All Chapters of Where love blooms เมื่อความรักผลิบาน: Chapter 1 - Chapter 10

: พรีม01:00 น.ฉันนั่งจ้องหน้าจอแท็บเล็ตบนโต๊ะทำงานมาพักใหญ่แล้ว สายตาสลับไปมาระหว่างภาพร่างบนหน้าจอกับกระดาษสเก็ตช์ที่วางกระจัดกระจายอยู่รอบตัว บนโต๊ะเต็มไปด้วยดินสอ ยางลบ ไม้บรรทัด และอุปกรณ์สำหรับทำงานศิลปะที่ยังไม่ได้เก็บเข้าที่งานชิ้นนี้เป็นหนึ่งในโปรเจกต์ที่อาจารย์สั่งไว้ตั้งแต่ต้นสัปดาห์ ตอนแรกฉันคิดว่าคงใช้เวลาไม่นาน แต่พอลงมือทำจริงกลับมีรายละเอียดให้แก้เต็มไปหมด ทั้งองค์ประกอบของภาพ การจัดวาง และการเลือกใช้สีที่ยังไม่ค่อยลงตัวสักทีเฮ้อ…ฉันถอนหายใจออกมาเบา ๆ ก่อนจะเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ยกมือขึ้นนวดบริเวณขมับตัวเองเล็กน้อย วันนี้ใช้สายตากับหน้าจอมาหลายชั่วโมงจนเริ่มรู้สึกล้าแล้ว แต่ถ้ายังปล่อยงานค้างไว้แบบนี้ พรุ่งนี้คงต้องมานั่งปั่นต่ออีกแน่ ๆเอาอีกนิดเดียวแล้วกันฉันก้มหน้ากลับไปสนใจงานตรงหน้า พยายามจัดการกับภาพร่างที่ยังไม่ถูกใจให้เรียบร้อย ก่อนที่เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ซึ่งวางอยู่ข้างแท็บเล็ตจะดังขึ้นติ๊ง!ฉันเหลือบมองหน้าจอ ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบขึ้นมาเปิดดู[AKIN: ยังไม่นอนใช่ไหม]ฉันเลิกคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นชื่อคนส่งข้อความ ก่อนจะพิมพ์ตอบกลับไป[Preem: พี่มาแถวนี

อคิณขับรถเข้ามาจอดเทียบชายคาตึกคณะศิลปกรรม มือหนากดโทรศัพท์แนบหู เสียงปลายสายดังอยู่พักหนึ่ง กระจกประตูรถก็ถูกเคาะเบาๆ เขากดปลดล็อกประตูให้เธอเข้ามา ก่อนจะขับรถออกตัวจากหน้าตึกไปตามถนน“จะกินอะไรก่อนไหม” เขาถามเสียงเรียบ“กินก๋วยเตี๋ยวก็ได้ค่ะ อยากกินอะไรร้อนๆ พอดี”“อืม” อคิณพยักหน้ารับเบาๆ สายตายังจับจ้องไปที่ถนนที่เปียกโชกเพราะสายฝน“วันนี้ฝนตกอีกแล้วสิ” พรีมพูดพลางมองไปยังละอองฝนที่ตกลงมาเกาะที่กระจกรถก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเช็คสภาพอากาศ “สงสัยจะนอนกลางวันเยอะเกินไปแฮะ หน้าบวมฉึ่งเลย” ก่อนจะเปลี่ยนไปเปิดกล้องหน้าโทรศัพท์ส่องดูหน้าตัวเองที่ดูเหมือนจะบวมขึ้นเล็กน้อยหลังจากตื่นนอน“เพราะนอนดึกติดกันหลายวันเกินไป” เธอบ่นพึมพำคนเดียว อคินชะลอรถติดก่อนจะหันมองคนด้านข้างที่เอาแต่จิ้มแก้มตัวเองผ่านหน้าจอโทรศัพท์มือถือ“ไม่เห็นบวมตรงไหนเลย ก็ปกติ” เขาพูดเสียงเรียบ“แล้วก็เลิกส่องได้แล้ว มองจอตอนรถวิ่งเดี๋ยวก็เมาหัวหรอก” เธอเบะปากใส่เขาเล็กน้อย รถสปอร์ตสีดำเลี้ยวเข้ามาจอดที่หน้าก๋วยเตี๋ยวไม่ไกลจากมหาวิทยาลัยมากนัก“แป๊บหนึ่งเดี๋ยวฉันไปเอาร่มมาให้“ อคิณเอี้ยวตัวหยิบร่มจากเบาะหลัง ก่อนจะผ

: อคิณ01:00ผมนอนมองเพดานห้องตัวเองอยู่นาน ทั้งที่ป่านนี้ควรจะหลับไปได้ตั้งแต่ชั่วโมงก่อนแล้วด้วยซ้ำแต่พอหลับตาลง ภาพของใครบางคนกลับลอยเข้ามาในหัวอีกจนได้ พรีมในเสื้อยืดสีขาวตัวโคร่งที่ยืนเช็ดผมอยู่กลางห้อง ไหนจะเสียงหัวเราะคิกคักตอนที่เธอแกล้งแซวผมอีกให้ตายสิ… ทำไมต้องจำได้ชัดขนาดนั้นด้วยวะผมพลิกตัวหนีไปอีกด้าน ดึงหมอนมาวางทับหน้าอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะโยนมันกลับไปที่เดิมอย่างหงุดหงิดกับตัวเอง ก็แค่ไปส่งเธอที่ห้อง แล้วบังเอิญฝนตกจนต้องแวะพัก จะเอามาคิดอะไรนักหนา แต่พอนึกถึงตอนที่ตัวเองยืนอยู่ด้านหลังเธอ มือค่อยๆ ซับผมที่ยังเปียกหมาดนั่น ความคิดที่พยายามปัดทิ้งก็ย้อนกลับมาอีกครั้ง ตอนนั้นผมเกือบเผลอทำอะไรที่มากกว่าสถานะเพื่อนพี่ชายเข้าไปแล้วจริง ๆ ยิ่งคิดก็ยิ่งอยากถอนหายใจ ยัยตัวแสบนั่นไม่รู้ตัวเลยหรือไงว่าชอบทำให้คนอื่นลำบากใจอยู่เรื่อย ทั้งที่อุตส่าห์พยายามทำตัวให้เป็นปกติแล้วแท้ ๆ แต่แค่เธอเงยหน้ามายิ้มให้ หรือพูดอะไรเล่น ๆ ด้วยนิดหน่อย ก็แทบจะเก็บอาการไม่อยู่“บ้าชะมัด”ผมยกแขนขึ้นพาดหน้าผาก ปล่อยให้ความเงียบในห้องกลืนเสียงถอนหายใจของตัวเองไปบางครั้งก็อดคิดไม่ได้ว่าตัวเองกำลังทำเร

ฉันกะพริบตาปริบ ๆ มองคนตรงหน้าที่เพิ่งโยนคำถามชวนให้คิดมาให้ ก่อนที่เจ้าตัวจะหันไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเช็กหน้าจอราวกับเมื่อครู่ไม่ได้พูดอะไรแปลก ๆ ออกมาเลยสักนิดเดี๋ยวนะ…เมื่อกี้พี่เขาถามว่าอะไรนะ?ฉันยังไม่ทันได้เรียบเรียงความคิด อคิณก็เก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋ากางเกง ก่อนจะกดรีโมตปลดล็อกรถ“เข้าไปในรถได้แล้วมั้ง”“เมื่อกี้พี่พูดอะไรนะคะ”“ไม่ได้พูดอะไร”“ได้ยินนะ!” วันนี้ฉันไม่ได้เมานะยะบอกก่อน ได้ยินชัดเจนทุกคำ!“หูดีนี่”“โอ๊ย!”หมดคำจะพูดจริง ๆ ฉันยกมือขึ้นนวดขมับตัวเองเบา ๆ มองคนที่ทำหน้าตายใส่กันอย่างหมั่นไส้ ส่วนเจ้าตัวกลับเดินอ้อมไปเปิดประตูฝั่งคนขับอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาวทำเป็นเนียนเก่งนักนะ!ฉันเปิดประตูขึ้นไปนั่งฝั่งข้างคนขับ จัดเดรสกระโปรงสั้นสีดำตัวจิ๋วให้เรียบร้อย ก่อนจะดึงเข็มขัดนิรภัยมาคาดให้เข้าที่ ไม่นานอคิณก็เข้ามานั่งประจำที่ สตาร์ตรถแล้วค่อย ๆ ขับออกจากลานจอดรถภายในรถมีเพียงเสียงแอร์กับเพลงเบา ๆ ที่ดังคลออยู่ ฉันเอนหลังพิงเบาะ มองแสงไฟจากร้านรวงสองข้างทางที่ค่อย ๆ เคลื่อนผ่านหน้าต่างไปเรื่อย ๆแต่ถึงอย่างนั้น สายตาก็ยังเผลอเหลือบมองคนขับเป็นระยะ ให้ตายสิ…ทำเหมือนไม่ม

แสงไฟในรถสาดกระทบพื้นถนนลาดยางด้านอกที่เริ่มมืดลง ละอองฝนบางเบาเริ่มเกาะกระจกหน้า เสียงเพลงสากลจังหวะช้าๆ ดังคลอแผ่วเบาในความเงียบห้องโดยสาร อคิณแตะเบรกตามสัญญาณไฟแดง ท่อนแขนแกร่งพาดวางบนพวงมาลัย อย่างผ่อนคลาย สายตาคมเหลือบมองท่าท่างกอดอกหน้านิ่วคิ้วขมวดของคนข้างตัว ปลายคิ้วคมเข้มขยับขึ้นเล็กน้อยอย่างจับสังเกตได้“นั่งเงียบเชียว คิดอะไรอยู่”เขาเอื้อมมือไปลดระดับเสียงเพลงลง นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนพวงมาลัยเป็นจังหวะช้า ๆ ราวกับกำลังรอคำตอบอย่างใจเย็น“หิวอีกแล้วรึไง หรือยังไม่อยากกลับห้อง”“…ไม่ชอบบรรยากาศฝนตกเลยอะ อยู่ห้องคนเดียวแล้วคิดอะไรเรื่อยเปื่อย ตอนเด็ก ๆ มีประสบการณ์ไม่ดีกับหน้าฝน”จังหวะนิ้วบนพวงมาลัยของเขาหยุดชะงักลงทันที“งั้นก็ไม่ต้องรีบกลับ” สัญญาณไฟเปลี่ยนเป็นสีเขียว เขาออกตัวรถอย่างนิ่มนวลและไม่เร่งรีบ มือหนาเอื้อมไปเปิดระบบไล่ฝ้าที่กระจกหน้า“ไปหาอะไรอุ่น ๆ กินก่อนมั้ย คาเฟ่ที่เปิดดึกติดแถวแม่น้ำ หรือจะนั่งรถฟังเพลงไปเรื่อย ๆ จนกว่าฝนจะหยุด” อคิณหักพวงมาลัยเบี่ยงรถเข้าเลนที่มุ่งหน้าออกไปยังเลียบแม่น้ำแทนที่จะเลี้ยวเข้าทางคอนโดของเธอ“ไปหาร้านนั่งจิบชาอุ่น ๆ ก็ได้ แถวนี้บร