บททั้งหมดของ เมื่อนางร้ายตัดใจเหตุใดท่านอ๋องต้องรั้งเอาไว้ด้วย: บทที่ 11 - บทที่ 20

กลับมาที่ช่วงปลายยามเซิน[1]จ้าวเจาหนิงกระชับชุดคลุมกันหนาวที่จ้าวกุ้ยเฟยเพิ่งประทานให้ใหม่ นางชอบชุดคลุมนี้มากเพราะมันมีสีขาวและช่วงแผงคอก็เป็นขนจิ้งจอกขาวที่มีขนนุ่มและให้ความอบอุ่นกระถางไฟถูกจุดจนทั่วทั้งห้องนอนบรรยากาศอบอุ่นมากขึ้นแล้ว เซี่ยฉินก็เดินออกมาพูดกับคุณหนูสามว่า“ข้าจะเอารังนกไปอุ่นร้อนให้นะเจ้าคะ” สิ่งนี้ก็เป็นของที่จ้าวกุ้ยเฟยประทานมาให้เช่นเดียวกัน จ้าวเจาหนิงพยักหน้าลง นางเดินเข้าห้องนอนแล้วไปนั่งลงหน้าคันฉ่องสีเหลืองทองใบหน้าอ่อนเยาว์ปรากฏในภาพสะท้อนนั่น จ้าวเจาหนิงยิ้มมุมปาก ชาตินี้นางเคยคิดว่าจะวางมือไม่ทำร้ายใครอีก แต่ทว่าสุดท้ายชะตาก็บีบคั้น จึงทำได้เพียงปกป้องตนเองและไม่ลงไปเกลือกกลั้วในวังวนเน่าเฟะอีก“ข้าจะเข้าวังเหมือนเดิมก็ได้ แต่อวี่อันอ๋องจะไม่ใช่คนที่น่าสนใจอีก” จ้าวเจาหนิงพยายามคิดหาทางออก เชื้อพระวงศ์ในแคว้นหยางมีไม่มาก หากจะหาท่อนไม้ใหญ่ให้เกาะเกี่ยวก็คงไม่พ้นตีสนิทองค์ชายสี่ไว้ คนที่พอจะเหมาะสมและควบคุมไม่ยากจนเกินไปนัก แล้วค่ำคืนนั้นก็ผ่านพ้นไปท่ามกลางความรู้สึกหลากหลายของคนในจวนเจ้ากรมพระคลัง

สีหน้าจ้าวเจาหนิงลำบากใจ “แต่ว่าท่านอ๋องเสด็จมาหาองค์หญิงนะเพคะ หม่อมฉันอยู่ต่อคงไม่ค่อยเหมาะสมสักเท่าไรนัก เอาไว้อีกสองวันถึงคาบเรียนวิชาคัดอักษร วันนั้นพวกเราค่อยนั่งคุยกันต่อนะเพคะ” จ้าวเจาหนิงพูดจบก็ยอบกายลงให้ทั้งองค์หญิงและอวี่อันอ๋อง แล้วนางก็หมุนตัวเดินออกไปจากศาลาทันทีองค์หญิงรองไม่มีเหตุผลรั้งเอาไว้แล้วจึงให้นางกำนัลไปส่งคุณหนูสาม แต่อยู่ ๆ อวี่อันอ๋องก็เอ่ยขึ้นว่า “เจ้าไม่ได้พกร่มมาด้วย เช่นนั้นก็เอาของข้าไปใช้ก่อนเถิด” คำพูดประโยคนี้ทำให้ทุกคนในบริเวณอ้ำอึ้งไป รวมถึงจ้าวเจาหนิงด้วย“หม่อมฉันมิบังอาจเพคะ หิมะตกยังไม่หนัก เดินฝ่าไปเล็กน้อยก็ได้แล้วเพคะ” ยิ่งจ้าวเจาหนิงอยากจะหนีให้ห่างไกล แต่เหตุใดอวี่อันอ๋องถึงต้องใส่ใจนางเช่นนี้ด้วยร่างสูงไม่สนใจคำพูดปฏิเสธ เขาสั่งให้ขันทีนำร่มของเขาส่งให้คุณหนูสาม นางจึงจำเป็นต้องรับไว้เพราะขัดรับสั่งไม่ได้“เอาไปใช้เถิด...”“ขอบพระทัยเพคะ” จ้าวเจาหนิงไร้หนทางถอยแล้วจึงจำเป็นต้องรับร่มสีดำเอาไว้สตรีนำร่มออกมากางเพราะถูกสายตาของอวี่อันอ๋องจ้องมองอยู่ แล้วค่อยเดินออกจากตำหนักองค์หญิงไปองค์หญิงรองยืนมองเสด็จอาและสหายร่วมเรียนอยู่ทางด้านหล

“หม่อมฉันไม่รับได้หรือไม่เพคะ” แน่นอนว่านางไม่อยากยุ่งกับเขาอีกแล้วในชาตินี้ แต่จ้าวกุ้ยเฟยทำหน้าบึ้งตึงทันที“ไม่รับได้อย่างไร ของส่งมาแล้ว หากไม่รับ เจ้าจะสร้างศัตรูใหญ่” เพราะต้องระวังตัวเวลาอยู่ในวังหลวง จ้าวกุ้ยเฟยจำเป็นต้องสอนหลานสาวในเรื่องนี้ร่างบางก้มหน้าเล็กน้อย นางก็รู้ว่าของส่งมาแล้วจะไม่รับก็ดูจะจงใจตีตัวออกห่างมากเกินไปสักหน่อย“เข้าใจแล้วเพคะ”จ้าวกุ้ยเฟยรีบให้จ้าวเจาหนิงมานั่งข้าง ๆ แล้วนำชุดคลุมที่อวี่อันอ๋องประทานให้มาสวมทับ จากนั้นก็ชมเชยไม่หยุด“ท่านอ๋องทรงเลือกชุดเก่งเหมือนกันนะเนี่ย เจ้าสวมแล้วงดงามมาก” และนั่นก็ทำให้แก้มทั้งสองของจ้าวเจาหนิงแดงระเรื่อไม่อาจห้ามความรู้สึกได้เมื่อดื่มชาแล้วก็ให้หมอหลวงมาตรวจอาการหลานสาวอีกครั้ง จ้าวกุ้ยเฟยก็อนุญาตให้นางออกไปเดินเล่นได้ เพราะหิมะเริ่มหยุดตกแล้ว อากาศอุ่นขึ้นอีกเล็กน้อย“คุณหนูสามหายเป็นปกติแล้ว แค่ต่อไปรักษาสุขภาพและไม่ถูกลมเย็นนานจนเกินไป ก็จะหายขาดพ่ะย่ะค่ะ” หมอหลวงเอ่ยกับจ้าวกุ้ยเฟยจ้าวกุ้ยเฟยพยักหน้าลงแล้วให้สวีหมัวมัวไปส่งหมอหลวง ส่วนจ้าวเจาหนิงเดินออกมาข้างนอกแล้ว นางนอนอุดอู้อยู่แต่ในห้องก็เบื่อหน่ายมากเช

แม้ว่าในปัจจุบันอวี่อันอ๋องกับคุณหนูหลิวจะยังไม่ได้คบหาเป็นคนรัก แต่พวกเขาก็ได้พบกันมากขึ้น ด้วยการจัดฉากของจ้าวเจาหนิงที่เป็นผู้อยู่เบื้องหลัง อย่างเช่นวันนี้อวี่อันอ๋องจะต้องเดินทางผ่านเส้นทางเปลี่ยว นางจึงปลอมจดหมายอีกครั้งเป็นลายพระหัตถ์ขององค์หญิงรองเพื่อเชิญให้หลิวหลันหลันออกมาพบกัน ป่านนี้ก็คงใกล้ถึงเวลานัดแล้วกระมังจ้าวเจาหนิงเรียนเสร็จแล้วก็มาอยู่เป็นเพื่อนองค์หญิงรองที่ตำหนักองค์หญิง จากนั้นก็ขอตัวกลับไปย้ายของเข้าเรือนหลังใหม่ที่จ้าวกุ้ยเฟยยอมซื้อให้หลานสาวคนนี้อาศัยอยู่ตามลำพังกับบ่าวรับใช้ โดยไม่ต้องให้นางกลับไปอยู่จวนเจ้ากรมพระคลังอีกแล้ว“เอาไว้ข้าออกไปนอกวังจะไปเที่ยวเล่นที่เรือนของเจ้านะ” องค์หญิงรองกระซิบบอก จ้าวเจาหนิงรีบพยักหน้าลงทันที“ได้เลยเพคะ หม่อมฉันจะเตรียมการต้อนรับเป็นอย่างดี”แล้วจ้าวเจาหนิงกับเซี่ยฉินก็เดินทางออกจากวังไปด้วยการนั่งรถม้าของตำหนักจ้าวกุ้ยเฟย แต่เดินทางออกนอกเมืองหลวงไปได้ไม่นานฝนก็ตกหนัก ซึ่งเรือนที่จ้าวเมียนเมี่ยนซื้อไว้นั้นอยู่นอกเมืองหลวงห่างไปแค่สามลี้[1]“คุณหนูเส้นทางข้างหน้าค่อนข้างอันตราย พวกเราหลบฝนกันก่อนดีกว่าขอรับ” สารถีเอ่ยบอ

“อื้อ อ่อยอะเออะ (ปล่อยนะเพคะ)” จ้าวเจาหนิงพยายามสบัดใบหน้าหนี แต่ก็ยิ่งถูกเขาจับเอาไว้แน่นริมฝีปากจิ้มลิ้มถูกบดจูบจนริมฝีปากบวมเจ่อ อวี่อันอ๋องถึงได้หยุด เมื่อผละตัวออก จ้าวเจาหนิงก็เงื้อมือขึ้นมาตบใบหน้าหล่อเหลาจนใบหน้าสะบัดหันไปอย่างแรง“ท่านอ๋องทรงทำเกินไปแล้วนะเพคะ” จ้าวเจาหนิงตาแดงก่ำ แม้ว่านางจะเผลอไผลคล้อยตามเขาไปบ้างแต่ก็รู้ว่าเรื่องพวกนี้ไม่สมควรเกิดขึ้นอวี่อันอ๋องใช้ลิ้นดุนด้านในกระพุ้งแก้มเพราะนางตบเขาจนเลือดออก แล้วหันมาจ้องหน้าจ้าวเจาหนิงด้วยแววตาดุดัน“เลิกผลักไสข้าไปให้ผู้อื่นเสียที อย่าคิดว่าข้าไม่รู้ว่าเจ้ากำลังทำอะไร” เขารู้เรื่องนี้มานานหลายปีแต่ก็แกล้งทำไม่รู้ไม่ชี้ แต่ปีหลัง ๆ นางก็ยิ่งเล่นแรงขึ้น และเขาก็รู้สึกไม่ถูกชะตากับหลิวหลันหลันผู้นั้นเสียเลยจ้าวเจาหนิงน้ำตาไหลกระทบแก้มสองหยด นางเคลื่อนตัวหนีแล้วเอ่ยว่า “หม่อมฉันไม่เข้าใจว่าท่านอ๋องกำลังพูดสิ่งใด”อวี่อันอ๋องคว้าตัวจ้าวเจาหนิงมาสวมกอดแน่นจากทางด้านหลัง “หนิงเอ๋อ ข้าชอบเจ้ามานานแล้ว จะบอกว่าเจ้าไม่รู้เลยหรือ” แม้ว่านางจะพยายามหลบหน้ามานานถึงสามปี เขาก็ยังส่งของกำนัลไปให้อยู่เสมอ เขาทำชัดเจนมากขนาดนี้แล้