เมื่อนางร้ายตัดใจเหตุใดท่านอ๋องต้องรั้งเอาไว้ด้วย

            เบื้องหลังฉากกั้นบังลมที่ปักเป็นลายเมฆาเคลื่อนคล้อย แม้ว่าดวงตาของข้าจะมองเห็นภาพเบื้องหน้าไม่ชัดเจนนัก ทว่ากลิ่นจากถุงหอมก็ทำให้มั่นใจได้ว่าคนข้างในเป็นอวี่อันอ๋อง ส่วนสตรีอีกคนก็คือคุณหนูจวนเสนาบดี เสียงปลอบโยนผสมรวมกับเสียงร้องไห้ที่น่าสงสารนั้นชวนให้คนที่ยืนฟังอยู่ตรงนี้เจ็บปวดเจียนตายเสียจริง

“เจ้าไม่ต้องร้องไห้อีกแล้ว ข้าจะไม่สนใจว่าจ้าวเจาหนิงจะยินยอมให้รับชายาเพิ่มหรือไม่ อีกสามวันข้าจะส่งสินสอดไปจวนเสนาบดีสู่ขอเจ้าให้ถูกต้อง” น้ำเสียงของอวี่อันอ๋องหนักแน่น ช่างสวนทางกับความสัมพันธ์ระหว่างเขาและพระชายาเสียจริง

จ้าวเจาหนิงยืนกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อ นางกำนัลข้างกายเห็นพระชายาตัวสั่นเทาด้วยความโกรธก็รีบห้ามปราม

“พระชายาโปรดระงับโทสะด้วยเพคะ” เซี่ยฉิน นางกำนัลคนสนิทพูดเสียงแผ่วเบา

นัยน์ตาของพระชายาอวี่อันอ๋องแดงก่ำ น้ำใส ๆ ค่อย ๆ ไหลหยดกระทบแก้มเนียนใส ริมฝีปากเม้มเป็นเส้นตรง ยามนี้จ้าวเจาหนิงพยายามสะกดกลั้นความเสียใจที่อัดแน่นอยู่ภายในอก นางยกมือที่กำผ้าเช็ดหน้าสีขาวที่มุมปักลายดอกไห่ถังมาซับน้ำตาพร้อมกับสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนที่จะปรากฏตัวให้คนหลังฉากกั้นบังลมมองเห็น

“ช่างเสแสร้งเก่งเสียจริงนะ หลิวหลันหลัน” จ้าวเจาหนิงก้าวเท้าเข้ามาในห้องทรงพระอักษรของอวี่อันอ๋อง

ดวงตาคมเข้มตวัดมองหน้านางอย่างไม่เป็นมิตร

“ใครอนุญาตให้เจ้าเข้ามา เด็ก ๆ…”

อวี่อันอ๋องมองพระชายาด้วยสายตาโกรธเคือง ตั้งแต่จ้าวเจาหนิงอภิเษกสมรสเข้าตำหนักอ๋องมาได้สามปี เขาก็ติดภารกิจรีบเดินทางไปต่างเมืองอยู่เสมอ จนไม่ได้ร่วมหอกับนางตั้งแต่วันแรก อีกทั้งเมื่อกลับมาในช่วงหนึ่งปีหลังก็มีท่าทีปลี่ยนไปมากขึ้นและก็ยังไม่มอบอำนาจคุมตำหนักอ๋องให้ทั้งหมด ความรักในวันวานเริ่มจืดจางและพูดคุยกันไม่เข้าใจ

จนกระทั่งวันนี้ก็ยังพาคุณหนูจวนเสนาบดี อดีตคนรักเก่าเข้ามาพลอดรักถึงในห้องทรงพระอักษร เมื่อมีคนไปรายงานจ้าวเจาหนิงถึงได้มาเยือนถึงที่นี่

และเมื่อสิ้นประโยคคำสั่งของอวี่อันอ๋อง ขันทีจำนวนสิบกว่าคนก็วิ่งเข้ามาในห้องทรงพระอักษร หลิวหลันหลันที่นั่งกอดแขนอวี่อันอ๋องอยู่ก็เหลือบตามองจ้าวเจาหนิงด้วยสายตาเป็นต่อ นางเสแสร้งแกล้งทำตัวอ่อนแอแล้วใครจะมีปัญหาอะไร ในเมื่อสามารถควบคุมอวี่อันอ๋องได้อยู่หมัด

จ้าวเจาหนิงกัดฟันกรอดรู้สึกโกรธแค้น แล้วเอ่ยว่า ”ท่านอ๋องจะต้องแต่งนางเข้าตำหนักให้ได้เลยใช่ไหมเพคะ” แม้นางจะมีฐานะไม่สูงศักดิ์เท่าคุณหนูจวนเสนาบดีแต่ก็มีกุ้ยเฟยสกุลจ้าวหนุนหลังอยู่ ช่วงนี้จ้าวกุ้ยเฟยเป็นที่โปรดปรานของฝ่าบาท หากนางวิ่งโร่ไปฟ้องพระนาง ก็อยากจะรู้เช่นกันว่าทั้งอวี่อันอ๋องและหลิวหลันหลันจะรับดาบนี้ไหวหรือไม่

สายตาคมจ้องหน้าพระชายาเขม็ง เขารู้ว่านางกำลังคิดวางแผนอะไรอยู่จึงตอบเสียงแข็งว่า “ใช่ ข้าจะแต่งหลันหลันเป็นชายาเอก ส่วนเจ้าน่ะก็ไปเป็นชายารองเสีย”

ยิ่งได้ฟังประโยคนี้จ้าวเจาหนิงก็ยิ่งเจ็บปวดอยู่ภายในอก ตอนที่หลิวหลันหลันยังไม่กลับเมืองหลวง อยู่ห่างจากที่นี่เป็นหลายพันลี้ อวี่อันอ๋องที่เห็นว่านางหน้าตาคล้ายกับอดีตคนรักก็เข้ามาตีสนิทจนรักใคร่กัน นางจึงใช้ความพยายามเพื่ออยากแต่งเข้าตำหนักอ๋องเป็นชายาให้เขา แต่ทว่าใครจะรู้ว่าเพียงสามปีหลิวหลันหลันจะหย่ากับลู่อันอ๋องได้แล้วกลับเมืองหลวงทันที

“บุรุษก็เป็นเหมือนกันหมด” น้ำตาของจ้าวเจาหนิงไหลอาบแก้มอีกครั้ง นางไม่กลัวว่าตนเองจะเสียหน้าอีกแล้ว สตรีที่เกิดจากลูกอนุอย่างนางชะตาชีวิตช่างอาภัพนัก บิดาเป็นเจ้ากรมพระคลัง มีนิสัยเจ้าชู้มีเมียหลายคน แม่ของนางก็เป็นหนึ่งในนั้น เมื่อให้กำเนิดนางก็ป่วยตาย จนจ้าวกุ้ยเฟยเกิดสงสารจึงรับเลี้ยงแทนในสมัยที่ยังไม่ถวายตัวเข้าวัง นางจึงกลายเป็นหลานสาวที่เติบโตในจวนหลักสกุลจ้าว ถูกอบรมสั่งสอนมาไม่แตกต่างกับพวกคุณหนูใหญ่หรือคุณหนูรอง

อวี่อันอ๋องถูกสบประมาทก็ตบโต๊ะเสียงดังลั่น

“บังอาจนัก เด็ก ๆ จับพระชายาไปขังไว้ในห้องเก็บฟืน ให้พระนางทบทวนตนเองให้ดี ไม่ต้องให้ข้าวหรือน้ำ”​ จ้าวเจาหนิงถูกพวกขันทีเข้ามาควบคุมตัวทันที เซี่ยฉินพยายามเข้ามาช่วยก็ถูกผลักออกไป

“ปล่อยนะ ท่านอ๋องทำเช่นนี้ แน่ใจแล้วใช่หรือไม่”​ วันนี้จ้าวเจาหนิงก็เพิ่งได้เห็นธาตุแท้ของอวี่อันอ๋อง นางมองเขาด้วยสายตาตัดพ้อและเจ็บปวด ส่วนหลิวหลันหลันก็แสยะยิ้มด้วยความสะใจมองมาพร้อมทั้งเล่นงิ้วฉากต่อไปอย่างไหลลื่น

“ท่านอ๋องอย่าลงโทษพระชายาเลยนะเพคะ หม่อมฉันยอมเป็นชายารองก็ย่อมได้และจะยกน้ำชาให้พี่เจาหนิงทุกวัน” หลิวหลันหลันอายุน้อยกว่าจ้าวเจาหนิงหนึ่งปี นางแสร้งสะอึกสะอื้นทำตัวน่าสงสารว่านอนสอนง่าย

อวี่อันอ๋องที่ตาบอดมองมารยาหญิงชั่วไม่ออกก็รีบใช้มือเช็ดน้ำตาให้แล้วเอ่ยปลอบโยนว่า “เจ้าสูงศักดิ์กว่านางจะให้เป็นชายารองได้เช่นไร”

แล้วอวี่อันอ๋องก็เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “รีบนำตัวพระชายาไปขัง” จากนั้นขันทีก็ลากตัวจ้าวเจาหนิงออกไปทันที