Tous les chapitres de : Chapitre 21 - Chapitre 30

30

บทที่ 21 สตรีผู้มีฐานะอันดับสองในจักรวรรดิ

“หนี้สินหรือขอรับ?” อิลาร์ดถามพลางเลิกคิ้วเซลีนหันมองเขาอย่างเย็นชา “เจ้าคิดว่ายังไม่พอหรือ?”อิลาร์ดแสยะยิ้ม เห็นได้ชัดว่าเขาสนับสนุนแผนการของนายหญิง“ใช่ ข้าต้องทำอะไรบางอย่างก่อนจากไป” นางเสริม พร้อมส่งเอกสารในมือให้อิลาร์ด แล้วมองชายสองคนที่ยืนอยู่ท่ามกลางรถยนต์ที่จอดเรียงกัน“พวกเจ้าเป็นคนขับรถม้าหรือ?” เซลีนถาม“พวกเราเป็นคนขับรถยนต์ขอรับ ท่านหญิง” คนหนึ่งตอบพลางโค้งคำนับ “ข้าชื่อโนเอล ส่วนเขาชื่ออัส”“เข้าใจแล้ว คุณคนขับ พาข้าออกไปลองนั่งรถคันนี้หน่อยได้ไหม?” เซลีนเดินไปหารถสีขาวที่โนเอลยืนอยู่ เขารีบเปิดประตูให้“อิลาร์ด ไปนั่งอีกคัน! เราจะลองรถกัน” เซลีนเรียกอย่างตื่นเต้น อิลาร์ดรีบขึ้นรถ ใบหน้าเปล่งประกายคนรับใช้กับทหารที่อยู่ในลานต่างยืนนิ่งอย่างทึ่ง เมื่อเห็นสิ่งหรูหราทั้งสองคันเคลื่อนออกจากปราสาทเซลีนมองออกนอกหน้าต่าง หลับตาชั่วครู่ รับลมที่พัดกระทบใบหน้า ต้นไม้เรียงรายเป็นแถวริมถนน ทำให้ใจสงบลงเล็กน้อยแต่แล้วนางก็เห็นบางอย่าง ระหว่างเงาของต้นไม้ต้นหนึ่ง มีชายผู้สวมเครื่องแต่งกายคล้ายนักลอบสังหารยืนอยู่ตึก!หัวใจเซลีนแทบหยุดเต้น สัญชาตญาณร้องเตือน นางรีบผล
Read More

บทที่ 22 ความสนใจที่นางต้องการ

“สตรีอันดับสองของจักรวรรดิ” เซลีนกล่าวหนักแน่น “ก็ถูกต้องแล้วนี่ ตำแหน่งดยุกขึ้นตรงต่อจักรพรรดิ และยังมีสายเลือดเดียวกับราชวงศ์ด้วยซ้ำ ที่จริงตอนนี้ข้าอาจถือเป็นสตรีอันดับหนึ่งก็ได้ เพราะจักรพรรดินีเพิ่งสิ้นพระชนม์ไปเมื่อไม่กี่เดือนก่อน ต่อให้ในสายตาเจ้าข้าไร้ค่า แต่ในจักรวรรดิข้าก็ยังเป็นคนสำคัญ โดยเฉพาะฐานะภรรยาของดิเรียน แม้แต่ฝ่าบาทจักรพรรดิก็ทรงรู้จักข้าดี”“เจ้า...” วิเวียนพูดไม่ออก“พอเถอะ เราเป็นครอบครัวเดียวกันนะ” เคานต์รีบแทรก พยายามไกล่เกลี่ยเซลีนเบือนหน้า ครอบครัวหรือ? คนพวกนี้ไม่สมควรถูกเรียกเช่นนั้นด้วยซ้ำ“ข้าก็แค่ตักเตือนนาง เพราะถึงอย่างไรข้าก็เป็นแม่ของนาง” เคาน์เตสพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา“แม่ข้าตายไปแล้ว” เซลีนตอบทันทีทั้งสองต่างนิ่งงันด้วยความตกใจ“เซลีน เจ้าทำแบบนี้ไม่ได้ เราเป็นครอบครัวกัน ไม่จำเป็นต้องเอายศมาพูด พวกเราตักเตือนเพราะเป็นห่วง เจ้าออกจากปราสาททั้งที่ดยุกไม่อยู่” เคานต์พูดจริงจังเซลีนถอนหายใจ ปล่อยลมพัดผ่านใบหน้า “ข้ามีอิสระจะเข้าออกดินแดนของตัวเอง ไม่ว่าสามีจะอยู่หรือไม่ พวกท่านจะมายุ่งอะไร?”“ก็เพราะเราเป็นห่วง” เคานต์ตอบ“เป็นห่วง?” เซลี
Read More

บทที่ 23 วันนี้

ดิเรียนออกไปได้สามวันแล้ว บรรยากาศในปราสาทเปลี่ยนไป การรักษาความปลอดภัยเข้มงวดขึ้น มีทหารหน้าแปลกปะปนกับทหารประจำปราสาท ทั้งที่เมื่ออัศวินจำนวนมากตามดยุกไปรบ ปราสาทควรจะเงียบเหงาลงไม่ใช่หรือ? เซลีนสงสัยว่าสงครามครั้งนี้อาจอันตรายกว่าที่คิดความคิดนางสะดุดเมื่อเคานต์ผู้ดูแลการเงินเรียก“ท่านหญิง”เซลีนเงยหน้า “ว่าอย่างไร ท่านเคานต์?”“ท่านได้ยินที่ข้าพูดหรือไม่ขอรับ?” เขาถามอย่างระมัดระวังเซลีนพยักหน้า“เพราะสงคราม เราต้องปรับงบประมาณใหม่” เคานต์พูดซ้ำ ทุกคนมองเซลีน คิดว่านางกำลังเอาแต่เป็นห่วงท่านดยุกแต่เซลีนกลับบอกอย่างสงบ “ก่อนปรับงบ ต้องคำนวณทรัพย์สินของท่านดยุกทั้งหมดก่อน”เคานต์พยักหน้า “ข้าคำนวณไว้แล้วขอรับ”“ยัง มีบางส่วนขาดไป”ทั้งห้องเงียบ เคานต์ขมวดคิ้ว “ท่านหมายถึงอะไรขอรับ?”เซลีนจ้องเขา “เจ้าไม่ได้รวมเงินที่เขาใช้ไปกับคนรักของเขา”ทุกคนในห้องนิ่งงัน หันมองหน้ากันอย่างตกใจ ไม่คิดว่าดัชเชสจะกล้าพูดแบบนี้ เพราะที่ผ่านมาพวกเขาคิดว่านางไม่รู้เรื่องหญิงที่ดยุกแอบเลี้ยงไว้“ท่านหญิง... นั่นเป็นทรัพย์สินส่วนตัวของท่านดยุกขอรับ” เคานต์ตอบเบา ๆ“แต่งงานแล้ว ยังจะมีทร
Read More

บทที่ 24 หญิงเย็นชาที่ดยุกไม่รัก

วิเวียนเดินสำรวจปราสาทราวกับตัวเองเป็นเจ้าของ อิลาร์ดตามหลังด้วยสีหน้าเรียบเฉยแต่ระวังตัวเต็มที่ ในที่สุดทั้งคู่ก็มาถึงห้องสะสมศิลปะ ที่ดิเรียนเก็บทั้งรูปสลัก ดาบ และภาพวาดราคาแพง“อา นี่เองรสนิยมของท่านดยุก” วิเวียนพูดขณะเดินอย่างสบายใจนางหยุดหน้าดาบเล่มหนึ่ง ก่อนหันไปหาอิลาร์ด “เจ้าชอบศิลปะไหม อิลาร์ด?”“ข้าไม่ใช่คนที่เหมาะจะตัดสินเรื่องนี้ขอรับ” อิลาร์ดตอบสั้น ๆวิเวียนยักไหล่ เดินต่อพลางตรวจดูสิ่งของแต่ละชิ้น “เซลีนมาที่นี่บ่อยไหม?”“ไม่ขอรับ ท่านหญิง” อิลาร์ดตอบหนักแน่น “นางไม่เข้าใจศิลปะ จึงไม่อยากทำของเสียหาย แม้จะเป็นเพียงการมองก็ตาม”วิเวียนแค่นหัวเราะ “นางระวังตัวเสียจนเหมือนกลัวทำให้ท่านดยุกผิดหวัง ทั้งที่ท่านดยุกน่ะ... ดุดันจะตาย”อิลาร์ดสูดหายใจยาว พยายามกลั้นคำพูดแล้ววิเวียนก็หยุดหน้าภาพวาดขนาดใหญ่ที่คลุมผ้าไว้ นางหันมายิ้มอย่างอยากรู้อยากเห็น “นี่ก็เป็นของท่านดยุกใช่ไหม?”อิลาร์ดรีบยืดตัวตรง “ใช่ขอรับ เลดี้ แต่ไม่ควรแตะต้อง มันอันตราย”วิเวียนส่งเสียงจิ๊จ๊ะ มองเขาอย่างดูถูก “อันตราย? ก็แค่ภาพวาดคลุมผ้าไว้ เจ้าคิดว่าข้าจะเชื่อหรือ?”“เลดี้ โปรดฟังข้า นั่นไม่ใ
Read More

บทที่ 25 ลาก่อน

เสียงวิเวียนดังลั่น แม้ดวงตาคลอน้ำเซลีนหันหลังกลับ เดินเข้าไปใกล้ช้า ๆ เสียงรองเท้าดังก้องบนพื้นหินอ่อน เหล่าคนรับใช้กับอิลาร์ดมองหน้ากัน ไม่กล้าหายใจแรงเมื่อเหลือระยะเพียงไม่กี่ก้าว เซลีนก้มลงเล็กน้อย มองวิเวียนที่นั่งหน้าซีดอยู่ “เจ้ากล้ามากนะ เลดี้วิเวียน... เข้ามาในบ้านนี้ ฝ่าฝืนกฎ แล้วยังกล้าพูดเรื่องหัวใจของท่านดยุกต่อหน้าข้าอีก”วิเวียนกัดฟัน พยายามจ้องกลับ “ข้ารู้จักเขาดีกว่าเจ้า!”เซลีนยิ้ม คราวนี้กว้างกว่าเดิม “ถ้าอย่างนั้น...” นางกระซิบเสียงเบาแทบไม่ได้ยิน “มาดูกัน... ว่าท่านดยุกรักใครกันแน่”วิเวียนสะดุ้ง หัวใจเต้นแรง เซลีนหันหลังเดินออกจากห้องอย่างสงบ ทิ้งบรรยากาศน่าหวาดหวั่นและวิเวียนที่เต็มไปด้วยทั้งความกลัวและความแค้นไว้เบื้องหลังตอนนี้วิเวียนถูกพาไปพักรักษาตัวในห้องรับแขก อิลาร์ดจัดชาและสิ่งจำเป็นทุกอย่างไว้ตามคำสั่งเซลีน เพื่อให้แน่ใจว่านางได้รับการดูแลอย่างดี“อิลาร์ด ส่งคนไปบ้านข้า บอกท่านแม่ด้วยว่าเกิดอะไรขึ้น” วิเวียนบอกขณะปล่อยให้หมอรักษานิ้ว“ข้าทำตามคำสั่งท่านแล้วขอรับ แต่ระหว่างที่ท่านดยุกไม่อยู่ ไม่อนุญาตให้แขกเข้ามา” อิลาร์ดตอบสงบ“ข้าเป็นผู้หญิง
Read More

บทที่ 26 ไปดูภรรยาข้า

วันนั้นดิเรียนอยู่ในกระโจมบัญชาการก่อนใคร ตั้งแต่จากปราสาทมา เขาก็ไม่สบายใจ มีบางอย่างผิดปกติที่ไม่อาจอธิบายได้ ภาพเซลีนวนเวียนอยู่ในหัว ทั้งที่ปกติเพียงนึกถึงใบหน้านางก็ทำให้เขาหงุดหงิดมาร์ควิสแกรนต์กำลังรายงานสถานการณ์สงคราม แต่ดิเรียนกลับเหมือนไม่ได้ยิน“ท่านดยุกเข้าใจหรือไม่?” เสียงมาร์ควิสปลุกเขาจากภวังค์ดิเรียนมองอย่างเย็นชา “ช้าเกินไป”เหล่าแม่ทัพมองหน้ากันอย่างสับสน“ท่านหมายถึงอะไร?” มาร์ควิสถามระวังดิเรียนชี้แนวข้าศึกบนแผนที่ “โจมตีพวกมันก่อน อย่าให้มีเวลาตั้งตัว”ทั้งห้องเงียบ แผนนี้มีเหตุผลแต่เสี่ยงมาก ทุกคนรู้วิธีรบของดิเรียน รวดเร็ว โหดเหี้ยม และได้ผล แต่คราวนี้สายตาเขาแปลกไป ราวกับใจไม่ได้อยู่ในสนามรบทั้งหมด“ขอรับ พวกเราจะทำตามแผนท่าน” แม่ทัพตอบพร้อมกันภายใต้สายตาเย็นชา มีสิ่งหนึ่งตามหลอกหลอนเขาไม่หยุด คือคำพูดของเซลีนตอนกอดเขาครั้งสุดท้ายและเอ่ยอย่างนุ่มนวลว่า “เดินทางปลอดภัยนะ” เป็นครั้งแรกที่ดยุกดิเรียนรู้สึกกลัวว่าจะสูญเสียอะไรบางอย่างไม่นาน ลูเซียน องค์รัชทายาทก็เดินเข้ามา “มีเรื่องอะไรรบกวนใจเจ้าหรือ?”ดิเรียนยกเบียร์ดื่มโดยไม่มอง “ไม่มี”ลูเซียนย
Read More

บทที่ 27 ไม่ว่าเจ้าเป็นใคร อย่ามาขวางข้าอีก

เจย์มองดิเรียน“รายงานทุกเรื่องที่น่าสงสัยให้ข้ารู้ ห้ามตกหล่นแม้แต่เรื่องเดียว” น้ำเสียงเขาหนักแต่ชัดเจน ราวกับฝากภาระสำคัญไว้กับเจย์ ผู้เป็นคนเดียวที่เขาไว้วางใจได้เต็มที่เจย์กลืนน้ำลาย เริ่มเข้าใจว่านี่ไม่ใช่แค่คำสั่งเรื่องความปลอดภัยธรรมดา มีบางอย่างร้ายแรงจนดยุกดิเรียนผู้ไม่เคยแพ้ใครแสดงความกังวลที่ไม่ค่อยมีใครได้เห็น“ได้ยินหรือไม่?” ดิเรียนถามเมื่อเจย์ยังไม่ตอบ“ได้ยินขอรับ ท่านดยุก ข้าจะออกเดินทางทันที” เจย์ตอบดิเรียนพยักหน้า ลุกขึ้นกลับไปยังกระโจมเพื่อพักผ่อน ส่วนเจย์ก็ไปทำตามคำสั่งดิเรียนนั่งบนขอบเตียง มีหนังหมีอุ่น ๆ คลุมตัว แต่ความอบอุ่นไม่อาจทำให้ใจสงบ สายตาเขาหยุดอยู่บนของประดับเล็ก ๆ ที่ติดกับดาบ เป็นงานฝีมือของเซลีน ทันใดนั้นความทรงจำเกี่ยวกับนางก็หลั่งไหลเข้ามาโดยไม่ขออนุญาต ทุกอย่างที่เซลีนเคยจัดเตรียมให้ แม้เล็กน้อยเพียงใด ตอนนี้กลับเหมือนสายใยที่มองไม่เห็นผูกเขาไว้กับนางตอนนี้นางคิดถึงข้าบ้างหรือเปล่า? เขาถามตัวเองในใจ เสียงคิดนั้นแทบจมหายไปกับเสียงหัวใจเต้นดิเรียนหลับตา พยายามผลักความรู้สึกที่ถาโถม แต่ยิ่งฝืนก็ยิ่งเห็นชัดว่าไม่ใช่วิเวียน ไม่ใช่คนอื่น ม
Read More

บทที่ 28 ล้มเหลว

“ข้าเป็นทหารของท่านดยุกขอรับ” ชายคนนั้นตอบ พร้อมเผยตราตระกูลเลเวนทิสบนอกเสื้อเซลีนกลืนน้ำลาย หัวใจเต้นแรง นางพินิจเขาอย่างละเอียด ใช่แล้ว นี่คือชายที่นางเห็นอยู่ระหว่างต้นไม้เมื่อวาน ตอนออกไปลองรถใหม่ ที่แท้เขาเป็นคนของดิเรียน สามีของนางเอง“ตามข้ามา... อย่างสงบ” เขาพูดอีกครั้งด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด “หากขัดขืน ข้าจะลากท่านไป”เซลีนสูดหายใจลึก พยายามสงบอารมณ์ ด้านหลังชายผู้นั้นยังมีคนแต่งตัวแบบเดียวกันอีกหลายคน เป็นทหารที่ผ่านการฝึกฝน ดูคล้ายนักลอบสังหาร พร้อมคอยคุมทุกฝีก้าวของนาง“ท่านหญิงจะไม่ขึ้นรถไฟ” ชายคนนั้นประกาศ พร้อมดึงบัตรประจำตัวจากมือเจ้าหน้าที่เซลีนเงียบและก้มหน้า โมนากับเดซี่ยังคงอยู่ข้างกาย ติดตามอย่างซื่อสัตย์โดยแทบไม่พูดอะไรตอนนี้ทุกสายตาบนชานชาลาหันมามองนาง เสียงซุบซิบดังขึ้น ผู้คนจ้องอย่างสงสัยและหวาดระแวงราวกับนางเป็นอาชญากร แต่เซลีนยังสงบ เชิดหน้าแล้วเดินไปอย่างมั่นคงเมื่อประตูรถยนต์เปิด เซลีนก้าวขึ้นอย่างสง่างาม ชายคนนั้นตามขึ้นไปเพื่อดูแลความปลอดภัย โมนากับเดซี่รออยู่แล้วจึงขึ้นรถม้าที่จอดอยู่ด้านหลัง เตรียมตามขบวนคุ้มกันอันเข้มงวดทุกย่างก้าวหนักอึ้ง ไม่
Read More

บทที่ 29 เรื่องวุ่นแต่เช้า

“อธิบายมา” เซลีนพูดเรียบ ๆ น้ำเสียงเบาแต่คมจนบรรยากาศระหว่างทั้งสองตึงเครียดอิลาร์ดสูดหายใจยาว ก่อนก้มศีรษะลึก “ข้าเพิ่งรู้หลังจากท่านออกไปแล้วขอรับ” เขาตอบอย่างซื่อตรงเซลีนมองเขาอยู่นาน สายตาไม่ได้โกรธ แต่เหนื่อยล้า ราวกับกำลังข่มอะไรบางอย่างที่ลึกกว่าความผิดหวัง“ขอโทษนะ... เพราะข้าแท้ ๆ เจ้าถึงถูกตี” นางพูดแผ่วเบาอิลาร์ดรีบส่ายหน้า ก้มลึกกว่าเดิม “ไม่เป็นไรขอรับ ท่านหญิง ข้าต่างหากต้องขอโทษ... เพราะข้าไร้ความสามารถ ช่วยท่านไม่ได้”เซลีนถอนหายใจช้า ๆ เสียงต่ำลง “ไม่เป็นไร เป็นเพราะพวกเราโง่เอง” นางเงียบครู่หนึ่งแล้วถามโดยไม่มอง “วิเวียนอยู่ไหน?”“ข้าพาเลดี้โมโรกลับบ้านไปแล้วขอรับ” อิลาร์ดตอบสุภาพเซลีนพยักหน้าเล็กน้อย “ดีแล้ว” นางพูดแล้วหันหลังเดินจากไปอิลาร์ดมองแผ่นหลังที่ค่อย ๆ ห่างออกไป แม้ยังยืนตัวตรง แต่ดูหนักอึ้ง เขารู้ในใจว่าบาดแผลของเซลีนครั้งนี้ไม่ใช่เพียงทางกาย แต่เป็นความไว้วางใจที่แตกสลายเซลีนเข้าห้องโดยไม่พูดอะไร ถอดเสื้อคลุมโยนลงพื้นอย่างไม่ใส่ใจ ความหงุดหงิดแผ่ไปทั้งร่างจนรู้สึกปั่นป่วนในท้องโดยไม่ทันคิด นางรีบเดินเข้าห้องน้ำแล้วอาเจียนออกมา“ท่านหญิง!
Read More

บทที่ 30 หนังสือทวงหนี้

ทั้งโถงฮือฮาทันที เหล่าขุนนางซุบซิบกัน บางคนยกมือปิดปากด้วยความตกใจที่เซลีนพูดได้เจ็บแสบถึงเพียงนั้นเซลีนค่อย ๆ เดินไปหาเคาน์เตส หยุดตรงหน้านาง“เจ้ารู้หรือไม่” เซลีนพูดเบา ๆ แต่หนักแน่น “การตะโกนต่อหน้าดัชเชสถือเป็นการดูหมิ่นได้?”“ท่านดัชเชส”อีกเสียงหนึ่งทำลายความตึงเครียด เคานต์เอสเมอร์ สหายสนิทของเคานต์โมโร ก้าวออกมาด้วยสีหน้าประนีประนอมเซลีนมองเขา“พวกเราไม่ได้มาเป็นศัตรูกับท่าน” เคานต์เอสเมอร์พูดด้วยน้ำเสียงทางการทูต “แต่ในฐานะผู้ดูแลปราสาทดยุก ท่านควรจัดการปัญหานี้อย่างรอบคอบ”เซลีนสูดหายใจยาว“ท่านถามเลดี้โมโรแล้วหรือยัง” นางถามอย่างสงบ “ว่าที่จริงเกิดอะไรขึ้นจึงทำให้นางบาดเจ็บ?”เคาน์เตสรีบตอบ “นางมาเยี่ยมเจ้า! เพราะรู้ว่าเจ้าเหงาหลังดยุกออกไปรบ”เซลีนยิ้มมุมปาก “จริงหรือ?” สายตาคมกริบกวาดมองใบหน้ากระวนกระวายของทุกคน“น่าเสียดาย” นางกล่าวต่ออย่างเย็นชา “ทุกคนต่างรู้เหตุผลที่แท้จริงว่านางมาปราสาทดยุกทำไม”เคาน์เตสตัวแข็ง “เจ้าหมายความว่าอย่างไรอีก?”เซลีนมองตรงไปที่นาง“ท่านควรคิดให้ดีเสียก่อนจะก่อความวุ่นวาย โดยเฉพาะการพาคนมากมายเข้ามาในปราสาทของดยุกเลเวนทิส”
Read More
Dernier
123
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status