“เอาเรือออกได้ก็รีบมาเลย”“อือ”“อย่าเพิ่งถามมาก ขี้เกียจพูดเยอะ เจ็บคอ”“อะไร! ไม่ได้ตามกระแส แต่กูเจ็บคอจริงๆ ไม่สบาย แค่นี้นะ”ปรานต์วางสายลงจากลูกน้องผู้รู้มากอย่างตง ก็พอดีกับที่ปราณปริยาเดินออกมาถึงห้องโถง รีบรายงานความคืบหน้าในการสั่งการลูกน้องให้นำเรือออกมารับแทบทันทีอย่างเอาใจ“เห็นพวกนั้นว่าอาทิตย์หน้ามรสุมน่าจะผ่านไปแล้ว ยังไงรอให้ฟ้าเปิด เอาเรือออกจากฝั่ง แล้วคงมารับพวกเราได้”ฟังเขาว่าจบ ยิ้ม เอ่ยถามด้วยใบหน้าไม่บ่งบอกอารมณ์ใดๆ“ขอบคุณค่ะ แล้วนี่คุณกินอะไรหรือยังคะ”“ผมทำอาหารไว้แล้ว”“ไม่ใช่ต้มจืดใช่ไหม”“คุณไม่ชอบ?” ถามแล้วก็หน้าหงอลงทันที เห็นสีหน้าเขาแล้วก็ว่า“แล้วกินทุกวัน คุณไม่เบื่อหรือไงคะ”“ผมไม่เบื่อ อยาก ‘กิน’ ทั้งวัน ทุกวันไปตลอดชีวิตเลย”ฟังเขาว่าแล้วก็หน้าร้อนวาบ สงสัยว่า ‘กิน’ ของเขากับเธอ น่าจะคนละเรื่องกันแล้ว เลยเงียบ มองไปทางอื่นแทน ปรานต์เห็นอากัปกิริยาของเธอก็ยิ้มอ่อนๆ บอกเอาใจแฝงด้วยการล้อเล็กๆ น้อยๆ อยากให้บรรยากาศเมื่อก่อนกลับมาอย่างที่เพียรเอ่ยขอเธอ“นี่ถ้ามีงูหรือกบแถวนี้จะออกไปหามาให้กินด้วยนะ”ปราณปริยาหันขวับมองเขาอย่างเคืองๆ ที่ปรานต์เหมือนจ
Dernière mise à jour : 2026-11-16 Read More