All Chapters of ข้าควรบอกความจริง หรือสวมรอยเป็นภรรยาเอกผู้แสนดีดีนะ?: Chapter 1 - Chapter 6

หิมะแรกของฤดูหนาวเพิ่งหยุดตกไปเมื่อรุ่งสาง เวินซู่เหยานับตั๋วเงินปึกสุดท้ายใส่กล่องและผูกห่อผ้าเสร็จพอดี ทว่ายังไม่ทันได้ก้าวเท้าออกจากเรือนชุนฮุย องครักษ์สวีเจิ้งก็แบกร่างโชกเลือดของจิ้งอันโหวบุกฝ่าประตูจวนเข้ามาเสียก่อนก่อนหน้าที่เสียงฝีเท้าโกลาหลจะดังขึ้น ภายในห้องนอนของเรือนชุนฮุยอบอวลไปด้วยกลิ่นชาหลงจิ่งหอมกรุ่นเวินซู่เหยานั่งเอนกายอยู่บนตั่ง มือเรียวขาวผ่องดีดลูกคิดด้วยความชำนาญ เสียงลูกคิดกระทบกันฟังดูไพเราะยิ่งกว่าเสียงพิณ ข้างกายของนางมีซูถงสาวใช้คนสนิทกำลังพับเสื้อผ้าขนสัตว์เนื้อดีใส่ลงในหีบด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม“ฮูหยินเจ้าคะ คุณชายใหญ่ส่งคนมาแจ้งว่าเตรียมรถม้าคันใหญ่ไว้รอที่โรงเตี๊ยมหน้าประตูเมืองหลวงแล้ว ทันทีที่ท่านโหวกลับมาประทับตราในหนังสือหย่าฉบับนี้ พวกเราก็ออกเดินทางกลับเมืองหยางโจวได้ทันทีเจ้าค่ะ” ซูถงเอ่ยพลางมัดปมห่อผ้าด้วยความกระตือรือร้นเวินซู่เหยาวางลูกคิดลง ก่อนจะหยิบแผ่นกระดาษที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาคลี่อ่านด้วยดวงตาเป็นประกายบนกระดาษแผ่นนั้นมีลายมือพู่กันตวัดอย่างเฉียบขาด เขียนระบุไว้อย่างชัดเจนว่า เวินซู่เหยาและลู่ฉางเยว่มีนิสัยใจคอทีทไม่สอดคล้องกัน จึงขอตั

เมื่อภายในห้องนอนกลับมาเงียบสงัดอีกครั้ง เวินซู่เหยาก็ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ข้างเตียงอย่างหมดแรงนางดึงแผ่นกระดาษหนังสือหย่าออกมาจากแขนเสื้อ จ้องมองมันสลับกับใบหน้าคมคายของลู่ฉางเยว่ที่นอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียง“เอาอย่างไรดี...” เวินซู่เหยาพึมพำกับตัวเอง คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันแน่น “หากข้ารอให้เขาฟื้นขึ้นมาประทับตราหย่า แต่หมอหลวงจ้าวบอกว่าเขาอาจจะความจำเสื่อม... เกิดเขาจำไม่ได้ว่าเคยสัญญาจะประทับตราหย่าให้ข้า หรือเกิดอาการทรุดหนักนอนไม่รู้สึกตัวไปสามปีห้าปี ยายแก่เจียงหรูอวี้ที่เรือนซงเฮ่อจะต้องหาข้ออ้างยึดใบผ่านทางของตระกูลข้า และจับข้าโยนเข้าอารามฉือเอินแน่ๆ”ครั้นจะแอบจับนิ้วของเขาจุ่มชาดประทับลงในหนังสือหย่าแล้วหอบเงินหนีไปตอนนี้เลย ฮูหยินผู้เฒ่าลู่ก็คงส่งคนไปแจ้งทางการว่านางขโมยทรัพย์สินและทิ้งสามีที่กำลังบาดเจ็บสาหัส โทษฐานทิ้งสามีในยามวิกฤต มีหวังตระกูลเวินได้เดือดร้อนกันถ้วนหน้า!“ลู่ฉางเยว่หนอลู่ฉางเยว่ ยามปกติท่านก็เย็นชาใส่ข้าไม่เว้นแต่ละวัน พอถึงวันจะแยกทาง ท่านยังอุตส่าห์หาเรื่องปวดหัวมาโยนใส่ตักข้าอีก” เวินซู่เหยาบ่นอุบอิบพลางยื่นนิ้วชี้ไปจิ้มแก้มสากของคนบนเตียงเบาๆ เพื่

ลู่ฉางเยว่มองใบหน้าของภรรยาที่กำลังเล่าเรื่องด้วยท่าทางจริงจัง เขาลองนึกภาพตนเองไปคุกเข่าตากฝนหน้าบ้านพ่อตาแล้วก็รู้สึกกระอักกระอ่วนใจอย่างบอกไม่ถูก แต่เมื่อพยายามจะเค้นความคิดว่าเรื่องจริงเป็นเช่นนั้นหรือไม่ อาการปวดที่ขมับขวาก็แล่นปราดขึ้นมาทันทีจนเขาต้องนิ่วหน้ายกมือกุมศีรษะ“อึก...”“ท่านพี่! อย่าเพิ่งฝืนคิดอันใดเลยเจ้าค่ะ!” เวินซู่เหยารีบลุกขึ้นไปประคองไหล่ของเขาไว้ “ท่านหมอจ้าวกำชับนักหนาว่าในศีรษะของท่านยังมีก้อนเลือดคั่งอยู่ ห้ามใช้ความคิดหนักเป็นอันขาด เรื่องในอดีตหากท่านพี่จำไม่ได้ก็ไม่เป็นไร ข้าจำได้คนเดียวก็พอแล้ว ข้าจะคอยเตือนความจำให้ท่านพี่ฟังทุกวันเองเจ้าค่ะ”กลิ่นหอมอ่อนๆ ของใบชาหลงจิ่งจากสาบเสื้อของเวินซู่เหยาลอยมาแตะจมูกของลู่ฉางเยว่ สัมผัสอุ่นนุ่มจากฝ่ามือเล็กๆ ที่ลูบแผ่นหลังของเขาเบาๆ ทำให้ความเจ็บปวดที่ศีรษะค่อยๆ ทุเลาลงลู่ฉางเยว่ผ่อนลมหายใจออกช้าๆ เขามองหญิงสาวตรงหน้าที่คอยเฝ้าดูแลเขามาตลอดสองวันสองคืนโดยไม่ปริปากบ่น ดวงตาของนางมีรอยคล้ำจางๆ จากการอดนอน และที่ปลายนิ้วชี้ของนางก็มีรอยแดงเล็กๆ จากการยกหม้อยาต้มแม้เขาจะจำไม่ได้ว่าตนเองรักนางมากเพียงใด แต่หลักฐานค