All Chapters of ทะลุมิติเป็นแม่เลี้ยงใจร้าย ข้าขอเปลี่ยนชะตา: Chapter 31 - Chapter 40

“ก็ข้ารอมานานแล้ว”“ท่านเพิ่งบอกให้เรียกเมื่อครู่นี้เอง”“แต่ข้าอยากได้ยินมานานกว่านั้น”มู่หว่านเซียนส่ายหน้าอย่างเขินอาย ก่อนก้มหน้าลงหลี่ม่อเฉินยื่นมือไปเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาข้างแก้มให้นางอย่างอ่อนโยน“พักผ่อนเถอะ”“แล้วท่านเล่า”“ข้าจะกลับไปพักเช่นกัน”นางพยักหน้า“นอนหลับฝันดี เจ้าค่ะ”หลี่ม่อเฉินมองนางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนโน้มลงจุมพิตหน้าผากเบา ๆ“นอนหลับฝันดี หว่านเซียน”เมื่อเขาเดินออกจากห้อง มู่หว่านเซียนยังคงนั่งนิ่งอยู่บนเตียงนางยกมือข้างที่ไม่บาดเจ็บแตะหน้าผากตนเอง ก่อนยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัวเช้าวันถัดมา เสี่ยวชิงเข้ามาช่วยมู่หว่านเซียนล้างหน้าและจัดเสื้อผ้า หลังตรวจดูว่าผ้าพันแผลยังเรียบร้อยดี นางจึงรายงานว่าเด็กทั้งสามมารออยู่ด้านนอกตั้งแต่เช้า“คุณชายทั้งสามบอกว่ามีของจะมอบให้ฮูหยินเจ้าค่ะ”มู่หว่านเซียนยิ้ม“เช่นนั้นให้พวกเขาเข้ามาเถอะ”หลี่ม่อเฉินซึ่งมาดูอาการภรรยาก่อนหน้านั้นพยักหน้าอนุญาตไม่นานฉางจื้อก็เดินนำเข้ามาพร้อมถุงผ้าใบเล็ก โดยมีฉางอันกับฉางเยว่เดินตามหลัง“ท่านแม่”ฉางจื้อเรียกเสียงใสมู่หว่านเซียนยิ้มกว้าง“ว่าอย่างไร”“พวกเรามีของมาให้”เด็กชายยื่นถุงผ้าให้

หลิวมามาก้มหน้า“บ่าวได้ยินว่าท่านแม่ทัพให้พ่อบ้านโจวตรวจสอบบัญชีทั้งหมดอย่างละเอียดเจ้าค่ะ”“แล้วอาเฉิงเล่า”“ยังไม่มีข่าวแน่ชัดเจ้าค่ะ”มู่ฮูหยินเม้มปากแน่น นางไม่พอใจที่แม่นมเฉียนถูกจับได้ แต่สิ่งที่ทำให้นางกังวลยิ่งกว่าคือเอกสารและเงินที่คนของตนเคยรับไปจากจวนแม่ทัพหากตรวจสอบย้อนกลับมาถึงตระกูลมู่ เรื่องทั้งหมดอาจสร้างความเสียหายไม่น้อย“แล้วหว่านเซียนทำอะไรอยู่”“ได้ยินว่านางยังดูแลเด็กทั้งสามเหมือนเดิมเจ้าค่ะ เมื่อสองวันก่อนยังได้รับบาดเจ็บเพราะช่วยคุณชายเล็กจากการหกล้มด้วย”มู่ฮูหยินขมวดคิ้ว“นางยอมเจ็บตัวเพื่อช่วยเด็กพวกนั้นจริงหรือ”“จริงเจ้าค่ะ อีกทั้งคุณชายทั้งสามยังเริ่มเรียกนางว่าท่านแม่แล้ว”มู่ฮูหยินนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนหัวเราะอย่างไม่พอใจ“น่าขันสิ้นดี”“ฮูหยิน…”“เมื่อก่อนนางเกลียดเด็กทั้งสามยิ่งกว่าอะไรดี อยู่ดี ๆ กลับมาทำอาหารให้ ปกป้องพวกเขา แล้วยังยอมบาดเจ็บแทนอีก เจ้าคิดว่าเป็นเรื่องปกติหรือ”หลิวมามาลังเล“บางทีคุณหนูอาจสำนึกผิดแล้วก็ได้เจ้าค่ะ”มู่ฮูหยินหันขวับ“เจ้ากำลังเข้าข้างนางหรือ”“บ่าวไม่กล้าเจ้าค่ะ”“หากนางสำนึกผิดจริง เหตุใดจึงกล้าขัดคำสั่งข้า ทั้งยังไ

“เมื่อก่อนพวกเจ้าไม่ได้กลัวนางหรือ”ฉางจื้อชะงัก ก่อนหันไปมองพี่ใหญ่ ฉางอันจึงเป็นฝ่ายตอบ“เมื่อก่อนพวกเรากลัวจริงขอรับ”มู่ฮูหยินรีบกล่าว“เห็นหรือไม่ ข้าบอกแล้วว่านางเปลี่ยนไปผิดปกติ”ฉางอันมองนางอย่างจริงจัง“แต่ตอนนี้ท่านแม่ไม่ทำร้ายพวกเราแล้วขอรับ”“เด็กอย่างเจ้าจะรู้อะไร”“ข้ารู้ว่าท่านแม่ดูแลพวกเรา”ฉางจื้อรีบพูดเสริม“ท่านแม่ทำอาหารให้พวกเรากิน แล้วก็เล่นกับพวกเราด้วย”ฉางเยว่เดินเข้ามาจับมือมู่หว่านเซียนข้างที่ไม่บาดเจ็บ“ท่านแม่ช่วยข้าตอนข้าจะล้มขอรับ”มู่ฮูหยินมองเด็กทั้งสามอย่างไม่อยากเชื่อ“พวกเจ้าอาจถูกหลอกก็ได้”ฉางจื้อขมวดคิ้ว“ท่านแม่ไม่ได้หลอกพวกเรา”ฉางอันกล่าวด้วยน้ำเสียงมั่นคง“ท่านแม่เคยทำผิด แต่ท่านขอโทษแล้ว และตอนนี้ท่านก็พยายามดูแลพวกเราจริง ๆ ขอรับ”มู่หว่านเซียนรู้สึกตื้นตันจนพูดไม่ออกนางไม่คิดว่าเด็กชายผู้เคยหวาดระแวงนางมากที่สุดจะกล้าพูดเช่นนี้ต่อหน้าคนนอกหลี่ม่อเฉินเดินเข้ามายืนข้างบุตรชาย“พ่อได้ยินแล้ว”ฉางอันเงยหน้ามอง“ท่านพ่อ…”“พ่อรู้ว่าพวกเจ้าเป็นห่วงท่านแม่ แต่เรื่องนี้ให้พ่อกับท่านแม่จัดการเอง”เด็กชายพยักหน้า“ขอรับ”มู่หว่านเซียนยิ้มให้เด็กทั

ฉางเยว่รีบพูด“ข้าอยากกินลูกเล็ก”ฉางอันกล่าวตาม“ข้าช่วยห่อได้หรือไม่ขอรับ”มู่หว่านเซียนยิ้ม“ได้สิ แต่ข้ายังเจ็บมืออยู่ คงต้องให้อู๋ซื่อเป็นคนเตรียมไส้กับแป้งก่อน”หลี่ม่อเฉินหันมามองภรรยา“เจ้าไม่ต้องลงมือเอง”“ข้าจะนั่งดูแล้วสอนเด็ก ๆ เจ้าค่ะ”“แน่ใจหรือว่าจะไม่แอบช่วยห่อ”มู่หว่านเซียนยิ้มอย่างเขินอาย“ข้ารับปากว่าจะไม่ฝืนใช้มือข้างที่เจ็บ”ฉางจื้อรีบยกมือ“ข้าจะคอยดู”ฉางเยว่ยกมือตาม“ข้าด้วย”ฉางอันกล่าวอย่างจริงจัง“ข้าจะช่วยเตือนท่านแม่ขอรับ”มู่หว่านเซียนมองทั้งสี่คน ก่อนหัวเราะอย่างจนใจ“ข้าแพ้พวกเจ้าทั้งหมดแล้ว”หลี่ม่อเฉินยิ้ม“ดีแล้ว”นางหันไปมองเขา“ท่านดูพอใจมากนะเจ้าคะ”“ข้าเพียงดีใจที่มีคนช่วยดูแลเจ้า”ฉางจื้อรีบพูด“พวกเราจะดูแลท่านแม่เอง”“เช่นนั้นพ่อฝากด้วย”“ขอรับ”เสียงหัวเราะดังขึ้นอีกครั้งหลังอาหารเย็น เด็กทั้งสามยังนั่งพูดคุยเรื่องเกี๊ยวที่จะช่วยกันห่อในวันรุ่งขึ้น ฉางจื้ออยากทำลูกใหญ่ที่สุด ส่วนฉางเยว่บอกว่าจะทำลูกเล็กให้สวย ฉางอันจึงเสนอให้ลองห่อหลายขนาดแล้วนำมาเปรียบเทียบกันมู่หว่านเซียนฟังด้วยรอยยิ้ม ก่อนหันไปสบตาหลี่ม่อเฉินเขายื่นมือมาจับมือนางเบา ๆ

เมื่อเจ้าหน้าที่นำหลักฐานเหล่านั้นไปสอบถามแม่นมเฉียน นางพยายามปฏิเสธในตอนแรก“บ่าวไม่รู้เรื่องเจ้าค่ะ บ่าวเพียงทำตามหน้าที่”เจ้าหน้าที่วางจดหมายฉบับหนึ่งลงตรงหน้า“แล้วจดหมายนี้เล่า”แม่นมเฉียนมองลายมือบนกระดาษ ก่อนใบหน้าจะซีดลง“บ่าว…”“อาเฉิงให้การว่าเจ้าฝากจดหมายฉบับนี้ไปส่ง และมีรายการรับเงินตรงกับวันที่ระบุไว้”“บ่าวไม่ได้คิดจะทำร้ายผู้ใด”“แต่เจ้ารับสารภาพแล้วว่าใส่ร้ายคุณชายใหญ่ ทั้งยังยักยอกเงินค่าอาหารของเด็กทั้งสาม”แม่นมเฉียนก้มหน้าลง“บ่าวผิดไปแล้วเจ้าค่ะ”“ผู้ใดสั่งให้เจ้ารายงานเรื่องภายในจวนแม่ทัพ”นางลังเลอยู่นาน ก่อนตอบเสียงเบา“มู่ฮูหยินเจ้าค่ะ”เจ้าหน้าที่ให้บันทึกคำให้การทันที แม่นมเฉียนยอมรับว่ามู่ฮูหยินสั่งให้คอยชักจูงมู่หว่านเซียนให้ระแวงเด็กทั้งสาม โดยกล่าวว่าบุตรชายจากภรรยาเก่าอาจแย่งความสำคัญและทำให้ฐานะของนางในจวนไม่มั่นคงนอกจากนี้ยังให้รายงานความเคลื่อนไหวเกี่ยวกับสินเดิมและเงินที่ใช้ภายในจวนส่วนการยักยอกค่าอาหาร แม่นมเฉียนยอมรับว่าตนเองได้ประโยชน์ด้วย และมีเงินบางส่วนถูกส่งต่อผ่านอาเฉิง“แล้วเรื่องหยกที่เจ้าซ่อนไว้ในหีบของคุณชายใหญ่เล่า” แม่นมเฉียนก้มหน้