Se connecterเมื่อภายในห้องนอนกลับมาเงียบสงัดอีกครั้ง เวินซู่เหยาก็ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ข้างเตียงอย่างหมดแรง
นางดึงแผ่นกระดาษหนังสือหย่าออกมาจากแขนเสื้อ จ้องมองมันสลับกับใบหน้าคมคายของลู่ฉางเยว่ที่นอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียง “เอาอย่างไรดี...” เวินซู่เหยาพึมพำกับตัวเอง คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันแน่น “หากข้ารอให้เขาฟื้นขึ้นมาประทับตราหย่า แต่หมอหลวงจ้าวบอกว่าเขาอาจจะความจำเสื่อม... เกิดเขาจำไม่ได้ว่าเคยสัญญาจะประทับตราหย่าให้ข้า หรือเกิดอาการทรุดหนักนอนไม่รู้สึกตัวไปสามปีห้าปี ยายแก่เจียงหรูอวี้ที่เรือนซงเฮ่อจะต้องหาข้ออ้างยึดใบผ่านทางของตระกูลข้า และจับข้าโยนเข้าอารามฉือเอินแน่ๆ” ครั้นจะแอบจับนิ้วของเขาจุ่มชาดประทับลงในหนังสือหย่าแล้วหอบเงินหนีไปตอนนี้เลย ฮูหยินผู้เฒ่าลู่ก็คงส่งคนไปแจ้งทางการว่านางขโมยทรัพย์สินและทิ้งสามีที่กำลังบาดเจ็บสาหัส โทษฐานทิ้งสามีในยามวิกฤต มีหวังตระกูลเวินได้เดือดร้อนกันถ้วนหน้า! “ลู่ฉางเยว่หนอลู่ฉางเยว่ ยามปกติท่านก็เย็นชาใส่ข้าไม่เว้นแต่ละวัน พอถึงวันจะแยกทาง ท่านยังอุตส่าห์หาเรื่องปวดหัวมาโยนใส่ตักข้าอีก” เวินซู่เหยาบ่นอุบอิบพลางยื่นนิ้วชี้ไปจิ้มแก้มสากของคนบนเตียงเบาๆ เพื่อระบายความอัดอั้น ทว่าในจังหวะที่ปลายนิ้วของนางแตะลงบนแก้มของเขา แพขนตาหนาของคนบนเตียงกลับขยับไหวระริก! เวินซู่เหยาสะดุ้งเฮือก รีบชักมือกลับซ่อนไว้ด้านหลังทันที เปลือกตาของลู่ฉางเยว่ค่อยๆ เปิดขึ้นอย่างเชื่องช้า นัยน์ตาที่เคยฉายแววเด็ดขาดและเยือกเย็นอยู่เสมอ บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความมึนงงและว่างเปล่า เขากะพริบตาปรับม่านตาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันมามองหญิงสาวในชุดสีเขียวอ่อนที่นั่งเบิกตากว้างอยู่ข้างเตียง ความเงียบเข้าปกคลุมห้องนอนจนได้ยินเสียงถ่านไฟปะทุในกระถางไฟ ลู่ฉางเยว่ขมวดคิ้ว ยกมือขึ้นแตะผ้าพันแผลบนศีรษะของตนเองเบาๆ ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “เจ้าคือผู้ใด... เหตุใดข้าจึงมานอนอยู่ที่นี่” เวินซู่เหยาอ้าปากค้าง หัวใจกระตุกวูบ สวรรค์! หมอหลวงจ้าวคาดการณ์ไว้ไม่ผิดเพี้ยน เขาสูญเสียความทรงจำจริงๆ ด้วย! ลู่ฉางเยว่พยายามจะยันกายลุกขึ้น แต่นัยน์ตากลับฉายแววเจ็บปวด เขามองสำรวจไปรอบห้องนอนที่ตกแต่งด้วยอาภรณ์ผ้าไหมของสตรี ซึ่งไม่คุ้นตาเขาเลยแม้แต่น้อย “ที่นี่คือที่ใด ข้าจำได้ว่าข้าเพิ่งรับตำแหน่งในสำนักผู้ตรวจการ แล้วเหตุใด...” เขานิ่งคิดทบทวน ความทรงจำของเขาหยุดอยู่แค่เมื่อสามปีก่อน ตอนที่เพิ่งสืบทอดบรรดาศักดิ์จิ้งอันโหวและเข้ารับตำแหน่งขุนนางในราชสำนัก ส่วนเรื่องราวหลังจากนั้นกลับขาวโพลนไม่หลงเหลืออยู่ในหัวแม้แต่น้อย! สายตาคมหันกลับมาจับจ้องที่เวินซู่เหยาอีกครั้งด้วยความระแวดระวังตามความเคยชิน “ข้าถามว่าเจ้าคือผู้ใด เหตุใดจึงเข้ามาอยู่ในห้องของข้า!” ในชั่วพริบตานั้น ความคิดของลูกสาวพ่อค้าใบชาแห่งเมืองหยางโจวก็แล่นปราดเปรื่อง! เวินซู่เหยาคำนวณผลได้ผลเสียในใจอย่างเฉียบขาด ทางเลือกที่หนึ่ง บอกความจริงว่านางคือภรรยาที่เขาเกลียดชังเข้ากระดูกดำ และยื่นหนังสือหย่าให้เขาประทับตราเดี๋ยวนี้... แต่ด้วยนิสัยขี้ระแวงของลู่ฉางเยว่ หากเขารู้ว่านางเป็นคนที่เขาเกลียดและแต่งเข้ามาเพราะข้อแลกเปลี่ยนกับแม่เลี้ยง เขาจะต้องสั่งสอบสวนเรื่องใบผ่านทางและไม่ยอมปล่อยนางไปพร้อมสินเดิมง่ายๆ แน่ ซ้ำร้ายหากคนเรือนซงเฮ่อรู้ว่าเขาจำความไม่ได้และยังเกลียดนางเหมือนเดิม นางก็จะไร้คนคุ้มกะลาหัวและถูกซ่งเป่าจูรังแกจนตาย! ทางเลือกที่สอง ในเมื่อเขาจำเรื่องราวตลอดสามปีที่ผ่านมาไม่ได้เลย และหมอหลวงจ้าวก็สั่งห้ามผู้ใดพูดเรื่องขัดแย้งให้เขากระทบกระเทือนจิตใจ... เช่นนั้นความทรงจำของเขาก็อยู่ในกำมือของนางแล้วมิใช่หรือ! หากนางสวมรอยเป็นภรรยาเอกผู้แสนดีที่เขารักใคร่ปานดวงใจ นางไม่เพียงแต่จะรักษาใบผ่านทางค้าขายของตระกูลเวินไว้ได้อย่างมั่นคง แต่นางยังสามารถใช้บารมีของจิ้งอันโหวเป็นเกราะคุ้มกันภัย กวาดเอาทรัพย์สินในจวนมาดูแล และยืมมือเขาจัดการฮูหยินผู้เฒ่ากับสะใภ้รองให้ราบคาบ! ทำการค้าย่อมต้องเลือกทางที่ได้กำไรสูงสุด ในเมื่อสวรรค์ส่งสามีความจำเสื่อมมาให้ถึงขอบเตียง ข้าจะยอมขาดทุนได้อย่างไร! ทันทีที่ตัดสินใจได้ มือเรียวที่ซ่อนอยู่ด้านหลังของเวินซู่เหยาก็ขยับอย่างรวดเร็วและแนบเนียน นางแอบสะบัดข้อมือ ทิ้งแผ่นกระดาษหนังสือหย่าลงไปในกระถางไฟที่ตั้งอยู่ข้างเก้าอี้! เปลวเพลิงลุกโชนขึ้นทันที กลืนกินตัวอักษรตัดขาดความเป็นสามีภรรยาจนมอดไหม้กลายเป็นเถ้าถ่านสีดำในพริบตาเดียว โดยที่คนบนเตียงไม่ทันได้สังเกตเห็นเลยแม้แต่น้อย ครู่ต่อมา ใบหน้าจิ้มลิ้มของเวินซู่เหยาก็แปรเปลี่ยนเป็นโศกเศร้าสะเทือนใจอย่างสุดซึ้ง หยาดน้ำตาเม็ดโตเอ่อคลอเบ้าตาได้อย่างแนบเนียน ก่อนที่นางจะโผเข้าเกาะขอบเตียง วางมือทาบอกแล้วร้องไห้ออกมาอย่างน่าเวทนา “ท่านพี่ ฮึก... ท่านพี่พูดอันใดออกมาเจ้าคะ!” ลู่ฉางเยว่ผงะถอยหลังไปชิดหัวเตียงด้วยความตกใจ เมื่อจู่ๆ หญิงสาวตรงหน้าก็ร้องไห้ออกมา “เจ้า... เจ้าเรียกข้าว่าท่านพี่หรือ?” “ก็ใช่น่ะสิเจ้าคะ!” เวินซู่เหยาซับน้ำตาด้วยปลายแขนเสื้อ ช้อนดวงตากลมโตขึ้นมองเขาด้วยแววตาตัดพ้อระคนรักใคร่ “ท่านพี่จำเหยาเหยาของท่านไม่ได้แล้วหรือเจ้าคะ! ข้าคือเวินซู่เหยา ฮูหยินเอกเพียงคนเดียวของท่านอย่างไรเล่าเจ้าคะ!” ลู่ฉางเยว่ขมวดคิ้วแน่น “ข้า... แต่งงานแล้วหรือ? กับเจ้า?” “โธ่ ท่านพี่ของข้า ช่างน่าสงสารเหลือเกิน ศีรษะกระแทกโขดหินจนลืมเลือนแม้กระทั่งสตรีที่ท่านรักที่สุดไปได้อย่างไรเจ้าคะ!” เวินซู่เหยาตีอกชกตัวเบาๆ พลางขยับเข้าไปใกล้ขอบเตียงมากขึ้น เอื้อมมือไปกุมมือใหญ่ที่เย็นเฉียบของลู่ฉางเยว่ไว้แน่น แล้วเริ่มปั้นน้ำเป็นตัวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือที่ฟังดูจริงใจยิ่งกว่าความจริง “เมื่อหนึ่งปีก่อน ท่านพี่เดินทางไปพบข้าที่เมืองหยางโจว ท่านพี่ตกหลุมรักข้าตั้งแต่แรกพบ รักข้าปานดวงใจ ทะนุถนอมข้าไว้ในอุ้งมือ ถึงขั้นเคยไปคุกเข่าตากฝนอยู่หน้าจวนตระกูลเวินของข้าถึงสามวันสามคืนเพื่อขอแต่งงานกับข้าเชียวหนา! ตอนนั้นท่านพี่สาบานต่อหน้าฟ้าดินว่า ชั่วชีวิตนี้หากไม่ได้เวินซู่เหยามาเป็นฮูหยิน ท่านพี่จะไม่ยอมแต่งงานกับหญิงใดอีก ท่านพี่ลืมความรักอันลึกซึ้งของพวกเราไปแล้วหรือเจ้าคะ!” ลู่ฉางเยว่เบิกตากว้าง มองใบหน้าอาบน้ำตาของหญิงสาวตรงหน้าสลับกับมือของตนที่ถูกนางกุมไว้แน่น ในหัวที่ว่างเปล่าของจิ้งอันโหว พลันเกิดคำถามอันยิ่งใหญ่ขึ้นมาในใจ... คนอย่างข้า... ถึงขั้นเคยไปคุกเข่ากลางสายฝนสามวันสามคืนเพื่อขอสตรีแต่งงาน?สี่ปีผ่านไปอย่างรวดเร็ว หิมะแรกของฤดูเหมันต์เริ่มโปรยปรายลงมาปกคลุมเมืองหลวงฉางเล่อจนขาวโพลน กิ่งเหมยแดงหน้าเรือนชุนฮุยผลิดอกตูมสีสดตัดกับสีขาวของเกล็ดหิมะอย่างงดงาม กลิ่นหอมเย็นสะอาดลอยอวลไปตามสายลมหนาวตลอดสี่ปีที่ผ่านมา กิจการหอใบชาสกุลเวินภายใต้การดูแลของเวินซู่เหยาและนายท่านเวินซื่อหงขยายสาขาออกไปรุ่งเรืองทั่วทั้งแคว้น ไม่เพียงแต่สาขาหลักที่ตลาดอวี้ฮวาในเมืองหลวงและเมืองหยางโจวเท่านั้น หากยังเปิดสาขาเพิ่มอีกหลายหัวเมืองใหญ่ทางเหนือและทางใต้ ชื่อเสียงของชาหลงจิ่งและชาขาวตระกูลเวินเป็นที่เลื่องลือไปถึงในวังหลวง แม้แต่องค์ฮ่องเต้ยังทรงเอ่ยชมและพระราชทานป้ายอักษรทองให้แขวนไว้เหนือประตูร้าน ส่วนเวินจิ่งอวี้ที่ยามนี้รับช่วงต่อดูแลเส้นทางขนส่งใบชาทั้งทางบกและทางน้ำก็ยุ่งจนไม่มีเวลามาวางแผนแกล้งน้องเขยอีก ทำได้เพียงส่งจดหมายและของฝากหายากข้ามน้ำข้ามทะเลมาให้หลานๆ ทุกเทศกาลขณะที่กิจการนอกจวนรุ่งเรืองเฟื่องฟู ภายในเรือนชุนฮุยแห่งจวนจิ้งอันโหวเองก็ครึกครื้นยิ่งกว่าเมื่อหลายปีก่อน เพราะบัดนี้มีสมาชิกตัวน้อยเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งคน นั่นคือคุณหนูรอง ลู่ซูหนิง วัยสามหนาวชื่อของสองพี่น้องตระกูลลู
ลมหนาวปลายปีพัดมาเยือนเมืองหลวงฉางเล่ออย่างไม่ทันตั้งตัว เข้าสู่กลางเดือนสิบเอ็ด อากาศยามค่ำคืนเย็นเยียบลงจนน้ำค้างแข็งเริ่มจับตัวตามยอดหญ้าและกิ่งเหมยหน้าเรือนชุนฮุย แม้ในห้องนอนจะมีกระถางไฟถ่านเงินชั้นดีวางสุมไว้ถึงสองมุมห้อง แต่ความเย็นจากด้านนอกก็ยังคงเล็ดลอดเข้ามาทางรอยต่อของบานหน้าต่างให้รู้สึกได้ถึงฤดูเหมันต์ที่ใกล้เข้ามาทุกทีสำหรับสามีภรรยาที่รักใคร่กลมเกลียวกันอย่างลู่ฉางเยว่และเวินซู่เหยา ค่ำคืนฤดูหนาวที่ลมกรรโชกแรงเช่นนี้ควรจะเป็นช่วงเวลาอันแสนอบอุ่นที่ได้นอนกอดก่ายแลกเปลี่ยนไออุ่นกันใต้ผ้าห่มผืนหนาทว่าความเป็นจริงตลอดครึ่งเดือนที่ผ่านมา กลับไม่ได้เป็นเช่นนั้นเลยแม้แต่คืนเดียวเสียงฝีเท้าสั้นๆ วิ่งเร่งรีบมาตามระเบียงทางเดิน ตามด้วยเสียงเคาะประตูห้องนอนของเรือนชุนฮุยดังรัวขึ้นมาในยามที่ท้องฟ้ามืดสนิทและคนในจวนเตรียมเข้านอนกันหมดแล้ว“ท่านแม่ขอรับ! ท่านพ่อขอรับ! เปิดประตูให้อันเอ๋อร์หน่อยขอรับ!”ลู่ฉางเยว่ที่เพิ่งจะโอบเอวภรรยาลงนอนบนเตียงกว้างและกำลังจะโน้มใบหน้าลงไปประทับจูบที่ริมฝีปากนุ่ม ชะงักค้างกลางอากาศ คิ้วกระบี่ขมวดมุ่นเข้าหากันทันทีโดยไม่ต้องรอให้ใครเอ่ยทักเวินซู่
ฤดูใบไม้ร่วงปีถัดมา ลมเย็นเริ่มพัดโชยมาตามสายน้ำเจียงหนาน กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกกุ้ยฮวาที่บานสะพรั่งริมคลองลอยอวลไปทั่วเมืองหยางโจว ใบแปะก๊วยสองฝั่งถนนผลัดสีเป็นสีเหลืองทองหลังสะสางฎีกาและคดีค้างคาในสำนักผู้ตรวจการจนเรียบร้อย ลู่ฉางเยว่ก็ยื่นฎีกาขอลาราชการครึ่งเดือน พาเวินซู่เหยาและลู่สืออันวัยสี่หนาวนั่งเรือล่องลงใต้กลับไปเยี่ยมบ้านเดิมของตระกูลเวินที่เมืองหยางโจวรถม้าคันใหญ่ที่ส่งมารับจากท่าเรือวิ่งผ่านถนนการค้าอันคึกคักเข้ามาจอดเทียบหน้าประตูใหญ่จวนสกุลเวิน ยังไม่ทันลงจากรถม้า เสียงหัวเราะและเสียงฝีเท้าเร่งรีบของคนในจวนก็ดังแว่วออกมาต้อนรับถึงด้านนอกนายท่านเวินซื่อหงในชุดยาวสีน้ำตาลเข้มเดินนำบ่าวไพร่ออกมายืนรออยู่หน้าบันไดหิน ข้างกายมีเวินจิ่งอวี้ในชุดสีเขียวมรกตยืนกอดอกเชิดคาง แม้จะพยายามวางท่าสุขุมสมฐานะคุณชายใหญ่แห่งตระกูลค้าใบชาอันดับหนึ่งของเมืองหยางโจว ทว่าสายตากลับชะเง้อมองม่านหน้ารถม้าไม่วางตาทันทีที่สวีเจิ้งวางตั่งเทียบข้างรถม้า ลู่ฉางเยว่ก็ก้าวลงมาเป็นคนแรก วันนี้เขาสวมชุดลำลองสีเทาเข้ม เรียบง่ายแต่ดูสง่าผ่าเผย เขาหันกลับไปประคองเวินซู่เหยาลงจากรถ จากนั้นจึงยื่นแขนออกไป
สามปีผ่านไป… แสงแดดยามบ่ายของเดือนสี่สาดส่องลงมาบนยอดหญ้าสีเขียวสด ลมเย็นพัดพากลิ่นหอมของดอกไม้ในสวนลอยอบอวลไปทั่วลานเรือน ใต้ร่มเงาของต้นเหมยใหญ่ มีโต๊ะเตี้ยตัวหนึ่งตั้งวางอยู่ บนโต๊ะมีกระดาษ พู่กันขนาดเล็กสำหรับเด็ก และแท่นฝนหมึกวางเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ ทว่ากระดาษแผ่นที่วางอยู่ตรงหน้ากลับมีเพียงรอยหมึกดำเป็นวงกลมก้อนหนึ่ง ยังไม่มีตัวอักษรถูกเขียนลงไปแม้แต่ตัวเดียว ข้างโต๊ะตัวนั้น ลู่ฉางเยว่ในชุดลำลองสีน้ำเงินเข้มยืนเอามือไพล่หลัง ก้มมองบุตรชายวัยสามหนาวของตนเองด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ส่วนผู้ที่กำลังถูกบิดาจ้องมองอย่างคุณชายน้อยลู่สืออัน สวมชุดผ้าไหมสีฟ้าอ่อนปักลายก้อนเงินตำลึงเล็กๆ ที่ชายเสื้อ ผมดำขลับถูกมัดรวบเป็นจุกกลมสองข้างประดับด้วยเชือกแดง พวงแก้มขาวอวบอิ่มเหมือนซาลาเปานึ่งสุกใหม่ๆ แม้คิ้วเข้มและดวงตาของลู่สืออันจะถอดแบบความคมคายมาจากลู่ฉางเยว่ผู้เป็นบิดาถึงเจ็ดส่วน แต่นิสัยใจคอ ความฉลาดซุกซน และความรักในการนับเงินทองของเขากลับถอดแบบมาจากเวินซู่เหยาผู้เป็นมารดาไม่มีผิดเพี้ยน ย้อนกลับไปเมื่อสองปีก่อน ในวันจัดงานฉลองอายุครบหนึ่งหนาวของคุณชายน้อยแห่งจวนจิ้งอันโหว ในพ
สายฝนเดือนหกเทกระหน่ำลงมาอย่างหนักตั้งแต่ช่วงบ่าย เสียงเม็ดฝนตกกระทบหลังคาเรือนดังไม่ขาดสาย ลมเย็นพัดพาเอากลิ่นดินและกลิ่นใบไม้เปียกชื้นลอยเข้ามาทางหน้าต่างที่แง้มไว้เพียงเล็กน้อยภายในห้องนอนของเรือนชุนฮุย เวินซู่เหยาในชุดเสื้อคลุมสีกลีบบัวนั่งเอนหลังพิงหมอนใบใหญ่อยู่บนเตียง ใบหน้าขาวผ่องที่ยามปกติมักจะเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มสดใส ในยามนี้กลับดูซีดเซียวและอ่อนเพลียลงเล็กน้อย บนโต๊ะเตี้ยข้างเตียงมีสมุดบัญชีของหอใบชาสกุลเวินและลูกคิดทองคำวางค้างอยู่เมื่อครึ่งชั่วยามก่อน ตอนที่เวินซู่เหยากำลังนั่งตรวจดูบัญชีร้านใบชาประจำเดือนอยู่ดีๆ นางก็เกิดอาการวิงเวียนศีรษะและเหม็นกลิ่นหมึกบนกระดาษขึ้นมาอย่างกะทันหัน จนต้องวางลูกคิดลงแล้วลุกไปอาเจียนที่กระโถนข้างห้อง ซูถงตกใจจนหน้าซีด รีบส่งคนไปตามหมอหลวงจ้าวและส่งข่าวไปบอกลู่ฉางเยว่ที่สำนักผู้ตรวจการทันทีลู่ฉางเยว่ที่รีบควบม้าฝ่าสายฝนกลับมาถึงจวน นั่งกุมมือภรรยาอยู่ริมขอบเตียงด้วยสีหน้าตื่นตระหนก คิ้วกระบี่ขมวดเข้าหากันแน่นขณะที่สายตาจับจ้องไปยังหมอหลวงจ้าวซึ่งกำลังวางนิ้วตรวจชีพจรข้อมืออีกข้างของเวินซู่เหยาภายในห้องได้ยินเพียงเสียงฝนตกด้านนอกและเสียง
ขบวนรถม้าบรรทุกใบชาชั้นเลิศจากเมืองหยางโจวเพิ่งจอดเทียบหน้าจวนจิ้งอันโหวได้ไม่ถึงครึ่งชั่วยาม เสียงโวยวายของคุณชายใหญ่เวินจิ่งอวี้ก็ดังลั่นไปถึงเรือนชุนฮุย“วางหีบพวกนั้นลงให้เบาๆ หน่อย ข้างในเป็นใบชาหลงจิ่งคัดพิเศษกับขนมที่ข้าซื้อมาฝากน้องสาวข้าทั้งนั้น หากแตกหักไปแม้แต่ชิ้นเดียว ข้าจะหักเบี้ยหวัดพวกเจ้าให้หมด!”เสียงห้าวหาญที่คุ้นเคยดังนำมาก่อน เวินซู่เหยาที่กำลังนั่งนับตั๋วเงินของขวัญขอขมาจากพวกผู้อาวุโสตระกูลลู่อยู่ในห้องโถงเรือนชุนฮุย ชะงักมือแล้วหันไปมองทางประตูเรือนด้วยความประหลาดใจหลังจากเสร็จสิ้นการประชุมที่โถงบรรพชนเมื่อวานนี้ เวินจิ่งอวี้บอกว่าจะออกไปตรวจดูคลังเก็บใบชาในเมืองหลวง และจะพักอยู่ที่โรงเตี๊ยมของตระกูลเวินสักสองสามวันก่อนจะเดินทางกลับเมืองหยางโจว เหตุใดเช้าวันนี้พี่ชายของนางจึงยกขบวนหีบสัมภาระเข้ามาในจวนจิ้งอันโหวแต่เช้าตรู่เช่นนี้เล่าเวินซู่เหยาลุกขึ้นเดินออกไปที่ระเบียงหน้าเรือน ก็เห็นเวินจิ่งอวี้ในชุดสีฟ้าครามก้าวเดินผ่านซุ้มประตูเข้ามา โดยมีบ่าวรับใช้ตระกูลเวินสี่ห้าคนช่วยกันแบกหีบสัมภาระใบใหญ่เดินตามหลังมาติดๆ“พี่ใหญ่! ไหนเมื่อวานพี่ใหญ่บอกว่าจะพักอยู่ที่







