All Chapters of ข้าคือดอกบัวดำ: Chapter 41 - Chapter 50

“นายท่าน คนผู้นี้เป็นเพียงบ่าวโลภมาก จะต้องสอบสวนให้ยุ่งยากอีกทำไมเจ้าคะ ส่งให้ทางการลงโทษเสียก็สิ้นเรื่อง”ชิงหลันหันไปมองนาง“ฮูหยินรีบร้อนถึงเพียงนั้นเชียวหรือเจ้าคะ”หลิวซื่อชะงัก“เจ้าหมายความว่าอย่างไร”“ข้าเพียงเห็นว่าหากมีผู้บงการอยู่เบื้องหลัง เราก็ควรตรวจสอบให้ชัดเจน”“ข้าไม่ได้ขัดข้อง”“เช่นนั้นก็ดีเจ้าค่ะ”ชิงหลันยิ้มบาง ๆ“เพราะข้าเองก็ไม่อยากกล่าวหาผู้บริสุทธิ์”หลิวซื่อเม้มริมฝีปากแน่นเสิ่นเหวินจงมองทั้งสอง ก่อนกล่าวเสียงเข้ม“พอแล้ว”ทุกคนเงียบลงทันที“เรื่องนี้จะต้องสอบสวนให้ชัดเจน อาหย่งถูกจับขณะบุกรุกห้องเก็บของยามวิกาล จะปล่อยไปโดยไม่ตรวจสอบไม่ได้” เขาหันไปสั่งพ่อบ้าน“ควบคุมตัวไว้ แล้วแจ้งทางการให้มารับเรื่องตามขั้นตอน”“ขอรับ”จากนั้นเสิ่นเหวินจงหันไปทางหลิวซื่อ“ส่วนเจ้า”หลิวซื่อรีบก้มหน้า“เจ้าค่ะนายท่าน”“ช่วงนี้เกิดเรื่องในจวนไม่หยุดหย่อน ทั้งเรื่องปิ่นหยก เรื่องบ่าวข่มขู่คนของชิงหลัน และบัดนี้ยังมีคนจากเรือนหลักลอบเข้าไปขโมยของอีก”หลิวซื่อหน้าเสีย“นายท่าน ข้า…”“ข้ายังไม่ได้ตัดสินว่าเจ้าเป็นผู้สั่งการ”เสิ่นเหวินจงกล่าวอย่างหนักแน่น“แต่เจ้าควรกลับไปอยู่

“ตั้งแต่คุณหนูเข้ามาดูแลร้านและจัดการเรื่องเฉียนฟู่ กิจการของเราก็ดีขึ้นมาก ลูกค้าเก่าหลายรายกลับมาสั่งผ้าอีกครั้งแล้วขอรับ”ชิงหลันยิ้มอย่างพอใจ“ข้าดีใจที่ได้ยินเช่นนั้น ร้านจิ่นซิ่วเป็นสิ่งที่ท่านแม่ตั้งใจสร้างขึ้นมา ข้าไม่อยากให้กิจการที่นางรักต้องเสื่อมเสียเพราะคนไม่ซื่อสัตย์”“อดีตฮูหยินคงดีใจมาก หากได้เห็นคุณหนูดูแลร้านได้ดีถึงเพียงนี้”ชิงหลันชะงักเล็กน้อย ก่อนยิ้มบาง ๆ“ข้าก็หวังเช่นนั้น”หลี่จงเห็นสีหน้าของนางจึงรีบเปลี่ยนเรื่อง“ส่วนเฉียนฟู่ บ่าวยังให้คนติดตามความเคลื่อนไหวอยู่ตามที่คุณหนูสั่งขอรับ หากทางการต้องการสอบถามเพิ่มเติมก็สามารถเรียกตัวได้”“ดีแล้ว คำให้การของเขาเรื่องเงินสองร้อยตำลึงยังต้องตรวจสอบต่อ โดยเฉพาะชายที่มีรอยแผลเป็นตรงข้อมือซ้าย”“บ่าวเข้าใจขอรับ”ขณะนั้นเถาเถาก็เดินเข้ามาจากหน้าร้าน“คุณหนูเจ้าคะ ท่านหานจื่อเฉินมาขอพบเจ้าค่ะ”ชิงหลันเงยหน้าทันที“เชิญเข้ามา” ไม่นานหานจื่อเฉินก็เดินเข้ามา ประสานมือคารวะนางอย่างสุภาพ“คุณหนูเสิ่นขอรับ ท่านอ๋องให้ข้านำข่าวมาแจ้ง”“พบเรื่องสำคัญแล้วหรือ”“คนของเราตรวจสอบร้านยาที่มีชื่ออยู่ในเอกสารขนส่งของสำนักการค้าหย่งอัน

เขากระชับมือนางเบา ๆ“ข้าจะอยู่ตรงนี้”ชิงหลันพยักหน้า ก่อนยิ้มทั้งที่ดวงตายังแดงเรื่อยามเย็น ชิงหลันกลับถึงจวนเสนาบดีแล้วตรงไปยังห้องหนังสือของเสิ่นเหวินจงเมื่อบ่าวเข้าไปแจ้ง บิดาก็อนุญาตให้นางเข้าพบทันที“ชิงหลัน มีเรื่องใด”นางย่อกายคารวะ“ลูกมีเรื่องสำคัญเกี่ยวกับท่านแม่อยากเรียนให้ท่านพ่อทราบเจ้าค่ะ”เสิ่นเหวินจงขมวดคิ้ว“เรื่องมารดาเจ้าอีกแล้วหรือ”“เจ้าค่ะ”ชิงหลันวางสำเนาตำรับยาและบันทึกของหมอหลัวลงบนโต๊ะ“ลูกไปพบหมอหลัวจิ้งมาแล้ว”เสิ่นเหวินจงชะงัก“หมอหลัวหรือ”“เจ้าค่ะ เขาเคยรักษาท่านแม่ในช่วงสุดท้าย”บิดาหยิบเอกสารขึ้นมาอ่าน ไม่นานสีหน้าก็เปลี่ยนไป“นี่มัน…”“ตำรับยาที่หมอหลัวเขียนไม่ตรงกับรายการยาที่ถูกส่งเข้าจวนเจ้าค่ะ”เสิ่นเหวินจงเงยหน้า“เจ้าหมายความว่าอย่างไร”“มีสมุนไพรบางชนิดถูกเพิ่มเข้ามาภายหลัง และหมอหลัวยืนยันว่าไม่ได้เป็นผู้สั่ง”เสิ่นเหวินจงนิ่งอึ้ง“เป็นไปไม่ได้”ชิงหลันมองบิดาอย่างเจ็บปวด“ท่านพ่อเจ้าคะ”“ว่าอย่างไร”“ในตอนนั้นท่านเคยถามหรือไม่ว่าใครเป็นคนต้มยาให้ท่านแม่”เสิ่นเหวินจงชะงัก“ข้า…”“ท่านเคยถามหรือไม่ว่าเหตุใดอาการของนางจึงทรุดลงรวดเร็ว”บิดา

“ส่วนเฉียนฟู่ยังถูกเฝ้าติดตามความเคลื่อนไหวตามที่คุณหนูสั่ง เขายืนยันว่าชายผู้มารับเงินมีรอยแผลเป็นที่ข้อมือซ้าย ตรงกับคำให้การของเจ้าของโรงรับจำนำ”ชิงหลันพยักหน้า“แต่เรายังไม่มีหลักฐานยืนยันว่าเป็นคนเดียวกัน”“ถูกต้องขอรับ”“เช่นนั้นก็ต้องตรวจสอบต่อ อย่าเพิ่งสรุป”ขณะนั้นเถาเถาเดินเข้ามา“คุณหนูเจ้าคะ มีองครักษ์จากตำหนักฉินอ๋องมาขอพบเจ้าค่ะ”“เชิญเข้ามา”องครักษ์ผู้หนึ่งก้าวเข้ามาประสานมือคารวะ“คุณหนูเสิ่นขอรับ ท่านอ๋องให้ข้ามาแจ้งว่าพบตัวอาเหมยแล้ว”ชิงหลันวางพู่กันทันที“นางยอมให้การหรือไม่”“ยังไม่ยอมขอรับ นางหวาดกลัวมาก”ชิงหลันนิ่งคิดครู่หนึ่ง ก่อนหยิบกระดาษแผ่นใหม่ออกมา“ข้าขอฝากจดหมายฉบับหนึ่งไปให้นางได้หรือไม่”“ได้ขอรับ”ชิงหลันจุ่มพู่กันลงในแท่นฝนหมึก ก่อนเขียนข้อความด้วยความตั้งใจอาเหมย ข้าคือเสิ่นชิงหลัน บุตรสาวของหลินหว่านอี๋ข้าจำเจ้าได้ แม้เวลาจะผ่านไปหลายปีแล้วก็ตามข้าไม่ได้ต้องการให้เจ้ารับผิดแทนผู้ใด เพียงอยากรู้ว่ามารดาของข้าจากไปอย่างไร หากเจ้ารู้สิ่งใด ขอให้บอกความจริงเถิดข้าจะพยายามปกป้องเจ้าตามกำลังที่ทำได้ และจะไม่บังคับให้เจ้ารับผิดในสิ่งที่ไม่ได้กระทำ

“เพราะมีหลักฐานใหม่เจ้าค่ะ”หลิวซื่อหันขวับ“เจ้าอีกแล้วหรือ”“เจ้าค่ะ”ชิงหลันตอบอย่างสงบ“ข้าเอง”หลิวซื่อเม้มริมฝีปาก“เจ้าต้องการใส่ร้ายข้าอีกเรื่องใด”ชิงหลันไม่ได้ตอบโต้ทันที แต่นำสำเนาเอกสารวางบนโต๊ะ“นี่คือคำให้การของอาเหมย อดีตสาวใช้ผู้ดูแลการต้มยาให้ท่านแม่”หลิวซื่อชะงัก“อาเหมย…”“ท่านจำได้หรือไม่เจ้าคะ”“ข้าจะจำบ่าวทุกคนในจวนได้อย่างไร”ชิงหลันพยักหน้า“เช่นนั้นท่านคงจำกระดาษคำสั่งย้ายหน้าที่ฉบับนี้ไม่ได้ด้วย”นางส่งเอกสารให้บิดาเสิ่นเหวินจงอ่าน ก่อนหันไปมองหลิวซื่อ“มีตราประจำเรือนเจ้า”หลิวซื่อรีบตอบ“งานในเรือนมีมากมาย ข้าอาจเคยสั่งย้ายบ่าวจริง แต่ไม่ได้หมายความว่าข้าทำผิด”“ถูกต้องเจ้าค่ะ”ชิงหลันกล่าว“เพียงการย้ายบ่าวยังพิสูจน์ไม่ได้ว่าท่านทำร้ายท่านแม่”หลิวซื่อชะงัก ไม่คิดว่าชิงหลันจะยอมรับเช่นนั้น“แต่เหตุใดหลังหมอหลัวพบความผิดปกติในห่อยา อาเหมยจึงถูกย้ายออกทันที”“ข้าไม่รู้”“แล้วเหตุใดคนของท่านจึงนำห่อยาชุดใหม่มาแทนตำรับเดิม”“ข้าไม่รู้เรื่องยา!”ชิงหลันมองนางนิ่ง“เช่นนั้นท่านคงอธิบายเรื่องเครื่องประดับได้”หลิวซื่อหน้าซีด ชิงหลันวางเอกสารอีกชุดลง“กำไลหยกและ