All Chapters of ทะลุมิติเป็นแม่เลี้ยงใจร้าย ข้าขอเปลี่ยนชะตา: Chapter 1 - Chapter 10

“อย่าตีข้าเลยขอรับ ข้าผิดไปแล้ว ข้าจะไม่ทำแจกันแตกอีกแล้ว” เสียงร้องไห้ของเด็กชายดังแทรกเข้ามาในความมืด ก่อนที่มู่หว่านเซียนจะรู้สึกตัวอย่างช้า ๆศีรษะของนางปวดตุบ ๆ ราวกับถูกของแข็งกระแทกอย่างแรง ภาพสุดท้ายที่จำได้คือแสงไฟหน้ารถซึ่งพุ่งเข้ามาอย่างกะทันหัน ตามด้วยเสียงเบรกดังสนั่นและแรงกระแทกที่ทำให้ทุกอย่างดับวูบนางจำได้ว่าตนเพิ่งออกจากโรงพยาบาลหลังเลิกงาน กำลังเดินทางกลับที่พัก แต่เหตุใดเมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้งจึงได้ยินเสียงเด็กร้องไห้อยู่ใกล้เพียงนี้“ฮูหยิน ข้าขอร้อง อย่าตีคุณชายสามเลยเจ้าค่ะ คุณชายยังเล็กนัก” เสียงสตรีอีกคนดังขึ้นอย่างหวาดหวั่นมู่หว่านเซียนกะพริบตาถี่ ๆ ภาพตรงหน้าค่อย ๆ ชัดเจนขึ้นแทนที่จะเป็นห้องพักผู้ป่วยสีขาวสะอาด กลับกลายเป็นห้องกว้างที่ตกแต่งด้วยเครื่องเรือนไม้แกะสลัก ผ้าม่านสีแดงเข้มห้อยอยู่เหนือหน้าต่าง แจกันกระเบื้องเคลือบตั้งเรียงอยู่บนชั้นไม้ กลิ่นกำยานอ่อน ๆ ลอยอยู่ในอากาศนี่มันที่ไหนกัน นางก้มมองเสื้อผ้าของตนเองชุดกระโปรงยาวสีแดงปักลายดอกโบตั๋น เนื้อผ้าเรียบลื่นประณีต แขนเสื้อกว้างจนแทบปิดมือ เครื่องประดับหยกห้อยอยู่ตรงเอวยังไม่ทันได้คิดสิ่งใดต่อ เ

ฉางอันหันกลับมามองนางแวบหนึ่ง สายตาของเด็กชายยังเต็มไปด้วยความระแวง ก่อนจะรีบเดินตามพ่อบ้านออกไปมู่หว่านเซียนมองตามจนลับสายตานางเพิ่งพบเด็กทั้งสามได้ไม่นาน แต่ภาพความหวาดกลัวบนใบหน้าเล็ก ๆ เหล่านั้นกลับติดอยู่ในใจอย่างชัดเจน“มู่หว่านเซียน” เสียงของม่อเฉินทำให้นางหันกลับมา“เจ้ามีสิ่งใดจะพูดอีกหรือไม่”มู่หว่านเซียนสูดลมหายใจเข้าช้า ๆ ก่อนคุกเข่าลงม่อเฉินขมวดคิ้ว“เจ้าทำอะไร”“ข้าขอโทษเจ้าค่ะ” นางก้มศีรษะลง“ข้ารู้ว่าคำขอโทษไม่อาจลบล้างสิ่งที่เกิดขึ้น และข้าก็ไม่มีสิทธิ์เรียกร้องให้ท่านหรือลูกทั้งสามให้อภัย” ม่อเฉินยืนนิ่ง“แต่ข้าอยากขอโอกาสแก้ไขความผิดพลาดที่ผ่านมา”“เจ้าคิดว่าทุกอย่างจะแก้ไขได้ง่ายถึงเพียงนั้นหรือ”“ไม่เจ้าค่ะ” มู่หว่านเซียนเงยหน้าขึ้น“ข้ารู้ว่ามันไม่ง่าย เด็กทั้งสามหวาดกลัวข้าถึงเพียงนั้น ต่อให้ข้าพูดดีเพียงใด พวกเขาก็ไม่มีเหตุผลต้องเชื่อ” นางหยุดเล็กน้อย ก่อนกล่าวต่อ“ข้าไม่ขอให้ท่านยกโทษให้ในวันนี้ ขอเพียงอย่าเพิ่งตัดสินว่าข้าจะไม่มีวันเปลี่ยนแปลงได้”ม่อเฉินมองใบหน้าของภรรยาอย่างพิจารณา สตรีตรงหน้าแตกต่างจากมู่หว่านเซียนที่เขาเคยรู้จักอย่างมากก่อนหน้านี้ หา

“ข้าวต้มกับผักดองเจ้าค่ะ”มู่หว่านเซียนเดินเข้าไปดู ในชามกระเบื้องสามใบมีข้าวต้มเหลว ๆ ซึ่งแทบมองเห็นเม็ดข้าวนับได้ ส่วนจานผักดองมีเพียงผักหั่นชิ้นเล็ก ๆ วางอยู่ไม่กี่ชิ้น นางขมวดคิ้ว“นี่คืออาหารเช้าของเด็กอายุห้าขวบทั้งสามคนหรือ”“เจ้าค่ะ”“แล้วเนื้อสัตว์กับไข่เล่า”อู๋ซื่อรีบก้มหน้า“มีอยู่ในคลังเจ้าค่ะ”“เหตุใดจึงไม่นำมาปรุงให้พวกเขา”แม่ครัวลังเล“พูดมาเถอะ”“แม่นมเฉียนสั่งไว้เจ้าค่ะ”“นางสั่งว่าอย่างไร”“นางบอกว่าคุณชายทั้งสามไม่เชื่อฟัง ต้องฝึกให้รู้จักความลำบาก จึงไม่อนุญาตให้ทำอาหารดี ๆ ส่งไปให้”มู่หว่านเซียนนิ่งไป“แล้วพวกเจ้าก็ทำตาม”อู๋ซื่อรีบคุกเข่า“ฮูหยินโปรดเมตตา บ่าวไม่กล้าขัดคำสั่งแม่นมเฉียนจริง ๆ เจ้าค่ะ นางบอกว่าเป็นคำสั่งของฮูหยิน หากผู้ใดไม่เชื่อฟังจะถูกไล่ออกจากจวน” คำตอบนั้นทำให้มู่หว่านเซียนรู้สึกหนักอึ้งแม่นมเฉียนอาจเป็นผู้สั่งการ แต่เจ้าของร่างเดิมก็เคยยอมให้นางใช้อำนาจเช่นนี้จริง“ลุกขึ้นก่อน”อู๋ซื่อเงยหน้าอย่างไม่มั่นใจ“ข้าไม่ได้จะลงโทษเจ้าในตอนนี้ แต่ต่อไปหากมีคำสั่งให้อดอาหารเด็ก เจ้าต้องรายงานพ่อบ้านโจวหรือท่านแม่ทัพทันที เข้าใจหรือไม่”“เข้าใจแล้วเ

“ข้าเพียงเดินผ่าน ไม่ได้มาหาเจ้า”ฉางเยว่ยังคงเกาะแขนสาวใช้แน่น มู่หว่านเซียนไม่ได้เดินเข้าไปใกล้ นางกำลังจะหันหลังกลับ แต่สายตากลับสังเกตเห็นว่าเด็กชายแอบมองถาดขนมในมือเสี่ยวชิงนางจึงหันไปถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน“ฉางเยว่ เจ้าอยากกินขนมหรือไม่”เด็กชายสะดุ้ง“ข้า…”เขาไม่กล้าตอบ มู่หว่านเซียนจึงกล่าวต่อ“ไม่เป็นไร หากไม่อยากกินก็ไม่ต้องรับ”นางหันไปทางสาวใช้ผู้ดูแล“เจ้าชื่ออะไร”“บ่าวชื่อเสี่ยวหลันเจ้าค่ะ”“เสี่ยวหลัน ขนมนี้เป็นขนมแป้งกวนเนื้อนุ่ม หากคุณชายสามอยากกิน เจ้าช่วยแบ่งให้เขาได้หรือไม่”เสี่ยวหลันรีบพยักหน้า“ได้เจ้าค่ะ”มู่หว่านเซียนหันไปมองฉางเยว่อีกครั้ง“ข้าจะให้เสี่ยวชิงส่งขนมไว้กับเสี่ยวหลัน เจ้าอยากกินเมื่อใดก็ค่อยกิน ไม่ต้องรีบ”ฉางเยว่เงยหน้ามองนางอย่างลังเลมู่หว่านเซียนไม่ได้รอคำตอบ“เสี่ยวชิง ฝากขนมไว้กับเสี่ยวหลัน แล้วเรากลับกันเถอะ”“เจ้าค่ะ”เสี่ยวชิงส่งถาดขนมให้สาวใช้ ก่อนเดินตามนายหญิงออกไปมู่หว่านเซียนเดินจากมาโดยไม่หันกลับไปมองทันทีนางรู้ดีว่าหากเด็กชายรู้สึกว่ากำลังถูกจับตามอง เขาอาจไม่กล้ารับขนมเลยเมื่อเดินพ้นมุมระเบียงไปแล้ว เสี่ยวชิงจึงกระซิบเบา ๆ

“ฮูหยินสงสัยว่าอาเฉิงไปส่งข่าวให้ตระกูลมู่หรือเจ้าคะ”“เป็นไปได้ แต่เรายังไม่มีหลักฐาน”มู่หว่านเซียนมองสาวใช้ตรงหน้า“จำไว้นะเสี่ยวชิง ความสงสัยกับความจริงไม่ใช่สิ่งเดียวกัน หากเรารีบร้อนกล่าวหาผู้ใดโดยไม่มีหลักฐาน สุดท้ายอาจกลายเป็นฝ่ายเสียเปรียบเสียเอง”“บ่าวเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ”“ดีแล้ว เจ้าช่วยนำบัญชีชุดนี้ไปให้พ่อบ้านโจวด้วย ข้าต้องการทราบว่ารายการใดได้รับอนุญาตจริง และรายการใดไม่มีผู้รับรอง”เสี่ยวชิงรับเอกสารแล้วเดินออกไปมู่หว่านเซียนเอนหลังพิงเก้าอี้เล็กน้อยจากความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม แม่นมเฉียนเป็นคนที่มู่ฮูหยินส่งมาติดตามดูแลนางตั้งแต่ก่อนแต่งงาน เมื่อเข้ามาอยู่ในจวนแม่ทัพ สตรีผู้นี้ก็ค่อย ๆ ได้รับอำนาจจัดการเรื่องต่าง ๆ มากขึ้นเจ้าของร่างเดิมเชื่อคำพูดของแม่นมเฉียนแทบทุกอย่าง โดยไม่เคยคิดตรวจสอบให้ละเอียดเมื่อเป็นเช่นนี้ หากมีผู้ใดคิดฉวยโอกาสยักยอกทรัพย์สินก็คงทำได้ไม่ยากแต่สิ่งที่ทำให้มู่หว่านเซียนโกรธที่สุดไม่ใช่เรื่องเงินทองหากเป็นอาหารที่ควรตกถึงท้องเด็กทั้งสาม กลับถูกนำไปใช้ประโยชน์อย่างอื่น ขณะที่พวกเขาต้องกินเพียงข้าวต้มเหลวกับผักดองนางหลุบตาลงมองเอกสารอีกครั