تسجيل الدخولPsyche's POV Walang pagsidlan ang saya ko noon nang mag-book si Jack ng mesa sa isang mamahaling restaurant—ang mismong lugar kung saan ako nakatayo ngayon. Naaalala ko pa kung paano ako paulit-ulit na tumingin sa salamin bago umalis ng bahay. Ilang beses kong inayos ang buhok ko, sinuri ang make-up, at tiniyak na maganda ang itsura ko. Gusto kong maging maganda para sa kaniya. At ngayong nakatayo ako sa parehong lugar, isang bagay ang napagtanto ko. Maganda naman pala talaga ako noong gabing iyon. Hindi ko lang iyon nakita dahil masyado akong abala sa pag-aalala kung magugustuhan ba ni Jack ang itsura ko. Kung noon ay emerald green ang suot kong damit, ngayon ay purong itim ang pinili ko. Simple ngunit elegante. Naka-low bun ang buhok ko. Bahagyang nakalabas ang ilang hibla sa gilid ng mukha ko. Wala akong suot na alahas maliban sa maliit na hikaw. Wala akong kailangang patunayan sa gabing ito. Lalo na sa kaniya. "Ma'am, your table is ready." Napalingon ako sa w
Psyche's POV Mabilis akong lumabas ng aking silid at dumiretso sa hardin. Kung dalawampu't lima na ako ngayon, siguradong narito pa si Coco. Nagpalinga-linga ako sa paligid hanggang sa makita ko siyang masayang tumatakbo palapit sa akin. Agad akong yumuko at sinalubong ko siya ng mahigpit na yakap. "Coco!" Napaupo ako sa damuhan habang masayang pumapalibot sa akin ang alaga kong aso. "Na-miss mo ba ako?" tanong ko habang hinahaplos ang ulo niya. "Ako, sobrang na-miss kita!" Umungol siya at inilabas ang dila bago dinilaan ang pisngi ko. Napatawa ako at pinunasan ang basang marka na iniwan niya sa pisngi ko. "Coco! Wala ka pa ring pinagbago." Pero hindi ko siya binitawan. Sa loob ng limang taon sa nakaraang buhay ko, hindi ko na maalala kung kailan ako nagkaroon ng ganitong kapayapang sandali kasama siya. Masyado akong naging abala sa paghahanap ng katotohanan, pagharap sa mga kasinungalingan, at pag-aayos ng mga bagay na unti-unting gumuho sa paligid ko. Hindi ko
Psyche's POV May mga pagkakataong hindi mo kailangang mamatay para malaman mong wala ka nang natitirang buhay. Minsan, sapat nang mawala ang mga taong pinaniwalaan mong hindi ka kailanman iiwan. At kung minsan, ang pinakamasakit na katotohanan ay hindi ang malaman kung sino ang nagtaksil sa iyo. Kundi ang matuklasan kung gaano katagal ka nilang niloko. Limang buwan. Limang buwan na ang lumipas mula nang matuklasan ko ang pagtataksil nina Jack at Vivienne. Limang buwan na rin mula nang magsimula akong maghalungkat tungkol sa nakaraan ng pamilya ko. At sa loob ng limang buwang iyon, mas marami akong natuklasan kaysa sa inaasahan ko. Hindi namatay ang mga magulang ko sa aksidenteng ikinuwento sa akin noon. Hindi rin basta nawala ang pangalan ni Cassian Cuangco sa mga talaan ng pamilya. May mga dokumentong binago. Mga ari-ariang inilipat. Mga kontratang pinirmahan nang hindi ko nalalaman. At sa bawat dokumentong nahuhukay ko, iisa ang pangalang paulit-ulit na lumilitaw. Theodo
Psyche's POV "Buhay ang iyong ama, Psyche." Ilang beses kong binasa ang pangungusap na iyon. Hindi ko alam kung ilang minuto na akong nakatitig sa liham. Hindi ko rin alam kung ilang beses ko nang sinubukang intindihin ang bawat salitang nakasulat doon. Buhay ang aking ama. Cassian Cuangco. Ang lalaking hindi ko man lang nakilalang tunay kong ama. Kung buhay siya, nasaan siya? Bakit hindi niya ako hinanap? At bakit kailangan akong ilayo sa mga taong gustong angkinin ang lahat ng para sa akin? Muli kong tiningnan ang pirma sa ibaba ng liham. Hindi ko alam kung kanino ito nanggaling. Hindi ko rin alam kung paano ito napunta sa lumang kahon na iyon. Pero hindi na mahalaga kung paano. May kailangan akong gawin. Hindi ako maaaring manatili na lamang dito, naghihintay na may ibang magbigay sa akin ng mga sagot na matagal nang ipinagkait sa akin. Kinuha ko ang cellphone ko at tinawagan ang isang kakilala kong dating tumutulong sa pag-aayos ng mga legal na dokumento ng pamilya.
Psyche's POV Hindi ako nakatulog nang maayos. Paulit-ulit na umikot sa isip ko ang mga salitang narinig ko kagabi. May mga taong hindi dapat ginugulo. Sino sila? At bakit parang alam nila ang bawat galaw ko? Alas-sais pa lamang ng umaga nang bumangon ako. Hindi ko na hinintay na magising ang buong bahay. Nagbihis ako, kinuha ang litrato nina Evelyn at Cassian, at inilagay iyon sa loob ng bag ko. May kailangan akong puntahan. Kung may isang lugar na maaaring magbigay sa akin ng sagot, iyon ay ang lumang archive ng pamilyang Cuangco. Ilang beses ko na iyong napuntahan noong mas bata pa ako, pero hindi ko kailanman pinansin ang mga dokumentong naroon. Noon, wala akong dahilan para pagdudahan ang sarili kong pamilya. Ngayon, halos lahat ng bagay ay may dahilan para kuwestiyunin. "Ma'am Psyche, hindi po ba kayo mag-aalmusal?" Napalingon ako kay Aling Rosa habang palabas ng kusina. "May kailangan lang akong asikasuhin." "Si Sir Theodore po ba ang kasama ninyo?" Saglit akong na
Psyche’s POV Hindi ako umuwi sa bahay namin ni Jack. Hindi ko alam kung saan ako dapat pumunta pagkatapos ng lahat ng nangyari. Ang una kong naisip ay ang bahay ni Vivienne, pero agad ko ring ibinasura ang ideyang iyon. Wala na akong dahilan para puntahan siya, at wala na rin akong dahilan para makinig sa paliwanag ng lalaking hindi man lang nagawang humingi ng tawad. Kaya sa halip na umuwi, nagmaneho ako papunta sa bahay ng tiyuhin kong si Theodore. Siya ang nagpalaki sa akin, ang tumayong ama ko simula pagkabata, at ang taong palagi kong nilalapitan tuwing pakiramdam ko ay wala na akong ibang malalapitan. Ngayong araw, kailangan ko ng taong mapagkakatiwalaan — sa sandaling ito ay wala pa akong kahit anong hinala na ang mismong taong pupuntahan ko ay may itinatagong lihim na magbabago sa buong buhay ko. “Anong nangyari sa iyo?” Iyon agad ang bungad ni Uncle Theodore nang makita niya akong nakatayo sa sala. Si Uncle Theodore ang kinalakhan kong ama. Hindi ko alam kung halata ba s







