Todos los capítulos de Reborn: Echoes of Yesterday: Capítulo 1 - Capítulo 7

Psyche’s POV Hindi ako umuwi sa bahay namin ni Jack. Hindi ko alam kung saan ako dapat pumunta pagkatapos ng lahat ng nangyari. Ang una kong naisip ay ang bahay ni Vivienne, pero agad ko ring ibinasura ang ideyang iyon. Wala na akong dahilan para puntahan siya, at wala na rin akong dahilan para makinig sa paliwanag ng lalaking hindi man lang nagawang humingi ng tawad. Kaya sa halip na umuwi, nagmaneho ako papunta sa bahay ng tiyuhin kong si Theodore. Siya ang nagpalaki sa akin, ang tumayong ama ko simula pagkabata, at ang taong palagi kong nilalapitan tuwing pakiramdam ko ay wala na akong ibang malalapitan. Ngayong araw, kailangan ko ng taong mapagkakatiwalaan — sa sandaling ito ay wala pa akong kahit anong hinala na ang mismong taong pupuntahan ko ay may itinatagong lihim na magbabago sa buong buhay ko. “Anong nangyari sa iyo?” Iyon agad ang bungad ni Uncle Theodore nang makita niya akong nakatayo sa sala. Si Uncle Theodore ang kinalakhan kong ama. Hindi ko alam kung halata ba s

Psyche's POV "Buhay ang iyong ama, Psyche." Ilang beses kong binasa ang pangungusap na iyon. Hindi ko alam kung ilang minuto na akong nakatitig sa liham. Hindi ko rin alam kung ilang beses ko nang sinubukang intindihin ang bawat salitang nakasulat doon. Buhay ang aking ama. Cassian Cuangco. Ang lalaking hindi ko man lang nakilalang tunay kong ama. Kung buhay siya, nasaan siya? Bakit hindi niya ako hinanap? At bakit kailangan akong ilayo sa mga taong gustong angkinin ang lahat ng para sa akin? Muli kong tiningnan ang pirma sa ibaba ng liham. Hindi ko alam kung kanino ito nanggaling. Hindi ko rin alam kung paano ito napunta sa lumang kahon na iyon. Pero hindi na mahalaga kung paano. May kailangan akong gawin. Hindi ako maaaring manatili na lamang dito, naghihintay na may ibang magbigay sa akin ng mga sagot na matagal nang ipinagkait sa akin. Kinuha ko ang cellphone ko at tinawagan ang isang kakilala kong dating tumutulong sa pag-aayos ng mga legal na dokumento ng pamilya.

Psyche's POV Mabilis akong lumabas ng aking silid at dumiretso sa hardin. Kung dalawampu't lima na ako ngayon, siguradong narito pa si Coco. Nagpalinga-linga ako sa paligid hanggang sa makita ko siyang masayang tumatakbo palapit sa akin. Agad akong yumuko at sinalubong ko siya ng mahigpit na yakap. "Coco!" Napaupo ako sa damuhan habang masayang pumapalibot sa akin ang alaga kong aso. "Na-miss mo ba ako?" tanong ko habang hinahaplos ang ulo niya. "Ako, sobrang na-miss kita!" Umungol siya at inilabas ang dila bago dinilaan ang pisngi ko. Napatawa ako at pinunasan ang basang marka na iniwan niya sa pisngi ko. "Coco! Wala ka pa ring pinagbago." Pero hindi ko siya binitawan. Sa loob ng limang taon sa nakaraang buhay ko, hindi ko na maalala kung kailan ako nagkaroon ng ganitong kapayapang sandali kasama siya. Masyado akong naging abala sa paghahanap ng katotohanan, pagharap sa mga kasinungalingan, at pag-aayos ng mga bagay na unti-unting gumuho sa paligid ko. Hindi ko