Masukจื่อหมิงได้ยินคำว่าโบยก็เงยหน้าจากจานขนม หนิงเจี้ยนกับหนิงเหอยืนก้มหน้าอยู่ จินหยางยังมองทั้งคู่ไม่วางตา“ไปเรียนหนังสือ หนิงหนิงกับเหอเหอ ไปเรียนมาขอยับ” ปากเล็กเปื้อนไปด้วยเศษขนมหนวดมังกรเอ่ยขึ้นมา“หืม เรียน เหล่าทาสเช่นพวกเจ้าได้เรียนด้วยหรือ” หันไปถามทั้งสองคนที่กำลังยืนก้มหน้าก้มตาทว่าผู้ที่ตอบกลับเป็นอีกคน“ไม่ใช่” จื่อหมิงโบกมือปฏิเสธ“เอ๊ะ”จินหยางขมวดคิ้วแล้วมองเขาสลับกับสองคนข้างหลัง จื่อหมิงจึงต้องพูดให้ชัดขึ้นอีก“ไม่ใช่ทาส” ลูกน้องของเขามิใช่ทาสเสียหน่อย คนผู้นี้ปากไม่ดีจริงๆ“แต่พวกเขาเป็นทาส”“ไม่ใช่ไง บอกว่าไม่ใช่” จื่อหมิงลุกขึ้นไปยืนขวางด้านหน้าของทั้งสองคน ก่อนจะแสดงท่าทีโมโหอย่างที่สุดในความคิดของตัวเองเขาขมวดคิ้วจนตึงไปทั้งหน้า แต่จินหยางกลับเม้มปากคล้ายจะยิ้ม จื่อหมิงจึงยิ่งเชิดหน้าขึ้น“ไม่ใช่ก็ไม่ใช่สิ จะเอะอะทำไมกันเจ้าเด็กอ้วนนี่”“อืออออ อาหมิงไม่อ้วนนะ”“ไม่อ้วนก็ไม่อ้วน ไม่ใช่ทาสแล้วเช่นนั้นเป็นอันใด”จินหยางถอนหายใจแล้วมองเลยไปข้างหลังเขา จื่อหมิงห
คราวนั้นมารดาจึงสั่งให้ฉีหม่า เด็กหนุ่มวัยสิบห้าหนาวมาติดตามเขาแทน ส่วนฉีหลางให้รับใช้อยู่ภายในจวนต่อไปเมื่อเห็นว่ามารดาเริ่มมีอารมณ์โมโห จึงออดอ้อนเอาอกเอาใจ จนเผลอเอ่ยถึงเรื่องราวที่คนบ้านหยวนอนุญาตให้เขาสามารถไปเยี่ยมเยือนที่จวนได้มารดาได้ฟังเช่นนั้น ก็ยิ้มหน้าระรื่นทันที ราวกับว่ามีความสุขเสียเต็มประตา ไม่ใช่ว่าเขาคือคนที่ได้ไปหรือนางยังสั่งฉีหม่าให้แวะซื้อขนมไปฝากคนจวนหยวน เขาจึงมีห่อขนมติดมือมาในเช้านี้ด้วยในห้องทำงานจวนหยวน หยวนจื่อเซี่ยเงยหน้าจากหนังสือ เมื่อบ่าวเฝ้าประตูเข้ามารายงานว่าเด็กตระกูลจินมาขอพบหลานชาย“จินหยางงั้นหรือ”“ขอรับนายท่าน นายน้อยจินหยางต้องการขอพบนายน้อยจื่อหมิง”“หืม มีเรื่องอันใดที่เจ้าตัวน้อยยังเล่าให้ข้าฟังไม่หมดอีกหรือ เห็นทีหลังจินหยางกลับไป คงต้องเรียกเจ้าตัวดีใหญ่และเจ้าตัวดีน้อยมาสืบความเสียแล้ว”“ขอรับนายท่าน เช่นนั้น...”“เชิญนายน้อยจินหยางไปรอที่ห้องโถง และให้คนไปตามเจ้าตัวน้อยมาพบเขาเถิด คงจะมาเล่นกันตามประสา”“ขอรับ”ครั้นบ่าวพามาถึงห้องโถง จินหยางก็เห็นนายท่า
จื่อหมิงเล่าความหลังของหนิงเจี้ยนเท่าที่ตนได้ฟังมา ท่านตาค่อยๆ คลายคิ้ว ก่อนบอกว่าตนเกือบเข้าใจผิดไปเสียแล้ว เขาจึงเล่าต่อให้ครบเมื่อครู่ท่านตาคงนึกว่าหนิงหนิงสอนให้เขาไปตีผู้อื่นกระมังเขาจึงย้ำว่าหนิงหนิงเพียงเล่าเรื่องของตนเอง ส่วนความคิดจะเป็นอันธพาลนั้น เขาคิดขึ้นมาเอง“เช่นนี้เองหรือ”พอเล่าถึงตอนที่หนิงเจี้ยนตกยาก ฟื้นอยู่ริมตลิ่ง และต้องอาศัยข้าวน้ำจากชาวบ้านหลังสูญเสียบิดามารดา ทั้งสี่คนก็เงียบฟัง จื่อหมิงกำชายเสื้อท่านตาแน่นขึ้น“ขอยับ เช่นนั้นอาหมิง หมิงเยี้ยงลูกน้องได้ไหม”“เลี้ยง พูดใหม่ อาหมิง” มารดาทัก เขาจึงตั้งใจฟังคำของนางอีกครั้งคำนี้ออกเสียงยากนัก แต่เขาต้องพูดให้ถูกก่อนมารดาจะดุอีก“ขอรับ อาหมิงเลี้ยงลูกน้องได้หรือไม่” อาหมิงพูดชัดหรือไม่นะ ริมฝีปากฉีกยิ้มกว้างอย่างเอาใจ“อืม ได้สิ แต่เช่นเดิม ลูกน้องคนใหม่ของเจ้าต้องไปศึกษาเช่นเดียวกับอาเจี้ยน ตกลงหรือไม่” ท่านตาตอบ จื่อหมิงจึงต้องคิดถึงข้อแม้นี้ให้ดีฝ่ายคนที่โดนตามใจถึงกับคิ้วขมวด ชวนให้ผู้ที่กำลังมองมาสงสัยยิ่ง“เอ๋ เช่นนั้นจ
แต่จินหยางยังมองท่านน้าอยู่ จื่อหมิงจึงอดถามมิได้“ไม่ชอบท่านน้าหรือ แต่ท่านน้าของอาหมิงใจดีมากนะ ทั้งสวยและใจดีเช่นนี้ หยางหยางต้องขอบคุณสิ”“อือ ข้าต้องขอบคุณหรือ” จินหยางถาม แล้วหันไปมองฉีหลางคล้ายรอให้ช่วยตอบ“นายน้อย ท่านไม่จำเป็นต้องคารวะคนตระกูลหยวนขอรับ” ฉีหลาง กล่าวทันที จื่อหมิงขมวดคิ้วเมื่อได้ยินจื่อหมิงเจ้าเด็กช่างติ เห็นเช่นนั้นก็พูดออกมาทันที“ท่านลุงผู้นี้ นิสัยไม่ดีนะ อาหมิงไม่ชอบ” นิ้วอ้วนชี้ไปยังฉีหลางฉีหลางสะดุ้ง ก่อนเหลือบมองจื่อหลิงแล้วลดสายตาลง“ขะ...ข้าเปล่านะขอรับ” น้ำเสียงเบาบางตอบกลับแก้ต่างให้ตนเองจินหยางจ้องผู้ติดตามอยู่ครู่หนึ่ง แล้วหันกลับไปหาท่านน้าจื่อหลิงนัยน์ตาโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่หายวับไปเหลือเพียงแววตาใสซื่อให้แก่สตรีตรงหน้า “อื้อ ขอบคุณท่านน้าขอรับ” เขาก้มหัวลงเล็กน้อยและเอ่ยคำขอบคุณออกมาท่านน้ายังมิทันตอบ จินหยางก็หันกลับมาหาเขา นางจึงได้แต่ยิ้มแล้วมองเด็กทั้งสองจื่อหมิงเงยหน้าดูท่านน้า เมื่อไม่เห็นนางตำหนิอันใดก็หันกลับมาหาสหาย“พอใจหรือยังอาหมิง” พร้อ
หนิงเจี้ยนก้มมองเขาแล้วถอนหายใจ จื่อหมิงไม่เข้าใจว่าผิดตรงไหน คนอื่นจะเรียกเขาให้ถูกมิได้หรือจื่อหลิงเม้มปากคล้ายกลั้นยิ้ม ก่อนหันไปทางจินหยาง“ใช่ อาหมิงพูดถูก ข้ามีนามว่าคุณหนูรองหยวนจื่อหลิง เรียกไม่ถูกหรือ หรือมิได้รับการสั่งสอนมา” ท่านน้ากล่าวช้าๆ จื่อหมิงฟังแล้วก็พยักหน้าตาม“พวกเจ้ารังแกข้างั้นหรือ” สีหน้าของจินหยางเปลี่ยนไปเป็นสีแดง แก้มสองข้างพองขึ้นด้วยอารมณ์โกรธท่านน้าเลิกคิ้วแล้วหัวเราะสั้นๆ จื่อหมิงมองจินหยางอย่างงุนงง พวกเขากำลังจะไปอยู่แล้วแท้ๆ“ใครว่ากันเล่า เป็นเจ้าเองที่รั้งพวกข้าไว้” หนิงเจี้ยนตอบกลับเด็กน้อยออกไป“แต่ข้า…” จินหยางอึกอักอยู่สักครู่อีกฝ่ายเงียบไปนาน จื่อหมิงเริ่มขยับเท้า เขายังหาลูกน้องไม่สำเร็จเลย“ช่างเถิด พวกข้าจะไปแล้ว”“อือ อาหมิงจะไปหาซื้อลูกน้องแล้ว” อาหมิงก็มีสิ่งที่ต้องทำนะจินหยางเงยหน้าขึ้นทันที สายตาเลื่อนจากเขาไปหาท่านน้า ก่อนกลับมาหยุดที่เขาอีกครั้งจื่อหมิงรอฟัง เด็กที่เพิ่งหน้าแดงเมื่อครู่กลับขยับเข้ามาพูดด้วยอย่างกระตือรือร้น
จื่อหมิงรับถังหูลู่สองไม้ไว้ในมือ อีกไม้ส่งให้หนิงเจี้ยน ท่านน้าแตะไหล่แล้วชวนให้หลีกจากหน้าร้านไปหาที่นั่งกิน แต่เขายังมองผลไม้สีสดไม่วางตาเขาอยากชิมเดี๋ยวนี้ จึงยืนรั้งอยู่ จนท่านน้าต้องประคองให้ขยับออกข้างทางอีกนิด“ข้าจะเอาเจ้าสิ่งนั้นสิบไม้” เสียงเด็กคนหนึ่งดังขึ้นข้างตัว จื่อหมิงเหลือบมอง เห็นอีกฝ่ายจ้องขนมในร้านตาเป็นประกายเด็กคนนั้นโตกว่าเขาเล็กน้อย แต่งกายงดงาม มีบุรุษผู้หนึ่งเดินตามติดมาด้วยแม่ค้าหยุดมือแล้วมองถังหูลู่ที่เหลือ จื่อหมิงมองตาม เห็นอยู่เพียงสองไม้เท่านั้นนางหันไปหาบุรุษข้างกายเด็กคนนั้น ชายผู้นั้นเม้มปากแล้วขยับเข้าใกล้นายน้อยของตน“ขอโทษด้วยเจ้าค่ะคุณชาย เหลือเพียงสองไม้เท่านั้น ท่านจะรับหรือไม่”“ไม่เอา ข้าจะเอา สิบไม้ เจ้าไปจัดการให้ข้าเดี๋ยวนี้” แววตาดื้อดึงปรากฏขึ้น“เอ่อ คุณชายขอรับ มันมีเพียงเท่านี้แล้ว เดี๋ยวข้าพาไปร้านอื่นดีหรือไม่”“ไม่เอา ข้าจะกินร้านนี้”“แต่ว่า…”จื่อหมิงเลิกสนใจแล้วก้มลงหาขนมในมือ แต่ยังมิทันงับเฉาเหมยผลแรก เสียงเมื่อครู่ก็ดังขึ้นอีก“นี่ เจ้







