All Chapters of ทะลุมิติเป็นแม่เลี้ยงใจร้าย ข้าขอเปลี่ยนชะตา: Chapter 11 - Chapter 20

“ข้าจะยอมรับการตัดสินใจของท่านเจ้าค่ะ”“แม้ข้าจะตัดสินใจหย่ากับเจ้า”มู่หว่านเซียนเงียบไปชั่วขณะ ก่อนพยักหน้า“เจ้าค่ะ”หลี่ม่อเฉินมองนางอย่างพิจารณาสตรีตรงหน้าเคยหวงแหนตำแหน่งฮูหยินแม่ทัพยิ่งกว่าสิ่งใด นางเคยโกรธเกรี้ยวเพียงเพราะได้ยินว่ามีคนกล่าวถึงภรรยาคนแรกของเขาแต่วันนี้กลับยอมพูดเรื่องการหย่าด้วยน้ำเสียงสงบ“เจ้ารู้หรือไม่ว่าตนกำลังพูดอะไร”“ข้ารู้เจ้าค่ะ”“เหตุใดจึงต้องเป็นสามเดือน”“เพราะข้าไม่ต้องการขอโอกาสโดยไม่มีกำหนด”มู่หว่านเซียนตอบ“ท่านควรมีเวลาพิจารณาว่าข้าเปลี่ยนแปลงจริงหรือไม่ ส่วนเด็กทั้งสามก็ไม่ควรถูกบังคับให้ยอมรับข้าเพียงเพราะข้ายังอยู่ในจวน”หลี่ม่อเฉินนิ่งคิดอยู่นานในที่สุดเขาจึงกล่าวว่า“ลุกขึ้นก่อน”มู่หว่านเซียนค่อย ๆ ลุกขึ้น“ข้าจะให้เวลาสามเดือน”นางเงยหน้าทันที“แต่มีเงื่อนไข”“ข้ายินดีรับฟังเจ้าค่ะ”หลี่ม่อเฉินเดินออกมาจากหลังโต๊ะ“ข้อแรก ห้ามเจ้าตี ข่มขู่ กักขัง หรือสั่งให้ผู้ใดลงโทษลูกทั้งสามด้วยความรุนแรงอีก หากเกิดเรื่องเช่นนั้นแม้เพียงครั้งเดียว ข้อตกลงจะสิ้นสุดทันที”“ข้าตกลงเจ้าค่ะ”“ข้อสอง ห้ามบังคับให้ลูกเข้าหาเจ้า ไม่ว่าจะเป็นการกอด การเรีย

ฉางจื้อมองพี่ชาย“แต่ถ้าท่านพ่อไม่อยู่เล่า”ฉางอันนิ่งไป เขาเองก็เคยถามคำถามเช่นนี้ในใจหลายครั้ง“ถ้าท่านพ่อไม่อยู่ เราก็บอกพ่อบ้านโจว”“แล้วถ้าพ่อบ้านโจวไม่อยู่”ฉางอันคิดอยู่ครู่หนึ่ง“ก็เรียกคนที่ท่านพ่อให้มาดูแลเรา”ฉางจื้อก้มหน้าลง“ข้าก็ยังกลัวอยู่ดี”ฉางอันไม่ได้ตำหนิน้องเขาเพียงขยับเข้ามานั่งใกล้กว่าเดิม“ไม่เป็นไร”ฉางจื้อเงยหน้า“อะไรไม่เป็นไร”“ถ้าเจ้ายังกลัว ก็ยังไม่ต้องเล่น”ฉางเยว่พยักหน้าเห็นด้วย“ใช่ พี่รองค่อยเล่นวันหลังก็ได้”ฉางจื้อมองน้องทั้งสอง ก่อนค่อย ๆ คลายมือที่กำแน่นอยู่บนตักเขาหันกลับไปมองม้าไม้ตัวเล็กอีกครั้ง มันยังคงวางอยู่ตรงนั้นไม่มีใครหยิบไปซ่อน ไม่มีใครดุด่าว่าเขาเรื่องมาก และไม่มีใครบังคับให้เขาต้องรับของเล่นชิ้นนั้นเด็กชายยื่นมือออกไปเล็กน้อย ก่อนหยุดไว้กลางทาง สุดท้ายเขาก็ดึงมือกลับมาวางบนตักตามเดิมฉางอันเห็นแล้วไม่ได้พูดอะไร ฉางเยว่เองก็ไม่ได้เร่งรัด ทั้งสามเพียงนั่งอยู่ด้วยกันท่ามกลางแสงโคมอุ่น ๆ ภายในห้องสำหรับฉางจื้อ การเชื่อว่าตนจะไม่ถูกทำร้ายอีกยังเป็นเรื่องยาก แต่คืนนี้อย่างน้อยเขาก็ได้รู้ว่า แม้ตนจะยังไม่กล้าหยิบม้าไม้ขึ้นมาเล่น ก็ไม่ม

“ที่ผ่านมา ข้าเคยทำผิดต่อลูกทั้งสามจริง และยังเคยปล่อยให้ผู้อื่นใช้อำนาจลงโทษพวกเขา แต่ความผิดของข้าไม่ได้ทำให้เจ้ามีสิทธิ์ทำเช่นเดียวกัน”หลิวมามาอ้าปากค้าง“ฮูหยิน…”“พ่อบ้านโจว”“ขอรับ”“ช่วยรับลูกข่างคืนมาให้คุณชายรองด้วย”พ่อบ้านโจวเดินเข้าไปหาหลิวมามา“หลิวมามา โปรดคืนของเล่นให้ข้าด้วยขอรับ”หญิงชราลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจำใจส่งลูกข่างให้ มู่หว่านเซียนหันกลับมามองนาง“ต่อจากนี้หากเจ้ามีธุระกับข้า ก็ให้มาพบข้าที่ห้องรับรอง ไม่ต้องเดินผ่านเรือนของเด็กทั้งสามอีก”“ฮูหยินกำลังจะห้ามคนจากตระกูลมู่เข้าจวนหรือเจ้าคะ”“ข้าเพียงไม่อนุญาตให้ผู้ใดมาข่มขู่ลูกของข้า”คำว่าลูกของข้าทำให้ฉางจื้อเงยหน้าขึ้นหลิวมามามีสีหน้าไม่พอใจ“หากมู่ฮูหยินทราบเรื่องนี้ เกรงว่านางคงเสียใจมาก”“เจ้ากลับไปบอกท่านแม่ตามจริงได้เลย”มู่หว่านเซียนตอบ“บอกด้วยว่า หากท่านแม่มีเรื่องใดต้องการพูดกับข้า ก็ให้ส่งจดหมายมาโดยตรง อย่าส่งคนมาใช้อำนาจกับเด็กอีก” หลิวมามากำมือแน่น“ฮูหยินเห็นเด็กสามคนนี้สำคัญกว่าความหวังดีของมู่ฮูหยินแล้วหรือเจ้าคะ”“ความหวังดีไม่ควรทำให้เด็กต้องหวาดกลัว”มู่หว่านเซียนหันไปทางพ่อบ้านโจว“เชิ

กล้าเข้าใกล้นาง แต่วันนี้เด็กชายคนรองเป็นฝ่ายเรียกนางไว้ด้วยตนเองเขากล้าถามในสิ่งที่กังวล และรอฟังคำตอบโดยไม่รีบวิ่งหนีสำหรับคนอื่น เรื่องนี้อาจเป็นเพียงบทสนทนาสั้น ๆ ระหว่างผู้ใหญ่กับเด็กคนหนึ่ง แต่สำหรับมู่หว่านเซียน มันมีความหมายมากกว่านั้นนางไม่ได้ต้องการให้เด็กทั้งสามลืมสิ่งที่เคยเกิดขึ้น และไม่ได้หวังว่าพวกเขาจะยอมเรียกนางว่ามารดาในเร็ววันสิ่งที่นางต้องการมีเพียงให้พวกเขาได้ใช้ชีวิตอย่างเด็กธรรมดา กล้าหัวเราะ กล้าร้องไห้ กล้าปฏิเสธ และรู้ว่าหากมีใครทำให้เจ็บปวด ยังมีผู้ใหญ่ที่พร้อมรับฟังและปกป้องมู่หว่านเซียนยิ้มจาง ๆ ก่อนหมุนตัวเดินกลับเรือนสามเดือนอาจไม่เพียงพอให้ทุกอย่างกลับมาดีดังเดิม แต่ตราบใดที่ยังมีวันพรุ่งนี้ นางก็จะไม่หยุดพยายาม และไม่ว่าเด็กทั้งสามจะยอมรับนางในฐานะมารดาหรือไม่ นางก็จะไม่ปล่อยให้ผู้ใดใช้อำนาจทำร้ายพวกเขาต่อหน้าต่อตาอีกแสงแดดยามสายส่องผ่านกิ่งไม้ใหญ่ลงบนลานหินหน้าเรือนฝั่งตะวันออก สายลมพัดเอื่อย ๆ ผ่านหน้าต่างที่เปิดรับอากาศ ภายในห้องโถง เด็กชายฝาแฝดทั้งสามกำลังใช้เวลาอยู่ด้วยกันอย่างสงบนับจากวันที่มู่หว่านเซียนปกป้องฉางจื้อจากหลิวมามา ก็ผ่านมาสอ

“ขอรับ” แต่เมื่อถึงเวลาอาหารเย็น ฉางอันกลับเริ่มมีอาการผิดปกติเด็กชายกินข้าวได้เพียงไม่กี่คำ ก่อนวางช้อนลงฉางจื้อหันมามอง“พี่ใหญ่ ท่านไม่กินแล้วหรือ”“ข้าอิ่มแล้ว”“แต่ท่านกินนิดเดียว”“ข้าปวดหัว”ฉางจื้อรีบขยับเข้าไปใกล้“ท่านเป็นอะไร”ฉางอันส่ายหน้า“ไม่เป็นไร” แต่เมื่อเด็กชายพยายามลุกขึ้น กลับรู้สึกหน้ามืดจนต้องจับขอบโต๊ะไว้เสี่ยวหลันรีบเข้ามาประคอง“คุณชายใหญ่”นางแตะหน้าผากเด็กชายแล้วตกใจ“ตัวร้อนมากเลยเจ้าค่ะ”ฉางจื้อรีบวิ่งไปที่ประตู“ไปตามท่านพ่อเร็ว” ไม่นาน หลี่ม่อเฉินก็เดินเข้ามา เขาแตะหน้าผากบุตรชาย ก่อนหันไปสั่งบ่าว“ตามหมอมาเดี๋ยวนี้”“ขอรับ” ฉางอันถูกพากลับไปนอนพักบนเตียง เด็กชายมีไข้ หนาวสั่น และอ่อนเพลียจนแทบลืมตาไม่ขึ้นหลี่ม่อเฉินนั่งอยู่ข้างเตียงตลอดเวลาเมื่อหมอมาถึงจึงรีบตรวจอาการ“คุณชายใหญ่มีไข้ขอรับ”“ร้ายแรงหรือไม่”“ตอนนี้ยังไม่พบอาการอันตรายเฉียบพลัน แต่ต้องเฝ้าดูอย่างใกล้ชิดขอรับ อาจเริ่มเจ็บป่วยมาก่อนแล้ว พอเหนื่อยล้าและเปียกฝนจึงแสดงอาการชัดขึ้น”“ต้องทำอย่างไร”“ข้าน้อยจะจัดยาให้ตามอาการ ระหว่างนี้ให้คุณชายพักผ่อน ดื่มน้ำทีละน้อยแต่บ่อยครั้ง และคอยดู