Kabanata II: The Name I Never Knew

Psyche’s POV

Hindi ako umuwi sa bahay namin ni Jack.

Hindi ko alam kung saan ako dapat pumunta pagkatapos ng lahat ng nangyari. Ang una kong naisip ay ang bahay ni Vivienne, pero agad ko ring ibinasura ang ideyang iyon. Wala na akong dahilan para puntahan siya, at wala na rin akong dahilan para makinig sa paliwanag ng lalaking hindi man lang nagawang humingi ng tawad.

Kaya sa halip na umuwi, nagmaneho ako papunta sa bahay ng tiyuhin kong si Theodore. Siya ang nagpalaki sa akin, ang tumayong ama ko simula pagkabata, at ang taong palagi kong nilalapitan tuwing pakiramdam ko ay wala na akong ibang malalapitan. Ngayong araw, kailangan ko ng taong mapagkakatiwalaan — sa sandaling ito ay wala pa akong kahit anong hinala na ang mismong taong pupuntahan ko ay may itinatagong lihim na magbabago sa buong buhay ko.

“Anong nangyari sa iyo?” Iyon agad ang bungad ni Uncle Theodore nang makita niya akong nakatayo sa sala.

Si Uncle Theodore ang kinalakhan kong ama.

Hindi ko alam kung halata ba sa namumugtong mga mata ko na kakaiyak ko lang, o kung talagang sanay lang siyang mapansin ang maliliit na pagbabago sa kilos ko.

“Nothing, Uncle.”

“Don’t lie to me, Psyche.”

Napabuntong‑hininga ako habang umuupo sa sofa at inilalagay ang bag sa tabi ko. Hindi ko alam kung paano sisimulan ang kuwento o kung handa ba akong ilabas ang lahat ng bigat sa dibdib ko.

“Nagpunta ako sa opisina ni Jack kanina.”

Bahagyang nagbago ang ekspresyon niya. “And?”

“Naabutan ko sila ni Vivienne.”

Hindi siya agad nagsalita. “Together?”

Napatingin ako sa kaniya. “Too close for two people who were supposed to be discussing work.”

Tumahimik siya sandali bago umupo sa tapat ko. “I’m sorry, Psyche.”

Iyon lang. Walang tanong kung ano ang eksaktong nakita ko, walang bakas ng pagkagulat, wala man lang pagtatangkang alamin ang buong kuwento.

Sandali akong nag‑isip kung paano niya agad nakuha ang kabuuan ng sitwasyon, pero mabilis ko itong itinaboy. Siguro ay dahil kilala niya ako nang matagal at agad niyang naiintindihan ang bigat ng sinasabi ko.

“Uncle,” mahina kong tinawag.

“Hmm?”

“May gusto akong itanong.”

“Go ahead.”

“May alam ka ba tungkol sa tunay kong mga magulang?”

Nawala ang bahagyang pag‑aalala sa mukha niya; napalitan ito ng isang malabong ekspresyong hindi ko agad maipaliwanag.

“Why are you asking that?”

“Wala lang. Bigla ko lang naisip.”

“Your parents died when you were young, Psyche. We’ve talked about this before.”

“I know. Pero wala akong masyadong maalala tungkol sa kanila.”

“There’s nothing you need to remember.”

Napatingin ako sa kaniya. “Why?”

He sighed. “Because the past won’t change anything. You’re here now, and that’s what matters.”

Dati, sapat na sa akin ang ganoong sagot. Hindi ko na kinukuwestiyon ang mga kuwento niya tungkol sa pagkabata ko, at hindi ko na rin ipinipilit na malaman ang mga detalye ng mga magulang ko na halos wala akong maalala. Pero ngayong araw, parang may kung anong pumipigil sa akin na tanggapin iyon nang walang pag-aalinlangan.

“May litrato ba sila?”

“Of course.”

“Can I see them?”

Tumayo siya at inayos ang manggas ng kaniyang polo. “Not today. I have an important meeting.”

“Uncle—”

“We’ll talk about it another time.”

Hindi na siya naghintay ng sagot ko; agad siyang umalis sa sala at iniwan akong mag‑isa. Matagal akong nakaupo roon, nag‑iisip kung bakit biglang naging napakahalaga ng mga tanong na ilang taon ko nang itinabi. Marahil kapag ang isang malaking bahagi ng buhay mo ay biglang gumuho, mapapaisip ka kung may iba pa bang nakatagong katotohanan na hindi mo nakikita.

“Ma’am Psyche?”

Napalingon ako nang lumapit sa akin ang matandang kasambahay na si Aling Rosa.

“Yes?”

“May nag‑iwan po nito para sa inyo.” Inilahad niya ang isang walang markang maliit na sobre.

Napakunot ang noo ko. “Para sa akin?”

Tumango siya. Walang pangalan ng nagpadala; tanging ang pangalan ko na Psyche ang nakasulat sa harap. Dahan‑dahan ko itong binuksan, at sa loob ay may isang lumang litrato at maikling piraso ng papel.

Napatigil ang paghinga ko nang makita ang dalawang taong nasa larawan: isang babae at lalaki, magkahawak-kamay sa harap ng isang lumang bahay, nakangiti nang malapad sa kamera. Hindi ko sila kilala, pero may kakaibang pamilyaridad sa mukha ng babae — lalo na ang hugis ng mga mata niya, na katulad ng sa akin.

Binaliktad ko ang litrato. Nakasulat sa likod: Evelyn Elise Cuangco and Cassian Cuangco.

Napakunot ang noo ko. Cuangco? Hindi iyon ang apelyidong kinagisnan ko. Muli kong binasa ang maikling mensahe sa kasamang papel: Kung gusto mong malaman kung sino ka talaga, huwag kang magtiwala sa taong tumawag sa iyo na anak.

Nanlamig ang mga daliri ko habang ibinababa ang papel. Hindi ko alam kung sino ang nagpadala nito, o kung bakit ngayon lang ito lumitaw sa buhay ko — pero isang bagay ang malinaw: may taong gustong malaman ko ang katotohanan, at may taong ayaw na makita ko ito.

“Aling Rosa!” Halos mapasigaw ako nang makita ko siyang dumadaan sa hallway. “Nasaan si Uncle Theodore?”

“Nasa opisina po niya, Ma’am.”

“May sinabi ba siya tungkol sa sobreng ito?”

Napatingin siya sa hawak kong litrato at bigla siyang namutla.

“Ma’am…”

“Ano?”

Umiling siya at mabilis na umiwas ng tingin. “Wala po.”

“Aling Rosa, kilala mo ba ang mga taong ito?”

Hindi siya sumagot. Lumapit ako nang kaunti. Ang boses ko ay puno ng pagmamakaawa. “Please. Kailangan kong malaman.”

Sandali siyang nag‑alinlangan bago muling tumingin sa akin. “Ma’am Psyche, may mga bagay po talagang mas mabuting hindi na ninyo hukayin.”

Parang malamig na tubig ang ibinuhos sa buong katawan ko. “Why does everyone keep saying that?”

“Please, Ma’am. Kalimutan na lang po ninyo ang nakita ninyo.”

“Alam mo kung sino sila, hindi ba?”

Nangilid ang luha sa kaniyang mga mata, pero bago pa siya makapagsalita, narinig namin ang mabigat na yabag mula sa hagdan.

“Rosa.”

Pareho kaming napalingon. Nakatayo roon si Uncle Theodore, walang bakas ng ngiti sa kaniyang mukha.

“May kailangan ka ba rito?”

Agad na yumuko si Aling Rosa. “Wala po, Sir.”

Tumingin siya sa akin. “May problema ba, Psyche?”

Mahigpit kong hinawakan ang litrato sa kamay ko. “Wala, Uncle.”

Matagal niya akong tinitigan bago bahagyang ngumiti. “Good. You should rest. You look exhausted.”

Tumango ako, pero bago ako tuluyang tumalikod, napansin kong sandali siyang tumingin sa hawak kong litrato — isang iglap lang, at sa sandaling ito ay hindi ko pa ito binibigyan ng malalim na kahulugan.

Gabi na nang makabalik ako sa kuwarto. Ilang beses kong binuksan ang contact ni Jack sa cellphone ko, pero hindi ko na itinuloy ang pagtawag, at hindi ko rin sinagot ang sunod‑sunod na mensahe ni Vivienne. Sa halip, inilapag ko ang litrato sa ibabaw ng kama at pinagmasdan ang mukha ng babaeng nakangiti sa akin: Evelyn Elise Cuangco. Kung siya ang tunay kong ina, bakit hindi ko man lang alam ang tungkol sa kaniya? At sino naman si Cassian Cuangco?

Kinuha ko ang cellphone ko at hinanap ang kanilang pangalan sa internet. Maraming lumang artikulo ang lumabas tungkol sa pamilyang Cuangco — isang kilala at makapangyarihang angkan sa mundo ng negosyo. Paulit‑ulit na lumilitaw ang parehong pangalan sa bawat pahina: Theodore Cuangco.

Napahinto ako habang binubuksan ang isang artikulo. Nasa larawan si Uncle Theodore na nakasuot ng mamahaling suit kasama ang mga miyembro ng board, at ang caption ay naglalarawan sa kaniya bilang ang kasalukuyang pinuno ng pamilyang Cuangco at chairman ng kanilang imperyo ng negosyo. Pareho sila ng apelyido sa nasa litrato, at kung hindi ako nagkakamali, iyon din ang apelyidong nakatago sa mga lumang dokumentong nakita ko sa cabinet ni Uncle noon.

Tumayo ako at binuksan ang aparador sa sulok ng kuwarto. May maliit na kahon sa pinakailalim na bahagi nito na matagal ko nang nakikita pero hindi ko kailanman pinansin. Ngayon, iba na ang bigat ng pakiramdam ko habang kinuha ko ito at inilapag sa kama. Walang kandado ang kahon, at pagbukas ko ay nakita ko ang ilang lumang dokumento, sobre, at isang maliit na litrato.

Larawan iyon ng isang batang babae — ako, marahil nasa lima o anim na taong gulang pa lamang. Nakasuot ako ng puting damit at may nakasabit na palawit sa leeg ko na hindi ko na maalala kung kailan ko huling nakita. Sa likod ng litrato ay may sulat‑kamay: Para sa anak namin, Psyche. Balang araw, malalaman mo rin kung bakit kailangan ka naming ilayo.

Nanginginig ang mga daliri ko habang binabasa ang mga salitang iyon — anak namin, hindi anak ko o anak ni Theodore. Dalawang taong tumawag sa akin na anak, at wala akong ideya kung sino sila.

Biglang tumunog ang cellphone ko kaya napapitlag ako. Isang hindi kilalang numero ang tumatawag. Sinagot ko ito.

“Hello?”

Ilang segundo akong walang narinig kundi mahinang paghinga sa kabilang linya.

“Hello? Who is this?”

“Miss Cuangco?”

Nanlamig ang batok ko. “Who are you?”

“Kung gusto mong mabuhay nang tahimik, itigil mo na ang paghahanap.”

Napahigpit ang hawak ko sa cellphone. “Anong ibig mong sabihin?”

“May mga taong hindi dapat ginugulo.”

“Who are you?”

Bago pa ako makapagtanong muli, biglang naputol ang tawag.

Nakatitig lang ako sa screen ng cellphone, puno ng kalituhan at takot. Sa sandaling ito ay wala pa akong matibay na ebidensya laban kay Uncle Theodore, pero ang lahat ng palatandaan ay nagtutulak sa akin na ituloy ang aking paghahanap.

Hindi ako titigil hangga’t hindi ko nalalaman ang katotohanan tungkol sa sarili kong pagkatao.