Semua Bab ข้าคือดอกบัวดำ: Bab 31 - Bab 40

“คุณหนูขอรับ หากเป็นบ่าวเก่าจากจวน อาจยังมีคนจำเขาได้”“ข้าก็คิดเช่นนั้น”ชิงหลันหันกลับไปหาเจ้าของร้าน“แล้วเหตุใดท่านจึงเพิ่งนำเครื่องประดับเหล่านี้มาถามหาเจ้าของ”“เพราะตั๋วจำนำเก่าถูกเก็บค้างไว้นานขอรับ ช่วงก่อนข้าจัดของในคลัง จึงพบกล่องใบนี้พร้อมชื่อฮูหยินหลินที่เขียนกำกับไว้ ข้าเคยได้ยินว่าร้านจิ่นซิ่วเป็นสินเดิมของฮูหยิน จึงลองนำไปสอบถาม”“แล้วก่อนหน้านี้ไม่มีผู้ใดมาถามถึงเลยหรือ”เจ้าของร้านลังเลเล็กน้อย“มีเรื่องหนึ่งที่ข้าคิดว่าคุณหนูควรทราบขอรับ”ชิงหลันเงยหน้า“เรื่องใด”“เมื่อวานมีชายแปลกหน้าสองคนมาถามถึงกล่องใบนี้”เถาเถาหันมองผู้เป็นนายทันที“พวกเขาถามว่าอย่างไร”“ถามว่ากล่องยังอยู่หรือไม่ และข้านำไปให้ผู้ใดแล้ว”“ท่านตอบว่าอย่างไร”“ข้าบอกเพียงว่าส่งไปสอบถามที่ร้านจิ่นซิ่วแล้วขอรับ”ชิงหลันนิ่งไปครู่หนึ่ง“ท่านจำหน้าคนทั้งสองได้หรือไม่”“พอจำได้ขอรับ แต่ไม่รู้จัก”“หากพวกเขากลับมาอีก ท่านอย่าเพิ่งบอกเรื่องที่ข้ามาที่นี่วันนี้”เจ้าของร้านรีบพยักหน้า“ขอรับ”ชิงหลันลุกขึ้น“ขอบใจท่านมาก”เมื่อออกจากโรงรับจำนำ หลี่จงจึงกล่าวเสียงเบา“คุณหนูขอรับ เรื่องนี้ดูไม่ชอบมาพากลนั

เซียวจิ่งเหยียนยื่นมือมารับผ้าเช็ดหน้าอย่างว่าง่าย“ก็ได้”ชิงหลันถอนหายใจอย่างโล่งอก แต่ยังไม่ทันได้ยกถ้วยชาขึ้นดื่ม เขาก็กล่าวต่อ“แต่หากวันหน้าเจ้าอยากได้อีก ข้าจะให้ผืนใหม่”ชิงหลันแทบสำลักชา“พระองค์ทรงตั้งพระทัยแกล้งหม่อมฉันจริง ๆ ด้วย”เซียวจิ่งเหยียนหัวเราะอย่างอารมณ์ดี“ข้าเพียงอยากเห็นเจ้ายิ้ม” คำตอบนั้นทำให้ชิงหลันเงียบลง นางมองบุรุษตรงหน้า ก่อนหลุบตาลงอย่างเขินอายหลังดื่มชา เซียวจิ่งเหยียนพาชิงหลันเดินชมสวน โดยมีเถาเถาและหานจื่อเฉินติดตามอยู่ไม่ไกลระหว่างนั้นหานจื่อเฉินเดินเข้ามาพร้อมเทียบเชิญฉบับหนึ่ง“ท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ มีคนจากร้านจิ่นซิ่วนำเทียบนี้มาส่งให้คุณหนูเสิ่น กระหม่อมจึงรับไว้ก่อน”ชิงหลันรับมาเปิดอ่าน“ผู้ใดส่งมาหรือ”หานจื่อเฉินตอบ“คุณชายจากตระกูลขุนนางผู้หนึ่งพ่ะย่ะค่ะ เขาบอกว่าเคยพบคุณหนูในงานชมบุปผา และต้องการสั่งซื้อผ้าจำนวนมาก”เซียวจิ่งเหยียนหันมาทันที“ซื้อผ้า”“เพคะ”“เหตุใดต้องส่งเทียบมาขอพบเจ้าด้วย”ชิงหลันยิ้ม“หากเป็นลูกค้ารายใหญ่ หม่อมฉันย่อมต้องต้อนรับด้วยตนเองเพคะ”“ร้านจิ่นซิ่วไม่มีผู้ดูแลหรือ”“มีหลี่จงเพคะ แต่บางครั้งลูกค้าก็อยากพบเจ้าของร้

“ในเมื่อพวกเขาหวาดกลัวความจริงถึงเพียงนี้ ข้าก็จะตามหามันให้พบ”นางเงยหน้ามองความมืดนอกหน้าต่าง“ไม่ว่าผู้ที่อยู่เบื้องหลังจะเป็นใคร ข้าจะไม่ยอมให้เรื่องของท่านแม่ถูกปิดบังไปตลอดกาล”สายลมยามค่ำพัดผ่านกิ่งไม้จนเกิดเสียงเสียดสีกันเบา ๆชิงหลันปิดหน้าต่างลง ก่อนหันกลับมาหยิบกล่องเครื่องประดับของมารดาเก็บเข้าที่อย่างระมัดระวังนางยังไม่รู้ว่าความจริงที่กำลังตามหาจะนำพาอันตรายมาเพียงใด แต่ครั้งนี้นางไม่ได้มีเพียงความมุ่งมั่นของตนเอง ยังมีบุรุษผู้หนึ่งที่มอบหยกแทนใจ พร้อมคำมั่นว่าจะไม่ทอดทิ้งนางในยามคับขัน และชิงหลันก็เริ่มรู้แล้วว่า สิ่งที่น่ากลัวกว่าการเผชิญหน้ากับศัตรู อาจเป็นการยอมรับว่าหัวใจของตนกำลังมีใครบางคนเข้ามาครอบครองทีละน้อยแสงแดดยามเช้าส่องผ่านหน้าต่างไม้ฉลุลายเข้ามาภายในเรือนของเสิ่นชิงหลัน นางเปิดกล่องเก็บเบาะแส หยิบกระดาษข่มขู่ที่ได้รับเมื่อคืนออกมาวางบนโต๊ะข้างกล่องเครื่องประดับของมารดา ก่อนอ่านทบทวนอีกครั้งหากยังอยากมีชีวิตอยู่ จงหยุดตามหาเรื่องของหลินหว่านอี๋ชิงหลันอ่านคำข่มขู่นั้นอีกครั้ง ก่อนวางกระดาษลงอย่างระมัดระวังเมื่อคืนมีคนลอบส่งจดหมายเข้ามาทางหน้าต่าง แต่เม

“ข้าต้องอยู่ที่นี่อีกนานเพียงใด”หญิงรับใช้ที่ได้รับมอบหมายให้ดูแลนางก้มหน้าตอบ“เรื่องนี้ต้องรอผลสอบสวนเจ้าค่ะ”“ข้ารู้แล้ว” เยว่หรูตอบอย่างหงุดหงิดนางเคยคิดว่ามารดาจะหาทางช่วยตนออกไปได้ แต่เวลาผ่านมาหลายวันกลับไม่มีข่าวดีแม้แต่น้อยยิ่งได้ยินว่าบิดากำลังไม่พอใจหลิวซื่อเพราะเรื่องในจวน นางก็ยิ่งหมดหวังหากยังรอมารดาเพียงผู้เดียว คงไม่มีวันได้ออกไปเยว่หรูนิ่งคิด ก่อนหยิบกระดาษขึ้นมา“ข้าต้องการเขียนคำร้อง”หญิงรับใช้เงยหน้า“คุณหนูจะเขียนถึงผู้ใดเจ้าคะ”“ข้าจะขอความเมตตาให้มีการพิจารณาเรื่องของข้าโดยเร็ว”“เช่นนั้นบ่าวจะนำกระดาษและพู่กันมาให้เจ้าค่ะ”เยว่หรูพยักหน้าเมื่ออยู่ตามลำพัง นางจึงเริ่มเขียนข้อความอย่างระมัดระวังนางรู้ว่าหากปฏิเสธความผิดทั้งหมด คงไม่มีผู้ใดเชื่อ เพราะเรื่องในงานเลี้ยงมีพยานอยู่หลายคนดังนั้นจึงเลือกยอมรับว่าตนถูกความริษยาชักนำจนกระทำสิ่งไม่สมควร พร้อมขอโอกาสกลับตัว แต่ผู้ที่นางหวังให้เห็นคำร้องนี้มากที่สุด ไม่ใช่บิดาหากเป็นองค์รัชทายาท นางเคยพบพระองค์ในงานเลี้ยงของราชสำนัก และจำได้ว่าพระองค์เคยตรัสชมความสามารถด้านพิณของนางแม้จะเป็นเพียงคำชมตามมารยาท แต่เ

“เดินทางปลอดภัย”ชิงหลันขึ้นรถม้าพร้อมเถาเถาเซียวจิ่งเหยียนยืนมองจนรถม้าเคลื่อนออกไป ก่อนหันกลับไปหาหานจื่อเฉิน“มีข่าวใหม่หรือ”หานจื่อเฉินค้อมกาย“พ่ะย่ะค่ะ คนของเราพบว่าสำนักการค้าหย่งอันกำลังเตรียมเคลื่อนย้ายหีบเอกสารบางส่วนออกจากสำนักการค้าในอีกไม่กี่วัน”เซียวจิ่งเหยียนสีหน้าเคร่งขรึมขึ้นทันที“ทราบหรือไม่ว่าจะนำไปที่ใด”“ยังไม่ทราบพ่ะย่ะค่ะ”“ให้คนเฝ้าทางเข้าออกทุกด้าน อย่าเพิ่งขัดขวาง”“พ่ะย่ะค่ะ”“ข้าต้องรู้ว่าพวกมันจะนำของไปที่ใด”หานจื่อเฉินรับคำ ก่อนรีบไปจัดการ เซียวจิ่งเหยียนมองออกไปยังท้องฟ้ายามค่ำเรื่องราวที่เริ่มต้นจากเงินจำนวนหนึ่งในร้านจิ่นซิ่ว กำลังเชื่อมโยงไปถึงสำนักการค้าหย่งอันและเฉินกั๋วจงขณะเดียวกัน เครื่องประดับของหลินหว่านอี๋ก็ปรากฏเบาะแสที่อาจเกี่ยวข้องกับคนกลุ่มเดียวกันเขายังไม่รู้ว่าความจริงทั้งหมดคืออะไร แต่สิ่งหนึ่งที่แน่ชัดคือ มีคนกำลังพยายามปิดบังบางอย่างและคนเหล่านั้นเริ่มรู้แล้วว่าเสิ่นชิงหลันกำลังเข้าใกล้ความจริงมากขึ้นทุกทีเซียวจิ่งเหยียนกำมือแน่นเล็กน้อย ก่อนกล่าวกับตนเองเบา ๆ“ไม่ว่าผู้ใดอยู่เบื้องหลัง ข้าจะไม่ปล่อยให้มันทำร้ายนาง” สายลมยาม