Share

ข้าควรบอกความจริง หรือสวมรอยเป็นภรรยาเอกผู้แสนดีดีนะ?
ข้าควรบอกความจริง หรือสวมรอยเป็นภรรยาเอกผู้แสนดีดีนะ?
Penulis: ซูเล่อเหยียน

ตอนที่ 1

last update Tanggal publikasi: 2026-11-09 21:12:30

หิมะแรกของฤดูหนาวเพิ่งหยุดตกไปเมื่อรุ่งสาง เวินซู่เหยานับตั๋วเงินปึกสุดท้ายใส่กล่องและผูกห่อผ้าเสร็จพอดี ทว่ายังไม่ทันได้ก้าวเท้าออกจากเรือนชุนฮุย องครักษ์สวีเจิ้งก็แบกร่างโชกเลือดของจิ้งอันโหวบุกฝ่าประตูจวนเข้ามาเสียก่อน

ก่อนหน้าที่เสียงฝีเท้าโกลาหลจะดังขึ้น ภายในห้องนอนของเรือนชุนฮุยอบอวลไปด้วยกลิ่นชาหลงจิ่งหอมกรุ่น

เวินซู่เหยานั่งเอนกายอยู่บนตั่ง มือเรียวขาวผ่องดีดลูกคิดด้วยความชำนาญ เสียงลูกคิดกระทบกันฟังดูไพเราะยิ่งกว่าเสียงพิณ ข้างกายของนางมีซูถงสาวใช้คนสนิทกำลังพับเสื้อผ้าขนสัตว์เนื้อดีใส่ลงในหีบด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม

“ฮูหยินเจ้าคะ คุณชายใหญ่ส่งคนมาแจ้งว่าเตรียมรถม้าคันใหญ่ไว้รอที่โรงเตี๊ยมหน้าประตูเมืองหลวงแล้ว ทันทีที่ท่านโหวกลับมาประทับตราในหนังสือหย่าฉบับนี้ พวกเราก็ออกเดินทางกลับเมืองหยางโจวได้ทันทีเจ้าค่ะ” ซูถงเอ่ยพลางมัดปมห่อผ้าด้วยความกระตือรือร้น

เวินซู่เหยาวางลูกคิดลง ก่อนจะหยิบแผ่นกระดาษที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาคลี่อ่านด้วยดวงตาเป็นประกาย

บนกระดาษแผ่นนั้นมีลายมือพู่กันตวัดอย่างเฉียบขาด เขียนระบุไว้อย่างชัดเจนว่า เวินซู่เหยาและลู่ฉางเยว่มีนิสัยใจคอทีทไม่สอดคล้องกัน จึงขอตัดขาดความเป็นสามีภรรยา นับจากนี้ต่างฝ่ายต่างแต่งงานใหม่ ไม่ข้องเกี่ยวกันอีก

มุมปากของเวินซู่เหยายกยิ้มอย่างพึงพอใจ “ลายมือของลู่ฉางเยว่สวยงามสมกับเป็นผู้ตรวจการจริงๆ เสียแต่ว่าคนเขียนออกจะตระหนี่ไปสักหน่อย ข้าอุตส่าห์ช่วยดูแลเรือนชุนฮุยให้เขาตั้งหนึ่งปีเต็ม ตอนเขียนหนังสือหย่าทิ้งไว้ก่อนออกไปตรวจราชการนอกเมือง กลับไม่เขียนมอบเงินปลอบขวัญให้ข้าสักตำลึง”

“โธ่ ฮูหยินเจ้าคะ แค่ได้ใบผ่านทางประทับตราจวนจิ้งอันโหวไปให้นายท่านกับคุณชายใหญ่ใช้คุมขบวนใบชาตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา กิจการร้านชาของตระกูลเวินเราก็ขยายสาขาไปทั่วแคว้น กำไรเพิ่มขึ้นตั้งสามเท่าตัวแล้วนะเจ้าคะ” ซูถงหัวเราะคิกคัก “หากขืนอยู่ต่ออีกปี บ่าวเกรงว่าพวกเราจะได้แข็งตายเพราะสายตาเย็นชาของท่านโหวเสียก่อน”

เวินซู่เหยาพยักหน้าเห็นด้วยอย่างยิ่ง

นางเป็นบุตรีเพียงคนเดียวของตระกูลเวิน คหบดีค้าใบชารายใหญ่แห่งเมืองหยางโจว ตั้งแต่เล็กจนโตมีบิดาและพี่ชายอย่างเวินจิ่งอวี้คอยตามใจ อยากได้สิ่งใดล้วนหามาประเคนให้ ทว่าความมั่งคั่งของตระกูลพ่อค้ากลับเป็นชิ้นเนื้อหอมหวานในสายตาขุนนางกังฉิน ทุกครั้งที่ตระกูลเวินขนส่งใบชาจากเมืองหยางโจวขึ้นมาค้าขายยังเมืองหลวงฉางเล่อ มักจะถูกพวกขุนนางตามด่านตรวจหาเรื่องกักสินค้าและรีดไถเงินทองจนใบชาชื้นเสียหาย

เมื่อหนึ่งปีก่อน เวินซู่เหยาติดตามบิดามาร่วมงานเลี้ยงการค้าที่เมืองหลวง และบังเอิญเข้าไปช่วยพยุงลู่ฉางเยว่ที่ถูกคนลอบวางยาปลุกกำหนัดในจอกสุราหนีออกมาซ่อนตัว

ใครเลยจะคิดว่าฮูหยินผู้เฒ่าลู่ มารดาเลี้ยงของลู่ฉางเยว่จะพาคนมาพบเข้าพอดี แม่เลี้ยงใจคดผู้นั้นกลัวความผิดที่ตนเป็นคนวางยาจะรั่วไหล จึงยื่นข้อเสนอให้ตระกูลเวินช่วยปิดปากเรื่องฉาว โดยแลกกับการมอบใบผ่านทางประทับตราจวนจิ้งอันโหวให้ตระกูลเวินใช้ค้าขายได้ทั่วแคว้นโดยไม่มีด่านตรวจใดกล้าแตะต้อง แต่มีเงื่อนไขว่าเวินซู่เหยาต้องแต่งเข้าจวนโหวเพื่อกลบเกลื่อนเรื่องฉาวในคืนนั้น

ส่วนลู่ฉางเยว่ที่ตื่นขึ้นมาหลังฤทธิ์ยาสลายไป กลับถูกมารดาเลี้ยงเป่าหูว่าเวินซู่เหยาเป็นลูกสาวพ่อค้าหน้าเงินที่จงใจวางแผนมอมสุราปีนเตียงเขาเพื่อหวังเกาะบารมีจวนโหว!

ตลอดหนึ่งปีในฐานะฮูหยินจิ้งอันโหว ลู่ฉางเยว่ไม่เคยก้าวเท้าเข้าห้องนอนของนางแม้แต่ครึ่งก้าว ยามพบหน้ากันที่ลานเรือน เขามองนางด้วยสายตาเย็นเยียบยิ่งกว่าน้ำแข็งพันปี และตกลงกับนางไว้ว่าเมื่อครบกำหนดหนึ่งปี เขาจะมอบหนังสือหย่าให้นางออกจากจวนไปอย่างเงียบเชียบ

น้ำบ่อไม่ยุ่งกับน้ำคลอง ต่างคนต่างได้สิ่งที่ต้องการ การค้าครั้งนี้ถือว่ายุติธรรมดีแล้ว

เวินซู่เหยาพับหนังสือหย่าที่รอเพียงการประทับตราประจำตัวของลู่ฉางเยว่เป็นขั้นตอนสุดท้าย เตรียมจะเก็บใส่กล่องรวมกับตั๋วเงิน

ปัง!

เสียงพังประตูหน้าเรือนชุนฮุยดังสนั่นหวั่นไหว พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนนับสิบที่วิ่งกรูกันเข้ามาในลานเรือน

“เร็วเข้า! รีบไปตามหมอหลวงจ้าวมาเดี๋ยวนี้! ท่านโหวได้รับบาดเจ็บสาหัส!”

เสียงร้องตะโกนอย่างร้อนรนของสวีเจิ้ง ทำให้เวินซู่เหยาสะดุ้งโหยง นางรีบยัดหนังสือหย่าเข้าไปซ่อนไว้ในแขนเสื้อทันที ก่อนจะหันไปสั่งซูถงอย่างคล่องแคล่ว

“ซูถง! รีบเอาผ้าคลุมหีบสัมภาระไว้ แล้วซ่อนกล่องตั๋วเงินไว้ใต้เตียงเดี๋ยวนี้!”

ยังไม่ทันที่ซูถงจะจัดแจงซ่อนห่อผ้าเสร็จ ประตูห้องนอนก็ถูกผลักเปิดออกเต็มแรง กลิ่นคาวเลือดเข้มข้นปะทะเข้ากับกลิ่นชาหลงจิ่งจนเวินซู่เหยาต้องย่นจมูก

สวีเจิ้งที่มีคราบเลือดเปรอะเปื้อนเต็มเกราะอ่อน กำลังแบกร่างสูงใหญ่ของลู่ฉางเยว่เข้ามาวางลงบนเตียงของนาง เตียงที่ตลอดหนึ่งปีมานี้เจ้าของจวนไม่เคยคิดจะเฉียดใกล้!

เวินซู่เหยาก้าวเข้าไปดูใกล้ๆ เห็นใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเรียบตึงอยู่เสมอของลู่ฉางเยว่บัดนี้ขาวซีดไร้สีเลือด บริเวณหน้าผากและขมับขวามีรอยแผลแตกเป็นทางยาว เลือดสีแดงสดไหลซึมผ่านผ้าพันแผลชั่วคราวลงมาเปื้อนหมอนของนางจนชุ่ม

“องครักษ์สวี เกิดเรื่องอันใดขึ้น!” เวินซู่เหยาถามอย่างกังวล ขณะที่ในใจกำลังโอดครวญอย่างหนัก ลู่ฉางเยว่หนอลู่ฉางเยว่ ท่านออกไปสืบคดีทุจริตเสบียงหลวงนอกเมืองตั้งครึ่งเดือนไม่เป็นอะไร เหตุใดพอถึงกำหนดวันที่ต้องกลับมาประทับตราหย่าให้ข้า ท่านถึงได้บาดเจ็บเลือดอาบกลับมาในสภาพปางตายเช่นนี้เล่า!

“เรียนฮูหยิน ตอนจะกลับเข้าเมืองหลวง ขบวนของพวกเราถูกกลุ่มมือสังหารดักซุ่มโจมตีที่ช่องเขาขอรับ!” สวีเจิ้งคุกเข่ารายงานด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “ท่านโหวสังหารหัวหน้าคนร้ายได้ แต่เกิดหินถล่มลงมาจากหน้าผา ศีรษะของท่านโหวกระแทกเข้ากับโขดหินเต็มแรงจนหมดสติไปขอรับ!”

เวินซู่เหยามองร่างไร้สติของสามีบนเตียง แม้จะแอบบ่นในใจ แต่ด้วยความเคยชินในการดูแลจัดการเรือน นางจึงออกคำสั่งทันที “ยืนนิ่งอยู่ทำไม รีบสั่งให้บ่าวต้มน้ำร้อน เตรียมผ้าสะอาดและสุรามาล้างแผล! แล้วให้คนไปเปิดประตูข้างจวน รอรับหมอหลวงจ้าวเข้ามา จะได้ไม่ต้องอ้อมโถงหน้า!”

“ขอรับฮูหยิน!” สวีเจิ้งรับคำสั่งแล้วรีบพุ่งตัวออกไปจัดการทันที

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • ข้าควรบอกความจริง หรือสวมรอยเป็นภรรยาเอกผู้แสนดีดีนะ?   ตอนพิเศษ 3

    สามปีผ่านไป… แสงแดดยามบ่ายของเดือนสี่สาดส่องลงมาบนยอดหญ้าสีเขียวสด ลมเย็นพัดพากลิ่นหอมของดอกไม้ในสวนลอยอบอวลไปทั่วลานเรือน ใต้ร่มเงาของต้นเหมยใหญ่ มีโต๊ะเตี้ยตัวหนึ่งตั้งวางอยู่ บนโต๊ะมีกระดาษ พู่กันขนาดเล็กสำหรับเด็ก และแท่นฝนหมึกวางเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ ทว่ากระดาษแผ่นที่วางอยู่ตรงหน้ากลับมีเพียงรอยหมึกดำเป็นวงกลมก้อนหนึ่ง ยังไม่มีตัวอักษรถูกเขียนลงไปแม้แต่ตัวเดียว ข้างโต๊ะตัวนั้น ลู่ฉางเยว่ในชุดลำลองสีน้ำเงินเข้มยืนเอามือไพล่หลัง ก้มมองบุตรชายวัยสามหนาวของตนเองด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ส่วนผู้ที่กำลังถูกบิดาจ้องมองอย่างคุณชายน้อยลู่สืออัน สวมชุดผ้าไหมสีฟ้าอ่อนปักลายก้อนเงินตำลึงเล็กๆ ที่ชายเสื้อ ผมดำขลับถูกมัดรวบเป็นจุกกลมสองข้างประดับด้วยเชือกแดง พวงแก้มขาวอวบอิ่มเหมือนซาลาเปานึ่งสุกใหม่ๆ แม้คิ้วเข้มและดวงตาของลู่สืออันจะถอดแบบความคมคายมาจากลู่ฉางเยว่ผู้เป็นบิดาถึงเจ็ดส่วน แต่นิสัยใจคอ ความฉลาดซุกซน และความรักในการนับเงินทองของเขากลับถอดแบบมาจากเวินซู่เหยาผู้เป็นมารดาไม่มีผิดเพี้ยน ย้อนกลับไปเมื่อสองปีก่อน ในวันจัดงานฉลองอายุครบหนึ่งหนาวของคุณชายน้อยแห่งจวนจิ้งอันโหว ในพ

  • ข้าควรบอกความจริง หรือสวมรอยเป็นภรรยาเอกผู้แสนดีดีนะ?   ตอนพิเศษ 2

    สายฝนเดือนหกเทกระหน่ำลงมาอย่างหนักตั้งแต่ช่วงบ่าย เสียงเม็ดฝนตกกระทบหลังคาเรือนดังไม่ขาดสาย ลมเย็นพัดพาเอากลิ่นดินและกลิ่นใบไม้เปียกชื้นลอยเข้ามาทางหน้าต่างที่แง้มไว้เพียงเล็กน้อยภายในห้องนอนของเรือนชุนฮุย เวินซู่เหยาในชุดเสื้อคลุมสีกลีบบัวนั่งเอนหลังพิงหมอนใบใหญ่อยู่บนเตียง ใบหน้าขาวผ่องที่ยามปกติมักจะเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มสดใส ในยามนี้กลับดูซีดเซียวและอ่อนเพลียลงเล็กน้อย บนโต๊ะเตี้ยข้างเตียงมีสมุดบัญชีของหอใบชาสกุลเวินและลูกคิดทองคำวางค้างอยู่เมื่อครึ่งชั่วยามก่อน ตอนที่เวินซู่เหยากำลังนั่งตรวจดูบัญชีร้านใบชาประจำเดือนอยู่ดีๆ นางก็เกิดอาการวิงเวียนศีรษะและเหม็นกลิ่นหมึกบนกระดาษขึ้นมาอย่างกะทันหัน จนต้องวางลูกคิดลงแล้วลุกไปอาเจียนที่กระโถนข้างห้อง ซูถงตกใจจนหน้าซีด รีบส่งคนไปตามหมอหลวงจ้าวและส่งข่าวไปบอกลู่ฉางเยว่ที่สำนักผู้ตรวจการทันทีลู่ฉางเยว่ที่รีบควบม้าฝ่าสายฝนกลับมาถึงจวน นั่งกุมมือภรรยาอยู่ริมขอบเตียงด้วยสีหน้าตื่นตระหนก คิ้วกระบี่ขมวดเข้าหากันแน่นขณะที่สายตาจับจ้องไปยังหมอหลวงจ้าวซึ่งกำลังวางนิ้วตรวจชีพจรข้อมืออีกข้างของเวินซู่เหยาภายในห้องได้ยินเพียงเสียงฝนตกด้านนอกและเสียง

  • ข้าควรบอกความจริง หรือสวมรอยเป็นภรรยาเอกผู้แสนดีดีนะ?   ตอนพิเศษ 1

    ขบวนรถม้าบรรทุกใบชาชั้นเลิศจากเมืองหยางโจวเพิ่งจอดเทียบหน้าจวนจิ้งอันโหวได้ไม่ถึงครึ่งชั่วยาม เสียงโวยวายของคุณชายใหญ่เวินจิ่งอวี้ก็ดังลั่นไปถึงเรือนชุนฮุย“วางหีบพวกนั้นลงให้เบาๆ หน่อย ข้างในเป็นใบชาหลงจิ่งคัดพิเศษกับขนมที่ข้าซื้อมาฝากน้องสาวข้าทั้งนั้น หากแตกหักไปแม้แต่ชิ้นเดียว ข้าจะหักเบี้ยหวัดพวกเจ้าให้หมด!”เสียงห้าวหาญที่คุ้นเคยดังนำมาก่อน เวินซู่เหยาที่กำลังนั่งนับตั๋วเงินของขวัญขอขมาจากพวกผู้อาวุโสตระกูลลู่อยู่ในห้องโถงเรือนชุนฮุย ชะงักมือแล้วหันไปมองทางประตูเรือนด้วยความประหลาดใจหลังจากเสร็จสิ้นการประชุมที่โถงบรรพชนเมื่อวานนี้ เวินจิ่งอวี้บอกว่าจะออกไปตรวจดูคลังเก็บใบชาในเมืองหลวง และจะพักอยู่ที่โรงเตี๊ยมของตระกูลเวินสักสองสามวันก่อนจะเดินทางกลับเมืองหยางโจว เหตุใดเช้าวันนี้พี่ชายของนางจึงยกขบวนหีบสัมภาระเข้ามาในจวนจิ้งอันโหวแต่เช้าตรู่เช่นนี้เล่าเวินซู่เหยาลุกขึ้นเดินออกไปที่ระเบียงหน้าเรือน ก็เห็นเวินจิ่งอวี้ในชุดสีฟ้าครามก้าวเดินผ่านซุ้มประตูเข้ามา โดยมีบ่าวรับใช้ตระกูลเวินสี่ห้าคนช่วยกันแบกหีบสัมภาระใบใหญ่เดินตามหลังมาติดๆ“พี่ใหญ่! ไหนเมื่อวานพี่ใหญ่บอกว่าจะพักอยู่ที่

  • ข้าควรบอกความจริง หรือสวมรอยเป็นภรรยาเอกผู้แสนดีดีนะ?   ตอนที่ 50

    เมื่อถึงเวลาฤกษ์ดี นายท่านเวินและเวินซู่เหยาก็ช่วยกันดึงผ้าแพรสีแดงออกจากป้ายชื่อร้าน ท่ามกลางเสียงปรบมือโห่ร้องแสดงความยินดีของชาวเมืองที่มามุงดูกันแน่นขนัด เวินจิ่งอวี้ล้วงหั่วเจ๋อจื่อออกมาจุดชนวนประทัดทั้งสิบพวงด้วยตนเอง เสียงประทัดดังสนั่นหวั่นไหวติดต่อกันยาวนาน พร้อมกับเศษกระดาษสีแดงที่ปลิวว่อนไปทั่วท้องฟ้าตลาดอวี้ฮวา เป็นนิมิตหมายอันรุ่งเรืองของการค้าขาย ทันทีที่เปิดประตูร้าน บรรดาลูกค้าทั้งคหบดีและฮูหยินตระกูลขุนนางต่างก็พากันหลั่งไหลเข้าไปเลือกซื้อใบชาหลงจิ่งชั้นเลิศกันอย่างคับคั่ง แม้แต่ฮูหยินหลี่และฮูหยินหวังที่เคยมีเรื่องบาดหมางกันในงานเทศกาลล่าสัตว์ วันนี้ก็ยังรีบส่งพ่อบ้านให้นำตั๋วเงินมาเหมาซื้อใบชาไปถึงคนละสิบหีบใหญ่ เพื่อหวังจะประจบเอาใจจิ้งอันโหวและฮูหยินโหว ภายในโถงชั้นล่าง เวินซู่เหยานั่งดีดลูกคิดคำนวณราคาสินค้าอยู่หลังโต๊ะบัญชีอย่างคล่องแคล่ว โดยมีลู่ฉางเยว่ยืนอยู่ข้างกาย คอยช่วยหยิบสมุดบัญชี รินน้ำชาอุ่นๆ วางไว้ให้ และรับตั๋วเงินจากเสมียนมานับเรียงใส่กล่องให้ภรรยาอย่างชำนาญ ชาวบ้านและขุนนางที่เดินผ่านไปมาหน้าหอใบชา ต่างพากันชะโงกหน้ามองดูจิ้งอันโหวผู้สูงศักด

  • ข้าควรบอกความจริง หรือสวมรอยเป็นภรรยาเอกผู้แสนดีดีนะ?   ตอนที่ 49

    เข้าสู่เดือนสาม หิมะในเมืองหลวงฉางเล่อละลายไปจนหมดสิ้น ลมหนาวพัดผ่านพ้นไป ดอกท้อริมระเบียงทางเดินเรือนชุนฮุยเริ่มผลิบานรับสายลมอุ่นแสงแดดยามสายสาดส่องผ่านหน้าต่างห้องนอนเข้ามา เวินซู่เหยาขยับตัวพลิกกายใต้ผ้าห่ม ก่อนจะค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความเมื่อยขบไปทั้งตัวนับตั้งแต่วันที่ลู่ฉางเยว่เปิดสมุดบันทึกปกสีน้ำเงินเพื่อทวงถามคำโกหกของนางเมื่อสามเดือนก่อน เวินซู่เหยาก็ไม่เคยได้นอนหลับก่อนยามจื่ออีกเลย สามีที่เมื่อก่อนเคยเคร่งขรึมเย็นชา พอได้เผยความในใจต่อกันแล้วกลับช่างเอาอกเอาใจและคอยคลอเคลียนางไม่ห่างเพื่อชดเชยช่วงเวลาหนึ่งปีที่เสียไป ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเล่นซ่อนหารอบฉากกั้น หรือเรื่องอาบน้ำในถังเดียวกัน เขาล้วนออดอ้อนให้นางทำตามที่เคยพูดไว้จนครบทุกข้อ“ฮูหยินตื่นแล้วหรือเจ้าคะ รีบล้างหน้าแต่งตัวเถิดเจ้าค่ะ วันนี้เป็นวันเปิดหอใบชาวันแรก นายท่านเวินกับคุณชายใหญ่เดินทางไปรอที่ตลาดอวี้ฮวาตั้งแต่เช้าแล้วนะเจ้าคะ”เสียงของซูถงดังขึ้นพร้อมกับยกอ่างน้ำอุ่นเข้ามาวางข้างเตียงเวินซู่เหยาได้ยินดังนั้นก็รีบลุกขึ้นนั่งทันที ความง่วงงุนหายไปในพริบตา “จริงด้วย! วันนี้เป็นวันเปิดหอใบชาสกุลเวินวันแรก

  • ข้าควรบอกความจริง หรือสวมรอยเป็นภรรยาเอกผู้แสนดีดีนะ?   ตอนที่ 48

    ลู่ฉางเยว่ก้มหน้าลงมองภรรยาที่กำลังหอบหายใจพวงแก้มขาวผ่องแดงระเรื่อ ดวงตากลมโตช้อนมองเขาด้วยความตื่นตระหนกปนเขินอาย“ไหนเมื่อครู่เจ้าบอกว่าปวดท้องจนเดินแทบไม่ไหวอย่างไรเล่า เหตุใดพอจะแย่งสมุดบันทึก จึงวิ่งกระโดดได้คล่องแคล่วปานนั้น” ลู่ฉางเยว่เอ่ยถามพลางเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งเวินซู่เหยาเม้มริมฝีปากแน่น รู้ตัวว่าแผนแกล้งปวดท้องของตนเองพังไม่เป็นท่าเสียแล้ว นางจึงเปลี่ยนมาใช้น้ำเสียงออดอ้อนต่อรองตามนิสัยแม่ค้าทันที“ท่านพี่ เหยาเหยายอมแพ้แล้วเจ้าค่ะ สมุดเล่มนั้นท่านพี่ขายต่อให้ข้าเถิดนะเจ้าคะ ข้ายอมจ่ายให้ท่านพี่ห้าร้อยตำลึง... ไม่สิ หนึ่งพันตำลึงเลยก็ได้! ท่านพี่ขายสมุดเล่มนั้นให้ข้าเอาไปเผาไฟทิ้งเถิดนะเจ้าคะ”ลู่ฉางเยว่ส่ายหน้าช้าๆ เส้นผมสีดำขลับตกลงมาคลอเคลียข้างแก้มของนาง “เงินในคลังเรือนชุนฮุยทั้งหมดล้วนเป็นของเจ้า ข้าจะเอาตั๋วเงินหนึ่งพันตำลึงไปทำไมกัน สิ่งที่ข้าต้องการในคืนนี้ไม่ใช่เงินทอง แต่เป็นการทำให้คำพูดทุกข้อในสมุดเล่มนั้นของเจ้า กลายเป็นความจริงขึ้นมาต่างหาก”ลู่ฉางเยว่คลายมือที่รวบข้อมือของนางออก แล้วเลื่อนฝ่ามืออุ่นร้อนลงมาประคองใบหน้านวลเนียนของเวินซู่เหยาไว้ด้วยความทะ

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status