LOGINลู่ฉางเยว่มองใบหน้าของภรรยาที่กำลังเล่าเรื่องด้วยท่าทางจริงจัง เขาลองนึกภาพตนเองไปคุกเข่าตากฝนหน้าบ้านพ่อตาแล้วก็รู้สึกกระอักกระอ่วนใจอย่างบอกไม่ถูก แต่เมื่อพยายามจะเค้นความคิดว่าเรื่องจริงเป็นเช่นนั้นหรือไม่ อาการปวดที่ขมับขวาก็แล่นปราดขึ้นมาทันทีจนเขาต้องนิ่วหน้ายกมือกุมศีรษะ
“อึก...” “ท่านพี่! อย่าเพิ่งฝืนคิดอันใดเลยเจ้าค่ะ!” เวินซู่เหยารีบลุกขึ้นไปประคองไหล่ของเขาไว้ “ท่านหมอจ้าวกำชับนักหนาว่าในศีรษะของท่านยังมีก้อนเลือดคั่งอยู่ ห้ามใช้ความคิดหนักเป็นอันขาด เรื่องในอดีตหากท่านพี่จำไม่ได้ก็ไม่เป็นไร ข้าจำได้คนเดียวก็พอแล้ว ข้าจะคอยเตือนความจำให้ท่านพี่ฟังทุกวันเองเจ้าค่ะ” กลิ่นหอมอ่อนๆ ของใบชาหลงจิ่งจากสาบเสื้อของเวินซู่เหยาลอยมาแตะจมูกของลู่ฉางเยว่ สัมผัสอุ่นนุ่มจากฝ่ามือเล็กๆ ที่ลูบแผ่นหลังของเขาเบาๆ ทำให้ความเจ็บปวดที่ศีรษะค่อยๆ ทุเลาลง ลู่ฉางเยว่ผ่อนลมหายใจออกช้าๆ เขามองหญิงสาวตรงหน้าที่คอยเฝ้าดูแลเขามาตลอดสองวันสองคืนโดยไม่ปริปากบ่น ดวงตาของนางมีรอยคล้ำจางๆ จากการอดนอน และที่ปลายนิ้วชี้ของนางก็มีรอยแดงเล็กๆ จากการยกหม้อยาต้ม แม้เขาจะจำไม่ได้ว่าตนเองรักนางมากเพียงใด แต่หลักฐานความห่วงใยที่นางมีต่อเขานั้นอยู่ตรงหน้าอย่างชัดเจน “ลำบากเจ้าแล้ว” ลู่ฉางเยว่เอ่ยเสียงอ่อนลงหลายส่วน “ข้าบาดเจ็บครานี้ ทำให้เจ้าต้องเหน็ดเหนื่อยไปด้วย” เมื่อเห็นว่าสามีเชื่อคำลวงของนางไปเกินครึ่งแล้ว ความซุกซนและความหัวการค้าของเวินซู่เหยาก็เริ่มทำงานทันที ตีเหล็กต้องตีเมื่อยังร้อน! ในเมื่อตอนนี้เขาจำสิ่งใดไม่ได้เลย นางก็ควรจะตั้งกฎระเบียบในเรือนชุนฮุยเสียใหม่ เพื่อที่ต่อไปนางจะได้ใช้ชีวิตในจวนจิ้งอันโหวแห่งนี้อย่างสุขสบายและมีอำนาจเต็มมือ! “ไม่เหนื่อยเลยเจ้าค่ะ เพื่อท่านพี่แล้ว ต่อให้เหนื่อยกว่านี้สิบเท่าข้าก็ทนได้” เวินซู่เหยากลับมานั่งที่เก้าอี้ ยกชามยาขึ้นมาถือไว้ พร้อมกับแสร้งถอนหายใจเฮือกใหญ่ “เพียงแต่ข้ากังวลอยู่เรื่องหนึ่ง... ตอนที่เราเพิ่งแต่งงานกัน ท่านพี่เคยตั้งกฎเหล็กสามข้อประจำเรือนชุนฮุยเอาไว้ ข้ากลัวว่าพอท่านพี่ลืมเลือนไปแล้ว ท่านพี่จะผิดคำสาบานที่เคยให้ไว้กับข้าเจ้าค่ะ” ลู่ฉางเยว่ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยืดหลังตรงรับฟังด้วยท่าทีจริงจัง สำหรับบุรุษที่ยึดมั่นในคุณธรรมและสัจจะวาจา คำว่าผิดคำสาบานถือเป็นเรื่องร้ายแรงยิ่งนัก “ข้าเคยตั้งกฎเหล็กสามข้อไว้ด้วยหรือ?” ลู่ฉางเยว่ถามด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “มีเรื่องอันใดบ้าง เจ้าจงบอกมาให้หมด คนอย่างลู่ฉางเยว่ คำพูดทุกคำย่อมหนักแน่นดั่งขุนเขา ต่อให้จำไม่ได้ ข้าก็จะปฏิบัติตามคำพูดของตนเองอย่างเคร่งครัด!” เวินซู่เหยากลั้นหัวเราะจนแก้มแทบปริ แต่ยังคงตีหน้าเศร้าเล่าความเท็จต่อไปอย่างลื่นไหล “กฎเหล็กข้อที่หนึ่ง ท่านพี่เคยสาบานไว้ในคืนวันเข้าหอว่า ชั่วชีวิตนี้ของจิ้งอันโหวลู่ฉางเยว่ จะมีเวินซู่เหยาเป็นภรรยาเพียงคนเดียว จะไม่รับอนุภรรยา ไม่รับสาวใช้ข้างห้อง และไม่ชายตามองหญิงอื่นเป็นอันขาด ท่านพี่บอกว่ากลิ่นแป้งของหญิงอื่นฉุนจมูกสู้กลิ่นใบชาบนตัวข้าไม่ได้เลยสักนิดเจ้าค่ะ” ลู่ฉางเยว่พยักหน้ารับอย่างไม่อิดออด เรื่องไม่รับอนุภรรยานี้ตรงกับนิสัยของเขา เพราะบิดาของเขาเคยรับมารดาเลี้ยงอย่างเจียงหรูอวี้เข้ามาจนจวนโหววุ่นวายไม่เว้นแต่ละวัน เขาจึงตั้งใจไว้ตั้งแต่ก่อนสืบทอดบรรดาศักดิ์แล้วว่าจะไม่รับสตรีหลายคนเข้ามาสร้างปัญหาในเรือนหลัง “ข้อนี้ข้าเข้าใจแล้ว เช่นนั้นข้อที่สองเล่า?” ดวงตาของเวินซู่เหยาวาววับขึ้นมาทันทีเมื่อพูดถึงเรื่องเงินทอง “กฎเหล็กข้อที่สอง... ท่านพี่บอกว่างานในสำนักผู้ตรวจการยุ่งยากวุ่นวาย ท่านพี่ไม่อยากปวดหัวกับเรื่องทรัพย์สินเงินทอง จึงได้มอบกุญแจคลังส่วนตัวของท่านพี่ โฉนดที่ดิน ร้านค้า และเบี้ยหวัดทั้งหมดให้ข้าเป็นผู้เก็บรักษาแต่เพียงผู้เดียว!” คิ้วกระบี่ของลู่ฉางเยว่กระตุกเล็กน้อย “ข้ามอบกุญแจคลังส่วนตัวให้เจ้าทั้งหมดเลยหรือ?” “ใช่แล้วเจ้าค่ะ!” เวินซู่เหยารีบพยักหน้ายืนยันหนักแน่น “แต่เมื่อสองวันก่อน ตอนที่ท่านพี่ออกไปสืบคดีนอกเมือง ท่านพี่ให้องครักษ์สวีเจิ้งเก็บกล่องกุญแจคลังส่วนตัวไว้ชั่วคราวเพื่อตรวจสอบรายการของขวัญปีใหม่ ท่านพี่เคยบอกข้าว่า เวลาท่านพี่กลับมาจากทำงานเหนื่อยๆ สิ่งที่ท่านพี่โปรดปรานที่สุดคือการได้นั่งมองข้าเปิดหีบสมบัติและฟังเสียงข้าดีดลูกคิดนับตั๋วเงิน ท่านพี่บอกว่าเสียงลูกคิดของข้าไพเราะยิ่งกว่าเสียงดนตรีในวังหลวงเสียอีก หากไม่ได้เห็นข้าใช้เงินของท่านพี่อย่างมีความสุข ท่านพี่จะกินข้าวไม่ลงเลยนะเจ้าคะ!” ลู่ฉางเยว่ถึงกับนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ เขาก้มลงมองมือของตนเอง สลับกับมองดวงตากลมโตของภรรยา... ตัวเขาเมื่อเดือนก่อน ชอบนั่งฟังภรรยาดีดลูกคิดนับเงินของตัวเองจนถึงขั้นถ้าไม่เห็นนางใช้เงินจะกินข้าวไม่ลงเชียวหรือ? เหตุใดความชอบของเขาจึงได้แปลกประหลาดถึงเพียงนี้! ทว่าเมื่อเห็นแววตาคาดหวังของเวินซู่เหยา ลู่ฉางเยว่ที่ไม่อยากถูกมองว่าเป็นบุรุษตระหนี่ถี่เหนียวกับภรรยาจึงกระแอมไอเบาๆ “อืม... ทรัพย์สินของสามีย่อมเป็นของภรรยา เรื่องกุญแจคลังส่วนตัว ประเดี๋ยวข้าจะสั่งให้สวีเจิ้งนำมาคืนให้เจ้าก็แล้วกัน แล้วกฎข้อที่สามเล่า คือเรื่องใด?” เวินซู่เหยามองชามยาต้มสีดำในมือ ความคิดซุกซนอยากกลั่นแกล้งสามีหน้าหินที่เคยทำตัวเย็นชาใส่นางมาตลอดหนึ่งปีก็ผุดขึ้นมาในใจ ตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา ทุกครั้งที่พบหน้ากันที่ลานเรือน ลู่ฉางเยว่มักจะเชิดหน้ามองข้ามศีรษะนางไป วาจาสักคำก็ไม่ยอมเอื้อนเอ่ย วันนี้แหละ นางจะเอาคืนให้คุ้มค่าเหนื่อยที่ต้องนั่งต้มยาให้เขาสองวันเต็มๆ! “กฎเหล็กข้อที่สาม... เป็นเรื่องเกี่ยวกับการดื่มยาเจ้าค่ะ” เวินซู่เหยาตักยาขึ้นมาเป่าเบาๆ แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ท่านพี่เป็นคนเกลียดรสขมของยาต้มเป็นที่สุด เมื่อฤดูหนาวปีก่อนตอนที่ท่านพี่เป็นหวัด ท่านพี่ดื้อดึงไม่ยอมดื่มยาเลย จนกระทั่งท่านพี่ตั้งกฎข้อนี้ขึ้นมาเองว่า ก่อนจะดื่มยาทุกชาม ท่านพี่จะต้องเอ่ยเรียกข้าด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า ‘เหยาเหยาคนดี ป้อนยาข้าเถิด’ แล้วให้ข้าป้อนยาหนึ่งคำ สลับกับป้อนน้ำตาลกรวดหนึ่งก้อน มิฉะนั้นท่านพี่จะอารมณ์เสียและนอนไม่หลับไปทั้งคืนเลยเจ้าค่ะ!” สิ้นคำพูดของเวินซู่เหยา ความเงียบก็เข้าปกคลุมห้องนอนทันที ลู่ฉางเยว่เบิกตากว้าง จ้องมองชามยาในมือนางสลับกับถ้วยน้ำตาลกรวดบนโต๊ะ ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยซีดเซียวพลันมีสีแดงระเรื่อขึ้นมาที่ข้างแก้มและใบหูด้วยความกระดากอาย ให้จิ้งอันโหวผู้ตรวจการแห่งราชสำนัก... เอ่ยปากออดอ้อนภรรยาว่า ‘เหยาเหยาคนดี ป้อนยาข้าเถิด’ แล้วกินน้ำตาลกรวดตามหลังเนี่ยนะ?!“แค่กๆ!”เสียงไอดังขึ้นตามด้วยเสียงถาดไม้กระทบขอบประตูที่หน้าฉากกั้นห้องนอน!เวินซู่เหยาและลู่ฉางเยว่หันขวับไปมองพร้อมกันที่หน้าประตูห้องชั้นใน สวีเจิ้งกำลังยกมือปิดปากไอจนหน้าดำหน้าแดง ส่วนหมอหลวงจ้าวที่เดินตามหลังมา มือไม้สั่นระริกจนขวดยาในถาดไม้ล้มกลิ้งชนกันไปมา เกือบจะร่วงตกลงพื้นอยู่รอมร่อทั้งสวีเจิ้งและหมอหลวงจ้าวเพิ่งจะเดินเข้ามาถึงหน้าห้องชั้นใน และได้ยินกฎเหล็กสามข้อของฮูหยินโหวเข้าเต็มสองหู!ในใจของสวีเจิ้งกำลังร่ำร้องอย่างบ้าคลั่ง นี่มันเรื่องโกหกพกลมอันใดกัน! ท่านโหวของเขาน่ะหรือรักฮูหยินปานดวงใจ? ท่านโหวของเขาน่ะหรือชอบฟังเสียงลูกคิดนับเงิน? และที่น่าอายที่สุดคือ ท่านโหวที่ดื่มยาขมแทนน้ำชาได้โดยไม่กะพริบตาเนี่ยนะ ต้องเรียกเหยาเหยาคนดีก่อนดื่มยา!เมื่อสองวันก่อน ก่อนที่ท่านโหวจะหมดสติไป ท่านโหวยังสั่งให้เขาเตรียมชาดประทับตราไว้เพื่อจะกลับมาประทับตราในหนังสือหย่าไล่ฮูหยินกลับเมืองหยางโจวอยู่เลยมิใช่หรือลู่ฉางเยว่เห็นท่าทางตื่นตระหนกผิดปกติของคนสนิทและหมอหลวงประจำตระกูล คิ้วกระบี่ก็ขมวดเข้าหากันแน่นด้วยความสงสัย “สวีเจิ้ง ท่านหมอจ้าว พวกเจ้าเป็นอันใดไป เหตุใดจึงทำท่าทางตก
ลู่ฉางเยว่มองใบหน้าของภรรยาที่กำลังเล่าเรื่องด้วยท่าทางจริงจัง เขาลองนึกภาพตนเองไปคุกเข่าตากฝนหน้าบ้านพ่อตาแล้วก็รู้สึกกระอักกระอ่วนใจอย่างบอกไม่ถูก แต่เมื่อพยายามจะเค้นความคิดว่าเรื่องจริงเป็นเช่นนั้นหรือไม่ อาการปวดที่ขมับขวาก็แล่นปราดขึ้นมาทันทีจนเขาต้องนิ่วหน้ายกมือกุมศีรษะ“อึก...”“ท่านพี่! อย่าเพิ่งฝืนคิดอันใดเลยเจ้าค่ะ!” เวินซู่เหยารีบลุกขึ้นไปประคองไหล่ของเขาไว้ “ท่านหมอจ้าวกำชับนักหนาว่าในศีรษะของท่านยังมีก้อนเลือดคั่งอยู่ ห้ามใช้ความคิดหนักเป็นอันขาด เรื่องในอดีตหากท่านพี่จำไม่ได้ก็ไม่เป็นไร ข้าจำได้คนเดียวก็พอแล้ว ข้าจะคอยเตือนความจำให้ท่านพี่ฟังทุกวันเองเจ้าค่ะ”กลิ่นหอมอ่อนๆ ของใบชาหลงจิ่งจากสาบเสื้อของเวินซู่เหยาลอยมาแตะจมูกของลู่ฉางเยว่ สัมผัสอุ่นนุ่มจากฝ่ามือเล็กๆ ที่ลูบแผ่นหลังของเขาเบาๆ ทำให้ความเจ็บปวดที่ศีรษะค่อยๆ ทุเลาลงลู่ฉางเยว่ผ่อนลมหายใจออกช้าๆ เขามองหญิงสาวตรงหน้าที่คอยเฝ้าดูแลเขามาตลอดสองวันสองคืนโดยไม่ปริปากบ่น ดวงตาของนางมีรอยคล้ำจางๆ จากการอดนอน และที่ปลายนิ้วชี้ของนางก็มีรอยแดงเล็กๆ จากการยกหม้อยาต้มแม้เขาจะจำไม่ได้ว่าตนเองรักนางมากเพียงใด แต่หลักฐานค
กลิ่นยาต้มขมปร่าลอยอบอวลอยู่ในเรือนชุนฮุยติดต่อกันมาสองวันแล้ว นับตั้งแต่จิ้งอันโหวฟื้นคืนสติขึ้นมาพร้อมกับความทรงจำที่ขาดหายไปตลอดสองวันที่ผ่านมานี้ ลานเรือนชุนฮุยถูกสั่งปิดประตูหน้า ห้ามคนนอกเข้าออกโดยไม่ได้รับอนุญาตตามคำสั่งของหมอหลวงจ้าว เพื่อป้องกันไม่ให้คนจากเรือนซงเฮ่อเข้ามาส่งเสียงดังรบกวนการพักฟื้นของเจ้าของเรือน ส่วนภายในห้องนอนที่มีกลิ่นสมุนไพรลอยกรุ่น เวินซู่เหยากำลังสั่งการให้ซูถงช่วยจัดวางข้าวของในห้องใหม่ด้วยความคล่องแคล่ว“ซูถง เอาเสื้อผ้าที่เราพับใส่ห่อผ้าไว้เมื่อวันก่อนออกมาพาดไว้บนราวไม้รวมกับเสื้อคลุมของท่านโหว ส่วนปิ่นปักผมของข้า ให้เอาไปวางไว้ข้างแท่นฝนหมึกบนโต๊ะข้างเตียง” เวินซู่เหยากระซิบสั่งสาวใช้คนสนิทอยู่ที่ห้องชั้นนอก มือเรียวตักน้ำตาลกรวดใส่ลงในถ้วยใบเล็กเตรียมไว้ซูถงรีบนำห่อผ้าไปรื้อจัดวางตามคำสั่งพลางเอ่ยถามเสียงเบา “ฮูหยินเจ้าคะ เมื่อวานท่านโหวนอนหลับไปเกือบทั้งวันเพราะฤทธิ์ยา วันนี้ดูท่าทางมีเรี่ยวแรงขึ้นมาก หากท่านโหวซักถามเรื่องราวในอดีตขึ้นมาอีก ฮูหยินจะตอบว่าอย่างไรดีเจ้าคะ บ่าวกลัวเหลือเกินว่าท่านโหวจะจับพิรุธได้”“จะกลัวอันใด ในเมื่อตอนนี้ขี่หล
เมื่อภายในห้องนอนกลับมาเงียบสงัดอีกครั้ง เวินซู่เหยาก็ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ข้างเตียงอย่างหมดแรงนางดึงแผ่นกระดาษหนังสือหย่าออกมาจากแขนเสื้อ จ้องมองมันสลับกับใบหน้าคมคายของลู่ฉางเยว่ที่นอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียง“เอาอย่างไรดี...” เวินซู่เหยาพึมพำกับตัวเอง คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันแน่น “หากข้ารอให้เขาฟื้นขึ้นมาประทับตราหย่า แต่หมอหลวงจ้าวบอกว่าเขาอาจจะความจำเสื่อม... เกิดเขาจำไม่ได้ว่าเคยสัญญาจะประทับตราหย่าให้ข้า หรือเกิดอาการทรุดหนักนอนไม่รู้สึกตัวไปสามปีห้าปี ยายแก่เจียงหรูอวี้ที่เรือนซงเฮ่อจะต้องหาข้ออ้างยึดใบผ่านทางของตระกูลข้า และจับข้าโยนเข้าอารามฉือเอินแน่ๆ”ครั้นจะแอบจับนิ้วของเขาจุ่มชาดประทับลงในหนังสือหย่าแล้วหอบเงินหนีไปตอนนี้เลย ฮูหยินผู้เฒ่าลู่ก็คงส่งคนไปแจ้งทางการว่านางขโมยทรัพย์สินและทิ้งสามีที่กำลังบาดเจ็บสาหัส โทษฐานทิ้งสามีในยามวิกฤต มีหวังตระกูลเวินได้เดือดร้อนกันถ้วนหน้า!“ลู่ฉางเยว่หนอลู่ฉางเยว่ ยามปกติท่านก็เย็นชาใส่ข้าไม่เว้นแต่ละวัน พอถึงวันจะแยกทาง ท่านยังอุตส่าห์หาเรื่องปวดหัวมาโยนใส่ตักข้าอีก” เวินซู่เหยาบ่นอุบอิบพลางยื่นนิ้วชี้ไปจิ้มแก้มสากของคนบนเตียงเบาๆ เพื่
ไม่ถึงหนึ่งเค่อ หมอหลวงจ้าว ชายชราหนวดเคราสีดอกเลาผู้เป็นสหายของบิดาลู่ฉางเยว่ก็หอบหิ้วล่วมยาเข้ามาในห้องด้วยความเร่งรีบเวินซู่เหยาถอยออกมาเปิดทางให้หมอหลวงจ้าวทำการรักษา นางยืนกุมมืออยู่ข้างฉากกั้น มองดูหมอหลวงจ้าวฝังเข็มประคองชีพจรและห้ามเลือด ล้างบาดแผล และพันผ้าพันแผลสีขาวรอบศีรษะของลู่ฉางเยว่ด้วยหัวใจที่เต้นระรัวในใจของลูกสาวพ่อค้าใบชากำลังดีดลูกคิดคำนวณชะตากรรมของตนเองอย่างหนักหน่วง หากลู่ฉางเยว่เกิดสิ้นใจตายขึ้นมาตอนนี้ หนังสือหย่าในแขนเสื้อของนางที่ยังไม่ได้ประทับตราของเขาก็จะกลายเป็นเพียงเศษกระดาษไร้ค่า และนางจะต้องกลายเป็นแม่ม่ายเฝ้าป้ายวิญญาณอยู่ในจวนโหวไปตลอดชีวิต!“ท่านหมอจ้าว อาการของท่านโหวเป็นอย่างไรบ้าง เขา... คงไม่ถึงขั้นสิ้นใจทิ้งข้าไปหรอกใช่หรือไม่?” เวินซู่เหยาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือที่ฟังดูคล้ายภรรยาผู้โศกเศร้า ทั้งที่ความจริงนางกำลังกลัวว่าเขาจะตายก่อนได้ประทับตราหย่าต่างหากหมอหลวงจ้าวดึงเข็มเงินเล่มสุดท้ายออกแล้วปาดเหงื่อบนหน้าผาก ก่อนจะถอนหายใจยาว “ฮูหยินโปรดวางใจ ชีพจรของท่านโหวแม้จะอ่อนแรงแต่ยังมั่นคง พ้นขีดอันตรายถึงชีวิตแล้วขอรับ”เวินซู่เหยาลอบถอน
หิมะแรกของฤดูหนาวเพิ่งหยุดตกไปเมื่อรุ่งสาง เวินซู่เหยานับตั๋วเงินปึกสุดท้ายใส่กล่องและผูกห่อผ้าเสร็จพอดี ทว่ายังไม่ทันได้ก้าวเท้าออกจากเรือนชุนฮุย องครักษ์สวีเจิ้งก็แบกร่างโชกเลือดของจิ้งอันโหวบุกฝ่าประตูจวนเข้ามาเสียก่อนก่อนหน้าที่เสียงฝีเท้าโกลาหลจะดังขึ้น ภายในห้องนอนของเรือนชุนฮุยอบอวลไปด้วยกลิ่นชาหลงจิ่งหอมกรุ่นเวินซู่เหยานั่งเอนกายอยู่บนตั่ง มือเรียวขาวผ่องดีดลูกคิดด้วยความชำนาญ เสียงลูกคิดกระทบกันฟังดูไพเราะยิ่งกว่าเสียงพิณ ข้างกายของนางมีซูถงสาวใช้คนสนิทกำลังพับเสื้อผ้าขนสัตว์เนื้อดีใส่ลงในหีบด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม“ฮูหยินเจ้าคะ คุณชายใหญ่ส่งคนมาแจ้งว่าเตรียมรถม้าคันใหญ่ไว้รอที่โรงเตี๊ยมหน้าประตูเมืองหลวงแล้ว ทันทีที่ท่านโหวกลับมาประทับตราในหนังสือหย่าฉบับนี้ พวกเราก็ออกเดินทางกลับเมืองหยางโจวได้ทันทีเจ้าค่ะ” ซูถงเอ่ยพลางมัดปมห่อผ้าด้วยความกระตือรือร้นเวินซู่เหยาวางลูกคิดลง ก่อนจะหยิบแผ่นกระดาษที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาคลี่อ่านด้วยดวงตาเป็นประกายบนกระดาษแผ่นนั้นมีลายมือพู่กันตวัดอย่างเฉียบขาด เขียนระบุไว้อย่างชัดเจนว่า เวินซู่เหยาและลู่ฉางเยว่มีนิสัยใจคอทีทไม่สอดคล้องกัน จึงขอตั







