All Chapters of ข้าคือดอกบัวดำ: Chapter 21 - Chapter 30

“ปล่อยนางไปเถอะ”“บ่าวอยากหัวเราะดัง ๆ เสียจริง”“เช่นนั้นก็หัวเราะในใจ”เถาเถารีบก้มหน้ากลั้นยิ้ม ชิงหลันหันกลับไปต้อนรับแขกตามเดิม ราวกับเมื่อครู่ไม่มีเรื่องใดเกิดขึ้น เมื่องานใกล้สิ้นสุดลง เสียงประกาศจากหน้าร้านก็ดังขึ้น“ฉินอ๋องเสด็จ”ทุกคนในร้านต่างหันไปมอง เซียวจิ่งเหยียนก้าวเข้ามาในอาภรณ์สีเข้มสง่างาม โดยมีหานจื่อเฉินติดตามอยู่ด้านหลัง บรรดาฮูหยินและคุณหนูรีบย่อกายถวายความเคารพ“ถวายพระพรฉินอ๋องเพคะ”“ตามสบาย” เซียวจิ่งเหยียนกล่าว ก่อนเดินตรงมาหาชิงหลัน หญิงสาวย่อกายคารวะ“ถวายพระพรเพคะ”“ไม่ต้องมากพิธี”ชิงหลันเงยหน้าขึ้นมองเขา“วันนี้พระองค์เสด็จมาด้วยเรื่องใดอีกเพคะ”“ข้ามารับของที่สั่งไว้”ชิงหลันชะงัก“หม่อมฉันจำได้ว่าไม่ได้รับคำสั่งตัดชุดจากพระองค์นะเพคะ”“ข้าไม่ได้สั่งตัดชุด”เซียวจิ่งเหยียนเดินไปยังชั้นวางผ้า ก่อนหยิบผ้าไหมสีม่วงอ่อนพับเดิมขึ้นมา“ข้าต้องการผ้าพับนี้”ชิงหลันมองเขาอย่างแปลกใจ“พระองค์ทรงต้องการผ้าสีม่วงอ่อนหรือเพคะ”“ใช่”“จะนำไปทำสิ่งใดเพคะ”“ให้คนที่เหมาะกับมัน”ชิงหลันชะงัก“ผู้ใดกันหรือเพคะ”เซียวจิ่งเหยียนมองนางด้วยรอยยิ้ม“ข้าคิดว่าเจ้าคงรู้ดี”เถ

“เช่นนั้นก็จำไว้ให้ดี ข้าไม่เคยชวนสตรีใดไปเดินตลาดมาก่อน”ชิงหลันเม้มริมฝีปากกลั้นยิ้ม“หากหม่อมฉันปฏิเสธเล่าเพคะ”“ข้าก็คงต้องกลับตำหนัก”“ง่ายถึงเพียงนั้นเชียว”“หรือเจ้าต้องการให้ข้าอ้อนวอน”ชิงหลันหลุดหัวเราะ“หม่อมฉันมิกล้าเพคะ”“เช่นนั้นเจ้าตกลงแล้ว”“หม่อมฉันยังไม่ได้กล่าวเช่นนั้น”“แต่เจ้าก็ไม่ได้ปฏิเสธ”นางมองรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของเขา ก่อนถอนหายใจอย่างแสร้งจนใจ“หม่อมฉันคงเถียงพระองค์ไม่ชนะแล้วเพคะ”เซียวจิ่งเหยียนหัวเราะอย่างพึงพอใจ“ข้าจะมารับเจ้ายามเย็น”เมื่อยามเย็นมาถึง ตลาดโคมไฟกลางเมืองเยี่ยนจิงก็เต็มไปด้วยผู้คน โคมกระดาษหลากสีแขวนเรียงรายเหนือถนน เสียงพ่อค้าแม่ค้าเรียกลูกค้าดังสลับกับเสียงหัวเราะของเด็ก ๆชิงหลันสวมอาภรณ์สีฟ้าอ่อนปักลายเมฆขาว เส้นผมเกล้าอย่างเรียบง่าย ประดับด้วยปิ่นเงินเพียงชิ้นเดียว ส่วนเซียวจิ่งเหยียนเปลี่ยนมาสวมชุดลำลองสีเข้ม ไม่แสดงฐานันดรให้ผู้คนแตกตื่นเถาเถากับหานจื่อเฉินติดตามอยู่ไม่ไกล“คนมากกว่าที่คิดนะเพคะ” ชิงหลันกล่าวพลางมองสองข้างทาง“เจ้าไม่ชอบหรือ”“ชอบเพคะ หม่อมฉันไม่ได้ออกมาเดินเล่นเช่นนี้นานแล้ว”“เช่นนั้นวันนี้อยากดูสิ่งใดก็บอกข้า”“พ

เหวินจงว่ามีสาวใช้เห็นคนจากเรือนชิงหลันเดินผ่านบริเวณห้องเก็บเครื่องประดับเสิ่นเหวินจงจึงเรียกทุกฝ่ายมาที่ห้องโถง“นายท่านเจ้าคะ ปิ่นหยกชิ้นนั้นเป็นของสำคัญที่ข้าเก็บรักษามาหลายปี ข้าเพียงอยากให้ค้นหาให้ทั่วเท่านั้น”หลิวซื่อกล่าวด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย ชิงหลันยืนฟังอย่างสงบ เสิ่นเหวินจงหันมาถาม“ชิงหลัน เจ้ารู้เรื่องนี้หรือไม่”“ลูกเพิ่งทราบว่าท่านแม่ทำปิ่นหยกหายเจ้าค่ะ”หลิวซื่อรีบกล่าว“แม่ไม่ได้คิดกล่าวหาเจ้า เพียงอยากขอค้นเรือนเพื่อความสบายใจ”ชิงหลันยิ้ม“ได้สิเจ้าคะ”หลิวซื่อชะงักเล็กน้อยชิงหลันกล่าวต่อ“แต่หากค้นแล้วไม่พบสิ่งใด ท่านแม่ต้องยอมรับว่าตนเองเข้าใจผิด และกล่าวขอโทษคนในเรือนของลูกต่อหน้าท่านพ่อด้วย”หลิวซื่อมั่นใจว่าปิ่นหยกถูกซ่อนไว้แล้ว จึงรีบตอบ“ได้ แม่ย่อมไม่อยากให้เจ้าต้องเสียชื่อเสียง”ชิงหลันยิ้มหวาน“ขอบคุณท่านแม่เจ้าค่ะ”เสิ่นเหวินจงจึงให้แม่บ้านอาวุโสที่ไม่ขึ้นตรงต่อเรือนใดนำคนไปตรวจค้น โดยมีคนของทั้งสองฝ่ายติดตามไปเป็นพยาน ไม่นานคนเหล่านั้นก็กลับมา“เรียนนายท่าน ไม่พบปิ่นหยกในเรือนคุณหนูรองเจ้าค่ะ”หลิวซื่อหน้าซีดทันที“เป็นไปไม่ได้” คำพูดนั้นทำให้ทุกคนหันม

“เจ้าค่ะ บ่าวเข้าใจแล้ว”“เจ้าเข้าใจอะไร”“เข้าใจว่าคุณหนูอยากชมดอกไม้เจ้าค่ะ”ชิงหลันปรายตามองสาวใช้ ก่อนกล่าวเสียงเรียบ“หากเจ้ายังพูดมาก ข้าจะให้เจ้าอยู่เฝ้าเรือน”“บ่าวไม่พูดแล้วเจ้าค่ะ”เถาเถารีบหยิบหวีขึ้นมาจัดแต่งทรงผมให้ผู้เป็นนาย แต่รอยยิ้มบนใบหน้ากลับไม่จางหายส่วนชิงหลัน แม้จะไม่ได้หยิบปิ่นเงินที่ได้รับมาปักผม เพราะไม่ต้องการให้ผู้คนจับตามองของขวัญจากฉินอ๋องมากเกินไป แต่นางก็เก็บมันไว้ในกล่องเครื่องประดับส่วนตัวอย่างดีอุทยานหลวงในวันชมบุปผาคึกคักกว่าทุกปีดอกโบตั๋นหลากสีผลิบานอยู่สองข้างทางเดิน กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกเหมยและกล้วยไม้ลอยมาตามสายลม บรรดาเชื้อพระวงศ์ ขุนนาง และสตรีจากตระกูลสูงศักดิ์ต่างทยอยเข้าร่วมงานอย่างต่อเนื่องเมื่อรถม้าของจวนเสนาบดีหยุดลง เถาเถาก็ก้าวลงมาก่อนแล้วช่วยประคองชิงหลันอาภรณ์สีม่วงอ่อนขับผิวของนางให้ดูผ่องใส เส้นผมดำขลับเกล้าอย่างประณีต ประดับเพียงปิ่นหยกสีขาวเรียบง่าย แต่กลับยิ่งทำให้นางดูสง่างาม“คุณหนูเจ้าคะ วันนี้ท่านงามมากเลยเจ้าค่ะ”ชิงหลันหัวเราะ“เจ้าชมข้าตั้งแต่ออกจากเรือนแล้ว”“ก็บ่าวพูดความจริงนี่เจ้าคะ”“เช่นนั้นพอได้แล้ว เดี๋ยวคนอื่

ชิงหลันยิ้ม“ดีแล้ว ไปพักเสีย พรุ่งนี้เรายังต้องไปร้านจิ่นซิ่วกันอีก”วันถัดมา ชิงหลันเดินทางไปยังร้านผ้าจิ่นซิ่วตามปกติหลี่จงกำลังตรวจดูผ้าที่เพิ่งส่งมาถึง เมื่อเห็นนางก็รีบเข้ามาคารวะ“คุณหนูขอรับ บ่าวมีเรื่องอยากเรียนให้ทราบ”ชิงหลันมองสีหน้าของเขา“เรื่องใด”หลี่จงนำกล่องไม้เก่าใบหนึ่งออกมาวางบนโต๊ะ“เมื่อวานมีคนจากโรงรับจำนำนำกล่องนี้มาถามหาเจ้าของขอรับ”ชิงหลันเปิดกล่องออกภายในมีกำไลหยกสีเขียวอ่อนและปิ่นทองประดับลายดอกเหมยวางอยู่บนผ้าแพรเก่านางชะงักทันที“ของเหล่านี้...”ชิงหลันหยิบกำไลขึ้นมาพิจารณา ลวดลายบนกำไลคุ้นตาเหลือเกินนางเคยเห็นมันในภาพวาดของมารดาที่เก็บไว้ในเรือน“นี่เป็นเครื่องประดับของท่านแม่”หลี่จงพยักหน้า“บ่าวก็คิดเช่นนั้นขอรับ”“เหตุใดจึงไปอยู่ที่โรงรับจำนำ”“คนจากโรงรับจำนำบอกว่า เมื่อหลายปีก่อนมีคนนำเครื่องประดับเหล่านี้ไปจำนำ โดยอ้างว่าได้รับคำสั่งจากอดีตฮูหยินหลินขอรับ”ชิงหลันขมวดคิ้ว“ช่วงเวลานั้นท่านแม่กำลังป่วยหนักมิใช่หรือ”“ใช่ขอรับ”หลี่จงถอนหายใจ“บ่าวจำได้ว่าช่วงนั้นอดีตฮูหยินแทบไม่ได้ออกจากเรือนเลย”ชิงหลันมองเครื่องประดับในมือ“ท่านแม่ไม่เคยนำส