ร่างบางเดินออกจากเรือนตรงไปที่ลำธารด้านหลังเรือนตามแสงจันทร์ที่สว่างมากพอให้มองเห็นเส้นทาง บริเวณรอบ ๆ นี้นางเดินจนคุ้นเคย และเมื่อมาถึงริมลำธารจ้าวเจาหนิงก็ถอดรองเท้าค่อย ๆ เดินลงไปในลำธารจากน้ำลึกระดับเข่าก็ค่อย ๆ ลึกเกือบถึงหน้าอก“หนิงเอ๋อ เจ้าจะทำอะไร” น้ำเสียงที่ไม่ได้ยินมาสามปีก็ทำให้จ้าวเจาหนิงร้องไห้โฮออกมา“ฮือ ๆ …หยางเสวียนอี้ เหตุใดเจ้าถึงมาช้า” กำปั้นน้อย ๆ ของจ้าวเจาหนิงทุบลงบนหน้าอกแกร่ง อวี่อันอ๋องที่แอบเดินทางมาหานางทุกปีก็เจ็บจนอดกลั้นไม่ไหว“อะอื้อ!” นัยน์ตาหงส์เบิกตาโพลงมองเขาแต่สุดท้ายก็หลับตาลง ท่าทางยินยอมและโอนอ่อนตาม เพราะความคิดถึงที่อัดแน่นอยู่ในหัวใจ ริมฝีปากทั้งสองชายหญิงสัมผัสกันอย่างลึกซึ้งเต็มไปด้วยความเสน่หา อันอ๋องในสามปีนั้นเกือบขาดใจตายในกองเพลิง โชคดีที่องครักษ์พาเขาออกมาได้ทันเวลา และจัดฉากว่าจ้าวเจาหนิงถูกไฟคลอกตาย เรื่องนี้ไม่มีใครรู้เลยยกเว้นลู่อันอ๋องที่บังเอิญมาเห็นเหตุการณ์นี้เข้า แต่ก็ไม่กล้ายื่นมือมาวุ่นวาย เพราะอีกไม่กี่วันจะเดินทางกลับเมืองเหนือ หลิวหลันหลันจึงกลายเป็นหมากที่ฝ่าบาทเดิมพันหมอหลวงห้ามเลือดอวี่อันอ๋องได้ทัน บาดแผลที่ถูกแ
ปรับปรุงล่าสุด : 2026-11-10
เข้าสู่ระบบ
