Tous les chapitres de : Chapitre 61 - Chapitre 70

93

60

“ทำไมต้องเป็นมัน ทำไมเรื่องแบบนี้ต้องเกิดกับลูกของป๋าด้วย” แล้วคว้าร่างบุตรสาวเข้ามากอดอย่างใจหายในโชคชะตาที่อีกฝ่ายพานพบมา“ถ้าป๋าลดความเห็นแก่ตัวรับเลี้ยงปรียาเสียตั้งแต่ตอนนั้น ลูกป๋าจะไม่ลำบากเลย แล้วก็ไม่ต้องเจอพวกมารสังคมชั่วช้าสารเลว”“ป๋าคะ นิ่มลืมไปหมดแล้วนะ พูดอีกทำไม”เอ็ดท่านราวกับว่าอีกฝ่ายเป็นเด็กเล็กๆ และภพเองก็ชอบใจทีเดียว เขาอยากย้อนเวลากลับไปนัก จะมีความสุขมากขนาดไหน หากว่าได้มีส่วนร่วมตั้งแต่บุตรสาวอยู่ในท้องของปรียา แม้จะไม่ได้รักชอบปรียามากพอจะเอามาเป็นคู่ชีวิต แต่ภพไม่มีทางเกลียดเลือดเนื้อของตัวเอง หากตอนนั้นได้เฝ้ามองดูปราณปริยาเติบใหญ่ หยิบยื่นความสะดวกสบายให้อย่างที่คนเป็นพ่อพึงมี ลูกคงไม่ลำบากแบบนี้ คิดแล้วเจ็บเหมือนมีใครมาบีบหัวใจของภพเพราะความเป็นจริง ภพกลายเป็นตัวเลือกสุดท้าย เมื่อบุตรสาวไร้ซึ่งที่พึ่งพิง ทั้งยังเจอปัญหามาเสียหนักหน่วงปราณปริยาโทรศัพท์หาเขาในวันนั้น ภพจำได้แม่น เธอเล่าเสียงเรียบเรื่อยว่าเป็นลูกของปรียากับเขา และภพเองก็อึ้งไปทันทีที่ได้ยิน เขาเชื่อโดยไม่ต้องใช้หลักฐานหรือความพยายามใดๆ ทั้งยังส่งคนมาช่วยเยียวยา อยู่จัดงานศพให้อดีตเมียคนหนึ
last updateDernière mise à jour : 2026-11-16
Read More

61

“ปริญญ์ต่อยกับเพื่อนฮะคุณแม่”“เรื่องอะไรกัน ขอคุณแม่ฟังเรื่องทั้งหมดตอนนี้ได้ไหมคะ”“หลังจากอาบน้ำ กินข้าวได้ไหมฮะ”“ต่อรองเก่งนัก” บ่นแต่ก็ยอมแพ้ให้เจ้าตัวแสบของเธอพลันนึกไปถึงใครบางคน บุตรชายถอดแบบคนเป็นพ่อออกมาได้แทบไม่ผิดเพี้ยน ความคิดความอ่านบางครั้งโตกว่าเด็กคนอื่นในอายุรุ่นเดียวกัน คำพูดเป็นผู้ใหญ่ อาจเพราะถูกภพ คุณตาพูดคุยสั่งสอนกันอยู่เสมอก็เป็นได้สองแม่ลูกเดินจูงมือกันเข้าไปที่ห้องรับประทานอาหารที่อยู่ด้านในของบ้านหลังใหญ่จากนั้น และได้ฟังเรื่องราวของบุตรชายถึงสาเหตุการชกต่อยกับเพื่อนที่โรงเรียน เมื่อรับประทานอาหารมื้อเย็นร่วมกันเสร็จแล้ว พร้อมทั้งพาไปอาบน้ำแปรงฟันเรียบร้อย ขณะล้มตัวลงนอน เด็กชายฟ้องเสียงติดโมโหอยู่นิดๆ“มาร์คบอกว่าปริญญ์เป็นเด็กไม่มีพ่อฮะ”“อ้าว ไม่มีพ่อจะออกมาเป็นคนได้ยังไงกัน มาร์คนี่ก็พูดแปลก”ปราณปริยาย้อนคืนให้เป็นเรื่องขำๆ เสียนี่ แต่ดูเหมือนบุตรชายของเธอจะไม่ขำตามด้วย เด็กชายมองหน้ามารดานิ่งๆ ก่อนถามด้วยคำถามที่ไม่เคยถามเธอเลยสักครั้งเดียว“ถ้าอย่างนั้น พ่อของปริญญ์อยู่ที่ไหนหรือฮะคุณแม่”คนเป็นแม่ค้างรอยยิ้มไว้บนหน้าก่อนค่อยๆ หุบลงช้าๆ ถามกลับ“ล
last updateDernière mise à jour : 2026-11-16
Read More

62

ปรานต์ที่ถูกซ้อมจนน่วม มาถึงวันนี้ ยังคงมองเห็นว่าแผลไม่หายดีเท่าที่ควร ตรงโหนกแก้มแตกยับ ใต้ตายังม่วง เส้นเลือดฝอยในดวงตาทั้งสองข้างแตกเป็นเส้นๆ และแน่นอนปากยังแตกบวมเจ่ออยู่เมื่อครุ่นคิดอะไรๆ อยู่หลายวัน เจ้าตัวก็ยังคงนั่งซึมอยู่ที่เดิม ที่ซึ่งเป็นบ้านมีสวนหย่อมตรงด้านหลัง ขนาดพื้นที่ไม่มาก แค่สามร้อยตารางวาเท่านั้น โลเคชั่นอยู่เลียบทางด่วนบูรพาวิถี ที่ซื้อทิ้งไว้นานแล้ว และหากไม่ไปนอนที่ห้องชุด ปรานต์จะมาพำนักที่นี่เป็นประจำเพื่อนหมอคนสนิทถูกตามตัวมาโดยลูกน้องคนสนิทอีกที โผล่พรวดเข้ามายืนมองหน้าของผู้บริหารที่ไม่เคยถูกใครทำร้ายหนักขนาดนี้มาก่อน อ้าปากค้างก่อนทัก“โอ้ ยับเลยครับคุณปรานต์”ปรานต์ปรายตามองคนมาใหม่ บอกเสียงเนิบ“เป็นไงล่ะ ฝีมือพ่อตากูเอง”“อะไร ยังไงวะ เรื่องมันเป็นยังไงบอกหมอสิ รีบเล่าด่วนเลย”แล้วเรื่องราวทั้งหมดก็ถูกถ่ายทอดออกจากปากที่แตกยับบวมเจ่อนั่น นายแพทย์หนุ่มมองเพื่อนอย่างเห็นใจแล้วก็ว่า“เรื่องเหมือนจะง่ายนะ ถ้าสองคนนั่นเขาไม่ใช่พ่อลูกกัน”ปรานต์ถอนหายใจ พยักหน้าน้อยๆ แต่กลับบอกด้วยเสียงมุ่งมั่น“เขาจะเอายังไงก็ได้ แต่กูขอเมียกับลูกของกูคืน”“เดี๋ยวนะ” หมอ
last updateDernière mise à jour : 2026-11-16
Read More

63

ลูกน้องเขาทำแสบอีกแล้ว“พาตัวมาแบบนี้ พวกสิ้นคิดชัดๆ” เสียงหวานว่าดุๆ ลูบข้อมือที่มีรอยแดง พร้อมส่งสายตาอาฆาตมาที่เขาอีกด้วย“ไม่ใช่ผม บอกเอาไว้เลยนะ” ปรานต์กอดอกมองบอกยิ้มๆ ตอนนี้ใจเขาพองฟูชุ่มฉ่ำอย่างกับก้อนโอเอซิสจัดดอกไม้ที่ดูดน้ำเข้าไปจนเต็ม มองคนตรงหน้าอยากให้เธอเป็นดอกไม้มาปักลงที่กลางใจเขานักแต่แล้วกลับได้ยินดอกไม้มีพิษถามแทบเป็นตวาด“งั้นที่นี่บ้านใคร”แล้วมองไปรอบๆ บ้าน ทั้งยังลูบข้อมือตัวเองไปพลาง“บ้านผมเอง แต่ไม่ใช่ผมที่พาคุณมาที่นี่”หันมองเขาด้วยสีหน้าที่ปรานต์เห็นแล้วคันยุบยิบในใจขึ้นมาทันที เขาอยากปล้ำคนให้สมอยากก็ตอนนี้เอง“น่าเชื่อนะ ฉันถูกมัดเอาไว้ในบ้านของคุณ แต่คุณบอกคุณไม่รู้เรื่องที่ฉันถูกจับตัวมา” ว่าเขาแล้วก็บอกขึ้นอย่างที่ไม่อยากเอาเรื่องเอาราวต่อกัน “แต่ช่างเถอะ คุณไม่ได้เป็นคนทำก็แล้วไป ฉันจะกลับบ้านแล้วจะไปแจ้งความ จำได้ว่าฉันถูกคนวางยาที่หน้าร้านขนม ตรงนั้นน่าจะมีกล้องวงจรปิด ฉันไปล่ะ”ปรานต์ที่ฟังเงียบๆ มานาน บอกเสียงเหมือนจะยิ้มก็ไม่ยิ้ม“จะไปคงต้องว่ายน้ำข้ามไปนะ คุณว่ายน้ำเป็นแล้วหรือ”“คุณพูดบ้าอะไร” ขมวดคิ้วถามเพราะไม่เข้าใจที่ปรานต์พูด ทำไมเธอต้อ
last updateDernière mise à jour : 2026-11-16
Read More

64

“ขอบคุณมากนะคะนายผู้หญิง” ป้าจวงบอกด้วยสายตาชื่นชม คนถูกเรียกด้วยคำว่านายผู้หญิงมองตอบอีกฝ่ายก่อนแก้ไขคำเรียกนั้น“ฉันไม่ใช่นายผู้หญิงหรอกค่ะ อย่าเรียกแบบนั้นเลย พอดีว่าลูกของฉันก็อายุรุ่นนี้เหมือนกันค่ะ อายุก่อนหกขวบป่วยบ่อยแบบนี้เองค่ะ เช็ดตัวลดความร้อนไว้นะ เดี๋ยวพอแม่เด็กกลับมาค่อยป้อนยาให้”นางจวงกุลีกุจอไปตระเตรียมของที่เธอขอมาให้ทันที พอได้ของที่ต้องการแล้วเรียกคนเป็นนางจวงมาดู“เช็ดย้อนเข้าหาหัวใจแบบนี้นะคะ สักห้านาที แล้วลองแตะตัวดูว่าตัวเย็นก็ค่อยหยุดเช็ดได้ค่ะ ตอนเช็ดตัว ปิดพัดลม ปิดหน้าต่าง ประตูหน่อยนะคะ เด็กอาจหนาวสั่นได้”เสียงโหวกเหวกดังมาจากหน้าหาด ปรานต์จึงผละจากตรงนี้เพื่อไปดู เห็นดังนั้นแล้วจึงเอ่ยปากถาม มือก็เช็ดตัวให้เด็กหญิงไปพลาง“ที่นี่ไม่มีหมอหรือคะ”นางจวงตอบไปตามจริง“ไม่มีหรอกค่ะคุณ ถ้าป่วยหนักถึงจะมีเรือพาออกไปที่ฝั่ง”ปราณปริยาเงียบไปครู่เดียว ถามต่อโดยให้ดูเหมือนชวนคุยทั่วๆ ไป “แล้วที่นี่มีเรือไปที่ฝั่งตอนไหนบ้างคะ”“มีพวกเรือหาปลาแวะตรงท่านู่นแน่ะค่ะมาเช้ามืดอยู่ไม่ถึงชั่วโมงดีก็ไป แล้วก็เรือของนายมาวันเว้นวัน แต่ถ้ามีมรสุมแบบนี้น่าจะให้หมดหน้ามรสุมก่อ
last updateDernière mise à jour : 2026-11-16
Read More

65

“ขอโทษแทนลูกน้องผมด้วยที่พาตัวคุณมาแบบนี้”ปรานต์เอ่ยขณะที่เธอกำลังเช็ดทำความสะอาดแผลให้เขา ปราณปริยาไม่ได้ว่าอะไร เธอทำแผลเงียบๆ ปรานต์ถอนหายใจออกมาเช่นกัน ไม่นานก็เรียบร้อย“เสร็จแล้วค่ะ”“ขอบคุณครับ” บอกเสียงหงอยๆ “ติดต่อพวกนั้นได้แล้ว ผมจะรีบให้มาพาคุณกลับฝั่งทันที” ปรานต์พามาส่งยังห้องอีกห้อง เปิดประตูให้เธอแล้วเขาก็ว่า“เรื่องของเรา ผมยังพอมีหวังบ้างไหม”คนถูกถามเข้าห้องแล้วยืนหันหลังให้เขาเงียบไม่ตอบ ปรานต์มองแล้วยิ้มขื่นๆ ให้ตัวเอง บอกต่อ“ถ้าอย่างนั้น ขอแค่ได้พบกับลูกสักครั้งก็ยังดี”“ค่ะ กลับฝั่งแล้วฉันจะพาแกไปพบ”“ขอบคุณครับ” ปรานต์บอกอย่างโล่งใจ ว่าอย่างคาดหวัง “ถ้ายังพอมีโอกาส ผมอยากให้เรา...กลับไปเป็นเหมือนเมื่อตอนนั้นอีก”หญิงสาวยิ้มบางเบา ตอบกลับในทันที“ให้เป็นแบบนี้ดีแล้วค่ะ ระหว่างเราดีที่สุดก็คือเป็นพ่อเป็นแม่ให้ปริญญ์ ส่วนเรื่องระหว่างเรา ขอเป็นคนรู้จักกันก็พอนะคะ”ปรานต์ล่าถอยไป พร้อมปิดประตูลงอย่างแผ่วเบา ใจของเขาปลิวหายไปแล้วกับคำตอบของเธอ‘เป็นแค่คนรู้จักกันงั้นหรือ’ปรานต์เดินไปหยิบยาแก้ปวดในตู้ พร้อมรินน้ำดื่มตาม เมื่อรู้สึกปวดตุ๊บๆ นอกจากที่แผลตรงหลังแล้ว
last updateDernière mise à jour : 2026-11-16
Read More

66

คนที่อยากสำรวจเกาะมองชายตรงหน้าด้วยสายตาหมั่นไส้นิดๆ ตามเขาออกไป ปรานต์นำไปยังท้ายเกาะ แต่เพราะทางที่ไม่ใช่ดินทรายอย่างเดียว คนไม่เคยมาเลยไถลลื่นเกือบล้มเพราะเหยียบลงตรงดินที่เป็นเลนเข้า ปรานต์หันมามองแล้วคว้าไว้ทัน ดึงให้เข้ามาชิดตัวเขาไว้ อกเบียดอกเสียเกือบจะเป็นเนื้อเดียวกันอยู่แล้ว เมื่อเห็นอย่างนั้นรีบดันตัวออกห่างจากเขาในทันที ปรานต์มีสีหน้าหงุดหงิดทันควันกับการผลักไสของเธอ บอกเสียงมึนตึง“ไม่ต้องรังเกียจผมขนาดนั้นก็ได้ ผมไม่หน้ามืดขนาดปล้ำใครได้หรอก”คนถูกว่าหันมามองเขา ยิ้มมุมปากหมิ่นๆ ก่อนตอกกลับ“เท่าที่จำได้ ฉันเคยถูกพวกมารสังคมขืนใจมาแล้วนะคะ”จากสีหน้าตึงๆ เมื่อครู่ หย่อนลงเล็กน้อยเมื่อเธอรื้อฟื้นความหลังขึ้นก่อน บอกยิ้มๆ“แต่ผมก็พอจำได้เหมือนกันนะว่าสมยอมน่ะก็มี”“ฮึ! คนหน้าหนา พูดเอาแต่ได้”บ่นแล้วเดินล่วงหน้าไปอย่างหมดอารมณ์อยากทัศนาสถานที่ตรงหน้าเพราะเจ้าของเกาะแท้ทีเดียวที่ปั่นหัวเธอ ปราณปริยาเองคงไม่รู้ว่าเธอเองก็ใช่ย่อย ปั่นหัวเจ้าของเกาะจนหน้างอง้ำเป็นม้าหมากรุกไปแล้วตอนนี้เมื่อเช้าเธอถามป้าจวงว่าที่นี่อยู่ตรงส่วนไหนของประเทศ ได้คำตอบว่าเป็นเกาะที่อยู่ทางแถบทะเลอ
last updateDernière mise à jour : 2026-11-16
Read More

67

“นี่ชุดของคุณ เปลี่ยนก่อนเดี๋ยวจะไม่สบายเอาอีก”เปลี่ยนชุดใหม่เรียบร้อย ค่อยออกมาที่ด้านนอก พบปรานต์ถอดเสื้อที่เปียกออกพอดี แผลของเขายังไม่แห้ง แล้วยังโดนน้ำทะเลอีก จึงมีเลือดซึมออกมาไม่น้อยในตอนนี้ แล้วก็ให้รู้สึกผิดขึ้นมา ด้วยพื้นฐานนิสัยที่มักโทษตัวเองก่อนเสมอ อดคิดไม่ได้ว่าเป็นเพราะเธอหรือเปล่า เขาถึงได้เจ็บซ้ำปรานต์หันมาทั้งตัว และตอนนี้ท่อนบนของเขาก็เปล่าเปลือยไร้อาภรณ์ หน้าหมองเหมือนคนสำนึกผิดเช่นกัน บอกด้วยสีหน้าเซื่องซึมแววตาเว้าวอน“ทำแผลให้ผมหน่อยได้ไหม”ถอนใจแต่แล้วก็ยอมเดินเข้าไปหา หลังทำแผลให้พ่อค้าหน้าเลือดเรียบร้อยแล้ว เดินเข้าครัวไปอุ่นอาหารที่นางจวงทำไว้เผื่อเมื่อเช้านี้ ยกมาตั้งโต๊ะให้เขากิน ตามด้วยยา บอกเสียงมึนตึง“คุณควรนอนพักนะ”“ผมขอโทษที่พูดไม่ดีกับคุณเมื่อกี๊” ปรานต์มองสบมาด้วยสายตาแบบเดียวกับคำพูดของเขา “ถ้าบอกว่าผมแค่พูดแหย่คุณเชื่อผมไหม”“ฉันไม่ถือสาหรอกค่ะ”พอเขาเย็นมาเธอก็เย็นตอบ จะทำปั้นปึ่งได้อย่างไร ในเมื่อเธอเป็นรองเขาอยู่ ปรานต์เห็นท่าทีของเธออ่อนลงก็บอกอย่างเอาใจ“ใจเย็นๆ นะ ตอนคุณเข้าไปอาบน้ำเปลี่ยนชุด ผมติดต่อทางฝั่งได้แล้ว บอกพวกนั้นว่าวันพรุ่ง
last updateDernière mise à jour : 2026-11-16
Read More

68

“เพ้อเจ้อใหญ่แล้วคุณนี่ มาค่ะฉันช่วย”หน้าซึมไปทีเดียว แต่แล้วก็ยอมให้เธอพากลับเข้าห้อง ไม่วายแอบดมผมเธออีก แล้วเซจะล้มวาดแขนทาบโอบเอวของปราณปริยาอย่างไม่ให้ดูว่าจงใจนัก“น่าปล่อยให้ล้มหัวฟาดจริงๆ เลยนะคุณเนี่ย”บ่นให้เพราะรู้ว่าอีกฝ่ายจงใจแม้จะแนบเนียนแต่เธอพอดูออก ส่งเขาขึ้นไปนอนต่อบนเตียงได้สำเร็จแม้จะรู้ว่าถูกหาเศษหาเลยมาตลอดทางก็ตามที กำลังจะหันหลังกลับออกไป คนป่วยจนเพ้อส่งเสียงเรียกหา“ปราณปริยา”พอเธอมองเขา คนป่วยอ้อนขอ “นั่งเป็นเพื่อนผมก่อนได้ไหม”“ฉันไม่หนีไปไหนหรอกค่ะ ฝนทำท่าจะตกหนักแบบนี้ ออกไปก็เหมือนคิดสั้นชัดๆ”“ผมไม่ได้กลัวคุณหนี แต่เผื่อผมตายลงวินาทีไหน จะได้อยู่กับคุณในวินาทีสุดท้ายไง”ปราณปริยาเอียงคอมองคนป่วยที่ดูจะไม่สิ้นฤทธิ์พิษสงเท่าไร ติงเสียงอ่อนลง“คุณแค่ป่วยนะคะ ไม่ตายหรอกแค่นี้เอง”ปรานต์เงียบ แต่แล้วก็นอนมองเธออยู่แบบนั้น จนคนไม่ได้ป่วย ชักอึดอัดใจ บอกแกมสั่ง “หลับตานอนพักเถอะค่ะ”“ขอผมจับมือคุณไว้ได้ไหม อย่างน้อยๆ ถ้าผมตายก็จะได้...”“เพ้อเจ้อจริงๆ”ว่าเขาแต่ก็ยอมเดินไปลากเก้าอี้ในห้องเข้าไปจนใกล้กับเตียงของเขา ยังไม่ทำตามที่อีกฝ่ายร้องขอ“ขอจับมือหน่อย”
last updateDernière mise à jour : 2026-11-16
Read More

69

“คุณไม่เชื่อใจผมใช่ไหม”เธอจะกล้าบอกหรือว่าใช่ ปรานต์นำโทรศัพท์เครื่องนั้นตรงไปคืนให้ลูกสาวนางจวง เห็นคุยอะไรกันหน้าเครียดครู่หนึ่ง แล้วเดินตรงไปยังบ้านของตัวเอง โดยมีปราณปริยาตามมาเงียบๆ ไม่ลืมขอบคุณเจ้าของโทรศัพท์ แต่ยังติดต่อใครไม่ได้“ทำแผลให้ไหมคะ”ถามอย่างเอาใจ แต่ปรานต์เงียบไม่ตอบ เขาพาตัวเองไปนั่งที่โต๊ะ ตักข้าวกินเงียบๆ มองตามไปก็เห็นจานอีกใบมีข้าวในนั้นด้วย จึงนั่งลงกินพร้อมเขา“ถ้าคุณไม่ตั้งใจกักขังหน่วงเหนี่ยวฉัน ก็ไม่เห็นต้องโกรธกัน”บอกเมื่อนั่งลงแล้ว ปรานต์เถียงราวกับเด็กๆ“ผมดูเหมือนโกรธหรือ”คงไม่เหมือนหรอกถ้าตาของเขาจะขวางน้อยกว่านี้ หน้าไม่แดงแบบนี้ และไม่กระแทกช้อนส้อมลงจานแบบนี้อีกน่ะนะ“ปกติคุณออกใจเย็น” บอกเขาราวกับจะชี้นำให้เขาทำอารมณ์ให้เย็นลงหน่อย ปรานต์กระแทกช้อนเสียงดัง แล้วมองเขม็งก่อนว่า“ใช่ ผมเป็นคนใจเย็น แล้วรู้อะไรไหม ว่าใครทำให้ผมเปลี่ยน”ปรานต์ตอบรับเสียงดัง เขามองเธอด้วยสายตาลุ่มลึกปนดุดันกรุ่นๆ ก่อนว่า“ใครทำให้ผมกลายเป็นคนใจร้อน กลายเป็นคนไม่มีเหตุผลแบบนี้ รู้ไหม ต้องให้บอกไหมปราณปริยา”เจ้าของชื่อลดสายตาลง ส่ายหน้าเบาๆ เป็นคำตอบให้เขาคำตอบของเ
last updateDernière mise à jour : 2026-11-16
Read More
Dernier
1
...
5678910
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status