“ทำไมต้องเป็นมัน ทำไมเรื่องแบบนี้ต้องเกิดกับลูกของป๋าด้วย” แล้วคว้าร่างบุตรสาวเข้ามากอดอย่างใจหายในโชคชะตาที่อีกฝ่ายพานพบมา“ถ้าป๋าลดความเห็นแก่ตัวรับเลี้ยงปรียาเสียตั้งแต่ตอนนั้น ลูกป๋าจะไม่ลำบากเลย แล้วก็ไม่ต้องเจอพวกมารสังคมชั่วช้าสารเลว”“ป๋าคะ นิ่มลืมไปหมดแล้วนะ พูดอีกทำไม”เอ็ดท่านราวกับว่าอีกฝ่ายเป็นเด็กเล็กๆ และภพเองก็ชอบใจทีเดียว เขาอยากย้อนเวลากลับไปนัก จะมีความสุขมากขนาดไหน หากว่าได้มีส่วนร่วมตั้งแต่บุตรสาวอยู่ในท้องของปรียา แม้จะไม่ได้รักชอบปรียามากพอจะเอามาเป็นคู่ชีวิต แต่ภพไม่มีทางเกลียดเลือดเนื้อของตัวเอง หากตอนนั้นได้เฝ้ามองดูปราณปริยาเติบใหญ่ หยิบยื่นความสะดวกสบายให้อย่างที่คนเป็นพ่อพึงมี ลูกคงไม่ลำบากแบบนี้ คิดแล้วเจ็บเหมือนมีใครมาบีบหัวใจของภพเพราะความเป็นจริง ภพกลายเป็นตัวเลือกสุดท้าย เมื่อบุตรสาวไร้ซึ่งที่พึ่งพิง ทั้งยังเจอปัญหามาเสียหนักหน่วงปราณปริยาโทรศัพท์หาเขาในวันนั้น ภพจำได้แม่น เธอเล่าเสียงเรียบเรื่อยว่าเป็นลูกของปรียากับเขา และภพเองก็อึ้งไปทันทีที่ได้ยิน เขาเชื่อโดยไม่ต้องใช้หลักฐานหรือความพยายามใดๆ ทั้งยังส่งคนมาช่วยเยียวยา อยู่จัดงานศพให้อดีตเมียคนหนึ
Dernière mise à jour : 2026-11-16 Read More