@เช้าวันต่อมาขาเรียวค่อย ๆ ก้าวลงจากบันไดบ้านด้วยความยากลำบาก ถ้าไม่เพราะเกรงใจคนในบ้าน ที่ทุกเช้าเราต้องตื่นมานั่งทานข้าวพร้อมหน้าพร้อมตากัน เธอจะขอนอนต่อแน่นอนแต่เพราะเป็นแขกของบ้าน ก็เลยต้องลากสังขารลุกไปอาบน้ำ แล้วมารวมตัวกันที่ห้องอาหารเวลาเจ็ดโมงเช้าหย่อนขาลงบันไดขั้นหนึ่ง ถึงกับต้องหยุดสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เรียกพลังให้ตัวเองใหม่เสียก่อน ไม่ว่าจะก้าวขาไหน ก็สั่นจนกลัวจะล้มแล้วกลิ้งลงจากบันไดและหากเป็นอย่างนั้น ไม่พ้นต้องลำบากคนในบ้านให้พาไปหาหมอ แต่เธอไม่อยากให้ใครเดือดร้อน และวุ่นวายเพราะตัวเองอีกแล้ว ที่ผ่านมาก็มากเกินพอแล้ว“อ้าวเอย ทำไมเดินแบบนั้นล่ะลูก” น้ำหนึ่งถือกับข้าวออกจากในครัวช่วยพยู ทักท้วงคนที่เดินขาสั่นลงมาจากบันไดบ้านเมื่อคืนก็ยังดี ๆ อยู่เลย แต่ทำไมเช้ามาถึงได้มีท่าทางแบบนี้ล่ะ เกิดอะไรขึ้นกับเอย“พะ...พอดี...” คนตัวเล็กคิดหาคำแก้ต่างให้ตัวเอง เธอจะบอกว่าเธอไปทำอะไรมาดี คุณย่าถึงจะเชื่อ“มะ...เมื่อคืนเอยสะดุดล้มตอนขึ้นบันไดน่ะค่ะ”“เอ้าตายแล้ว!” น้ำหนึ่งรีบวางจานอาหารลงบนโต๊ะกระจก แล้วรีบเดินขึ้นไปหาหลานสาว ช่วยพยุงคนตัวเล็กเดินลงจากบันไดสงสัยเพราะเอยเมามาก
Last Updated : 2026-11-16 Read more