Share

ตอนที่ 6

last update publish date: 2026-11-09 21:14:37

“แค่กๆ!”

เสียงไอดังขึ้นตามด้วยเสียงถาดไม้กระทบขอบประตูที่หน้าฉากกั้นห้องนอน!

เวินซู่เหยาและลู่ฉางเยว่หันขวับไปมองพร้อมกัน

ที่หน้าประตูห้องชั้นใน สวีเจิ้งกำลังยกมือปิดปากไอจนหน้าดำหน้าแดง ส่วนหมอหลวงจ้าวที่เดินตามหลังมา มือไม้สั่นระริกจนขวดยาในถาดไม้ล้มกลิ้งชนกันไปมา เกือบจะร่วงตกลงพื้นอยู่รอมร่อ

ทั้งสวีเจิ้งและหมอหลวงจ้าวเพิ่งจะเดินเข้ามาถึงหน้าห้องชั้นใน และได้ยินกฎเหล็กสามข้อของฮูหยินโหวเข้าเต็มสองหู!

ในใจของสวีเจิ้งกำลังร่ำร้องอย่างบ้าคลั่ง นี่มันเรื่องโกหกพกลมอันใดกัน! ท่านโหวของเขาน่ะหรือรักฮูหยินปานดวงใจ? ท่านโหวของเขาน่ะหรือชอบฟังเสียงลูกคิดนับเงิน? และที่น่าอายที่สุดคือ ท่านโหวที่ดื่มยาขมแทนน้ำชาได้โดยไม่กะพริบตาเนี่ยนะ ต้องเรียกเหยาเหยาคนดีก่อนดื่มยา!

เมื่อสองวันก่อน ก่อนที่ท่านโหวจะหมดสติไป ท่านโหวยังสั่งให้เขาเตรียมชาดประทับตราไว้เพื่อจะกลับมาประทับตราในหนังสือหย่าไล่ฮูหยินกลับเมืองหยางโจวอยู่เลยมิใช่หรือ

ลู่ฉางเยว่เห็นท่าทางตื่นตระหนกผิดปกติของคนสนิทและหมอหลวงประจำตระกูล คิ้วกระบี่ก็ขมวดเข้าหากันแน่นด้วยความสงสัย “สวีเจิ้ง ท่านหมอจ้าว พวกเจ้าเป็นอันใดไป เหตุใดจึงทำท่าทางตกใจเช่นนั้น หรือว่าสิ่งที่ฮูหยินเพิ่งเล่าให้ข้าฟังเมื่อครู่ มีสิ่งใดไม่ถูกต้อง?”

คำถามของลู่ฉางเยว่ทำเอาบรรยากาศในห้องตึงเครียดขึ้นมาในพริบตา

สวีเจิ้งอ้าปากขึ้น เตรียมจะโพล่งความจริงออกมาตามนิสัยองครักษ์ผู้ซื่อสัตย์ “เรียนท่านโหว ความจริงแล้วท่านโหวกับฮูหยิน...”

“ท่านหมอจ้าว!”

เวินซู่เหยาชิงพูดแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงดังฟังชัด นางหันขวับไปจ้องหน้าหมอหลวงจ้าวและสวีเจิ้ง ดวงตากลมโตที่เมื่อครู่ยังหวานเชื่อมเปลี่ยนเป็นสายตากดดันแกมข่มขู่ พร้อมกับขยิบตาส่งสัญญาณให้คนทั้งสองอย่างรวดเร็ว

“ท่านหมอจ้าวเพิ่งบอกข้าเมื่อวานใช่หรือไม่ ว่าตอนนี้ก้อนเลือดคั่งในศีรษะของท่านโหวยังไม่สลายไป หากผู้ใดกล้าพูดจาเพ้อเจ้อหรือพูดเรื่องขัดแย้งให้ท่านโหวเกิดความสับสนจนปวดศีรษะและธาตุไฟเข้าแทรก คนผู้นั้นไม่เพียงแต่จะต้องถูกโบยห้าสิบไม้แล้วขับไล่ออกจากจวน แต่ยังต้องรับผิดชอบชีวิตของท่านโหวด้วย!”

เวินซู่เหยาเน้นคำว่าธาตุไฟเข้าแทรกและโบยห้าสิบไม้อย่างชัดเจนทุกคำ ก่อนจะหันไปมองสวีเจิ้งด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบ

“องครักษ์สวี เมื่อครู่เจ้าไอเสียงดัง คงเป็นเพราะรีบร้อนเดินเข้ามาจนลมตีขึ้นคอใช่หรือไม่? เจ้าอยู่รับใช้ท่านโหวมาตลอด ย่อมรู้ดีที่สุดว่าท่านโหวรักใคร่และตามใจข้าเพียงใด หรือเจ้าจะบอกว่าสิ่งที่ข้าพูดเมื่อครู่เป็นเรื่องโกหก จนอยากจะลองให้ท่านโหวเค้นความคิดพิสูจน์ดูตอนนี้เลยเล่า?”

สวีเจิ้งกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เขาหันไปมองหมอหลวงจ้าวเพื่อขอความช่วยเหลือ

หมอหลวงจ้าวลูบเคราสีดอกเลาด้วยมือที่ยังสั่นน้อยๆ ในฐานะหมอ เขารู้ดีว่าเมื่อครู่ตอนลู่ฉางเยว่พยายามเค้นความทรงจำ ชีพจรที่ขมับของลู่ฉางเยว่เต้นแรงผิดปกติจริงๆ หากสวีเจิ้งโพล่งความจริงออกไปตอนนี้ว่าทั้งสองเกลียดกันและกำลังจะหย่ากัน ลู่ฉางเยว่ที่กำลังสับสนอาจเกิดอาการเลือดลมตีกลับจนเป็นอันตรายถึงชีวิตได้จริงๆ!

อีกอย่าง... หมอหลวงจ้าวแอบมองดูท่านโหวที่นั่งตัวเกร็งอยู่บนเตียง สลับกับฮูหยินโหวผู้ปราดเปรื่องที่คอยปกป้องเรือนชุนฮุยจากคนของเรือนซงเฮ่อแล้ว ชายชราก็ตัดสินใจเลือกข้างทันที!

“อะแฮ่ม! ถูกต้องแล้วขอรับท่านโหว!” หมอหลวงจ้าวรีบวางถาดยาลงแล้วประสานมือโค้งคำนับยืนยันเสียงดัง “สิ่งที่ฮูหยินโหวพูดมาทั้งหมดล้วนเป็นความจริงทุกประการ! ตอนที่ท่านโหวป่วยเมื่อปีก่อน ข้ายังเคยได้ยินท่านโหวออดอ้อนฮูหยินเรื่องดื่มยาอยู่กับหู และอาการของท่านโหวในตอนนี้ ห้ามคิดสงสัยหรือขัดแย้งกับความทรงจำเดิมเด็ดขาด มิฉะนั้นธาตุไฟจะเข้าแทรกได้ขอรับ!”

สวีเจิ้งเบิกตากว้างมองหมอหลวงจ้าวที่ยอมคล้อยตามฮูหยินไปแล้วอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา

เวินซู่เหยาหันมายิ้มหวานให้องครักษ์หนุ่ม “แล้วองครักษ์สวีเล่า เรื่องกล่องกุญแจคลังส่วนตัวของท่านโหว และเรื่องกฎเหล็กสามข้อ เจ้าจำได้หรือไม่?”

สวีเจิ้งมองใบหน้ายิ้มแย้มของฮูหยิน แต่กลับเห็นภาพไม้โบยห้าสิบไม้และภาพท่านโหวนอนกระอักเลือดซ้อนทับขึ้นมา องครักษ์หนุ่มผู้ผ่านสนามรบมานับไม่ถ้วนจำต้องก้มหน้ากล้ำกลืนความจริงลงท้อง แล้วคุกเข่าลงตอบเสียงดังฟังชัด

“ขะ... ข้าน้อยจำได้แม่นยำขอรับ! ท่านโหวรักฮูหยินปานดวงใจ ชอบฟังเสียงฮูหยินดีดลูกคิดนับเงิน และ... และชอบเรียกฮูหยินว่าเหยาเหยาคนดีก่อนดื่มยาทุกครั้งจริงๆ ขอรับ!”

พูดจบ สวีเจิ้งก็แทบอยากจะกัดลิ้นตัวเองตายตรงนั้น ท่านโหวขอรับ ข้าน้อยทำไปเพื่อรักษาชีวิตของท่านโหวจริงๆ นะขอรับ หากวันหน้าท่านโหวจำความได้ขึ้นมา ได้โปรดอย่าเพิ่งบั่นคอข้าน้อยเลย!

เมื่อเห็นลูกน้องคนสนิทและหมอหลวงผู้เป็นที่เคารพต่างยืนยันเป็นเสียงเดียวกัน ความเคลือบแคลงสงสัยในใจของลู่ฉางเยว่ก็มลายหายไปจนหมดสิ้น

เขาถอนหายใจออกมาเบาๆ ยอมรับชะตากรรมอย่างจำนนต่อหลักฐาน

ดูท่าว่าตัวเขาในช่วงสามปีที่ผ่านมานี้... คงจะลุ่มหลงภรรยาผู้นี้จนกู่ไม่กลับจริงๆ ถึงขั้นทิ้งท่าทีขุนนางผู้เคร่งขรึมไปทำเรื่องน่าอายต่อหน้าบ่าวไพร่ได้โดยไม่สะทกสะท้าน!

เวินซู่เหยาเห็นลู่ฉางเยว่คลายคิ้วที่ขมวดออกแล้ว นางก็ยกชามยาต้มขึ้นมาจ่อที่ริมฝีปากของเขา พร้อมกับหยิบน้ำตาลกรวดก้อนหนึ่งถือไว้ในมืออีกข้าง ดวงตากลมโตช้อนขึ้นมองเขาอย่างรอคอย

“ท่านพี่... ยาต้มกำลังอุ่นพอดีเลยเจ้าค่ะ เชิญท่านพี่ปฏิบัติตามกฎเหล็กข้อที่สามของท่านพี่ได้แล้วเจ้าค่ะ หากทิ้งไว้นานเดี๋ยวยาจะเย็นชืดเสียก่อนนะเจ้าคะ”

ภายในห้องนอนกลับมาเงียบอีกครั้ง

สวีเจิ้งและหมอหลวงจ้าวรีบก้มหน้ามองปลายเท้าของตนเอง ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง ส่วนซูถงที่แอบดูอยู่หลังฉากกั้นต้องยกมือขึ้นอุดปากกลั้นเสียงหัวเราะจนไหล่สั่นระริก

ลู่ฉางเยว่จ้องมองยาสีดำในชาม สลับกับมองริมฝีปากอวบอิ่มสีแดงระเรื่อที่กำลังแย้มยิ้มรอคอยของเวินซู่เหยา

แม้จะรู้สึกกระดากปากอย่างยิ่งจนปลายหูร้อนผ่าวไปหมด แต่ด้วยความรับผิดชอบของบุรุษที่รักษาคำพูดและไม่อยากให้ภรรยาผู้แสนดีต้องน้อยใจ ลู่ฉางเยว่จึงสูดลมหายใจเข้าลึก กระแอมไอในลำคอหนึ่งครั้ง แล้วเอ่ยออกมาด้วยใบหน้าเรียบตึงว่า

“เหยาเหยาคนดี... ป้อนยาข้าเถิด แล้วสวีเจิ้ง ไปนำกล่องกุญแจคลังส่วนตัวของข้ามาให้นางเดี๋ยวนี้!”

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ข้าควรบอกความจริง หรือสวมรอยเป็นภรรยาเอกผู้แสนดีดีนะ?   ตอนพิเศษ 3

    สามปีผ่านไป… แสงแดดยามบ่ายของเดือนสี่สาดส่องลงมาบนยอดหญ้าสีเขียวสด ลมเย็นพัดพากลิ่นหอมของดอกไม้ในสวนลอยอบอวลไปทั่วลานเรือนใต้ร่มเงาของต้นเหมยใหญ่ มีโต๊ะเตี้ยตัวหนึ่งตั้งวางอยู่ บนโต๊ะมีกระดาษ พู่กันขนาดเล็กสำหรับเด็ก และแท่นฝนหมึกวางเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ ทว่ากระดาษแผ่นที่วางอยู่ตรงหน้ากลับมีเพียงรอยหมึกดำเป็นวงกลมก้อนหนึ่ง ยังไม่มีตัวอักษรถูกเขียนลงไปแม้แต่ตัวเดียวข้างโต๊ะตัวนั้น ลู่ฉางเยว่ในชุดลำลองสีน้ำเงินเข้มยืนเอามือไพล่หลัง ก้มมองบุตรชายวัยสามหนาวของตนเองด้วยสีหน้าเคร่งขรึมส่วนผู้ที่กำลังถูกบิดาจ้องมองอย่างคุณชายน้อยลู่สืออัน สวมชุดผ้าไหมสีฟ้าอ่อนปักลายก้อนเงินตำลึงเล็กๆ ที่ชายเสื้อ ผมดำขลับถูกมัดรวบเป็นจุกกลมสองข้างประดับด้วยเชือกแดง พวงแก้มขาวอวบอิ่มเหมือนซาลาเปานึ่งสุกใหม่ๆแม้คิ้วเข้มและดวงตาของลู่สืออันจะถอดแบบความคมคายมาจากลู่ฉางเยว่ผู้เป็นบิดาถึงเจ็ดส่วน แต่นิสัยใจคอ ความฉลาดซุกซน และความรักในการนับเงินทองของเขากลับถอดแบบมาจากเวินซู่เหยาผู้เป็นมารดาไม่มีผิดเพี้ยนย้อนกลับไปเมื่อสองปีก่อน ในวันจัดงานฉลองอายุครบหนึ่งหนาวของคุณชายน้อยแห่งจวนจิ้งอันโหวในพิธีเสี่ยงทายเ

  • ข้าควรบอกความจริง หรือสวมรอยเป็นภรรยาเอกผู้แสนดีดีนะ?   ตอนพิเศษ 2

    สายฝนเดือนหกเทกระหน่ำลงมาอย่างหนักตั้งแต่ช่วงบ่าย เสียงเม็ดฝนตกกระทบหลังคาเรือนดังไม่ขาดสาย ลมเย็นพัดพาเอากลิ่นดินและกลิ่นใบไม้เปียกชื้นลอยเข้ามาทางหน้าต่างที่แง้มไว้เพียงเล็กน้อยภายในห้องนอนของเรือนชุนฮุย เวินซู่เหยาในชุดเสื้อคลุมสีกลีบบัวนั่งเอนหลังพิงหมอนใบใหญ่อยู่บนเตียง ใบหน้าขาวผ่องที่ยามปกติมักจะเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มสดใส ในยามนี้กลับดูซีดเซียวและอ่อนเพลียลงเล็กน้อย บนโต๊ะเตี้ยข้างเตียงมีสมุดบัญชีของหอใบชาสกุลเวินและลูกคิดทองคำวางค้างอยู่เมื่อครึ่งชั่วยามก่อน ตอนที่เวินซู่เหยากำลังนั่งตรวจดูบัญชีร้านใบชาประจำเดือนอยู่ดีๆ นางก็เกิดอาการวิงเวียนศีรษะและเหม็นกลิ่นหมึกบนกระดาษขึ้นมาอย่างกะทันหัน จนต้องวางลูกคิดลงแล้วลุกไปอาเจียนที่กระโถนข้างห้อง ซูถงตกใจจนหน้าซีด รีบส่งคนไปตามหมอหลวงจ้าวและส่งข่าวไปบอกลู่ฉางเยว่ที่สำนักผู้ตรวจการทันทีลู่ฉางเยว่ที่รีบควบม้าฝ่าสายฝนกลับมาถึงจวน นั่งกุมมือภรรยาอยู่ริมขอบเตียงด้วยสีหน้าตื่นตระหนก คิ้วกระบี่ขมวดเข้าหากันแน่นขณะที่สายตาจับจ้องไปยังหมอหลวงจ้าวซึ่งกำลังวางนิ้วตรวจชีพจรข้อมืออีกข้างของเวินซู่เหยาภายในห้องได้ยินเพียงเสียงฝนตกด้านนอกและเสียง

  • ข้าควรบอกความจริง หรือสวมรอยเป็นภรรยาเอกผู้แสนดีดีนะ?   ตอนพิเศษ 1

    ขบวนรถม้าบรรทุกใบชาชั้นเลิศจากเมืองหยางโจวเพิ่งจอดเทียบหน้าจวนจิ้งอันโหวได้ไม่ถึงครึ่งชั่วยาม เสียงโวยวายของคุณชายใหญ่เวินจิ่งอวี้ก็ดังลั่นไปถึงเรือนชุนฮุย“วางหีบพวกนั้นลงให้เบาๆ หน่อย ข้างในเป็นใบชาหลงจิ่งคัดพิเศษกับขนมที่ข้าซื้อมาฝากน้องสาวข้าทั้งนั้น หากแตกหักไปแม้แต่ชิ้นเดียว ข้าจะหักเบี้ยหวัดพวกเจ้าให้หมด!”เสียงห้าวหาญที่คุ้นเคยดังนำมาก่อน เวินซู่เหยาที่กำลังนั่งนับตั๋วเงินของขวัญขอขมาจากพวกผู้อาวุโสตระกูลลู่อยู่ในห้องโถงเรือนชุนฮุย ชะงักมือแล้วหันไปมองทางประตูเรือนด้วยความประหลาดใจหลังจากเสร็จสิ้นการประชุมที่โถงบรรพชนเมื่อวานนี้ เวินจิ่งอวี้บอกว่าจะออกไปตรวจดูคลังเก็บใบชาในเมืองหลวง และจะพักอยู่ที่โรงเตี๊ยมของตระกูลเวินสักสองสามวันก่อนจะเดินทางกลับเมืองหยางโจว เหตุใดเช้าวันนี้พี่ชายของนางจึงยกขบวนหีบสัมภาระเข้ามาในจวนจิ้งอันโหวแต่เช้าตรู่เช่นนี้เล่าเวินซู่เหยาลุกขึ้นเดินออกไปที่ระเบียงหน้าเรือน ก็เห็นเวินจิ่งอวี้ในชุดสีฟ้าครามก้าวเดินผ่านซุ้มประตูเข้ามา โดยมีบ่าวรับใช้ตระกูลเวินสี่ห้าคนช่วยกันแบกหีบสัมภาระใบใหญ่เดินตามหลังมาติดๆ“พี่ใหญ่! ไหนเมื่อวานพี่ใหญ่บอกว่าจะพักอยู่ที่

  • ข้าควรบอกความจริง หรือสวมรอยเป็นภรรยาเอกผู้แสนดีดีนะ?   ตอนที่ 50

    เมื่อถึงเวลาฤกษ์ดี นายท่านเวินและเวินซู่เหยาก็ช่วยกันดึงผ้าแพรสีแดงออกจากป้ายชื่อร้าน ท่ามกลางเสียงปรบมือโห่ร้องแสดงความยินดีของชาวเมืองที่มามุงดูกันแน่นขนัดเวินจิ่งอวี้ล้วงหั่วเจ๋อจื่อออกมาจุดชนวนประทัดทั้งสิบพวงด้วยตนเอง เสียงประทัดดังสนั่นหวั่นไหวติดต่อกันยาวนาน พร้อมกับเศษกระดาษสีแดงที่ปลิวว่อนไปทั่วท้องฟ้าตลาดอวี้ฮวา เป็นนิมิตหมายอันรุ่งเรืองของการค้าขายทันทีที่เปิดประตูร้าน บรรดาลูกค้าทั้งคหบดีและฮูหยินตระกูลขุนนางต่างก็พากันหลั่งไหลเข้าไปเลือกซื้อใบชาหลงจิ่งชั้นเลิศกันอย่างคับคั่ง แม้แต่ฮูหยินหลี่และฮูหยินหวังที่เคยมีเรื่องบาดหมางกันในงานเทศกาลล่าสัตว์ วันนี้ก็ยังรีบส่งพ่อบ้านให้นำตั๋วเงินมาเหมาซื้อใบชาไปถึงคนละสิบหีบใหญ่ เพื่อหวังจะประจบเอาใจจิ้งอันโหวและฮูหยินโหวภายในโถงชั้นล่าง เวินซู่เหยานั่งดีดลูกคิดคำนวณราคาสินค้าอยู่หลังโต๊ะบัญชีอย่างคล่องแคล่ว โดยมีลู่ฉางเยว่ยืนอยู่ข้างกาย คอยช่วยหยิบสมุดบัญชี รินน้ำชาอุ่นๆ วางไว้ให้ และรับตั๋วเงินจากเสมียนมานับเรียงใส่กล่องให้ภรรยาอย่างชำนาญชาวบ้านและขุนนางที่เดินผ่านไปมาหน้าหอใบชา ต่างพากันชะโงกหน้ามองดูจิ้งอันโหวผู้สูงศักดิ์ที่กำ

  • ข้าควรบอกความจริง หรือสวมรอยเป็นภรรยาเอกผู้แสนดีดีนะ?   ตอนที่ 49

    เข้าสู่เดือนสาม หิมะในเมืองหลวงฉางเล่อละลายไปจนหมดสิ้น ลมหนาวพัดผ่านพ้นไป ดอกท้อริมระเบียงทางเดินเรือนชุนฮุยเริ่มผลิบานรับสายลมอุ่นแสงแดดยามสายสาดส่องผ่านหน้าต่างห้องนอนเข้ามา เวินซู่เหยาขยับตัวพลิกกายใต้ผ้าห่ม ก่อนจะค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความเมื่อยขบไปทั้งตัวนับตั้งแต่วันที่ลู่ฉางเยว่เปิดสมุดบันทึกปกสีน้ำเงินเพื่อทวงถามคำโกหกของนางเมื่อสามเดือนก่อน เวินซู่เหยาก็ไม่เคยได้นอนหลับก่อนยามจื่ออีกเลย สามีที่เมื่อก่อนเคยเคร่งขรึมเย็นชา พอได้เผยความในใจต่อกันแล้วกลับช่างเอาอกเอาใจและคอยคลอเคลียนางไม่ห่างเพื่อชดเชยช่วงเวลาหนึ่งปีที่เสียไป ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเล่นซ่อนหารอบฉากกั้น หรือเรื่องอาบน้ำในถังเดียวกัน เขาล้วนออดอ้อนให้นางทำตามที่เคยพูดไว้จนครบทุกข้อ“ฮูหยินตื่นแล้วหรือเจ้าคะ รีบล้างหน้าแต่งตัวเถิดเจ้าค่ะ วันนี้เป็นวันเปิดหอใบชาวันแรก นายท่านเวินกับคุณชายใหญ่เดินทางไปรอที่ตลาดอวี้ฮวาตั้งแต่เช้าแล้วนะเจ้าคะ”เสียงของซูถงดังขึ้นพร้อมกับยกอ่างน้ำอุ่นเข้ามาวางข้างเตียงเวินซู่เหยาได้ยินดังนั้นก็รีบลุกขึ้นนั่งทันที ความง่วงงุนหายไปในพริบตา “จริงด้วย! วันนี้เป็นวันเปิดหอใบชาสกุลเวินวันแรก

  • ข้าควรบอกความจริง หรือสวมรอยเป็นภรรยาเอกผู้แสนดีดีนะ?   ตอนที่ 48

    ลู่ฉางเยว่ก้มหน้าลงมองภรรยาที่กำลังหอบหายใจพวงแก้มขาวผ่องแดงระเรื่อ ดวงตากลมโตช้อนมองเขาด้วยความตื่นตระหนกปนเขินอาย“ไหนเมื่อครู่เจ้าบอกว่าปวดท้องจนเดินแทบไม่ไหวอย่างไรเล่า เหตุใดพอจะแย่งสมุดบันทึก จึงวิ่งกระโดดได้คล่องแคล่วปานนั้น” ลู่ฉางเยว่เอ่ยถามพลางเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งเวินซู่เหยาเม้มริมฝีปากแน่น รู้ตัวว่าแผนแกล้งปวดท้องของตนเองพังไม่เป็นท่าเสียแล้ว นางจึงเปลี่ยนมาใช้น้ำเสียงออดอ้อนต่อรองตามนิสัยแม่ค้าทันที“ท่านพี่ เหยาเหยายอมแพ้แล้วเจ้าค่ะ สมุดเล่มนั้นท่านพี่ขายต่อให้ข้าเถิดนะเจ้าคะ ข้ายอมจ่ายให้ท่านพี่ห้าร้อยตำลึง... ไม่สิ หนึ่งพันตำลึงเลยก็ได้! ท่านพี่ขายสมุดเล่มนั้นให้ข้าเอาไปเผาไฟทิ้งเถิดนะเจ้าคะ”ลู่ฉางเยว่ส่ายหน้าช้าๆ เส้นผมสีดำขลับตกลงมาคลอเคลียข้างแก้มของนาง “เงินในคลังเรือนชุนฮุยทั้งหมดล้วนเป็นของเจ้า ข้าจะเอาตั๋วเงินหนึ่งพันตำลึงไปทำไมกัน สิ่งที่ข้าต้องการในคืนนี้ไม่ใช่เงินทอง แต่เป็นการทำให้คำพูดทุกข้อในสมุดเล่มนั้นของเจ้า กลายเป็นความจริงขึ้นมาต่างหาก”ลู่ฉางเยว่คลายมือที่รวบข้อมือของนางออก แล้วเลื่อนฝ่ามืออุ่นร้อนลงมาประคองใบหน้านวลเนียนของเวินซู่เหยาไว้ด้วยความทะ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status