Tous les chapitres de : Chapitre 11 - Chapitre 20

30

บทที่ 11 ไอ้คนลามกโรคจิต

พอใจอย่างนั้นหรือ?เซลีนไม่เคยรู้สึกว่าตนไม่ได้รับการตอบสนองเลยสักครั้ง อีกทั้งไม่เคยคิดถึงชายอื่นด้วย เพราะดิเรียนเป็นฝ่ายครอบงำนางอยู่เสมอ จะมีตรงไหนให้ไม่พอใจกัน ในเมื่อนางต้องพยายามรับมือกับความต้องการของสามีจนแทบไม่ไหวอยู่แล้ว?ดิเรียนมีความต้องการสูงมาก แม้จะร่วมรักกันถึงสามครั้งเขาก็ยังไม่เคยอิ่มเอม ยิ่งทั้งสองมีคืนที่กำหนดไว้สำหรับการร่วมเตียง ไม่ได้อยู่ด้วยกันทุกวัน เขาก็ยิ่งร้อนแรงกว่าเดิมในคืนเช่นนี้ครั้งหนึ่งนางเคยเดินทางไปเขตเหนือกับเขา ที่นั่นเป็นดินแดนในปกครองของดิเรียน โดยมีท่านย่า มารดา และผู้ไว้วางใจอีกหลายคนคอยดูแลตลอดหนึ่งเดือนที่อยู่ที่นั่น ดิเรียนแทบไม่ยอมให้นางนอนหลับในแต่ละคืน และยังคงเรียกร้องความใกล้ชิดจนเกือบทำให้นางแท้งลูก นั่นเป็นการตั้งครรภ์ครั้งแรกของนาง และสุดท้ายก็แท้งจริง ๆ เพราะสามีไม่ยอมให้นางรักษาลูกของเขาไว้ ช่างน่าเศร้า!ทั้งสองกลับมายังห้องนอน ดิเรียนวางเซลีนลงบนเตียงใหญ่ เขามองใบหน้าซีดเซียวแต่ยังเปล่งปลั่งของภรรยาอยู่ครู่หนึ่ง“ข้ารุนแรงไปหรือเปล่า? เจ็บไหม?” เขาถามอย่างเป็นห่วงเล็กน้อย เพราะยังจำได้ว่านางเพิ่งแท้งลูก“ข้าไม่เป็นไร” เซ
Read More

บทที่ 12 ถ้าข้าตายไปจะเป็นอย่างไร

“ฮ้า!”“ฮ้า!”“ฮ้า!”ลมหายใจของทั้งคู่หอบถี่ และในที่สุดค่ำคืนอันยาวนานก็สิ้นสุดลง ทั้งสองนอนอยู่เคียงกัน เซลีนเหนื่อยล้า แต่ยังสัมผัสได้ถึงอ้อมแขนของดิเรียนที่โอบกอดนางไว้ข้างกายเซลีนหลับไปนาน กระทั่งลืมตาขึ้นเห็นแสงอ่อน ๆ ลอดผ่านม่านหน้าต่าง ส่องใบหน้านางบางส่วน เมื่อหันหน้าไปเล็กน้อยก็พบว่าดิเรียนยังคงหลับอยู่ข้าง ๆช่างเป็นภาพหาดูได้ยาก เพราะปกติเมื่อนางตื่น ที่ข้างกายจะว่างเปล่าเสมอ ดิเรียนแทบไม่เคยนอนกับนางจนถึงเช้า ระยะหลังมีหลายอย่างเปลี่ยนไป และเซลีนเองก็ไม่รู้ว่าควรตีความอย่างไรบางทีอาจเพราะทั้งสองอยู่ด้วยกันจนเกือบรุ่งสาง ดิเรียนจึงเหนื่อยมากจนไม่รู้ตัวว่ายังนอนอยู่ข้างเซลีน หรืออาจเพราะนี่เป็นห้องของเขาเอง จึงหลับสบายจนถึงเช้านางลองขยับตัวแต่ไม่สำเร็จ ท่อนแขนหนัก ๆ ของดิเรียนโอบรอบเอวไว้แน่น ไม่ยอมให้หนีไปไหน ลมหายใจอุ่นรดต้นคอ ทำให้นางได้แต่อยู่นิ่งร่างกายปวดเมื่อยอย่างหนัก เมื่อคืนนางถูกสามีบังคับให้ปรนนิบัติครั้งแล้วครั้งเล่าจนเกือบหมดแรงคิด แก้มเซลีนร้อนผ่าวขึ้นอีกครั้งเพียงนึกถึงเรื่องหนึ่ง เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่ร่วมเตียงกัน ดิเรียนเรียกชื่อนาง“เซลีน”
Read More

บทที่ 13 ดิเรียนแปลกไป

“ตายหรือ?” ดิเรียนขึ้นเสียง ลุกพรวดจากเตียง สายตาคมกริบราวกับจะแทงทะลุนาง“อย่าพูดจาไร้สาระ” เขาเสริม ก่อนลุกขึ้นเตรียมรับมือกับวันอันยาวนาน“ข้าเองก็ต้องตายสักวัน” เซลีนพูดเบา ๆ แต่หนักแน่นดิเรียนหันมา ดวงตาจ้องใบหน้าภรรยาอย่างไม่วางตา“เจ้าก็ต้องตาย... เมื่อถึงเวลาของเจ้า” เซลีนกล่าวต่ออย่างสงบความเงียบหนักอึ้งแผ่คลุม ดิเรียนไม่ตอบ ความคิดตีกันไปหมด ไม่รู้ควรพูดอะไร“ข้าแค่อยากรู้” เสียงเซลีนเบาแต่สั่นไหว “เจ้าจะรู้สึกอย่างไร... ถ้าข้าไม่อยู่แล้ว?”ดิเรียนถอนหายใจ พยายามผลักความรู้สึกหนักอึ้งที่ไม่อยากเผชิญออกไป“อย่าพูดเรื่องเหลวไหล” เขาตอบเย็นชาแล้วเดินเข้าห้องอาบน้ำเซลีนยังนอนอยู่บนเตียง กลิ่นกายที่คุ้นเคยของสามีอบอวลไปทั่วห้อง ทั้งปลอบประโลมและทำร้ายหัวใจนางในคราวเดียว ไม่รู้ตัวอีกทีก็หลับไปอีกครั้งเมื่อดวงอาทิตย์ขึ้นสูง เซลีนจึงตื่น ร่างกายเหนื่อยล้าราวกับแตกสลายหลังค่ำคืนอันยาวนาน นางลุกขึ้นจัดห้องเล็กน้อย เพราะรู้ดีว่าดิเรียนไม่ชอบให้คนอื่นแตะต้องพื้นที่ส่วนตัวหลังเตรียมตัวเสร็จ นางเดินไปห้องอาหาร แต่ทันทีที่ประตูเปิดก็ต้องชะงัก ที่นั่นมีโอเด็ตต์ ท่านย่า และ...
Read More

บทที่ 14 อีกเพียงวันเดียวข้าก็จะเป็นอิสระ

“เจ้าคิดว่าท่านดยุกแปลกไปไหม?” เซลีนถามอิลาร์ดที่เดินข้างกัน“ขอรับ ท่านหญิง” อิลาร์ดตอบตามตรง“แสดงว่าไม่ได้มีแค่ข้าที่คิดอย่างนั้น” เซลีนกล่าว ก่อนเดินจากไปเวลาใกล้ค่ำแล้ว ดิเรียนกลับมาก่อนอาหารเย็นจริง ๆ ตามที่สัญญาไว้ แต่ไม่ได้กลับมาคนเดียว วิเวียนเดินเกาะแขนเขามาด้วยจากชั้นสอง เซลีนมองลงไปอย่างเย็นชา แววตาซ่อนอารมณ์ปั่นป่วนที่ยากจะควบคุม ทั้งสองเดินเคียงกันเข้ามาในโถง ราวกับโลกเป็นของพวกเขาเพียงสองคน“ดิเรียน...” เสียงวิเวียนออดอ้อน แต่แฝงความกดดันบางอย่าง นิ้วมือกำแขนเขาแน่นราวกับต้องการประกาศความเป็นเจ้าของ นางไม่สนสายตาคนรับใช้หลายสิบคู่ที่มองมา“ท่านแม่กับท่านย่าของเจ้าไปแล้ว เจ้ายังจะไล่ข้าอีกหรือ?”เสียงของนางก้องสะท้อนผนังสูงของโถง ทำให้บรรยากาศอึดอัด ปกติวิเวียนกับดิเรียนยังรักษาระยะห่างเมื่ออยู่ต่อหน้าเซลีน แต่วันนี้ราวกับหน้ากากทุกชิ้นถูกถอดออก ทั้งสองยืนอยู่กลางที่แจ้งอย่างเปิดเผย เหมือนทั้งโลกเป็นของพวกเขาเท่านั้นดวงตาดิเรียนเย็นชา แต่คำพูดคมกว่าดาบ“ข่าวลือเสียหายเรื่องของเราแพร่ไปถึงทางเหนือแล้ว ข้าไม่อยากให้ท่านแม่กับท่านย่ามากดดันให้ข้าเลิกกับเจ้าอีก ดั
Read More

บทที่ 15 ข้าไม่มีวันปล่อยเจ้าไป

“เจ้าจัดเตรียมทั้งหมดนี่หรือ?” ดิเรียนถามอิลาร์ด“ท่านหญิงเป็นผู้เตรียมไว้ขอรับ นายท่าน” อิลาร์ดตอบดิเรียนเงียบไป ภาพใบหน้าเซลีนลอยขึ้นมา หญิงที่คอยใส่ใจทุกความต้องการของเขาอยู่เสมอ แม้เขามักละเลยนางก็ตาม“เข้าใจแล้ว ข้าจะไปอาบน้ำ” เขาบอกเรียบ ๆหลังอาบน้ำเสร็จ ดิเรียนเดินมาหยุดหน้าห้องเซลีน ก่อนเปิดประตูเข้าไปโดยไม่ลังเลเซลีนกำลังสวมเสื้อคลุมบาง ๆ โดยมีโมนากับเดซี่คอยช่วย นางตกใจเมื่อเห็นดิเรียนเข้ามา“ข้ายังแต่งตัวไม่เสร็จ” นางบอกเสียงเย็น“ทำต่อเถอะ ข้าจะรอ” ดิเรียนตอบ“คืนนี้ไม่ใช่คืนที่เรานัดกันไว้ เจ้ามีธุระอะไร?”“ข้าจะเข้ามาเมื่อไรก็ได้ เจ้าคือภรรยาข้า”โมนากับเดซี่รีบออกไป เหลือเพียงทั้งสองตามลำพัง“พรุ่งนี้ข้าจะไปแล้ว” ดิเรียนพูดเซลีนพยักหน้าน้อย ๆ“อยู่กับข้า... จนกว่าจะถึงเวลาออกเดินทาง”เซลีนขมวดคิ้ว “เจ้าล้อเล่นหรือ?”ดิเรียนคว้าเอวนางแล้วจูบอย่างดุดัน เซลีนพยายามผลักเขา “หยุดนะ” นางกระซิบ“หยุดไม่ได้” ดิเรียนตอบ ก่อนจุมพิตจะยิ่งเรียกร้องมากขึ้นเซลีนหวั่นไหว “เจ้าไม่เหมือนทุกทีเลย...”“ข้ากำลังจะไปรบ ผิดด้วยหรือที่ข้าอยากให้ภรรยาอยู่ข้างกาย?” เสียงเข
Read More

บทที่ 16 เจ้าเป็นของข้า

“ข้าจะไม่มีวันปล่อยเจ้าไป ไม่ว่าเมื่อไร”คำพูดนั้นยังดังก้องอยู่ในหูเซลีนจนกระทั่งรุ่งเช้า นางตื่นก่อน มองชายที่ยังหลับอยู่ข้างกาย ดิเรียนนอนอย่างสงบ ราวกับทุกอย่างเมื่อคืนเป็นเพียงความฝัน แต่สำหรับเซลีน บาดแผลกับพันธนาการที่รัดตัวนางล้วนเป็นความจริงเมื่อดิเรียนลืมตา สายตาเขาก็หยุดอยู่ที่เซลีนทันที รอยยิ้มจาง ๆ ปรากฏขึ้น ราวกับพอใจที่ภรรยายังอยู่ข้างกาย“เจ้าจะจ้องข้าอยู่อย่างนั้นหรือ?” น้ำเสียงแหบพร่าทำให้เซลีนตัวเกร็ง“เปล่า เช้าแล้ว เจ้าต้องเตรียมตัวออกเดินทาง” เซลีนตอบพลางลุกขึ้น ผ้าห่มเลื่อนลง เผยหัวไหล่ขาวซีดท่ามกลางแสงอรุณสายตาดิเรียนแข็งขึ้น แทนที่จะลุกไปเตรียมตัว เขากลับลุกขึ้นอุ้มเซลีนทันที“ดิเรียน...!” เซลีนตกใจ ร่างแข็งทื่ออยู่ในอ้อมแขนชายคนนั้นมองด้วยสายตาเย็นชา รอยยิ้มเต็มไปด้วยความต้องการครอบครอง “เราไปอาบน้ำด้วยกัน”ไม่มีช่องให้ปฏิเสธ เหมือนเมื่อคืน เซลีนทำได้เพียงยอมจำนน ติดอยู่ในความหมกมุ่นของสามีดิเรียนเดินเข้าห้องอาบน้ำ ไออุ่นฟุ้งไปทั่ว ผสมกลิ่นสบู่กับร่องรอยความใกล้ชิดของทั้งสอง“ปล่อยข้าลง ข้าทำเองได้” เซลีนกระซิบเสียงสั่นดิเรียนค่อย ๆ วางนางลงบนพ
Read More

บทที่ 17 เมื่อเจ้ากลับมา ข้าอาจไม่อยู่ที่นี่แล้ว

คำว่า ‘เจ้าเป็นของข้า’ ยังดังก้องอยู่ในหัวเซลีน เช่นเดียวกับคำพูดเมื่อคืนที่ว่า ‘ข้าจะไม่มีวันปล่อยเจ้าไป’สำหรับชายเงียบขรึมอย่างดิเรียน นั่นไม่ใช่แค่คำพูด ทุกคำเหมือนคำสาบาน เหมือนโซ่ตรวนที่รัดนางแน่นขึ้นเรื่อย ๆแต่เซลีนสับสน หัวใจเขาไม่ได้เป็นของวิเวียนหรอกหรือ? ความรักของเขาไม่ได้ผูกอยู่กับผู้หญิงอีกคนมานานแล้วหรือ?ถ้าอย่างนั้น... ทำไมเขาจึงพูดราวกับเซลีนเป็นสิ่งของที่ไม่อาจยอมปล่อย?คำถามนั้นวนเวียนอยู่ในหัวจวบจนเที่ยงลานปราสาทเต็มไปด้วยเสียงรองเท้าเกราะกระทบพื้น เสียงฝีเท้าทหารดังกึกก้อง ฝุ่นฟุ้งกระจาย อากาศร้อนอบอ้าว แต่สำหรับเซลีนกลับรู้สึกเย็นไปจนถึงกระดูกนางยืนอยู่ที่ระเบียง ชุดกระโปรงยาวพลิ้วตามลม สีหน้าเรียบเฉย แต่หัวใจสั่นไหวแล้วเมื่อประตูใหญ่เปิดออก เขาก็ปรากฏตัวดิเรียน เลเวนทิส เดินออกมาในชุดเกราะสงคราม แสงอาทิตย์สะท้อนบนผิวเหล็ก ทำให้เขาดูสง่าและทรงอำนาจ แต่ในสายตาของเซลีน เขากลับเหมือนปีศาจที่กำลังจ้องเหยื่อดวงตาสีแดงคู่นั้นมองตรงมาที่นาง ไม่ใช่เหล่าทหารหรือบรรดาแม่ทัพ แต่มองนางคนเดียวสายตาของเขาราวกับทะลุถึงก้นบึ้งจิตใจ ทำให้เซลีนกลั้นหายใจ ตัวแข็งรา
Read More

บทที่ 18 เพราะเขาต้องการข้า

หากดิเรียนกลับมา... เซลีนอาจไม่อยู่ที่นี่แล้วนั่นคือความตั้งใจของนาง นางวางแผนหนีไว้แล้วและไม่คิดจะรออีก เพราะรู้ว่าทุกอย่างคงสูญเปล่าแต่เมื่อเดินมาถึงประตูปราสาท นางกลับต้องหยุดตรงหน้าคือวิเวียน หญิงสาวที่มักแต่งตัวโดดเด่นด้วยชุดหรูและเครื่องประดับแวววาว ทุกรายละเอียดถูกตกแต่งอย่างพิถีพิถัน ราวกับต้องการให้คนทั้งโลกรู้ว่าตัวเองมีค่ามากเพียงใดเซลีนมองใบหน้านั้น ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเสแสร้งจนไม่อาจปิดบังอีก ทุกคนเห็นว่าวิเวียนเข้ามาหาอย่างหยิ่งผยอง เต็มไปด้วยความอิจฉาและไม่รู้จักอาย แม้จะแต่งตัวสะดุดตาเพียงใด ก็ยังเทียบความสง่างามเรียบง่ายของเซลีนไม่ได้“อย่าทะนงตัวคิดว่าเขารักเจ้า เพียงเพราะดิเรียนจูบเจ้าต่อหน้าทุกคน” วิเวียนเยาะเย้ยอย่างเย็นชา กอดอกแน่นเซลีนยังสงบ “ขอบใจที่เตือน”คำตอบนั้นทำให้วิเวียนพูดไม่ออก ปกติเซลีนไม่เคยกล้าตอบโต้“ดูสภาพตัวเองสิ! เจ้าเหมาะสมกับดิเรียนตรงไหน?!” นางตะโกนดังจนคนรอบข้างหันมามองเซลีนถอนหายใจ นางรู้ว่าวิเวียนอยากอวด ทั้งเครื่องประดับราคาแพง ชุดแดงหรูหรา ทุกชิ้นเป็นของที่ดิเรียนซื้อให้ เซลีนรู้ดีเพราะมีบันทึกทั้งหมดไว้ในสมุดบัญชี“ข้า
Read More

บทที่ 19 ข้าจะทำให้เขาเป็นของข้าโดยสมบูรณ์

วิเวียนไม่ได้พูดผิดเสียทั้งหมด นางรู้ดีว่าดิเรียนต้องการนางจริง ๆ ถ้าไม่เช่นนั้นความสัมพันธ์ลับหลังเซลีนของทั้งคู่จะยืนยาวมาถึงวันนี้ได้อย่างไร?เวร่ายิ้มจาง ๆ ก่อนเดินตามนายหญิง ไม่นานรถม้าก็หยุดหน้าคฤหาสน์ตระกูลเคานต์โมโรทันทีที่ก้าวเข้าคฤหาสน์ ก็มีเสียงอ่อนหวานดังขึ้น“ลูกรัก เพิ่งกลับจากไปส่งคนรักออกเดินทางหรือ?” เคาน์เตสโมโรต้อนรับด้วยดวงตาเป็นประกายวิเวียนเชิดหน้า ยิ้มอย่างพึงพอใจ “ท่านแม่รู้ทันจริง ๆ เขาเขียนจดหมายมาขอโทษข้าเสียด้วย... แถมยังให้ของขวัญด้วยนะ”“ของขวัญ?” เคาน์เตสโน้มตัวเข้ามาอย่างอยากรู้อยากเห็นวิเวียนยื่นเอกสารที่แนบมากับจดหมายของดยุกให้ เคาน์เตสเปิดอ่านแล้วเบิกตากว้าง“รถยนต์หรือ?!” นางร้องอย่างไม่อยากเชื่อวิเวียนพยักหน้าอย่างมั่นใจ “ใช่เจ้าค่ะ ท่านแม่ รถยนต์ที่มีแต่ราชวงศ์จักรพรรดิเท่านั้นที่ครอบครอง”“สวรรค์... นี่เป็นหลักฐานชัดเจนว่าเจ้าเป็นคนสำคัญต่อท่านดยุกเพียงใด” เคาน์เตสแทบร้องไห้ด้วยความภูมิใจวิเวียนยิ้มเยาะ “ก็เห็นชัดอยู่แล้ว ไม่ว่าข้าต้องการอะไร เขาก็ให้หมด ต่างจากภรรยาบ้านนอกคนนั้นลิบลับ”เคาน์เตสตบมือลูกสาวเบา ๆ “พ่อเจ้าต้องดีใจแน่ท
Read More

บทที่ 20 หนี้สินที่จะทำลายนาง

“สมกับเป็นลูกสาวข้าจริง ๆ” เคาน์เตสกล่าวพร้อมรอยยิ้มภูมิใจที่ปิดไม่มิด ดวงตาเป็นประกายด้วยความชื่นชมและภาคภูมิใจวิเวียนยิ้มอย่างผู้ชนะ ราวกับรู้ว่าช่วงเวลานี้เป็นของนางโดยสมบูรณ์ นางมองบิดามารดา เชิดหน้าอย่างสง่าและมั่นใจไม่นาน เบอร์นาร์ด หัวหน้าพ่อบ้านของตระกูลก็เดินเข้ามาอย่างรวดเร็วแต่เรียบร้อย“นายท่าน มีคนนำของมาส่งขอรับ” เขารายงานอย่างสุภาพ“ของหรือ?” เคานต์ถาม เลิกคิ้วอย่างสงสัยโดยไม่คาดคิดว่าจะมีอะไรน่าตื่นตะลึงวิเวียนลุกพรวดจากที่นั่ง ดวงตาเป็นประกาย“ต้องเป็นรถยนต์แน่ ๆ! คันใหญ่ไหม?” นางถามอย่างตื่นเต้น ราวกับเด็กหญิงที่กำลังจะได้ของขวัญในฝันเคาน์เตสตบมือเบา ๆ อย่างดีใจตาม“ใช่แล้ว วิเวียน! นี่เป็นเรื่องใหญ่จริง ๆ ลองนึกดูสิ... รถยนต์! แม้แต่ตระกูลขุนนางระดับเราก็แทบไม่มีใครได้ครอบครอง นับประสาอะไรกับลูกสาวของเรา!”“ขอรับ ท่านหญิง” เบอร์นาร์ดตอบพร้อมก้มศีรษะ “พวกเขารอลายมือชื่อของท่านเพื่อส่งมอบของขอรับ”วิเวียนยืนหลังตรงด้วยท่าทีเย่อหยิ่งอันเป็นนิสัย เชิดคาง ดวงตามองไปข้างหน้าราวกับเป็นเจ้าของทั้งห้อง ราศีของนางแทบไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าขุนนางคนใดนางเดินตามเบอร์นา
Read More
Dernier
123
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status