جميع فصول : الفصل -الفصل 10

ตลอดเวลานั้นเหอจิ่นไม่เคยเลยสักครั้งที่จะถามความเห็น ไม่นึกถึงความรู้สึกน้องสาว ในใจมีเพียงคำสั่งเสียของมารดาที่กลับมาช่วยชีวิตในอึดใจสุดท้าย ในหัวมีเพียงการสั่งเสียสุดท้ายของมารดาว่าขอเพียงเขากับน้องสาวยังมีชีวิตอยู่ต่อไปในมุมมองของเหอจิ่น ...คำสั่งเสียของมารดาคือสิ่งที่ยึดเหนี่ยวทำให้เขามีชีวิตอยู่ต่อไปได้ในมุมมองของเหอเหยา ...การมีอยู่ของเหอจิ่นตอกย้ำทุกความสูญเสียของนาง ตอกย้ำว่าเพื่อช่วยพี่ชายมารดากลับเลือกที่จะทอดทิ้งนาง อีกฝ่ายทำทุกอย่างเพื่อช่วยชีวิตพี่ชาย กระทั่งทำให้นางสูญสิ้นทุกอย่างไม่มีแม้แต่บ้านให้กลับจากคุณหนูจวนคหบดีผู้ที่มีครบทุกสิ่ง บัดนี้กลับกลายเป็นหญิงสาวที่แม้แต่รถม้าก็ไม่มีให้นั่ง ต้องมาอยู่ในบ้านหลังเล็กๆ ที่ได้กลิ่นควันไฟจากเตาห้องครัวลอยอวลเข้ามา สภาพความเป็นอยู่ที่เปลี่ยนไปกะทันหัน ความเกลียดชังและไม่ยอมรับทำให้ในที่สุดเหอเหยาก็ตัดสินใจโง่ๆมองกระดาษห่อผงยาสีขาวหญิงสาวถอนหายใจออกมาเบาๆ นางลงจากเตียงแล้วเก็บกวาดทุกอย่าง ล้างหน้าด้วยน้ำเย็นเยียบจากนั้นเดินออกมานอกห้อง บ้านล้อมลานกำแพงสูงล้อมรอบ ตัวเรือนหลักเป็นห้องของนาง เรือนรองเป็นของพี่ชาย มีห้องว่างห้อง

นางยังคงเงียบไม่ได้พูดอะไร เหอจิ่นส่งกล่องใบนั้นมาให้หญิงสาว ในนั้นมีห่อกระดาษเคลือบน้ำมันแยกต่างหากเขียนด้วยพู่กันลายมือเข้มแข็งมั่นคง ‘สินเดิมอาเหยาห้ามแตะต้อง’ หญิงสาวมองมันด้วยสีหน้าเรียบเฉยทว่าในใจกลับรู้สึกหลากหลายนางไม่โทษที่เหอเหยาเย็นชากับพี่ชาย ทว่าความรู้สึกผิดของเหอจิ่นก็เป็นเรื่องจริงไม่ใช่การเสแสร้งเช่นกัน มารดาฝากฝังนางเอาไว้กับเขาก่อนสิ้นใจ จะเป็นเพราะเขาต้องการตอบแทนที่เหออิงพยายามช่วยชีวิตเขา หรือจะเป็นเพราะเขาเห็นแก่ที่นางเป็นน้องสาวจริงๆ ก็ช่าง สุดท้ายแล้วเหอจิ่นก็ยังรับภาระตัวเป็นๆ นี้เอาไว้ทั้งที่เขาไม่มีความรู้สึกผูกพันสักนิด เท่านี้ก็แสดงให้เห็นแล้วว่าเขาเป็นคนไม่เลวนางแกะห่อกระดาษน้ำมันพบว่าในนั้นมีตั๋วเงินถึงสามพันตำลึง จำได้ว่าก่อนมารดาสิ้นใจได้บอกที่ซ่อนเงินเอาไว้ มาลองคิดดูเงินที่มีบวกกับร้านค้าที่ขายไปอย่างเร่งร้อน สองพี่น้องก่อนออกจากเมืองหลวงก็เหลือเงินราวๆ สี่พันห้าร้อยตำลึง ซื้อรถม้า ค่าเดินทาง ค่าที่พัก ซื้อบ้าน ซื้อที่นา เงินพันห้าร้อยตำลึงที่ใช้จ่ายไปนับว่าไม่น้อยมองเงินที่แลกมาเป็นพวง บวกกับเงินตำลึงนับแล้วเหลือไม่ถึงร้อยตำลึง เกรงว่าเหอจิ่นคงไ

เหอจิ่นเลิกคิ้วอดไม่ได้ที่จะถามขึ้น “หากอยากกินผักเดินไปซื้อที่บ้านของท่านน้าฟางก็ได้ สวนผักของท่านน้าฟางมีทุกอย่างเจ้าไม่ต้องลำบากปลูกเอง”นางไม่ได้ตอบ เสี่ยวลั่วเป็นคนอาสา “ข้าน้อยเคยปลูกผักขอรับ เคยทำผักดองด้วย ปลูกผักแล้วดองเอาไว้กินช่วงหิมะตกจะประหยัดเงินได้มากกว่าซื้อ”มองข้าวของมากมายที่น้องสาวซื้อกลับมาด้วย เหอจิ่นมองนางกล่าวเสียงเบา “อาเหยาเจ้าจะเอาแต่ใช้เงินมือเติบเช่นนี้ไม่ได้ อย่างไรเสียเงินที่มีก็สามารถหมดลงได้ ข้ารู้ว่าเจ้าต้องการเวลาในการปรับตัว แต่ว่าตอนนี้ไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้วที่เจ้าอยากได้อะไรก็ซื้อโดยไม่ยั้งคิด”นางมองเขาจากนั้นกล่าว “ข้ารู้แล้ว”ตอนกลับมาถึงบ้านหญิงสาวแบ่งของสำหรับทุกคนออกมา ผ้านวมและเสื้อผ้าของเหอจิ่น “นี่ของท่าน”“ซื้อผ้านวม...ให้ข้า?”“ใช่ ยังมียาสมานแผล ยาห้ามเลือด เนื้อแห้ง”ใบหน้าของเหอจิ่นมีรอยยิ้มน้อยๆ ที่มุมปาก เขามองข้าวของที่ถูกนำมากองตรงหน้า แม้เห็นแล้วว่ามีเสื้อผ้าของบุรุษ แต่นึกไม่ถึงว่านอกจากเสื้อผ้ายังมีของที่เตรียมให้เขานำไปกองทัพด้วย “ขอบใจเจ้ามากอาเหยา”เช้าวันถัดมาเสียงเคาะดังมาจากประตูหลังบ้าน เสี่ยวหลีบอกนางว่าเหอจิ่นกำลังซ่อ

“ได้” นางยิ้มจากนั้นนึกขึ้นได้ “คาวตอง[1]? นี่สมุนไพรไม่ไช่หรือ ไม่แน่ว่าหากนำไปขายในร้านขายยาในตัวอำเภอคงได้ราคาดี”“จริงหรือ?!” สองแม่ลูกตระกูลกู้เลิกคิ้วจากนั้นมองผักคาวตอง “แต่นี่คือผักป่านะ”“ใช่ แต่ก็เป็นสมุนไพรด้วย ข้าเคยเห็นคนในเมืองหลวงนำไปขายมิสู้พวกท่านลองดูสิ”“จะ...จริงหรือ ข้า...คนที่นี่ไม่มีใครเคยนำไปขาย”“หากพวกท่านอยากลองนำไปขายข้าพาไปได้นะ ข้าช่วยเจรจาเอง”“จริงหรือ?!” เช่นนั้นขอบใจเจ้าล่วงหน้า!!”ต่างคนต่างช่วยเหลือจึงจะคบหากันยั่งยืน หากเป็นชาวบ้านธรรมดาที่ไม่รู้เรื่องสมุนไพรนำไปขายย่อมถูกกดราคาไม่ก็ถูกดูแคลน นางเข้าใจที่สองแม่ลูกลังเลตอนที่นางบอกว่าผักคาวตองนำไปขายได้ ตอนกำลังครุ่นคิดสายตาก็เหลือบไปเห็น...สะระแหน่?! “เก็บนี่ไปด้วย นำไปขายพร้อมกัน” นางกล่าวจากนั้นเด็ดสะระแหน่เป็นตัวอย่าง “นี่ก็ขายได้นะ เป็นทั้งผักและสมุนไพร”“นี่น่ะหรือ?! นี่เป็นผักด้วย?”ไม่เอาน่าไม่รู้จักสะระแหน่?? หญิงสาวได้แต่เก็บความประหลาดใจเอาไว้ “รีบเก็บแล้วรีบลงเขาไม่แน่หากนำไปขายวันนี้ของยังสดใหม่จะได้ราคาดี”การเก็บผักป่ากลายเป็นเก็บสมุนไพรแถมต้องรีบนำไปขายในตัวอำเภอ เหอนเหยาพาสองแม่ลูกน

เหอเหยามองอีกฝ่าย “ง่าย? ก็เหมือนจะง่าย ทว่าหลงจู๊เจ้าวิธีง่ายๆ ที่ท่านว่ากลับไม่มีใครล่วงรู้ ท่านรู้ก่อนใคร ขายก่อนใคร หนึ่งพันตำลึงคิดว่าไม่คุ้ม?”อีกฝ่ายมองนาง... “เอาเถิด อย่างไรเสียอาหารหลายจานนี้ก็ยังไม่เคยมีใครเคยวางขายและเคยกินมาก่อน”หญิงสาวยิ้มจากนั้นลุกขึ้น “เอาละข้าจะลองทำให้พ่อครัวของท่านดูเป็นตัวอย่าง เสร็จแล้วยะงจะลองทำกับข้าวสี่จานที่เพิ่งขายสูตรให้ท่านด้วย ให้พ่อครัวของท่านดูและจดจำให้ละเอียดเล่า”“ได้ ตกลงตามนี้”ตอนออกมาจากเหลาอาหารเสี่ยวหลีกับเสี่ยวลั่วมองนางด้วยสายตาตกตะลึง “พี่เหยาเหยาท่าน...เก่งที่สุด!”นางหัวเราะ “ไปเถิดวันนี้พวกเราไปกินบะหมี่กัน ข้ายังอยากเดินดูร้านเครื่องเทศอีกหน่อย”“ท่านหามาหลายรอบแล้ว หาเครื่องเทศชนิดใดอยู่หรือขอรับ” เสี่ยวลั่วเอ่ยถามด้วยความสงสัย“เครื่องเทศที่ให้รสเผ็ดน่ะ”“ฮวาเจียว?”นางส่ายหน้า “ไม่ใช่ฮวาเจียว”“นอกจากฮวาเจียวก็มีกระเทียม ขิง? อย่างอื่นข้าก็ไม่รู้แล้ว”“อืม น่าจะยังไม่มีใครรู้จริงๆ” นางถอนหายใจ “ไปเถิดพวกเราไปนั่งกินบะหมี่ร้านนั้นกัน” วันนี้หาเงินได้นางอารมณ์ดียิ่งนอกจากบะหมี่แล้วยังซื้อซาลาเปาไส้เนื้อกลับไปด้วย “พรุ่ง