All Chapters of เมื่อนางร้ายตัดใจเหตุใดท่านอ๋องต้องรั้งเอาไว้ด้วย: Chapter 1 - Chapter 10

เบื้องหลังฉากกั้นบังลมที่ปักเป็นลายเมฆาเคลื่อนคล้อย แม้ว่าดวงตาของข้าจะมองเห็นภาพเบื้องหน้าไม่ชัดเจนนัก ทว่ากลิ่นจากถุงหอมก็ทำให้มั่นใจได้ว่าคนข้างในเป็นอวี่อันอ๋อง ส่วนสตรีอีกคนก็คือคุณหนูจวนเสนาบดี เสียงปลอบโยนผสมรวมกับเสียงร้องไห้ที่น่าสงสารนั้นชวนให้คนที่ยืนฟังอยู่ตรงนี้เจ็บปวดเจียนตายเสียจริง“เจ้าไม่ต้องร้องไห้อีกแล้ว ข้าจะไม่สนใจว่าจ้าวเจาหนิงจะยินยอมให้รับชายาเพิ่มหรือไม่ อีกสามวันข้าจะส่งสินสอดไปจวนเสนาบดีสู่ขอเจ้าให้ถูกต้อง” น้ำเสียงของอวี่อันอ๋องหนักแน่น ช่างสวนทางกับความสัมพันธ์ระหว่างเขาและพระชายาเสียจริงจ้าวเจาหนิงยืนกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อ นางกำนัลข้างกายเห็นพระชายาตัวสั่นเทาด้วยความโกรธก็รีบห้ามปราม“พระชายาโปรดระงับโทสะด้วยเพคะ” เซี่ยฉิน นางกำนัลคนสนิทพูดเสียงแผ่วเบานัยน์ตาของพระชายาอวี่อันอ๋องแดงก่ำ น้ำใส ๆ ค่อย ๆ ไหลหยดกระทบแก้มเนียนใส ริมฝีปากเม้มเป็นเส้นตรง ยามนี้จ้าวเจาหนิงพยายามสะกดกลั้นความเสียใจที่อัดแน่นอยู่ภายในอก นางยกมือที่กำผ้าเช็ดหน้าสีขาวที่มุมปักลายดอกไห่ถังมาซับน้ำตาพร้อมกับสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนที่จะปรากฏตัวให้คนหลังฉากกั้นบัง

แสงที่แยงเข้าตาทำให้คนที่อยู่ในความมืดมาตั้งหลายวันเกิดตาบอดมองไม่เห็นไปชั่วขณะ“สภาพเจ้าตอนนี้ช่างดูไม่ได้เสียจริง” หลิวหลันหลันหนีจากลู่อันอ๋องกลับมาเมืองหลวงครั้งนี้ นางขัดพระราชโองการก็จริงแต่มีอวี่อันอ๋องคอยให้ท้าย เรื่องนี้จึงยังไม่ไปเข้าหูฝ่าบาทหรือว่าจ้าวกุ้ยเฟยจ้าวเจาหนิงเริ่มมองเห็นแล้ว เมื่อรู้ว่าหลิวหลันหลันเอาชุดของนางไปสวมเพื่อมาเยาะเย้ยก็โกรธมาก รีบลุกขึ้นมาหวังจะกระชากชุดออก แต่นางกลับถูกหลิวหลันหลันใส่ความด้วยการกรีดร้องจนสุดเสียง ทำให้อวี่อันอ๋องรีบวิ่งเข้ามาดูสายตาเย็นชาของคนที่จ้าวเจาหนิงรักใคร่มองมาอย่างเย็นชาทำให้หัวใจของนางแตกสลาย“ปล่อยมือเดี๋ยวนี้นะจ้าวเจาหนิง!” อวี่อันอ๋องเดินเข้ามาแต่จ้าวเจาหนิงถูกหลิวหลันหลันที่อาศัยจังหวะชุลมุนผลักล้มทำให้ทั้งร่างกายของจ้าวเจาหนิงกระเด็นไปชนกองฟืนที่เรียงอย่างสวยงาม เลยทำให้ร่างกายที่ไม่ค่อยมีเรี่ยวแรงถูกอัดกับกองฟืนจนเกิดบาดแผลที่หลังทำให้เลือดสีแดงฉานหลั่งรินออกมาจ้าวเจาหนิงเจ็บปวดจนน้ำตาไหล ส่วนเซี่ยฉินที่ดูอยู่ห่าง ๆ ก็รีบเข้ามาปกป้องคุณหนูของตนทันทีหลิวหลันหลันแสยะยิ้มด้

 ร่างบางที่ร่างกายเริ่มอบอุ่นมากขึ้นจึงเอ่ยว่า “เจ้าไปเติมถ่านไม้ในกระถางไฟให้เต็ม คืนนี้อากาศน่าจะหนาวกว่าปกติ” จ้าวเจาหนิงไม่อยากตอบคำถามจึงหาเรื่องสั่งงานเพิ่ม เซี่ยฉินที่ยังเด็กก็พยักหน้าลง นางมีอายุแค่สิบสามปีเท่านั้นเอง“เจ้าค่ะ”เมื่ออยู่ตามลำพังแล้วจ้าวเจาหนิงก็เริ่มฝึกคัดลายมือของจ้าวซู่เหยาอยู่สักพัก เนื่องจากนางยังจำลายมือของแต่ละคนในชาติก่อนได้แล้วก็มีทักษะเลียนแบบลายมือติดตัวมา เท่าที่จำได้ชาติก่อนที่สองตระกูลระหว่างตระกูลหลี่และตระกูลจางจะมาดูตัวและหมั้นหมาย จ้าวซู่เหยาเคยชายตามองคุณชายตระกูลหลี่หลายครั้ง ซึ่งครั้งนี้นางก็จะใช้จุดอ่อนนี้เล่นงานคุณหนูใหญ่และคุณหนูรองให้ผิดใจกันเอง ครู่ต่อมาจดหมายปลอมลายมือก็ถูกเขียนขึ้นสี่ฉบับ ฉบับหนึ่งจะส่งไปให้จ้าวชิงชิง อีกฉบับจะถูกส่งไปให้คุณชายสกุลหลี่ แล้วก็ให้จ้าวซู่เหยา ส่วนฉบับสุดท้ายนั้นจะส่งให้เหออวี่ ไพ่ตายของหมากกระดานแรก“เอาไปส่งตามที่ข้าบอกและอย่าให้ใครจับได้”​ เพราะว่าจ้าวเจาหนิงไว้ใจเซี่ยฉินมากที่สุด สาวใช้พยักหน้าลงแล้วรีบไปจัดก

จ้าวเจาหนิงส่ายหน้าแช่มช้า“ห้ามทำไมกัน น่าสนุกดีออก” แล้วนางก็หยิบขนมกุ้ยฮวาจากในกล่องอาหารมายืนกินอย่างเอร็ดอร่อยเจียงหยางและซ่งจิ้นพยายามห้ามปรามคุณหนูใหญ่และคุณหนูรองที่ตบตีกันเรื่องบุรุษ แต่ก็พลอยถูกลูกหลงไปด้วย ซึ่งไม่น่าเชื่อว่าสตรีตัวผอมบางสองคนเวลาโกรธจะเหมือนแมวป่าตีกันเช่นนี้ ตกกลางดึกสองพี่น้องที่ตบตีกันจนหมดเรี่ยวแรงก็แยกย้ายไปพักและรักษาตัว จ้าวซู่เหยาหน้าเป็นแผลเหวอะผมหลุดเป็นหย่อม ๆ จนเห็นหนังศีรษะ นางจึงได้แต่กรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดและเจ็บใจอยู่ในเรือนใหญ่“ข้าไม่ยอม! ไอ้น้องชั่ว พวกสารเลว”ส่วนทางด้านจ้าวชิงชิงถูกตบหน้าจนปากแตก ผมหลุดเป็นกระจุกเช่นเดียวกัน ใบหน้าเขียวช้ำโดยเฉพาะแก้มทั้งสอง และตามเนื้อตัวก็ถูกข่วนเป็นรอยแผล ได้แต่นอนรักษาตัวแล้วก็ร้องไห้ในเรือนกลางด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ“ฮือ ๆ เหตุใดพี่ใหญ่ต้องทำร้ายข้าด้วย”แม้ว่าสาวใช้อาวุโสจะเชิญหมอจากข้างนอกรีบมารักษาแผลและทำแผลให้แล้ว แต่พวกนางก็ไม่อาจเข้าหน้าพวกคุณหนูติด ถูกไล่และตวาดระบายอารมณ์&ldq

“ไปเรือนเล็กกัน” จ้าวเมียนเมี่ยนมาแบบไม่เป็นทางการ นางอยากมาพบจ้าวเจาหนิงหลานสาวคนโปรดเท่านั้นเจ้ากรมพระคลังรีบเอ่ยขึ้นว่า “กุ้ยเฟยจะไม่อยู่พูดคุยก่อนหรือ” เนื่องจากจ้าวเผิงเป็นพี่ชายคนโตอายุมากกว่าจ้าวเมียนเมี่ยนถึงสามสิบปี พูดง่าย ๆ ว่านางเกิดจากครรภ์ฮูหยินคนที่เก้าเลยมีอายุห่างกันกับพี่ชายต่างมารดาค่อนข้างมาก“หม่อมฉันมีธุระกับหนิงเอ๋อ เชิญพี่ใหญ่ทำธุระต่อเถิด” จ้าวเมียนเมี่ยนปีนี้มีอายุครบยี่สิบแปดปีแล้ว ยังคงงดงามอยู่มากจ้าวเจาหนิงงุนงงไปหมด ที่แท้บิดาเรียกนางมาก็เพราะอาหญิงมานั่นเอง“ไปกันเถิด” จ้าวเมียนเมี่ยนจูงมือหลานสาวคนเล็กไป ในระหว่างทางเดินเมื่อเดินผ่านเรือนใหญ่ก็ยังคงมีสถานการณ์ปกติทว่าพอเข้าสู่เรือนกลางกลับได้ยินเสียงที่ไม่ควรได้ยินดังขึ้นกว่าเดิมจ้าวเมียนเมี่ยนชะงักเท้าหันไปมองหน้านางกำนัล“เสียงอะไร เจ้าไปเปิดประตูเดี๋ยวนี้”ส่วนจ้าวเจาหนิงก็ก้มหน้าลงเล็กน้อยราวกับว่าเรื่องพวกนี้ไม่เกี่ยวข้องกับนาง เซี่ยฉินแอบกระซิบข้างหูคุณหนูสามว่า“แต่พวกคุ