Tous les chapitres de : Chapitre 71 - Chapitre 80

93

70

“เอาเรือออกได้ก็รีบมาเลย”“อือ”“อย่าเพิ่งถามมาก ขี้เกียจพูดเยอะ เจ็บคอ”“อะไร! ไม่ได้ตามกระแส แต่กูเจ็บคอจริงๆ ไม่สบาย แค่นี้นะ”ปรานต์วางสายลงจากลูกน้องผู้รู้มากอย่างตง ก็พอดีกับที่ปราณปริยาเดินออกมาถึงห้องโถง รีบรายงานความคืบหน้าในการสั่งการลูกน้องให้นำเรือออกมารับแทบทันทีอย่างเอาใจ“เห็นพวกนั้นว่าอาทิตย์หน้ามรสุมน่าจะผ่านไปแล้ว ยังไงรอให้ฟ้าเปิด เอาเรือออกจากฝั่ง แล้วคงมารับพวกเราได้”ฟังเขาว่าจบ ยิ้ม เอ่ยถามด้วยใบหน้าไม่บ่งบอกอารมณ์ใดๆ“ขอบคุณค่ะ แล้วนี่คุณกินอะไรหรือยังคะ”“ผมทำอาหารไว้แล้ว”“ไม่ใช่ต้มจืดใช่ไหม”“คุณไม่ชอบ?” ถามแล้วก็หน้าหงอลงทันที เห็นสีหน้าเขาแล้วก็ว่า“แล้วกินทุกวัน คุณไม่เบื่อหรือไงคะ”“ผมไม่เบื่อ อยาก ‘กิน’ ทั้งวัน ทุกวันไปตลอดชีวิตเลย”ฟังเขาว่าแล้วก็หน้าร้อนวาบ สงสัยว่า ‘กิน’ ของเขากับเธอ น่าจะคนละเรื่องกันแล้ว เลยเงียบ มองไปทางอื่นแทน ปรานต์เห็นอากัปกิริยาของเธอก็ยิ้มอ่อนๆ บอกเอาใจแฝงด้วยการล้อเล็กๆ น้อยๆ อยากให้บรรยากาศเมื่อก่อนกลับมาอย่างที่เพียรเอ่ยขอเธอ“นี่ถ้ามีงูหรือกบแถวนี้จะออกไปหามาให้กินด้วยนะ”ปราณปริยาหันขวับมองเขาอย่างเคืองๆ ที่ปรานต์เหมือนจ
last updateDernière mise à jour : 2026-11-16
Read More

71

“ผมไม่เคยลืมตาของคุณเลย”เขาว่าจบยกมือขึ้นแตะในส่วนที่บอกว่าไม่เคยลืม เธอหลับตาลงสะท้าน นิดๆ ปรานต์มองต่ำพร้อมลากนิ้วบนจมูกเล็กๆ พร้อมกับว่า“จมูกของคุณ ผมก็ไม่เคยลืม”“ทุกอย่างที่เป็นคุณนะปราณปริยา ผมบอกได้เลยว่าไม่เคยลืม แต่คุณคงลืมผมไปแล้ว ใช่ไหม”บอกเขาไปสิปราณปริยาว่าใช่ เธอลืมเขาไปจนหมดหัวใจแล้ว ปรานต์จะได้หมดอารมณ์ ไม่เซ้าซี้เธออีก เสียงที่ภายในกำลังต่อต้านกับร่างกายที่สั่นระริกตอบรับสัมผัสแผ่วเบานั่น“ผมคิดถึง คิดถึงคุณแทบขาดใจ...”รู้ว่าระหว่างกันจะไม่มีทางหยุดอยู่แค่จูบอย่างเมื่อวานอีก และเธอทนสายตาเร่าร้อนของปรานต์ไม่ไหว เหมือนกับถูกเขาตรึงไว้ด้วยความโหยหา ก่อนปิดเปลือกตาลงเมื่อปรานต์โน้มกายเข้ามา ประทับจุมพิตอย่างแผ่วเบาเธอจิกปลายเล็บที่ตัดมนจนสั้นบนไหล่หนาหนั่นแน่นด้วยมัดกล้ามของปรานต์ เปิดปากรับลิ้นร้อนผ่าวของเขาที่สอดเข้าหา มันเร่าร้อนรัญจวนกระทั่งสั่นไปทั้งตัว วินาทีนี้เธอหายใจไม่ทันแล้วเมื่อถูกปรานต์จุมพิตอย่างช่ำชองเรียกร้อง เขาดันเธอจนชิดกับผนังห้องและครั้งนี้ไม่ว่าอะไรก็คงฉุดรั้งเขาไม่ได้อีกต่อไปขาคู่นี้ละลายไปแล้วหรือ เหตุใดเหมือนไร้ซึ่งกระดูกเช่นนี้ เลือนๆ เหม
last updateDernière mise à jour : 2026-11-16
Read More

72

“ไม่จริงเลยทูนหัว”ปรานต์ขยับเข้าออกไม่หยุด ซี๊ดปากพร้อมกับว่า“ที่ต้องให้ตรวจ เพราะผมไม่อยากให้ใครมาตราหน้าคุณกับลูก คุณไม่รู้หรอกว่าทางฝั่งผมเขาถือเรื่องพวกนี้แค่ไหน”บอกจบกระทั้นเบาๆ กล่าวหาเธอไปพลาง“คุณนั่นแหละที่หนีผมไป ไม่รับผิดชอบกัน”“คนบ้า ออกไปนะ”ปรานต์ออกจริง เขาสาวตัวตนของเขาออก ก่อนทิ่มพรวดเข้าหาเธอใหม่อย่างกับแกล้ง“ผมเอาออกมาแล้ว และก็จะเข้าไปใหม่ แบบนี้”เน้นคำ พร้อมทำอย่างที่บอกด้วยการเข้าๆ ออกๆ ในกายเธอ มือยังเพียรเร้าให้ตื่นตัวตามอยู่ตลอด ปลดปล่อยชุ่มชื้นให้พร้อมรอรับเขาทุกท่วงท่า ปราณปริยาขยับสะโพกหนี แต่ถูกมือร้ายกาจของปรานต์กุมบั้นท้ายให้รองรับไม่ถดถอยง่ายๆ“ยิ่งหนีก็ยิ่งเหมือนยั่ว”แรงกระแทกกระทั้นย้ำๆ พร้อมเสียงครางทุ้มต่ำ ลมหายใจร้อนผ่าวพร้อมเม็ดเหงื่อซึมออกเล็กน้อยนั่นยิ่งให้ความรู้สึกสยิวซ่าน สองขาของเธอถูกให้งอแล้วแยกออกกว้างรับแรงโถมเข้าหาด้วยความร้อนแรง ตามองสบกับเขาอย่างเว้าวอนไม่รู้ตัว ปลายนิ้วเรียวเผลอกดจิกแผ่นหลังบึกบึนซ่านเสียวซาบซ่า เมื่อเขาพาลอยล่องสู่เวิ้งดำมืดเคว้งคว้าง รับรู้ถึงกายกำยำที่ย้ำเข้าออกขับเคลื่อนสองร่างจนกลายเป็นหนึ่งเดียวกัน“อา..
last updateDernière mise à jour : 2026-11-16
Read More

73

“ก็ไหนว่าจะรับผิดชอบกัน” ปรานต์หน้าตาดูเอาจริงเกินกว่าจะพูดกันเล่นๆ เลยอึกอักไม่คิดว่าเขาจะยกเรื่องนี้มาย้อนเธอ“ฉันไม่ได้…”“หิวก็ไม่ต้องกงต้องกินมันแล้ว ถ้าคิดจะเบี้ยวไม่รับผิดชอบผม ก็ให้มันรู้ไปสิวะ” ปรานต์ลามือจากเถาปิ่นโตแล้วเดินอาดๆ เข้ามาหา แถมหน้าตายังดูเอาจริงเสียจนน่ากลัว ปราณปริยาตั้งหลักได้หันหลังจ้ำในทันที คิดว่าถ้าหากวิ่งหนีตอนนี้เธอคงหลบเขาทันแต่แล้วก็ช้ากว่าเขาไปเสี้ยววินาทีเท่านั้นปรานต์เข้ามาดักหน้าแล้วอุ้มเธอพาดบ่าไว้ ดิ้นรนพร้อมร้องขอเขา “ปล่อยฉันนะ”“เรื่องอะไร” ปรานต์ตรงไปที่ห้องนอนของเขาอีกแล้ว ถามไปพร้อม “เข้าห้องคราวนี้ ผมจะมัดคุณไว้กับเตียง แล้วจะทำอะไรต่อรู้ไหม”“บ้า คนหื่น ปล่อยนะ จะรังแกกันอีกแล้วใช่ไหม” หน้าเสียร้องโวยวายต่อว่าเขาไปพลาง“อะไร ทำไมทายว่าผมจะทำแบบนั้น”ปรานต์หัวเราะขรึมๆ ในลำคอ พอดีที่พากันมาถึงห้องแล้ว เขาจับเธอมัดไว้ที่เตียงจริงๆ ด้วย“ใครกันแน่หื่น เมื่อคืนเล่นเอาผมแทบคลานลงเตียงเลยนะ อดยากมาจากไหนทูนหัว”“ปล่อยฉันก่อน เร็ว เจ็บข้อมือเนี่ย”ปราณปริยาแกล้งไม่ได้ยินเขาพูด เปลี่ยนไปใช้ลูกอ้อนแทน ปรานต์หน้าเสียเหมือนกัน เมื่อได้ยินเธอบอกว
last updateDernière mise à jour : 2026-11-16
Read More

74

“ขอชื่นใจก่อน”ปรานต์ต่อรองแล้วก้มลงจุมพิตเธอจนเขาพอใจนั่นเองถึงยอมปล่อยให้เธอเดินไปเปิดบ้าน รับอาหารที่นางจวงนำมาให้ทุกมื้อเห็นยืนคุยอยู่ที่ประตูครู่เดียว แล้วเดินกลับเข้าไปในห้องครัว“คุยอะไรกัน”ปรานต์ถามเรื่อยๆ เหมือนชวนคุย เขาอยากรู้ทุกเรื่องของเธอ อยากรู้ว่าเธอคุยกับใคร คุยเรื่องอะไร คนถูกถามเงียบไปอึดใจถึงตอบเขา“ทั่วไปค่ะ กินเลยไหมคะ” เขาได้ยินแล้ว และก็เดินมาซ้อนหลังเธออีก กอดรัดเอวพร้อมซุกหน้าลงที่ซอกคอสูดดมอะไรไปตามเรื่อง ทำเสียงงอแงแบบที่เห็นแล้วคิดถึงปริญญ์จับใจ แบบนี้เองที่เขาว่า นิสัยบางอย่างถ่ายทอดทางพันธุกรรมได้“อยากกินแต่นุ่มนิ่ม”“ฮื้อ ทำอย่างอื่นบ้างเถอะ”ร้องขัดเขาอย่างเอือมๆ ละมือมาดึงแขนที่รัดเอวออก ปรานต์แกล้งทำแข็งขืนก่อนดอมดมแก้มเธอแรงๆ สองข้างแล้วถึงปล่อย ถึงได้ไปนั่งรอที่โต๊ะอาหารเมื่อเธอสั่ง กินข้าวด้วยกันไป คุยกันไป ก็รู้อีกอย่างว่าปราณปริยามีทัศนคติไกลกว่าเดิมมาก แนวคิดบางอย่างที่พูดออกมา ทำเอาเขาถึงกับอึ้งไปเหมือนกัน“วันนี้เหมือนจะไม่มีฝน”“ฮื่อ” ปรานต์ตอบรับง่ายๆ มองเธอนิ่งเมื่อกินข้าวอิ่มแล้ว และเดินเก็บของบนโต๊ะไปล้างจนเสร็จ หันมาคุยกับเขา“ไปเดิ
last updateDernière mise à jour : 2026-11-16
Read More

75

พรุ่งนี้เขาจะพูดกับเธอ คุยกันให้จบสิ้นปัญหากันไปจะได้เริ่มต้นกันใหม่ เวลาที่ผ่านพ้นมาถือเสียว่าเป็นบทเรียนให้แก่กัน เขาจะไม่ยอมให้มันเกิดความผิดพลาดขึ้นอีกอย่างเด็ดขาดเขาต้องการปราณปริยาเธอน่าจะต้องมีลูกให้เขาเพิ่มอีกห้าคนเป็นอย่างน้อย เอ...หรือเจ็ดคนดี ปรานต์วาดฝันอนาคตไปไกลพร้อมหลับใหลล่องลอยอยู่ในนั้นเองลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดต้นคออยู่นี่คืออะไรปราณปริยาลืมตาในตอนเช้าแล้วก็พบว่าคนหน้าหนานอนซ้อนอยู่ที่ด้านหลัง จำได้แม่นว่าล็อกห้องไว้ ก่อนนึกอย่างหมิ่นแคลน เธอจะล็อกทำไม ในเมื่อเขาเป็นเจ้าของบ้านมีกุญแจเข้าออกได้ทุกห้องอยู่แล้วพอขยับตัวผละออก แขนกำยำก็รัดเอวไว้เสียแน่น“ตื่นแล้ว?”คนหน้ามึนแอบเข้าห้องคนอื่นถามเสียงแหบๆ แบบคนเพิ่งตื่น“ปล่อย ฉันจะเข้าห้องน้ำ”ปรานต์ผงกหัวมาจุ๊บซอกคอของเธอทีหนึ่งแล้วยอมอย่างว่าง่าย ให้เธอจัดการอะไรๆ ให้เรียบร้อยก่อน แล้วเขาจะคุยกับเธอให้รู้เรื่องกันในวันนี้ปราณปริยาหายเข้าไปล้างหน้า แปรงฟัน พร้อมเดินกลับออกมาเอาผ้าเช็ดตัวพร้อมชุดใหม่ ย้อนเข้าไปอาบน้ำอยู่นานทีเดียวออกมาคราวนี้ กลิ่น หอมอ่อนๆ ของสบู่ลอยฟุ้งตามมาด้วย จนที่คนรอเจรจาสูดดมหนักๆ ก็ให้คึก
last updateDernière mise à jour : 2026-11-16
Read More

76

“จะไปไหน”วิลาสินีตวาดถามพร้อมกับคว้าแขนของเธอเอาไว้ได้ทัน กระชากให้กลับมาเผชิญหน้ากัน แต่ปราณปริยาไม่ใช่คนเก่าอีกแล้ว เธอกระชากกลับจนหลุด ด้วยเรี่ยวแรงที่แกร่งกว่า เป็นผลให้อีกฝ่ายถลาล้มลงไปเอง“แก นังร่าน กล้าทำแบบนี้กับฉันใช่ไหม”วิลาสินีพยายามจะลุกขึ้น แต่แล้วปรานต์ก็เข้ามารั้งเอาไว้ ปรามเสียงเข้ม “คุณจ๋าใจเย็นๆ ก่อนครับ”พอดีกับที่เรือที่แล่นเข้ามาอีกลำมาถึงแล้ว คนบนนั้นกระโดดออกจากเรือ วิ่งมาที่บ้านหลังเดียวโดดเด่นตรงหน้าหาด ตงกระหืดกระหอบเหนื่อยแทบขาดใจ“พากลับไปก่อน”ปรานต์สั่งลูกน้องที่มาถึงเหนื่อยๆ ที่มาได้จังหวะพอดี ส่งสายตาบอกว่าหมายถึงใคร ที่ต้องการให้ตงพากลับ และดูเหมือนเจ้าตัวเองก็รู้ในความหมายนั้น ปราณปริยาหันหลังไม่มีความลังเลเดินนำหน้าตงไปด้วยซ้ำแต่แล้วก็หันกลับมามองหน้าชายหญิงสองคนนั้นใหม่“มีอีกเรื่อง ของที่ฉันฝากคุณไปให้คุณปรานต์ ได้ส่งถึงมือเขาไหม”“ของอะไรของแก” วิลาสินีหน้าดำหน้าแดงตวาดถาม“ในนั้นมีเช็คเงินสดที่ฉันตั้งใจจะคืนเขา คุณรับเอาไว้แล้วว่าจะส่งให้ถึงมือ ไม่ทราบว่าได้ทำอย่างที่พูดหรือเปล่า”วิลาสินีนิ่งไป เพราะตัวเองแกะออกดู พอเห็นว่าเป็นเช็คก็ฉีกทิ้งล
last updateDernière mise à jour : 2026-11-16
Read More

77

“ไม่ค่ะ ถ้าคุณอยู่ จ๋าก็จะอยู่”“ที่นี่บ้านของผม และสถานะของผมตอนนี้ยังโสด ใครก้าวเข้ามาในนี้แม้แต่ก้าวเดียว ผมจะเข้าไปเอาปืนในห้องออกมายิงกรอกปากให้กระสุนทะลุท้ายทอย ส่วนเรื่องศพไม่ต้องห่วงนะ เดี๋ยวจะให้ลูกน้องผมขนไปทิ้งในทะเล”“คุณปรานต์ นี่คุณทำกับจ๋าแบบนี้ไม่ได้นะคะ”“ถ้าอยากมาก ตัวสั่นริกๆ ขนาดนั้น ก็พึงสังวรเอาไว้ว่าผมไม่ชอบคนพูดไม่รู้เรื่อง หรืออยากลองดีก็เอา”ปรานต์เดินกลับเข้าบ้านของเขาไปแล้ว วิลาสินียืนมองอย่างเคียดแค้นตรงนั้นเอง ไม่ใช่ไม่กล้าเข้าไป แต่เธอไม่เคยเห็นลูกบ้าของปรานต์แบบนี้ เกิดเขาทำปืนลั่นโป้งป้างขึ้นมาเธอจะทำอย่างไร ไม่เอาล่ะ คิดได้อย่างนั้นแล้วเลยถอยกลับขึ้นเรือ บอกให้ลูกน้องพากลับฝั่งในที่สุด“คุณแม่ คุณแม่ฮะ”เสียงเรียกนั่นไพเราะเสียจนปราณปริยาต้องลืมตาตื่นขึ้นมามอง เธอกลายเป็นปราณปริยาที่ป่วยบ่อยอีกครั้ง เมื่อกลับมาจากเกาะส่วนตัวของเขาทีแรกคิดว่าจะเป็นแค่วันแรกๆ แต่เมื่ออาการดีขึ้น สัปดาห์ต่อมาปราณปริยาก็ล้มป่วยลงอีก ครั้งนี้ดูท่าจะหนักกว่าเดิมอีกด้วย“ทำไมคุณแม่ตัวร้อนจี๋เลย”เด็กชายปริญญ์เข้าๆ ออกๆ ห้องของเธอ วนเวียนถามอาการด้วยสี หน้าซึมๆ เลยยิ้มให้อีก
last updateDernière mise à jour : 2026-11-16
Read More

78

ทางนั้นวางสายไปแล้ว และปราณปริยาก็กดหยุดบันทึกเสียงสนทนา เมื่อครู่เธอคิดจะหยุดเท่านี้แล้วปล่อยให้เรื่องเงียบไป เห็นทีคงต้องเปลี่ยนความคิดเสียใหม่ อีกฝ่ายไม่ยอมหยุดเธอก็จะไม่หยุดเช่นกัน รอจนได้ข้อมูลมาเพิ่มแล้ว ห้าวันต่อจากนั้นจึงตรงไปที่ตึกสูงกลางเมือง ที่เป็นอาณาจักรของชายหนุ่ม ผู้เป็นต้นตอของเรื่องทั้งหมดที่สร้างความรำคาญใจให้เธอไม่หยุดหย่อนรอไม่ถึงสิบนาที มีพนักงานเข้ามาเชิญให้เธอเข้าไปที่ในห้องของเขา ปรานต์ไม่ได้นั่งเก้าอี้ทำงาน เมื่อเธอเข้าไปในห้องนั้นแล้ว พบว่าอีกฝ่ายกำลังยืนพิงขอบโต๊ะรอ กระทั่งเจ้าหน้าที่ผู้หญิงออกจากห้องไป ปรานต์ก็ยังคงมองนิ่งอยู่อย่างนั้น จ้องมองชนิดว่าเท่าไรก็ไม่เพียงพอสำหรับการมองคนๆ หนึ่ง โดยเฉพาะว่าต้องเป็นคนที่ตนเองพึงใจด้วยปราณปริยารับรู้ได้ถึงความรู้สึกโหยหาในแววตาของเขา แต่ทำเฉยเสีย แล้วหยิบของในกระเป๋าออกมาวางที่โต๊ะทำงานของปรานต์“อะไรหรือครับ”“ฉันถูกขู่ด้วยปืนจากคนขับมอเตอร์ไซค์ รถถูกกรีดเป็นคำหยาบคาย ถ่ายรูปมาให้แล้ว เปิดดูได้ และที่ทนไม่ได้จนต้องมาหาคุณวันนี้ก็คือ มีคนตามไปวุ่นวายกับปริญญ์ที่โรงเรียน”หยุดหายใจหน่อยหนึ่งก่อนกล่าวโทษ“ที่พูดมาท
last updateDernière mise à jour : 2026-11-16
Read More

79

“ฮอย...อย่างน้อยก็ยังแคร์กัน”ยิ้มให้กัน สายตาที่มองสบก็ต่างรู้ความในใจของกันและกันเป็นอย่างดีทั้งสองพูดคุยนานร่วมสองชั่วโมง และไม่ถือสาที่จะนำเรื่องงานในมูลนิธิขึ้นมาเป็นหัวข้อสนทนาบนโต๊ะอาหารด้วย ได้ข้อสรุปที่ตรงกันเป็นเวลาประจวบเหมาะอิ่มมื้อนั้นพอดี“มีงานที่ไหนต่อไหม” ร็อบถามพร้อมพยักหน้าเรียกพนักงาน“ไม่แล้วค่ะ ว่าจะกลับบ้าน”“ผมแวะไปหาปริญญ์ด้วยนะ มีของมาฝาก”“นึกไว้แล้ว ได้ยินเจ้าตัวแสบถามตลอดว่าร็อบจะแวะมาไหม แวะมาวันไหน เพราะอย่างนี้เอง เห็นแก่อามิสสินจ้าง นี่ไปตกลงอะไรกันที่ฉันไม่รู้หรือเปล่า”“โนว”ร็อบร้องออกมาคำเดียว พร้อมไขว้นิ้วชี้กับนิ้วกลางตัวเองบนโต๊ะให้เธอเห็นจะๆ เขาต้องบอกเธอทำไมว่าเขาเข้าทางปริญญ์ง่ายกว่าเข้าหาเธอตรงๆขณะเดินคู่กันออกไปจากร้านอาหาร ก็พอดีมีคนบันทึกภาพของชายหญิงทั้งสองคนเอาไว้ได้ทัน ก่อนส่งต่อภาพให้เพจดังเพจหนึ่ง เพราะชายต่างชาติคนนั้นเป็นหนุ่มหล่อที่เป็นแขกรับเชิญในรายการทอล์กโชว์ที่ช่องๆ หนึ่งพอดี ด้วยรูปร่างหน้าตาอัธยาศัย เพียงข้ามวัน ร็อบก็โด่งดังในพริบตาเดียว ไปไหนมาไหนผู้คนจึงให้ความสนใจเขาไม่น้อย แล้วที่เดินคุยไปยิ้มไปกับปราณปริยาเช่นนี้ มี
last updateDernière mise à jour : 2026-11-16
Read More
Dernier
1
...
5678910
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status