ออสตินเม้มปาก นั่งกอดเข่าสะอื้น จนมันส่งเสียงดังไปทั่วทั้งห้องเอยเห็นอย่างนั้นสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เขยิบเข้าไปหา แล้ววางมือลงบนแขนของอีกคน“เอยขอโทษ ที่เอยทำไปทั้งหมดเพราะเป็นห่วงพี่นะคะ”“คนที่บอกเลิกกัน กล้าพูดคำว่าเป็นห่วงได้งั้นเหรอเอย ฮึก” เอ่ยออกมาทั้งน้ำตา แบบนี้มันยิ่งเจ็บ บอกเลิกกันแล้ว ยังแสดงความเป็นห่วงเป็นใยอีกแล้วจะให้กูอยู่ยังไงไหว!“พี่ก็น่าจะเข้าใจ ว่าที่พี่ทำมันไม่ถูกต้อง”ออสตินดึงมือกลับ ก่อนจะนั่งหันหลังให้อีกคน เอาแต่ร้องไห้สะอื้นจนเอยไม่รู้จะปลอบอย่างไรดีเพราะเธอก็ไม่คิดเหมือนกัน ว่าคนที่มักแสดงความร้าย ๆ ออกมาตลอด เวลาเสียใจจะมากมายขนาดนี้ ทำเอาซะเธอรู้สึกผิดไปเลย“พี่ออสติน” วางมือลงบนต้นแขนของเขา แต่กลับเห็นฝ่ายนั้นกระเถิบตัวหนี“อย่ามาแตะ ถ้าคิดจะเลิกกับพี่แล้วก็อย่ามาแสดงความห่วงใย!” เอ่ยจบสะอื้นร้องไห้จนตัวโยน และยิ่งนาน คนตัวเล็กก็ยิ่งรู้สึกเป็นห่วงเขาเข้าไปอีกไม่รู้ว่าที่เธอเลือกทำแบบนั้นเธอคิดผิดไหม ถ้าเธอทนให้พี่ออสตินเอาแต่ใจ เธอก็จะไม่เจอกับเหตุการณ์แบบนี้ แต่พอเธอไม่ทน เธอกลับรู้สึกผิดเฉยเลย“ไปนอนบนเตียงไหมคะ”“ไม่! ถ้าบอกเลิกกันแล้ว อย่ามาทำเหม
Last Updated : 2026-11-16 Read more