บทนำ

ติ๊ง!

เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ดังขึ้นในจังหวะที่ฉันเพิ่งอาบน้ำเสร็จพอดี ร่างเล็กในชุดนอนเดินออกมาจากห้องน้ำพร้อมผ้าขนหนูผืนเล็กที่กำลังใช้เช็ดผมอยู่ ก่อนจะเดินตรงไปยังโต๊ะข้างเตียงที่มีโทรศัพท์วางอยู่

ใครทักมาตอนนี้กันนะ?

ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจอ ก่อนจะเลิกคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นชื่อคนส่งข้อความ

[AKIN: เฮ้ พี่ชายเธอฝากถามว่าเธอกลับถึงห้องรึยัง]

อ๋อ…พี่อคิณนี่เอง

ฉันกดเข้าไปอ่านข้อความ ก่อนจะพิมพ์ตอบกลับไปอย่างไม่รีบร้อน

[Preem : ถึงแล้วค่ะ เพิ่งถึง]

แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่ได้ต้องการคำตอบแค่นั้น เพราะข้อความถัดมาเด้งขึ้นแทบจะทันที

[AKIN: กลับกับใคร]

[AKIN: ทำไมเพิ่งถึง]

[AKIN: ดึกขนาดนี้อันตราย]

ฉันมองข้อความสามบรรทัดตรงหน้าแล้วหลุดหัวเราะเบา ๆ คนเดียว นี่ฉันเพิ่งตอบไปเองนะว่าสบายดี แต่ดูเหมือนคนถามจะยังไม่ค่อยสบายใจเท่าไหร่

[Preem : เรียกรถกลับ]

[AKIN: คนเดียว?]

[Preem : ค่ะ]

[AKIN: คราวหลังบอกฉัน]

[AKIN: ดึกขนาดนี้อย่าเรียกรถเองอีก]

ฉันอ่านแล้วกะพริบตาปริบ ๆ ก่อนจะพิมพ์ตอบกลับไป

[Preem : โอเคค่ะ จะนอนแล้วว]

[AKIN: ฉันยังไม่นอน มีอะไรโทรมาได้นะ]

พออ่านข้อความสุดท้ายจบ ฉันก็วางโทรศัพท์ลงบนเตียงพร้อมกับยิ้มบาง ๆ

อคิณเพื่อนสนิทของพี่ชายฉันทักมาถามหลังจากที่ฉันออกไปท่องราตรีมา แหะ ๆ

จริง ๆ วันนี้ก็ไม่ได้ตั้งใจจะกลับดึกขนาดนี้หรอก ตอนแรกคิดว่าออกไปนั่งเล่นกับเพื่อนแป๊บเดียว กินอะไรนิดหน่อยแล้วก็กลับ แต่พออยู่กับเพื่อน ๆ ทีไร เวลามักจะผ่านไปเร็วกว่าที่คิดทุกที กว่าจะรู้ตัวอีกทีก็เกือบเที่ยงคืนเข้าไปแล้ว

แล้วทำไมพี่ชายฉันถึงให้เพื่อนทักมาน่ะเหรอ?

ก็เจ้าตัวยังไม่กลับไง!

อิตานั่นออกไปกินต่อกับเพื่อนตั้งแต่หัวค่ำ ป่านนี้ไม่รู้ว่าไปจบอยู่ร้านไหนแล้ว แทนที่จะกลับมาดูแลน้องสาวตัวเอง กลับกลายเป็นว่าต้องให้เพื่อนมาทำหน้าที่แทนเสียอย่างนั้น

พูดแล้วก็หมั่นไส้จริง ๆ

ส่วนคนที่กำลังรับหน้าที่เป็นผู้ปกครองจำเป็นอยู่ตอนนี้ก็คือพี่อคิณ เพื่อนสนิทของพี่ชายฉันเอง

ถ้าจะให้พูดถึงพี่อคิณละก็…เขาเป็นผู้ชายที่ค่อนข้างเพอร์เฟกต์เลยล่ะ ทั้งหน้าตา ฐานะ การเรียน แถมยังขับรถสปอร์ตอีกต่างหาก เรียกได้ว่าครบสูตรหนุ่มหล่อบ้านรวยที่สาว ๆ หลายคนคงอยากรู้จัก

เราเจอกันครั้งแรกตั้งแต่ฉันยังเรียนมัธยมปลาย ตอนนั้นพี่ชายมักจะพาเพื่อนมาที่บ้านอยู่บ่อย ๆ ซึ่งพี่อคิณก็เป็นหนึ่งในนั้น

จำได้ว่าวันแรกที่เจอกัน ฉันอยู่ในสภาพที่ดูไม่จืดเอาเสียเลย

ผมเผ้ายุ่งเหยิง ใบหน้าก็แทบไม่ได้แต่งอะไร เพราะกำลังอ่านหนังสือเตรียมสอบอย่างเอาเป็นเอาตาย พอได้ยินเสียงคนเปิดประตูเข้ามาก็เดินออกไปดูตามปกติ โดยไม่ได้คิดว่าจะมีแขกมาด้วย

แต่ใครจะไปคิดล่ะว่าคนที่เดินตามหลังพี่ชายเข้ามาจะหน้าตาดีขนาดนั้น

ตอนนั้นฉันจำได้แค่ว่าเขาสูงมาก แล้วก็หล่อชะมัด

ส่วนฉันน่ะเหรอ…อยากจะมุดกลับเข้าไปในห้องให้รู้แล้วรู้รอด

หลังจากวันนั้นก็มีโอกาสเจอกันอยู่เรื่อย ๆ เพราะพี่ชายชอบพาเพื่อนมาที่บ้าน บางครั้งก็เห็นนั่งเล่นอยู่ในห้องนั่งเล่น บางครั้งก็เจอตอนเดินลงมาหาอะไรในครัว แต่เราก็ไม่ได้สนิทกันเป็นพิเศษหรอก ส่วนใหญ่จะเป็นการทักทายกันตามมารยาทมากกว่า

จนกระทั่งพอเข้ามหาวิทยาลัย ฉันกับพี่ชายก็แยกออกมาอยู่คอนโดกัน ชีวิตประจำวันเปลี่ยนไป ต่างคนต่างมีเรียน มีงาน มีสังคมของตัวเอง เลยแทบไม่ได้เจอพวกพี่ ๆ อีก

ฉันเองก็มีเรื่องให้ต้องสนใจตั้งเยอะแยะ โดยเฉพาะเรื่องความรัก

ใช่แล้ว…ฉันเคยมีแฟนด้วยนะ

เขาชื่อเรย์ เป็นรุ่นพี่นักศึกษาแพทย์ที่ตอนนั้นฉันคิดว่าตัวเองโชคดีมากที่ได้คบด้วย แต่สุดท้ายความสัมพันธ์ก็ไม่ได้สวยงามอย่างที่คิด เพราะอิตานั่นดันไปกุ๊กกิ๊กกับผู้หญิงคนอื่นทั้งที่ยังคบกับฉันอยู่

ตอนรู้เรื่องใหม่ ๆ ยอมรับเลยว่าเสียความรู้สึกมาก แต่สุดท้ายก็เลือกเดินออกมา เพราะฉันไม่เห็นเหตุผลที่จะต้องทนอยู่กับคนที่ไม่ได้ให้เกียรติกัน

ปัญหาคือหลังจากเรื่องนั้น พี่ชายฉันก็เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด

จากพี่ชายที่ปกติไม่ได้สนใจว่าฉันจะไปไหนหรือกลับกี่โมง กลายเป็นคนที่โทรถามตลอดว่าอยู่ที่ไหน ไปกับใคร กลับเมื่อไหร่ บางวันถ้ารู้ว่าฉันกลับดึกก็โทรตามจนแทบอยากปิดเครื่องหนี

บางครั้งฉันก็สงสัยเหมือนกันว่าเขาเป็นพี่ชายหรือคุณพ่อคนที่สองกันแน่

แล้วที่น่าหงุดหงิดก็คือช่วงนี้เจ้าตัวไม่ค่อยอยู่ให้ฉันบ่นด้วยซ้ำ เพราะมัวแต่ใช้ชีวิตกับเพื่อน ๆ ของตัวเอง แต่พอเป็นเรื่องฉันทีไร กลับมีคนคอยรายงานสถานการณ์อยู่ตลอด

อย่างเช่นพี่อคิณในคืนนี้

“เห็นเป็นเด็กรึไง”

ฉันบ่นพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะหยิบไดร์เป่าผมขึ้นมาเสียบปลั๊ก เตรียมจัดการกับผมที่ยังเปียกหมาด ๆ

ถึงจะบ่นไปอย่างนั้น แต่ก็ไม่ได้โกรธอะไรจริงจังหรอก ฉันรู้ว่าพี่ชายเป็นห่วง เพียงแต่บางครั้งก็รู้สึกว่าตัวเองโตพอจะดูแลตัวเองได้แล้ว ไม่จำเป็นต้องมีคนคอยเช็กทุกฝีก้าวก็ได้

ส่วนพี่อคิณ…

ฉันเหลือบมองโทรศัพท์ที่วางอยู่บนเตียงอีกครั้ง

ไม่รู้ว่าเขาจะเป็นห่วงตามคำฝากของพี่ชาย หรือจริง ๆ แล้วเป็นคนที่ชอบดูแลคนอื่นอยู่แล้วกันแน่

แต่จะว่าไปก็แปลกเหมือนกันนะ ทั้งที่เราไม่ได้เจอกันบ่อยเหมือนเมื่อก่อน แต่เขาก็ยังจำได้ว่าฉันควรกลับถึงห้องตอนไหน แถมยังทักมาถามเองอีกต่างหาก

เอาเถอะ คงเพราะเป็นเพื่อนสนิทของพี่ชายล่ะมั้ง

ฉันส่ายหน้าไล่ความคิดตัวเอง ก่อนจะก้มลงเป่าผมต่อให้แห้งสนิท

พรุ่งนี้มีเรียนแต่เช้า ถ้ายังมัวแต่นั่งคิดอะไรเรื่อยเปื่อยอยู่แบบนี้ มีหวังตื่นสายแน่ ๆ

คืนนี้นอนก่อนดีกว่า

ส่วนคุณพ่อคนที่สองกับพี่ชายตัวดีนั่น…พรุ่งนี้ค่อยว่ากันอีกที!

เห้อออ zZZ