All Chapters of ท่านดยุกดิเรียน ภรรยาของท่านขอหย่า!: Chapter 1 - Chapter 10

30 Chapters

บทที่ 1 ท่านดยุก เราหย่ากันเถอะ

“ท่านหญิง!” “ท่านหญิง!”เสียงตะโกนดังขึ้นจากเบื้องล่าง ทุกคนต่างเงยหน้ามองหอคอยที่สูงที่สุดของปราสาท ตรงขอบหอคอยนั้นมีหญิงสาวคนหนึ่งยืนอยู่ในชุดสีขาวที่เปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดเซลีน โมโร เลเวนทิสดัชเชสแห่งตระกูลเลเวนทิส หญิงสาวที่ปกติสงบเสงี่ยมและเชื่อฟังผู้อื่นเสมอ บัดนี้กลับยืนอยู่ในจุดที่อันตรายที่สุด เหล่าทหารยามด้านหลังค่อย ๆ ขยับเข้าหาอย่างระมัดระวัง เพราะกลัวว่าหากพลาดเพียงก้าวเดียว นางอาจกระโดดลงไปจริง ๆเสียงสะอื้นของนางดังขึ้นอย่างเจ็บปวดบาดใจ เซลีนกุมท้องที่กำลังปวดร้าว นางเพิ่งแท้งลูกเป็นครั้งที่ห้า และครั้งนี้นางได้รู้ความจริงแล้วว่า สิ่งที่เกิดขึ้นไม่ได้เป็นเพราะโรคภัยหรือร่างกายอ่อนแอ หากเป็นฝีมือของสามีผู้ไม่ต้องการให้นางให้กำเนิดทายาทของเขาเอง“เซลีน!” เสียงทุ้มต่ำดังมาจากด้านหลัง ดิเรียน ดยุกผู้เป็นสามีของนางนั่นเองเซลีนได้ยิน แต่ไม่คิดจะหันกลับไป ความผิดหวังที่สั่งสมมานั้นลึกเกินกว่าจะทนไหว“นี่เป็นลูกไม้อีกอย่างที่เจ้าคิดขึ้นมาเพื่อเรียกร้องความสนใจจากข้าหรือ?” ดิเรียนถามอย่างเย็นชา เขาไม่ชอบให้ใครสร้างเรื่องยุ่งยากอยู่แล้ว เซลีนรู้ดีว่าเขามาที่นี่เพียงเพราะ
Read more

บทที่ 2 ความลับดำมืดเบื้องหลังการแท้งลูกของเซลีน

สีหน้าของดิเรียนเปลี่ยนไปทันทีเมื่อได้ยินคำพูดจากปากเซลีน คำพูดที่ทำให้เขาเสียหน้าต่อหน้าหมอและเหล่าคนรับใช้ ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ หมอหยุดม้วนผ้าพันแผล คนรับใช้ต่างกลั้นหายใจ แม้แต่เสียงนาฬิกาก็ดูเหมือนหยุดเดินท่ามกลางความตึงเครียดดิเรียนจ้องภรรยาด้วยดวงตาวาวโรจน์ ใบหน้าที่เคยเย็นชาแดงก่ำด้วยความอับอายและโทสะ เขาอึกอักอยู่ครู่หนึ่งก่อนเอ่ย“เจ้า... ว่าอะไรนะ?” น้ำเสียงนั้นเปลี่ยนเป็นการตำหนิในทันใดเซลีนเงยหน้าสบตาเขา น้ำเสียงสงบแต่หนักแน่น “เราหย่ากันเถอะ”คำพูดนั้นราวกับตบหน้าเขาฉาดใหญ่ ทุกคนในห้องต่างตกตะลึง ดิเรียนนิ่งไปชั่วขณะ ไม่อยากเชื่อว่าหญิงที่เคยดูเหมือนรักเขาสุดหัวใจจะพูดเช่นนี้ออกมาอย่างกะทันหันจากนั้นเขาก็แค่นยิ้มเยาะ “อย่าล้อเล่นน่า เซลีน มุกของเจ้าไม่เห็นจะขำเลย”แต่เซลีนไม่ยอมถอย เปลวไฟในอกนางไม่มีวันดับลงได้อีกแล้ว มันไม่ใช่เพียงความโกรธชั่ววูบ หากเป็นความปรารถนาที่จะปลดปล่อยตัวเอง หลังจากใช้ชีวิตสองปีราวกับตกตายทั้งเป็น นางรู้จักสายตาเมินเฉยของดิเรียนดี รู้ว่าจะเกิดข่าวลืออะไรขึ้นภายในคฤหาสน์ และรู้แม้กระทั่งใบหน้าของหญิงที่ทำลายชีวิตคู่ของนาง ทุกอย่างนั้
Read more

บทที่ 3 ข้าต้องหย่าให้ได้

เสียงกีบม้าจากด้านนอกค่อย ๆ ไกลออกไป เซลีนยืนตัวตรงอยู่กลางห้อง ราวกับเพิ่งตอกย้ำความตั้งใจลงไปในหัวใจของตัวเองนับจากวันนี้ การแต่งงานของนางจะไม่ใช่คุกอีกต่อไป แต่จะกลายเป็นสนามรบนางทิ้งตัวลงบนเตียงที่เย็นชืด ริมฝีปากสั่นระริก เสียงที่เปล่งออกมาแทบไม่ต่างจากกระซิบ“...ข้าผิดอะไรนักหนา?”ห้าปีแล้วที่นางใช้ชีวิตในฐานะภรรยาของดยุกเลเวนทิส ห้าปีที่นางทุ่มเททุกอย่างเพื่อทำหน้าที่ดัชเชส ไม่เคยเกียจคร้าน ทั้งศึกษา เรียนรู้ จัดการ เตรียมการ และคอยปรนนิบัตินางดูแลให้สามีมีทุกอย่างที่ต้องการ ตั้งแต่อาหารการกินไปจนถึงกิจการในดินแดน ทั้งหมดก็เพื่อสิ่งเดียว คือการได้รับการยอมรับ แต่สิ่งที่นางได้รับกลับมาคืออะไร? สายตาว่างเปล่า คำพูดเย็นชา และสิ่งที่โหดร้ายที่สุดคือ ลูกทุกคนในครรภ์ของนางถูกพรากไปด้วยมือของสามีเองดิเรียนไม่เพียงปฏิเสธนางในฐานะภรรยา แต่ยังทำลายโอกาสที่เซลีนจะได้เป็นแม่คนด้วยเซลีนกำผ้าปูที่นอนจนยับยู่ยี่ หัวใจที่เคยอ่อนโยนบัดนี้แข็งกระด้างราวกับหิน เมื่อก่อนนางหลอกตัวเองมาตลอดว่าความรักจะช่วยแก้ไขทุกอย่างได้ แต่หลังจากตายและได้กลับมามีชีวิตอีกครั้ง นางจึงเข้าใจว่าความรักนั้
Read more

บทที่ 4 เหตุใดเจ้าจึงไม่หย่ากับข้า

เพิ่งแท้งลูก?พูดจาเลอะเลือนอย่างนั้นหรือ?วิเวียนชะงัก สีหน้าตึงขึ้นด้วยความไม่พอใจ ดิเรียนปล่อยมือของนางแล้วเดินจากไปโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามองวิเวียนยืนนิ่ง หรี่ตาลง ริมฝีปากเม้มแน่นเพื่อข่มความโกรธ ก่อนรอยยิ้มบาง ๆ จะค่อย ๆ ปรากฏขึ้น หากเซลีนพูดจริง โอกาสที่นางจะได้เป็นดัชเชสก็ยิ่งมากขึ้นไม่ใช่หรือ?“ดัชเชสเลเวนทิส...” นางกระซิบ ลองเอ่ยตำแหน่งนั้นอย่างพึงพอใจ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นบนใบหน้า ก่อนหัวเราะเบา ๆ แล้วเดินตามดิเรียนไป..รุ่งอรุณมาเยือน แสงสีทองสาดผ่านกระจกหน้าต่างปราสาท แต่ไม่อาจทำให้กำแพงหินที่เย็นเยียบเพราะความลับอุ่นขึ้นได้เซลีนเดินไปตามโถงทางเดินอันเงียบสงบ ชุดกระโปรงส่งเสียงเสียดสีกันเบา ๆ ใบหน้าของนางซีดเซียว แต่ดวงตายังคงกระจ่างใส ขณะที่กำลังจะเลี้ยวกลับ ประตูบานหนึ่งก็เปิดออก เป็นประตูห้องของดิเรียนนั่นเองวิเวียนเดินออกมาพร้อมรอยยิ้มพอใจ เรือนผมสีทองเป็นประกายเมื่อกระทบแสงเช้า ครู่ต่อมาดิเรียนก็เดินตามออกมาด้วยสีหน้าเรียบเฉย ราวกับเป็นเรื่องธรรมดาที่เกิดขึ้นทุกวัน“เซลีน!” วิเวียนเรียกเสียงดังเซลีนหันไป รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏบนริมฝีปาก เย็นชาและยากจะค
Read more

บทที่ 5 วางแผน

บรรยากาศในห้องอาหารเย็นเยียบ คำพูดของเซลีนทำให้วิเวียนหน้าซีดและดิเรียนตกตะลึง ราวกับเพิ่งได้รู้จักนางใหม่อีกครั้ง“นี่... ไม่เหมือนเจ้าเลย” ดิเรียนพึมพำเซลีนยิ้มบาง ๆ “ข้าต่างหากที่แปลกใจ เพราะเจ้าเพิ่งเริ่มสังเกตเห็นข้า”วิเวียนรีบแทรก “เจ้าไม่ละอายบ้างหรือที่พูดเช่นนั้น?”เซลีนมองนิ่ง ๆ “ข้าก็แค่ปรับตัวให้เข้ากับพวกเจ้า แล้วเหตุใดพวกเจ้าถึงเป็นฝ่ายเดือดร้อนเสียเอง?”วิเวียนรีบลุกขึ้นเดินหนี ดิเรียนตามออกไป ทิ้งเซลีนไว้เพียงลำพังนางถอนหายใจยาวก่อนแย้มยิ้มเย็นชา ในที่สุดก็ได้กินอาหารอย่างสงบโดยไม่ต้องมีคนทำผิดทั้งสองมารบกวน“อิลาร์ด” เซลีนเรียกหลังกลืนอาหารคำสุดท้าย แล้วกัดลูกพีชอย่างใจเย็น“ขอรับ ท่านหญิง” อิลาร์ดก้มศีรษะตอบอย่างเคารพ“เจ้ารู้จักใครที่สามารถ... ลักลอบพาคนออกไปได้บ้างไหม?” นางถามขึ้นอย่างกะทันหันอิลาร์ดชะงัก จุกแน่นไปถึงลำคอ “ท่านหมายความว่าอย่างไรขอรับ?”สายตาของเซลีนสงบนิ่งแต่ลึกล้ำ “ไปคุยกันที่ห้องข้า”นางลุกขึ้นโดยไม่รอคำตอบ อิลาร์ดส่งสัญญาณให้คนรับใช้เก็บโต๊ะ ก่อนเดินตามเซลีนไปยังห้องทำงาน“อิลาร์ด ข้าจะไปจากที่นี่” เซลีนพูดอย่างหนักแน่น“ท่านหญิ
Read more

บทที่ 6 หนังสือหย่า

เช้าวันนั้นอากาศหนาวเย็นจัด เช่นเคย เซลีนไม่เห็นหน้าดิเรียน นางชินเสียแล้วที่สามีแทบไม่กลับบ้าน เมื่อก่อนนางยังพยายามเชื่อว่าเขายุ่งกับกิจการของปราสาท แต่หลังจากได้รู้ความจริง ความรู้สึกที่เหลืออยู่ก็มีเพียงความรังเกียจ แผลในใจยังไม่หายดี ทว่านางก็เฝ้าบอกตัวเองว่าเวลาจะทำให้นางเข้มแข็งขึ้นแต่เช้าวันนั้นกลับหนักหนายิ่งกว่าเดิม เมื่อเคานต์โมโรผู้เป็นบิดามาเยือนปราสาทของดยุกอย่างกะทันหัน“เจ้าพูดอะไรกับวิเวียนกันแน่?” น้ำเสียงของท่านเคานต์กดดัน บีบคั้นเอาคำตอบ“ข้าจะไปพูดอะไรได้? นางฟ้องท่านว่าอะไรล่ะ?” เซลีนสวนกลับอย่างเย็นชา ไม่ใส่ใจท่านเคานต์เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนถอนหายใจยาว “เซลีน... วิเวียนกับท่านดยุกเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เด็ก ทั้งสองเคยหมั้นหมายกันด้วยซ้ำ เป็นเรื่องธรรมดาที่พวกเขาจะสนิทสนมกัน เจ้าผ่อนปรนให้สักหน่อยไม่ได้หรือ?”เซลีนกลั้นหัวเราะเยาะไว้“ท่านเคานต์...” นางเรียกด้วยน้ำเสียงเย็นราวกับน้ำแข็งท่านเคานต์เบิกตากว้าง ลูกสาวของเขา ลูกสาวแท้ ๆ กลับเรียกเขาด้วยคำที่เย็นชาถึงเพียงนี้“ข้าบอกท่านดยุกไปแล้วว่าให้แต่งงานกับวิเวียน ข้ายังยอมอีกไม่มากพอหรือ?” เซลีนจ้องบิดาต
Read more

บทที่ 7 อิสลา อารันเดล

เช้าวันนี้ต่างออกไปสำหรับเซลีน ดิเรียนแทบไม่เคยอยู่ในปราสาทตอนอาหารเช้า ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการนั่งร่วมโต๊ะกับนาง ปกติถึงเขาจะอยู่บ้านก็มักเก็บตัวในห้องทำงานหรือห้องนอน เซลีนเองก็เลิกพยายามเข้าใกล้เขาแล้ว เพราะไม่ว่านางทำอะไร เขาก็มองว่าเป็นการรบกวนทั้งนั้น บาดแผลในหัวใจทำให้นางหยุดไขว่คว้าอีกต่อไป“...ท่านย่ากับท่านแม่จะมาที่นี่ทีหลัง” ดิเรียนพูดหลังวางช้อนเซลีนมองเขาครู่หนึ่ง “เจ้าบอกพวกท่านหรือยังว่าข้ายังพักฟื้นอยู่?”“เพราะอย่างนั้นพวกท่านถึงอยากมาเยี่ยมเจ้า” ดิเรียนตอบอย่างสงบเซลีนสูดหายใจแล้วพยักหน้า “เข้าใจแล้ว”เกิดความเงียบขึ้นครู่หนึ่ง ก่อนดิเรียนจะพูดอีก“คืนนี้ข้าจะนอนที่ห้องเจ้า”เซลีนชะงัก หัวใจนางปฏิเสธ เพราะกลัวว่าตัวเองจะใจอ่อนจนล้มเลิกความตั้งใจที่จะจากไป“ไม่จำเป็นหรอก เจ้าไม่ต้องทำตามความต้องการของท่านย่ากับท่านแม่ นอนห้องตัวเองเถอะ” นางตอบอย่างเย็นชา“ข้าอยากทำเอง” ดิเรียนตอบหนักแน่นเซลีนมองเขาพร้อมยิ้มเยาะบาง ๆ “ถ้าอย่างนั้นทำไมเราไม่ไปนอนห้องเจ้าล่ะ?”ดิเรียนจ้องเขม็ง “เจ้าอยากอย่างนั้นหรือ?”“พอดีข้าไม่รู้สึกว่าตัวเองพิเศษพอจะนอนอยู่ในห้องของตัวเอง”
Read more

บทที่ 8 ลูกสะใภ้ตระกูลดยุกมีเพียงเซลีน

อิลาร์ดออกไปแล้ว เซลีนจึงตรวจเอกสารทั้งหมดอย่างละเอียด นางต้องทำความเข้าใจทุกอย่างให้ดี จะได้ไม่สับสนเมื่อถึงเวลาจากปราสาทแห่งนี้ไปจริง ๆรู้ตัวอีกทีก็ถึงช่วงบ่ายแล้ว อิลาร์ดกลับมาเคาะประตูอีกครั้ง “ท่านหญิง ท่านผู้เฒ่ากับท่านหญิงใหญ่เดินทางมาถึงแล้วขอรับ”เซลีนรีบออกไปต้อนรับอย่างสุภาพ แล้วเชิญทั้งสองนั่งในห้องรับแขก เช่นเคย แม่สามีของนางกวาดตามองไปทั่ว ตรวจสอบแม้แต่รายละเอียดเล็กน้อย นางเป็นคนที่ไม่ชอบความผิดพลาดแม้เพียงเล็กนิด เซลีนจึงพยายามรักษาความสะอาดและจัดปราสาทให้เป็นระเบียบอย่างที่แม่สามีชอบเสมอส่วนท่านย่านั้นอ่อนโยนต่อเซลีนดังเคย แม้ความจริงจะเป็นหญิงที่เด็ดขาดจนคนทั้งตระกูลเลเวนทิสต่างเกรงกลัว“ข้าเตรียมห้องให้ท่านแม่กับท่านย่าเรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ” เซลีนบอก“เจ้านี่ใส่ใจเสมอ” ท่านย่ากล่าวพร้อมลูบผมเซลีน “แต่พอได้ยินข่าวนั้น ย่าก็เสียใจเหลือเกิน การเสียลูกไป... ช่างเจ็บปวดจริง ๆ”“คราวหน้าถ้าตั้งครรภ์อีก เจ้าต้องระวังตัวให้มากกว่านี้ เราจะให้ดิเรียนดูแลเจ้าให้เข้มงวดขึ้น” โอเด็ตต์ แม่สามีของนางเสริมเซลีนยิ้มบาง ๆ อย่างขมขื่น จะให้ปกป้องลูกได้อย่างไร ในเมื่อพ่อของเด็
Read more

บทที่ 9 ตัวปลอม

เสียงของโอเด็ตต์ดังเสียจนดิเรียนได้แต่เงียบ เขาไม่อาจขัดมารดาที่ตนเคารพอย่างยิ่งได้“น่าอับอายจริง ๆ ที่ข้ามีลูกโง่อย่างเจ้า!” โอเด็ตต์ตวาด ก่อนเดินออกไป ทิ้งดิเรียนให้อยู่กับท่านย่าท่านย่าถอนหายใจ“เรื่องนี้ย่าเห็นด้วยกับแม่เจ้า เจ้าไม่ควรทำแบบนี้” นางพูดอย่างอ่อนโยน“ท่านย่า...” ดิเรียนเรียกท่านย่าหันมามอง“ความรู้สึกของคนเราฝืนบังคับกันไม่ได้” ดิเรียนกล่าวท่านย่ายิ้มแล้วพยักหน้า“สักวันเจ้าจะรู้ว่า การได้รับความรักอย่างสุดหัวใจ ยังดีกว่าการไปรักผิดคน”คำพูดนั้นทิ่มแทงใจดิเรียน เขารู้ว่าท่านย่าพูดถูก ระหว่างเซลีนกับวิเวียนมีความแตกต่างมากมายที่เขามองข้ามมาตลอด แล้วท่านย่าก็เดินจากไป ทิ้งให้เขาอยู่ตามลำพังด้านนอกปราสาท เซลีนกับวิเวียนยืนอยู่ด้วยกัน อากาศยามเย็นหนักอึ้ง ท้องฟ้าเป็นสีแดงทอง แต่ระหว่างทั้งสองกลับเย็นเยียบ เหล่าทหารรักษาการณ์ถอยไปไกลเพื่อเปิดทางให้พูดคุยกัน“ท่านแม่เป็นคนเข้มงวด และสงบอารมณ์ยากอยู่แล้ว” เซลีนบอกเรียบ ๆวิเวียนมองนาง ดวงตาวาววับ ยังเจ็บใจไม่หาย“เจ้ากำลังขู่ข้าหรือ?”“ข้าแค่บอกให้รู้” เซลีนตอบ “อย่างน้อยเจ้าจะได้เตรียมรับมือท่านถูก”วิเว
Read more

บทที่ 10 พอใจหรือยัง ภรรยาข้า

คนรับใช้เตรียมน้ำอุ่นไว้แล้ว ดิเรียนถอดเสื้อผ้าอย่างไม่ลังเล รูปร่างสมบูรณ์แบบของเขาปรากฏชัดใต้แสงสลัว เขาก้าวลงอ่างอาบน้ำ หยิบขวดไวน์มารินใส่แก้ว ก่อนนั่งแช่น้ำอย่างสบายใจ“ดื่มไหม?” ดิเรียนถาม“ข้ายังดื่มสุราไม่ได้” เซลีนตอบ ร่างกายยังอ่อนแอหลังแท้งลูก“ถ้าอย่างนั้นข้าดื่มเอง มานี่สิ” ดิเรียนยื่นมือให้เซลีนถอดเสื้อคลุม ปล่อยชุดนอนเลื่อนหลุดลงไปกองกับพื้น ร่างเปลือยเปล่าปรากฏต่อหน้าเขา แต่ดิเรียนยังมองอย่างสงบนิ่ง มีเพียงแววตาที่แสดงความปรารถนาอย่างชัดเจน เซลีนจับมือเขา ก้าวลงอ่างแล้วนั่งบนตักโดยหันหลังให้น้ำอุ่นโอบล้อมร่างของทั้งสอง ผิวกายที่สัมผัสกันโดยไม่มีเสื้อผ้าขวางกั้นทำให้แก้มเซลีนแดงระเรื่อ กลิ่นไวน์ผสานกับกลิ่นกายดิเรียน กลายเป็นบรรยากาศใกล้ชิดที่คุ้นเคยมาตั้งแต่คืนเข้าหอเซลีนนึกถึงคืนนั้น นางเคยคิดว่าดิเรียนจะปล่อยให้นางอยู่คนเดียวเพื่อทำให้อับอาย แต่เขากลับมาหาอย่างเด็ดขาดและบอกว่าเขาต้องการนาง เซลีนรู้ดีว่าดิเรียนหมกมุ่นกับคืนที่ทั้งสองต้องร่วมเตียงกัน ต่อให้เขาลืมเรื่องอื่นไปมากมาย ก็ไม่เคยลืมคืนเช่นนี้เลย“ข้าต้องการเจ้า” เสียงทุ้มต่ำของดิเรียนดึงเซลีนออกจากภว
Read more
PREV
123
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status