Semua Bab ข้าคือดอกบัวดำ: Bab 11 - Bab 20

“ข้าจะไม่ใช้อำนาจโดยไร้หลักฐาน”“ข้อสอง หากต้องนำเอกสารต้นฉบับไปตรวจสอบ ขอให้มีบันทึกรับมอบอย่างเป็นทางการ เพื่อป้องกันเอกสารสูญหายหรือถูกเปลี่ยนแปลง”“สมควร”“ส่วนข้อสาม หากพระองค์พบหลักฐานที่เกี่ยวข้องกับการยักย้ายสินเดิมของมารดาหม่อมฉัน ขอให้แจ้งให้หม่อมฉันทราบในส่วนที่เปิดเผยได้ โดยไม่กระทบต่อการสอบสวนเพคะ”เซียวจิ่งเหยียนมองนางอย่างพิจารณา“เจ้าคิดรอบคอบดี”“หม่อมฉันเพียงไม่อยากเสียเปรียบเพคะ”“แล้วหากข้าไม่ตกลง”ชิงหลันยิ้มหวาน“หม่อมฉันก็จะตรวจสอบต่อด้วยตนเอง ส่วนพระองค์คงต้องหาหลักฐานจากทางอื่น”หานจื่อเฉินแทบกลั้นหายใจ แต่เซียวจิ่งเหยียนกลับหัวเราะออกมา“เจ้าช่างไม่เกรงใจข้าเลย”“หม่อมฉันเกรงพระองค์เพคะ แต่ไม่ได้หมายความว่าจะยอมเสียเปรียบ”“ตกลง”ชิงหลันเลิกคิ้วเล็กน้อย“พระองค์ตกลงจริงหรือเพคะ”“ข้าตกลงในสิ่งที่ทำได้ตามกฎหมาย แต่หากพบความผิดจริง ข้าก็ไม่อาจละเว้นการสอบสวนเพียงเพราะเป็นทรัพย์สินของมารดาเจ้า”ชิงหลันพยักหน้า“หม่อมฉันเข้าใจเพคะ”“เช่นนั้นเราก็เริ่มกันได้”ชิงหลันหยิบสำเนาเอกสารบางส่วนออกมาวางบนโต๊ะ“นี่คือรายการจ่ายเงินให้สำนักการค้าหย่งอันที่หม่อมฉันพบวันนี้เ

ร่วมกับรายการขนส่งผิดปกติ ย่อมเป็นเรื่องที่มองข้ามไม่ได้ส่วนเรื่องการตายของมารดา นางยังไม่มีหลักฐานใดเชื่อมโยงกับคนเหล่านี้จึงต้องตรวจสอบทีละเรื่อง ไม่อาจนำความสงสัยทั้งหมดมาปะปนกันได้ภายในเรือนหลัก หลิวซื่อกำลังจ้องมองเฉียนฟู่ด้วยสีหน้าถมึงทึงชายร่างท้วมคุกเข่าอยู่กลางห้อง เหงื่อไหลซึมตามขมับไม่หยุดหลังถูกชิงหลันสั่งห้ามแตะต้องเอกสารระหว่างตรวจสอบ เฉียนฟู่ก็ส่งมอบกุญแจห้องบัญชีและลงชื่อรับรองรายการเอกสารที่พบ ก่อนเดินทางกลับไปพักที่บ้าน เมื่อได้รับคำสั่งจากหลิวซื่อ เขาจึงรีบมาพบทันที“ข้าให้เจ้าดูแลร้านผ้ามาหลายปี เจ้ากลับปล่อยให้นังเด็กนั่นพบเอกสารได้อย่างไร”“ฮูหยิน บ่าวไม่คิดว่าคุณหนูรองจะเตรียมตัวมาดีถึงเพียงนั้นขอรับ ทั้งยังมีหลี่จงช่วยตรวจบัญชี บ่าวพยายามขัดขวางแล้ว แต่คุณหนูรองมีหนังสืออนุญาตจากนายท่าน”“แล้วหีบเอกสารเล่า”“ถูกพบก่อนจะขนออกไปได้ขอรับ”หลิวซื่อคว้าถ้วยชาขึ้นมา ก่อนกระแทกลงบนโต๊ะอย่างแรง“เจ้าคนไร้ประโยชน์”เฉียนฟู่สะดุ้ง“บ่าวผิดไปแล้วขอรับ”“ผิดแล้วมีประโยชน์อันใด ตอนนี้นังเด็กนั่นถือเอกสารไว้ในมือ หากมันนำไปให้นายท่านดู เจ้าคิดว่าจะเกิดอะไรขึ้น”“ฮูหยินต

“ในสมุดไม่มีรายการเบิกผ้าไหมสิบห้าพับตามที่เฉียนฟู่กล่าวอ้าง อีกทั้งเลขกำกับใบเบิกก็ไม่ตรงกับทะเบียนของร้าน”“เจ้าค่ะ”ชิงหลันหันไปหาเฉียนฟู่“เจ้าจะอธิบายอย่างไร”เฉียนฟู่เหงื่อไหลท่วมหน้าผาก“อาจเป็นความผิดพลาดในการลงบันทึกขอรับ”“อีกแล้วหรือ”ชิงหลันยิ้มบาง ๆ“บัญชีของร้านนี้ช่างผิดพลาดบ่อยเสียจริง”หลิวซื่อรีบกล่าวแทรก“ชิงหลัน เรื่องนี้อาจเป็นความเข้าใจผิดก็ได้”“ลูกก็หวังเช่นนั้นเจ้าค่ะ”ชิงหลันหันไปหาบิดา“แต่ยังมีเรื่องอื่นที่ลูกอยากให้ท่านพ่อตรวจสอบ”นางส่งสัญญาณให้เจ้าของร้านผ้าหยวนซิ่งก้าวออกมา ชายวัยกลางคนประสานมือคำนับ“คารวะท่านเสนาบดีขอรับ”“เจ้ามีเรื่องใดจะชี้แจง”“ร้านของข้าเคยส่งผ้าไหมให้ร้านจิ่นซิ่วขอรับ เมื่อสองเดือนก่อน ร้านจิ่นซิ่วชำระค่าสินค้าครบหนึ่งร้อยยี่สิบตำลึงแล้ว แต่ข้าได้รับข่าวว่าบัญชีของร้านยังระบุว่าค้างชำระ จึงนำต้นขั้วใบรับเงินมาแสดง”เขาหยิบเอกสารออกมา เสิ่นเหวินจงรับไปตรวจ“ตรารับเงินนี้เป็นของร้านเจ้าหรือ”“ขอรับ”“แล้วจำนวนเงินตรงกันหรือไม่”“ตรงกันทุกตำลึงขอรับ”หลี่จงนำบัญชีของร้านจิ่นซิ่วมาเทียบ“นายท่าน ในบัญชีของเฉียนฟู่ยังระบุว่าเป็นหนี้หน

“อย่าเพิ่งมั่นใจเกินไป คนที่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้อาจไม่ได้มีเพียงเฉียนฟู่กับหลิวซื่อ”นางมองชื่อเฉินกั๋วจงที่ปรากฏอยู่บนเอกสาร“ข้าอยากรู้ว่าขุนนางกรมคลังผู้นี้เกี่ยวข้องกับการค้าของท่านแม่อย่างไร”“คุณหนูคิดว่าเขาเป็นคนไม่ดีหรือเจ้าคะ”“ข้ายังไม่รู้”ชิงหลันตอบ“แต่เมื่อมีชื่อเขาปรากฏในเอกสารที่ผิดปกติ เราก็ควรตรวจสอบให้แน่ชัด”เถาเถาพยักหน้า“เจ้าค่ะ”ชิงหลันเก็บเอกสารลงในหีบ ก่อนหันไปมองภาพวาดของมารดาที่แขวนอยู่บนผนัง“ท่านแม่ วันนี้ลูกได้ร้านผ้ากลับมาดูแลแล้ว”นางกล่าวเบา ๆ“แต่ลูกยังไม่รู้ว่าตลอดสิบปีที่ผ่านมา ทรัพย์สินของท่านแม่ถูกนำไปใช้ที่ใดบ้าง”ปลายนิ้วเรียวแตะขอบหีบเอกสาร“ลูกจะตรวจให้ครบทุกแห่ง”อีกด้านหนึ่งของเมืองเยี่ยนจิง ข่าวที่ว่าฉินอ๋องเสด็จไปยังร้านผ้าจิ่นซิ่วเริ่มแพร่ไปในหมู่ผู้คนที่อยู่ใกล้ถนนการค้า แม้การพบกันครั้งนั้นจะเป็นการพูดคุยเรื่องเอกสารและมีหานจื่อเฉินอยู่ด้วย แต่ผู้ที่เห็นเพียงเซียวจิ่งเหยียนเดินเข้าออกจากร้านย่อมไม่ทราบรายละเอียดทั้งหมดข่าวนี้ค่อย ๆ เดินทางไปถึงคนที่เกี่ยวข้องกับจวนเสนาบดีขณะเดียวกัน เสิ่นเยว่หรูยังอยู่ภายใต้การดูแลของฝ่ายใน ระหว่าง

“ท่านอ๋องเพคะ”“ว่าอย่างไร”“พระองค์กำลังหาเหตุผลมาเยือนร้านหม่อมฉันอีกใช่หรือไม่”“เจ้าคิดเช่นนั้นหรือ”“หม่อมฉันเริ่มสงสัยแล้วเพคะ”เซียวจิ่งเหยียนโน้มตัวลงเล็กน้อย ก่อนกล่าวเสียงเบา“หากข้าบอกว่าใช่เล่า”ชิงหลันสบตาเขา ก่อนยิ้มหวาน“เช่นนั้นครั้งหน้าหม่อมฉันจะเตรียมผ้าเช็ดหน้าไว้ขายเป็นพิเศษเพคะ”เซียวจิ่งเหยียนหัวเราะทันที“เจ้าช่างไม่ยอมเสียเปรียบจริง ๆ”“หม่อมฉันเป็นคนค้าขายเพคะ”“ข้ารู้แล้ว”เขามองนางด้วยความเอ็นดู“และดูเหมือนข้าจะเป็นลูกค้าที่เจ้าคิดจะขูดรีดมากที่สุด”“พระองค์ทรงเต็มใจเองนะเพคะ”“ข้าไม่ปฏิเสธ”ชิงหลันเม้มริมฝีปากกลั้นยิ้ม ก่อนรีบหันไปเรียกเถาเถาให้ช่วยจัดกล่องผ้าต่อนางเริ่มรู้สึกแล้วว่าบุรุษผู้นี้รับมือยากกว่าที่คิดบ่ายวันเดียวกัน ข่าวลือเรื่องฉินอ๋องเสด็จไปยังร้านผ้าจิ่นซิ่วก็เริ่มแพร่กระจายไปตามร้านน้ำชาและตลาดเดิมทีผู้คนเพียงพูดถึงการที่ฉินอ๋องเสด็จไปพบคุณหนูรองเสิ่น แต่เมื่อผ่านปากคนหลายคน เรื่องราวกลับถูกแต่งเติมจนผิดไปจากความจริง“ได้ยินหรือไม่ คุณหนูรองเสิ่นพบฉินอ๋องที่ร้านผ้าอีกแล้ว”“ข้าได้ยินว่าเสด็จไปหานางถึงสองครั้ง”“สตรีที่ยังไม่ออกเรือนพบชาย