All Chapters of ทะลุมิติเป็นแม่เลี้ยงใจร้าย ข้าขอเปลี่ยนชะตา: Chapter 21 - Chapter 30

มู่หว่านเซียนยืนอยู่หน้าเตา กำลังใช้ช้อนคนไข่ตุ๋นในถ้วยกระเบื้องอย่างตั้งอกตั้งใจ โดยมีอู๋ซื่อคอยดูไฟและเสี่ยวชิงช่วยจัดเตรียมวัตถุดิบ“ฮูหยินเจ้าคะ ให้บ่าวทำต่อเถอะเจ้าค่ะ ท่านยืนอยู่หน้าเตานานแล้ว” เสี่ยวชิงเอ่ยด้วยความเป็นห่วง“เหลืออีกนิดเดียว ข้าอยากทำเอง”มู่หว่านเซียนตักไข่ตุ๋นขึ้นมาดูเนื้อสัมผัส ก่อนพยักหน้าอย่างพอใจ“อู๋ซื่อ เจ้าช่วยดูแป้งทอดให้ข้าที อย่าทอดจนแข็งเกินไป เด็ก ๆ จะเคี้ยวยาก”“เจ้าค่ะฮูหยิน” เสี่ยวชิงมองอาหารที่จัดเรียงอยู่บนโต๊ะ ทั้งข้าวต้มหมูสับใส่ผัก ไข่ตุ๋นเนื้อเนียน และแป้งทอดไส้ผักชิ้นพอดีคำ ก่อนอดถามไม่ได้“ฮูหยินเจ้าคะ เหตุใดวันนี้ท่านจึงทำอาหารมากเป็นพิเศษเล่าเจ้าคะ”“ฉางอันเพิ่งหายป่วย ข้าอยากให้เขาได้กินอาหารอุ่น ๆ ส่วนฉางจื้อกับฉางเยว่ก็กำลังโต ต้องกินให้อิ่ม”“แต่ปกติห้องครัวก็เตรียมอาหารให้คุณชายทั้งสามอยู่แล้วนี่เจ้าคะ”มู่หว่านเซียนวางช้อนลง ก่อนหันมามองสาวใช้“เสี่ยวชิง เจ้าเคยเห็นฉางเยว่ขออาหารเพิ่มหรือไม่”“บ่าวเคยเห็นเจ้าค่ะ แต่คุณชายสามมักถามก่อนทุกครั้ง”“นั่นแหละที่ข้าเป็นห่วง”เสี่ยวชิงนิ่งฟัง“เด็กอายุห้าขวบไม่ควรต้องกลัวว่าจะถูกดุเพียงเ

หลี่ม่อเฉินย่อตัวลง“พ่อได้ยินแล้ว”“ท่านเชื่อพี่ใหญ่หรือไม่”“พ่อจะไม่ลงโทษใครโดยไม่มีหลักฐาน”ฉางจื้อพยักหน้า ก่อนหันไปจับมือพี่ชาย ฉางเยว่ขยับเข้ามาอีกข้าง มู่หว่านเซียนมองเด็กทั้งสาม ก่อนกล่าวกับเสี่ยวหลัน“พาพวกเขาไปพักก่อนเถอะ”“เจ้าค่ะ”เมื่อเด็ก ๆ ออกไปแล้ว หลี่ม่อเฉินจึงหันมาหาภรรยา“เจ้าคิดว่าอย่างไร”“ข้าคิดว่ามีคนตั้งใจนำหยกไปใส่ไว้ในหีบของฉางอันเจ้าค่ะ”“เพราะเหตุใด”“หากเด็กเป็นผู้หยิบไปจริง เขาคงต้องมีโอกาสเข้าไปในห้องเก็บของ แต่เท่าที่ข้าทราบ ฉางอันไม่เคยเข้าไปที่นั่น อีกทั้งหีบของเล่นก็อยู่ในห้องที่บ่าวเข้าออกได้”หลี่ม่อเฉินพยักหน้า“ข้าก็สงสัยเช่นนั้น”มู่หว่านเซียนมองหยกในมือพ่อบ้านโจว“อีกอย่าง ผู้ที่นำหยกมาซ่อนไว้ต้องรู้ว่ามีการตรวจทรัพย์สินวันนี้ หรืออย่างน้อยต้องมั่นใจว่าจะมีคนค้นพบมัน”หลี่ม่อเฉินหันไปมองพ่อบ้านโจว“ตรวจสอบเรื่องนี้ด้วย”“ขอรับ”ช่วงบ่าย พ่อบ้านโจวนำสมุดบัญชีหลายเล่มเข้ามาในห้องทำงานของหลี่ม่อเฉินมู่หว่านเซียนได้รับอนุญาตให้อยู่ร่วมตรวจสอบด้วยพ่อบ้านโจววางเอกสารลงบนโต๊ะ“ท่านแม่ทัพ ข้าน้อยตรวจสอบรายการเสบียงย้อนหลังแล้ว พบความผิดปกติหลายรายก

มู่หว่านเซียนชะงักเล็กน้อย นางรู้ว่าคำถามนี้สำคัญเพียงใด“เพราะข้ารู้แล้วว่าสิ่งที่เคยทำผิดมากเพียงใด”ฉางอันนิ่งฟัง“ข้าไม่อาจย้อนเวลากลับไปแก้ไขอดีต แต่ข้าเลือกได้ว่าจะทำอย่างไรต่อจากนี้”“แล้วท่านจะไม่ตีพวกเราอีกใช่หรือไม่”“ไม่ตี”“แม้ท่านพ่อไม่อยู่หรือ”มู่หว่านเซียนมองเด็กชายตรง ๆ“แม้ท่านพ่อไม่อยู่”ฉางอันก้มหน้าลง ก่อนถามเสียงเบา“จริงหรือขอรับ”“จริง”นางเว้นจังหวะเล็กน้อย“แต่เจ้าไม่จำเป็นต้องเชื่อข้าทันที ค่อย ๆ ดูสิ่งที่ข้าทำก็ได้”ฉางอันเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง“ข้าดูได้หรือ”“ได้สิ”ฉางจื้อขยับเข้ามาใกล้“ข้าก็จะดูด้วย”มู่หว่านเซียนยิ้ม“ได้เลย”ฉางเยว่รีบยกมือ“ข้าด้วย”“ได้ทั้งสามคน”เด็กชายคนเล็กหัวเราะออกมา ฉางอันมองนางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวเสียงเบา“ขอบคุณขอรับ”มู่หว่านเซียนชะงัก“ว่าอย่างไรนะ”ฉางอันก้มหน้าเล็กน้อย“ขอบคุณที่ช่วยข้าขอรับ”นางรู้สึกอุ่นวาบในอก“ไม่ต้องขอบคุณหรอก”ฉางอันเงยหน้าขึ้นมู่หว่านเซียนยิ้มอย่างอ่อนโยน“ข้าควรปกป้องเจ้าอยู่แล้ว”เด็กชายไม่ได้ตอบ แต่ริมฝีปากเล็ก ๆ ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มจาง ๆ หลี่ม่อเฉินยืนมองอยู่ไม่ไกลเขาเห็นฉางจื้อขยับเข้าไปจับมือ

“ลองมองตะกร้าให้ดี แล้วค่อย ๆ โยน ไม่จำเป็นต้องใช้แรงมาก”“แต่ข้าอยากโยนให้ลง”“ข้ารู้ แต่หากพลาดก็ลองใหม่ได้ ไม่มีใครเก่งตั้งแต่ครั้งแรก”ฉางจื้อเม้มปาก ก่อนพยักหน้า“ข้าจะลองอีกครั้ง”คราวนี้ลูกบอลกระทบขอบตะกร้าแล้วกลิ้งลงไปด้านใน“ลงแล้ว”เด็กชายกระโดดโลดเต้นอย่างดีใจฉางเยว่ปรบมือให้พี่ชาย ก่อนหยิบลูกบอลสีเหลืองขึ้นมาบ้าง“ข้าจะลอง”เขาโยนสุดแรง แต่ลูกบอลไปได้เพียงครึ่งทางฉางเยว่ก้มหน้าลงอย่างผิดหวังมู่หว่านเซียนจึงขยับตะกร้าเข้ามาใกล้“ลองตรงนี้ดีหรือไม่”“แต่ของพี่รองอยู่ไกลกว่า”“พวกเจ้ายังตัวเล็กไม่เท่ากัน ระยะที่เหมาะสมจึงต่างกัน ขอเพียงสนุกก็พอ”ฉางเยว่ยิ้มออกมา ก่อนโยนลูกบอลอีกครั้งคราวนี้ลูกบอลตกลงตะกร้าพอดี“ข้าทำได้แล้ว”“เก่งมาก”ฉางอันคอยเดินเก็บลูกบอลที่กระจัดกระจายอยู่รอบลานหญ้าแล้วส่งให้น้องทั้งสองมู่หว่านเซียนสังเกตอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเดินเข้าไปหา“ฉางอัน เจ้าก็เล่นด้วยสิ”“ข้าช่วยเก็บลูกบอลให้น้องได้ขอรับ”“ให้เสี่ยวชิงช่วยเก็บก็ได้ วันนี้เจ้าไม่จำเป็นต้องคอยดูแลน้องตลอดเวลา”เด็กชายมองน้องทั้งสองอย่างลังเล“แต่…”“เจ้าก็อายุห้าขวบเหมือนกันนะ”ฉางอันเงยหน้ามองนา

ฉางจื้อหันไปมองพี่ชาย ก่อนถามอย่างสงสัย“พี่ใหญ่ เมื่อครู่ท่านเรียกนางว่าท่านแม่ใช่หรือไม่”ฉางอันหน้าแดงเล็กน้อย“ใช่”“ท่านตั้งใจเรียกหรือ”เด็กชายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้า“ข้าเป็นห่วงนาง”ฉางจื้อมองพี่ชาย แล้วหันมาหามู่หว่านเซียน“เช่นนั้นข้าเรียกท่านว่าท่านแม่ได้หรือไม่ขอรับ”มู่หว่านเซียนรู้สึกจุกในอกด้วยความตื้นตัน“เจ้าไม่จำเป็นต้องรีบเรียกก็ได้”ฉางจื้อส่ายหน้า“แต่ข้าอยากเรียก”ฉางเยว่รีบพยักหน้าตาม“ข้าด้วยขอรับ”มู่หว่านเซียนยิ้มทั้งน้ำตา“หากพวกเจ้าอยากเรียก ข้าก็ดีใจ”ฉางจื้อยิ้มกว้าง“ท่านแม่”ฉางเยว่รีบเรียกตาม“ท่านแม่” นางมองเด็กชายทั้งสาม ก่อนตอบด้วยเสียงอ่อนโยน“ว่าอย่างไร”ฉางเยว่ยื่นมือมาจับนิ้วนางอีกครั้ง“ท่านแม่ อย่าเจ็บอีกนะขอรับ”“ข้าจะระวัง”ฉางอันมองนางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวเบา ๆ“หากท่านเจ็บ ต้องบอกพวกเราด้วยนะขอรับ”มู่หว่านเซียนพยักหน้า“ได้ ข้าสัญญา”ไม่นานหลี่ม่อเฉินก็รีบมาถึงศาลาเขากวาดสายตามองบุตรชายทั้งสาม ก่อนหยุดที่ภรรยาซึ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้“เกิดอะไรขึ้น”เสี่ยวหลันรีบรายงานเหตุการณ์ตามจริงหลี่ม่อเฉินย่อตัวลงตรวจดูฉางเยว่ก่อน“เจ้าเจ็บตรง