารดาอีกแน่ๆ ถึงนางจะเสียใจเรื่องโม่เสี่ยวท่งมากเพียงใด แต่นางก็ไม่อยากปลูกฝังให้ลูกเ

โม่เสี่ยวท่งปล่อยให้ฮูหยินหลับต่อ นางคงเพลียจากเหตุเมื่อคืน เขาไม่ได้มีเจตนาจะทำร้ายนางแต่เพราะความคิดถึงที่มากมายจนหยุดค่ำคืนอันแสนหวานฉ่ำเอาไว้ไม่อยู่ทำให้เวลาล่วงเลยมาถึงช่วยสาย บ่ายวันนั้นคุณชายโม่จึงออกมาจากเรือน เพื่อไปคลังสินค้า จริงๆ เขาควรพักสักสองสามวัน แต่ชายหนุ่มอารมณ์ดีมากความเหนื่อยล้าจึงหมดไป พอจะเดินพ้นเรือนใหญ่ก็ชะงักก่อนจะเจ้าไปคำนับมารดา กลับถูกต่อว่ากระบุงใหญ่พร้อมทิ้งเด็กแก้มกลมเอาไว้ให้เลี้ยง ถึงจะโดนด่าแต่โม้เสี่ยงทางก็ฉีกกว้างเมื่อเห็นหน้าลูกชายตัวน้อยที่นั่งเล่นของเล่นอยู่บนโต๊ะกว้าง เด็กน้อยหันมองผู้เป็นพ่อก่อนจะทำหน้ามู่ทู่ หันไปทางอื่นราวกับขุ่นเคืองบิดา โม่เสี่ยวท่งยิ้มละมุม หากเอาเด็กมาเรียงกันสักสิบคนแล้วให้เขาทายว่าเด็กคนใดคือเสี่ยวเปา เขาก็คงจะบอกได้อย่างแม่นยำ เพราะเด็กน้อยมีดวงตาวาวราวลูกกวางและแก้มกลมเหมือนผู้เป็นแม่ไม่มีผิด หากแต่จมูกกับปากเหมือนโม่เสี่ยวท่งทุกประการ โม่เสี่ยวท่งขยับเข้ามาไกล้ๆ เอามือจิ้มแก้มลูกชายเล่นทีนึง เด็กเงยหน้ามองพ่อสายตาดูดุดันแล้วเบื้อนหนีไปอีกทาง เห้อ...นี่ถอดแบบกันมาทุกอย่างเลยหรือ? โม่เสี่ยวท่งมิวายคิด "โกธรเคือ