로그인Psyche's POV
Hindi ako nakatulog nang maayos. Paulit-ulit na umikot sa isip ko ang mga salitang narinig ko kagabi. May mga taong hindi dapat ginugulo. Sino sila? At bakit parang alam nila ang bawat galaw ko? Alas-sais pa lamang ng umaga nang bumangon ako. Hindi ko na hinintay na magising ang buong bahay. Nagbihis ako, kinuha ang litrato nina Evelyn at Cassian, at inilagay iyon sa loob ng bag ko. May kailangan akong puntahan. Kung may isang lugar na maaaring magbigay sa akin ng sagot, iyon ay ang lumang archive ng pamilyang Cuangco. Ilang beses ko na iyong napuntahan noong mas bata pa ako, pero hindi ko kailanman pinansin ang mga dokumentong naroon. Noon, wala akong dahilan para pagdudahan ang sarili kong pamilya. Ngayon, halos lahat ng bagay ay may dahilan para kuwestiyunin. "Ma'am Psyche, hindi po ba kayo mag-aalmusal?" Napalingon ako kay Aling Rosa habang palabas ng kusina. "May kailangan lang akong asikasuhin." "Si Sir Theodore po ba ang kasama ninyo?" Saglit akong natigilan. "Why?" "Wala po. Nagtatanong lang." Pinagmasdan ko siya. Mula nang makita niya ang litrato kahapon, hindi na siya mapakali. Ilang beses ko na rin siyang nahuling nakatingin sa akin na para bang may gusto siyang sabihin, pero pinipili niyang manahimik. "Aling Rosa." "Opo?" "Kung may alam ka tungkol sa mga magulang ko, sabihin mo sa akin." Napalunok siya. "Ma'am, hindi po ako ang tamang taong magkuwento niyan." "Then who is?" Hindi siya nakasagot. "Please," dagdag ko. "Hindi ko na alam kung sino ang dapat kong pagkatiwalaan." Sandali siyang tumingin sa akin bago ibinaba ang kaniyang mga mata. "Mag-ingat po kayo." Iyon lang ang sinabi niya. At sa hindi ko maipaliwanag na dahilan, mas lalo akong kinabahan. Halos isang oras ang biyahe bago ako makarating sa lumang Cuangco estate. Hindi na ito ang pangunahing tirahan ng pamilya. Matagal na itong isinara matapos ilipat ni Uncle Theodore ang karamihan sa mga opisina at records sa mas bagong gusali. Pero naroon pa rin ang lumang archive. Isang maliit na gusali sa likod ng estate kung saan nakatago ang mga dokumento tungkol sa negosyo at kasaysayan ng pamilya. Ipinakita ko sa security guard ang pagkakakilanlan ko. "Good morning, Ma'am. May appointment po ba kayo?" "Family matter. I need to check some old records." Nag-alangan siya. "Pasensya na po, pero kailangan ko munang makipag-ugnayan sa administration." "Can you call them?" Tumango siya at pumasok sa maliit na guardhouse. Habang naghihintay, napansin kong may itim na sasakyan sa kabilang bahagi ng kalsada. Nakatigil lamang iyon. Hindi ko gaanong pinansin. Marahil ay may hinihintay lang ding tao. Ilang minuto pa ang lumipas bago bumalik ang guard. "Ma'am, pinapayagan po kayo. Pero may kasama kayong staff sa loob." "That's fine." Malamig ang loob ng archive. Amoy ng lumang papel, kahoy, at alikabok ang paligid. May mga metal cabinet sa magkabilang gilid at mga kahong may label ng iba't ibang taon. Lumapit ako sa staff na naghihintay sa akin. "Good morning. I'm looking for records concerning Cassian and Evelyn Cuangco." Bahagyang nagbago ang ekspresyon niya. "May specific document po ba kayong hinahanap?" "Marriage records. Birth records. Anything related to them." "Ma'am, those are confidential family records." "I know. I'm a member of this family." Hindi siya agad sumagot. Sa huli, itinuro niya ang isang cabinet. "I'll help you look." Isa-isa naming binuksan ang mga kahon. May mga lumang business contracts, board resolutions, property records, at mga dokumentong hindi ko maintindihan. Pero wala ang hinahanap ko. Hanggang sa may napansin akong manipis na folder sa ilalim ng isang kahon. Walang label. Binuksan ko iyon. Ilang pahina ang laman ng dokumento? May mga pangalan, petsa, at pirma. Nang makita ko ang unang pahina, agad akong napatingin sa itaas. CONFIDENTIAL — CUANGCO FAMILY RECORDS Sa ibaba nito ay nakasulat ang dalawang pangalan. Cassian Cuangco. Evelyn Elise Cuangco. Nanginginig ang mga daliri ko habang binabasa ang dokumento. Hindi ko pa man lubos na nauunawaan ang lahat ng nakasulat, may isang salitang agad na nakakuha ng atensyon ko. Marriage. Kasunod nito ang isang petsa. At sa ibaba ng dokumento ay naroon ang mga pirma ng dalawang taong nasa litrato. Legal na kasal. Napahawak ako sa bibig ko. Kung totoo ito, hindi lang pala sila basta mga taong nakilala ko sa isang lumang larawan. Sila ang mga magulang ko. Pero bakit itinago sa akin ang kanilang kasal? At bakit wala man lang akong maalalang seremonya o kahit simpleng kuwento tungkol sa kanila? "Ma'am?" Napatingin ako sa staff. "Can I take a picture of this?" Umiling siya. "Pasensya na po. Bawal." "Then can I have a copy?" "Kailangan po ng authorization from the family head." Muli akong napatingin sa dokumento. Family head. Si Uncle Theodore. Ang taong ayaw akong bigyan ng sagot. "Can you at least tell me where the other records are?" Hindi siya nakasagot agad. Sa halip, may narinig kaming tunog mula sa kabilang bahagi ng archive. Parang may nabagsak na kahon. "Stay here, Ma'am," sabi niya. Umalis siya upang tingnan iyon. Naiwan akong mag-isa sa harap ng cabinet. Hindi ko alam kung bakit bigla akong kinabahan. Ilang segundo pa ang lumipas nang mapansin kong may isa pang folder sa likod ng unang dokumento. May nakasulat na pangalan. PSYCHE CUANGCO Mabilis ko iyong hinugot. Ngunit bago ko pa mabuksan, may narinig akong yabag sa likuran ko. "You're not supposed to be here." Napalingon ako. Isang lalaking hindi ko kilala ang nakatayo sa may pintuan. Nakasuot siya ng itim na polo at may maliit na earpiece sa tainga. "Who are you?" Hindi siya sumagot. Sa halip, lumapit siya at iniabot ang kamay. "Give me the folder." Napaatras ako. "Excuse me?" "Now." Mahigpit kong niyakap ang folder sa dibdib ko. "Who sent you?" Hindi pa rin siya sumagot. Sa pagkakataong iyon, mas naging malinaw sa akin na hindi basta empleyado ang lalaking nasa harapan ko. Hindi siya naroon para tumulong. May ipinunta siya. At mukhang ang folder na hawak ko ang dahilan. Bago pa siya makalapit, biglang bumukas ang p***o sa likuran niya. "What's happening here?" Ang staff na kasama ko kanina. Nang makita niya ang lalaki, bigla siyang natigilan. "Sir?" Hindi siya pinansin ng lalaki. "Ma'am, we need to leave." Napatingin ako sa staff. "Why?" "Please. Now." May kung anong pagbabago sa boses niya na hindi ko kayang balewalain. Kaya mabilis kong isinilid ang folder sa bag ko at sumunod sa kaniya. Hindi na ako lumingon. Pagdating ko sa sasakyan, agad kong isinara ang p***o. Nanginginig pa rin ang mga kamay ko. Hindi ko maintindihan kung bakit may lalaking biglang nagpakita para kunin ang dokumentong hawak ko. Pero lalo kong hindi maintindihan kung bakit tila takot na takot ang staff na tumulong sa akin. Inilabas ko ang folder mula sa bag. Nasa loob nito ang ilang lumang dokumento. May birth record. May kopya ng marriage certificate. At may isang papel na halos walang laman maliban sa isang maikling pangungusap. The rightful heir must remain unaware until the matter is settled. Sa ibaba nito ay may pirma. Theodore Cuangco. Hindi ako makapaniwala. Ilang beses kong binasa ang pangalan niya. Hindi ko alam kung ano ang ibig sabihin ng matter na tinutukoy sa dokumento. Pero malinaw na may alam ang tiyuhin ko tungkol sa aking pagkatao. At hindi niya gustong malaman ko iyon. Biglang tumunog ang cellphone ko. Si Jack. Matagal akong nakatitig sa pangalan niya bago ko sinagot ang tawag. "What?" "Where are you?" Napatawa ako. Sira na ba talaga ang ulo ng lalaking 'to? "Why? Do you suddenly care?" "Psyche, stop this nonsense. We need to talk." "About what? Your affair?" "Not over the phone." "Then don't call me." "Psyche—" Pinatay ko ang tawag. Hindi ko na kailangang marinig ang mga paliwanag niya. May mas mahalaga akong kailangang malaman. At sa pagkakataong ito, hindi ko hahayaang may ibang magdesisyon kung anong katotohanan ang karapat-dapat kong malaman. Pagdating ko sa bahay, halos walang tao sa sala. Akala ko ay ligtas na akong makakapunta sa kuwarto. Pero nang buksan ko ang p***o, agad akong napahinto. Bukas ang drawer ng aking bedside table. Nakalabas ang ilang gamit ko. At ang maliit na kahon kung saan ko itinago ang litrato nina Evelyn at Cassian ay wala na sa ibabaw ng kama. Mabilis akong lumapit. Wala ang litrato. Wala rin ang sulat na kasama nito. May ibang pumasok sa kuwarto ko. At alam nila kung ano ang hinahanap nila. Naramdaman kong nanlamig ang mga palad ko. Dahan-dahan kong inilabas ang folder mula sa bag at muling sinuri ang laman nito. Nandoon pa ang marriage certificate. Nandoon pa ang birth record. Pero may isang dokumentong hindi ko napansing nakasama pala. Isang lumang liham. Walang pangalan ng nagpadala. Walang petsa. Tanging isang pangungusap ang nakasulat sa harap. 'Para sa anak kong si Psyche.' Dahan-dahan ko itong binuksan. At sa unang linya pa lamang, halos hindi ko na maituloy ang pagbabasa. 'Anak, kung hawak mo na ang liham na ito, ibig sabihin ay nabigo kaming ilayo ka sa mga taong gustong angkinin ang lahat para sa iyo.' Napahawak ako sa dibdib. May kasunod pang linya. 'Hindi si Theodore ang taong dapat mong katakutan lamang. Mas malaki ang katotohanang nakatago sa pagkawala ng iyong ama.' Napatingin ako sa huling bahagi ng liham. May pangalan sa ibaba, pero hindi sa nag-iwan ng liham. Kundi ang pangalan ng aking tunay na ama. —Cassian Cuangco... At sa ilalim nito, may isang pangungusap na tuluyang nagpabago sa lahat ng pinaniniwalaan ko. 'Buhay ang iyong ama, Psyche. At kung malaman nilang hinahanap mo siya, ikaw ang susunod na mawawala.' Napatakip ako sa bibig. Buhay? Ibig sabihin, hindi siya namatay? Ilang taon akong naniwalang wala na ang mga magulang ko. Ilang taon akong namuhay nang hindi man lang alam kung sino sila, kung ano ang hitsura nila, o kung bakit nila ako iniwan. Pero ngayon, may hawak akong liham na nagsasabing buhay ang ama ko. At may mga taong handang gawin ang lahat para manatili siyang nawawala. Muli kong tiningnan ang pangalan sa ibaba ng liham. Cassian Cuangco. Hindi ko alam kung nasaan siya. Hindi ko alam kung bakit siya nawala. Pero alam kong hindi na lamang ito tungkol sa pagtataksil ni Jack o sa lihim na relasyon nila ni Vivienne. May mas malalim na kasinungalingan sa likod ng buhay ko. At maaaring ang taong nagpalaki sa akin ang dahilan kung bakit hindi ko ito nalaman noon pa. Kung buhay ang tunay kong ama, sino ang nagpasiyang alisin siya sa buhay ko—at ano ang handa nilang gawin para hindi ko siya mahanap?Psyche's POV Walang pagsidlan ang saya ko noon nang mag-book si Jack ng mesa sa isang mamahaling restaurant—ang mismong lugar kung saan ako nakatayo ngayon. Naaalala ko pa kung paano ako paulit-ulit na tumingin sa salamin bago umalis ng bahay. Ilang beses kong inayos ang buhok ko, sinuri ang make-up, at tiniyak na maganda ang itsura ko. Gusto kong maging maganda para sa kaniya. At ngayong nakatayo ako sa parehong lugar, isang bagay ang napagtanto ko. Maganda naman pala talaga ako noong gabing iyon. Hindi ko lang iyon nakita dahil masyado akong abala sa pag-aalala kung magugustuhan ba ni Jack ang itsura ko. Kung noon ay emerald green ang suot kong damit, ngayon ay purong itim ang pinili ko. Simple ngunit elegante. Naka-low bun ang buhok ko. Bahagyang nakalabas ang ilang hibla sa gilid ng mukha ko. Wala akong suot na alahas maliban sa maliit na hikaw. Wala akong kailangang patunayan sa gabing ito. Lalo na sa kaniya. "Ma'am, your table is ready." Napalingon ako sa w
Psyche's POV Mabilis akong lumabas ng aking silid at dumiretso sa hardin. Kung dalawampu't lima na ako ngayon, siguradong narito pa si Coco. Nagpalinga-linga ako sa paligid hanggang sa makita ko siyang masayang tumatakbo palapit sa akin. Agad akong yumuko at sinalubong ko siya ng mahigpit na yakap. "Coco!" Napaupo ako sa damuhan habang masayang pumapalibot sa akin ang alaga kong aso. "Na-miss mo ba ako?" tanong ko habang hinahaplos ang ulo niya. "Ako, sobrang na-miss kita!" Umungol siya at inilabas ang dila bago dinilaan ang pisngi ko. Napatawa ako at pinunasan ang basang marka na iniwan niya sa pisngi ko. "Coco! Wala ka pa ring pinagbago." Pero hindi ko siya binitawan. Sa loob ng limang taon sa nakaraang buhay ko, hindi ko na maalala kung kailan ako nagkaroon ng ganitong kapayapang sandali kasama siya. Masyado akong naging abala sa paghahanap ng katotohanan, pagharap sa mga kasinungalingan, at pag-aayos ng mga bagay na unti-unting gumuho sa paligid ko. Hindi ko
Psyche's POV May mga pagkakataong hindi mo kailangang mamatay para malaman mong wala ka nang natitirang buhay. Minsan, sapat nang mawala ang mga taong pinaniwalaan mong hindi ka kailanman iiwan. At kung minsan, ang pinakamasakit na katotohanan ay hindi ang malaman kung sino ang nagtaksil sa iyo. Kundi ang matuklasan kung gaano katagal ka nilang niloko. Limang buwan. Limang buwan na ang lumipas mula nang matuklasan ko ang pagtataksil nina Jack at Vivienne. Limang buwan na rin mula nang magsimula akong maghalungkat tungkol sa nakaraan ng pamilya ko. At sa loob ng limang buwang iyon, mas marami akong natuklasan kaysa sa inaasahan ko. Hindi namatay ang mga magulang ko sa aksidenteng ikinuwento sa akin noon. Hindi rin basta nawala ang pangalan ni Cassian Cuangco sa mga talaan ng pamilya. May mga dokumentong binago. Mga ari-ariang inilipat. Mga kontratang pinirmahan nang hindi ko nalalaman. At sa bawat dokumentong nahuhukay ko, iisa ang pangalang paulit-ulit na lumilitaw. Theodo
Psyche's POV "Buhay ang iyong ama, Psyche." Ilang beses kong binasa ang pangungusap na iyon. Hindi ko alam kung ilang minuto na akong nakatitig sa liham. Hindi ko rin alam kung ilang beses ko nang sinubukang intindihin ang bawat salitang nakasulat doon. Buhay ang aking ama. Cassian Cuangco. Ang lalaking hindi ko man lang nakilalang tunay kong ama. Kung buhay siya, nasaan siya? Bakit hindi niya ako hinanap? At bakit kailangan akong ilayo sa mga taong gustong angkinin ang lahat ng para sa akin? Muli kong tiningnan ang pirma sa ibaba ng liham. Hindi ko alam kung kanino ito nanggaling. Hindi ko rin alam kung paano ito napunta sa lumang kahon na iyon. Pero hindi na mahalaga kung paano. May kailangan akong gawin. Hindi ako maaaring manatili na lamang dito, naghihintay na may ibang magbigay sa akin ng mga sagot na matagal nang ipinagkait sa akin. Kinuha ko ang cellphone ko at tinawagan ang isang kakilala kong dating tumutulong sa pag-aayos ng mga legal na dokumento ng pamilya.
Psyche's POV Hindi ako nakatulog nang maayos. Paulit-ulit na umikot sa isip ko ang mga salitang narinig ko kagabi. May mga taong hindi dapat ginugulo. Sino sila? At bakit parang alam nila ang bawat galaw ko? Alas-sais pa lamang ng umaga nang bumangon ako. Hindi ko na hinintay na magising ang buong bahay. Nagbihis ako, kinuha ang litrato nina Evelyn at Cassian, at inilagay iyon sa loob ng bag ko. May kailangan akong puntahan. Kung may isang lugar na maaaring magbigay sa akin ng sagot, iyon ay ang lumang archive ng pamilyang Cuangco. Ilang beses ko na iyong napuntahan noong mas bata pa ako, pero hindi ko kailanman pinansin ang mga dokumentong naroon. Noon, wala akong dahilan para pagdudahan ang sarili kong pamilya. Ngayon, halos lahat ng bagay ay may dahilan para kuwestiyunin. "Ma'am Psyche, hindi po ba kayo mag-aalmusal?" Napalingon ako kay Aling Rosa habang palabas ng kusina. "May kailangan lang akong asikasuhin." "Si Sir Theodore po ba ang kasama ninyo?" Saglit akong na
Psyche’s POV Hindi ako umuwi sa bahay namin ni Jack. Hindi ko alam kung saan ako dapat pumunta pagkatapos ng lahat ng nangyari. Ang una kong naisip ay ang bahay ni Vivienne, pero agad ko ring ibinasura ang ideyang iyon. Wala na akong dahilan para puntahan siya, at wala na rin akong dahilan para makinig sa paliwanag ng lalaking hindi man lang nagawang humingi ng tawad. Kaya sa halip na umuwi, nagmaneho ako papunta sa bahay ng tiyuhin kong si Theodore. Siya ang nagpalaki sa akin, ang tumayong ama ko simula pagkabata, at ang taong palagi kong nilalapitan tuwing pakiramdam ko ay wala na akong ibang malalapitan. Ngayong araw, kailangan ko ng taong mapagkakatiwalaan — sa sandaling ito ay wala pa akong kahit anong hinala na ang mismong taong pupuntahan ko ay may itinatagong lihim na magbabago sa buong buhay ko. “Anong nangyari sa iyo?” Iyon agad ang bungad ni Uncle Theodore nang makita niya akong nakatayo sa sala. Si Uncle Theodore ang kinalakhan kong ama. Hindi ko alam kung halata ba s







